وقتی ایران عزیز زیر ضرب دشمن قرار می‌گیرد و او‌ در پی ویرانی و ‌‌نسل‌کشی ایران و‌ ایرانیان بر می‌آید به‌مردی و یا نامردی باید یکپارچه از ایران دفاع کنیم.
هم‌دیگر را دوست بداریم و پنجه به چهره هم نکشیم.

عباس آخوندی


#فرهیختگان روزن آگاهی

در رونمایی مثنوی مطرح شد؛
محمدعلی موحد: مثنوی معنوی شرح مقالات شمس است

در نشست رونمایی نسخه‌ی قطع کوچک «مثنوی» محمدعلی موحد که از سوی نشر هرمس منتشر شده است، محمدعلی موحد با نگاهی عمیق به پیوند میان مولانا و شمس تبریزی، بر این نکته تأکید کرد که شناخت درست از «مثنوی معنوی»، تنها از طریق شناخت «مقالات شمس» و پیشینه ارتباطی این دو شخصیت ممکن است.

سخنرانی دکتر موحد بر این محور می‌چرخید که مولانا را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن شمس تبریزی شناخت. ایشان بر لزوم گذار از تعاریف کلیشه‌ای و نگاه کردن به آثار مولانا به عنوان یک «شگفتی جهان بشری» تأکید کردند که هر عصر، حقیقتی تازه از آن می‌یابد.

موحد بیان کرد که ابتدا با منتخباتی از مثنوی در دوران تحصیل آشنا شده است، اما نقطه تحول زمانی رخ داد که با «مقالات شمس» مواجه شد. به گفته وی، بسیاری از پژوهشگران پیش از این، مثنوی را از «پشت عینک ابن عربی» می‌دیدند و سعی داشتند مولانا را زیر سایه مکتب ابن عربی تعریف کنند. اما دکتر موحد معتقداست که مطالعه مقالات شمس، پژوهشگر را مجبور می‌کند که دوباره به مثنوی برگردد تا برکات و حقایق جدیدی را در آن کشفی کند. وی اشاره کرد که در مقالات، مولانا به گونه‌ای از ابن عربی و شیخ محمد یاد می‌کند که نشان می‌دهد دیدگاه او مستقل و فراتر از تعصبات مکتبی بوده است.

موحد در بخش دیگری از سخنان خود، بر جایگاه والای مولانا به عنوان یک شاعر و عارف درجه‌یک تأکید کردند. ایشان با اشاره به استعاره‌های «نی» و «چنگ» در اشعار او، بیان کرد که مولانا در اوج عرفان، به زیبایی‌شناسی ادبی نیز دست یافته است. وی خاطرنشان کرد که در معیارهای امروزین ادبیات و زیبایی‌شناسی، مولانا به دلیل دقت در نظر شعری و توانایی در بیان رمزها، در جایگاه فوق‌العاده‌ای قرار دارد.

ibna.ir/x6HYG



#فرهیختگان روزن آگاهی

بمباران پل‌ها و چالش تلافی‌جویی ایران

دیشب ارتش آمریکا با انهدام چند پل مهم جاده‌ای و ریلی در بندرعباس، بخشی از تهدیدهای خود مبنی بر بمباران زیرساخت‌های حیاتی ایران را عملی کرد.
جنوب ایران که در ده روز گذشته آماج حملات هوایی قرار گرفته، هاب اصلی واردات و صادرات کشور و شریانی است که امنیت غذایی و تامین کالاهای اساسی به آن وابستگی مستقیم دارد. از این رو، بمباران مستمر جنوب نه فقط با هدف کاهش کنترل ایران بر تنگه هرمز، بلکه برای کاستن از تاب‌آوری اقتصادی و اجتماعی و در نهایت، تغییر رفتار حکومت صورت می‌گیرد.

اکنون پرسش کلیدی این است: ایران به این تشدید آگاهانه تنش چه پاسخی خواهد داد؟
آیا تهران مطابق الگوی روزهای اخیر، صرفاً به هدف قرار دادن مواضع نظامی آمریکا در منطقه ادامه می‌دهد؟ یا اینکه در اقدامی متقابل، زیرساخت‌های حیاتی کشورهای میزبان نظیر پل‌ها، نیروگاه‌ها و تاسیسات آب‌شیرین‌کن را هدف قرار خواهد داد؟
تا ساعاتی دیگر پاسخ این پرسش روشن می‌شود؛ اما تا آن زمان، تصمیم‌گیرندگان در تهران باید فرضیه‌های متعددی را مرور کنند:

گام بعدی آمریکا چیست؟ آیا هدف قرار دادن پل‌ها و گره‌های مواصلاتی برای قطع مسیرهای تدارکاتی به خط ساحلی جنوب، صرفاً با انگیزه ضربه زدن به اقتصاد ایران است یا زمینه‌سازی برای یک عملیات آبی‌خاکی به منظور اشغال جزایر و گلوگاه‌های استراتژیک؟

واکنش واشنگتن به تلافی منطقه‌ای چیست؟ اگر امشب مراکز زیرساختی کشورهای منطقه در لیست اهداف ایران قرار گیرند، گام بعدی آمریکا چه خواهد بود؟ آیا با بمباران نیروگاه‌های برق ایران تلافی می‌کند یا چند پله از نردبان تنش پایین می‌آید؟

آیا خویشتن‌داری مانع ادامه حملات می‌شود؟ پرسش مهم دیگر این است که حتی اگر ایران امروز خویشتن‌داری پیشه کند، آیا آمریکا طی روزهای آینده با فراغ بیشتر سراغ مراکز انرژی و نیروگاه‌های برق نخواهد رفت؟
احتمالاً این پرسش‌ها و دغدغه‌های مشابه، اکنون ذهن مسئولان ایرانی را به خود مشغول کرده است.

آمریکا هم تجربه یک جنگ نظامی نزدیک به تمام‌عیار را در کارنامه دارد و هم تفاهم‌نامه‌های منجر به آتش‌بس را؛ و در حال حاضر عجالتاً به بازگشت به هیچ‌یک از این دو مسیر علاقه‌ای ندارد. هرچند هدف کلان واشنگتن، همچنان بازگرداندن ایران به میز مذاکره و گرفتن امتیازات مورد نظر است.

با این وصف، راهکار فعلی آمریکا تداوم فشارهای اقتصادی و سیاسی، از طریق تلفیق ضربات عمیق و شدید هوایی به مراکز نظامی و زیرساختی است؛ راهبردی که با قصد فرسودن توان نظامی و تسریع استهلاک اقتصادی ایران دنبال می‌شود.
در این راهبرد بیش از جنگ چهل روزه، مراکز اقتصادی و زیرساختی در بانک اهداف قرار دارند.

صلاح‌الدین خدیو


#فرهیختگان روزن آگاهی

ایران «سر فرود نیاورده است»: ولی نصر در پادکست دیوید هرست

اسرائیل دو بار با ایران وارد جنگ شد و شکست خورد… محاصره اقتصادی علیه ایران نیز شکست خورد

پروفسور نصر استدلال می‌کند که جنگ علیه ایران قرار بود اپوزیسیون ایرانی را تقویت کند و به حکومت پایان دهد؛ اما آنچه در نهایت رخ داد، درست برعکس بود.

او ادامه می‌دهد که دولت ایران، با وجود آن‌که به‌شدت از جنگ آسیب دید و ضربه خورد، با این حال «در برابر فشار آمریکا سر فرود نیاورده است»./فراز


#فرهیختگان روزن آگاهی

اگر.... مردم مبعوث شده را به‌جای خیابان، به تور زیارتی ویرانه‌های جنوب ببرید:
بیمارستان کودکان سرطانی، پل‌ها، بندرها، قایق‌های صیادی..

#فرهیختگان روزن آگاهی

سنتکام در پی چیست؟ تحلیل کوتاه عملیات پنج‌روزه

حملات اخیر سنتکام به سواحل جنوبی ایران را نباید واکنشی پراکنده دانست؛ الگویی منسجم پشت آن دیده می‌شود. توزیع جغرافیایی اهداف( بوشهر، چابهار، جاسک، کنارک، ابوموسی، بندرعباس) زنجیره‌ای پیوسته از تنگه هرمز تا دریای عمان را می‌سازد و دقیقا همان سامانه‌های دفاع ساحلی، موشکی، پهپادی و دریایی‌ای را نشانه گرفته که ایران برای کنترل تردد در تنگه به آن‌ها نیاز دارد. استفاده از قایق‌های بدون سرنشین و پهپادهای انتحاری علیه بندرعباس نیز نشان می‌دهد آمریکا در پی فرمولی کم‌هزینه برای فرسایش توان ایران است، بدون به‌خطرانداختن نیروی خود.

هدف اصلی سنتکام، نه امنیت مطلق، بلکه کاهش محسوس توان ایران برای بستن موثر تنگه در بازه‌های زمانی معین است؛ با تکیه بر برتری هوایی و اطلاعاتی، شب‌به‌شب و با کمترین تلفات خودی، بی‌آنکه نیاز به تصرف زمین یا نابودی کامل ارتش باشد.

ولی با این همه، دستیابی به امنیت ۱۰۰٪ و پایدار بعید است: پراکندگی شش هدف همزمان نشان می‌دهد تجهیزات ایران پراکنده‌اند و نابودی کاملشان بسیار دشوار است؛ بخشی از ذخایر هم در تونل‌های کوهستانی محفوظ مانده. هم‌چنین ایران نیازی به شکست‌دادن سخت افزاری سنتکام ندارد؛ و از عهده اش هم بر نمی آید.کافی است هر چند هفته یک کشتی را تهدید کند تا بیمه‌ها جهش کنند و کشتیرانی از مسیر مد نظر سنتکام‌ بگریزد. نتیجه، نه امنیت کامل، بلکه یک «وضعیت خاکستری کم‌خطرتر» است.

  یدالله کریمی پور: تردیدی در برتری نسبی تاکتیکی ایران ندارد؛ مشکل اصلی جمهوری اسلامی را باید در سطح استراتژیک و اشتباهات کلان جست.

یدالله کریمی‌پور


#فرهیختگان راهی به رهایی

در چشم‌خانه منی ای خاک کیمیا
جــاری تو در رگ من، آب نیلگون

دور از تو باد دمــادم و بی‌ امان
پای پلید و دستِ کج دشمن زبون

آذربد فرزانه

#فرهیختگان روزن آگاهی

نه برای عباس عبدی و فیاض زاهد؛ برای ایران عزیز
محمد مهاجری


سه سال پیش در اواخر تیرماه و در دولت مرحوم شهید رئیسی آقای عباس عبدی تماس گرفت و گفت متنی نوشته و اصرار دارد که آن را به نظر رهبر انقلاب برساند. آیا راهی برای رساندن آن به ایشان دارم؟

او در توضیح متنی که نوشته بود گفت: (نقل به مضمون) رهبری در سخنرانی اخیر خود با روحانیون به نقد برخی از اصحاب قلم و رسانه پرداخته‌اند و با توجه به قراین متن من احتمال زیاد می‌دهم که منظور ایشان من باشم، چون کس دیگری را واجد این قراین نمی‌شناسم و اگر واقعاً چنین باشد حاضرم قلم را کنار بگذارم و نوشتن را تعطیل کنم، چون دنبال دعوا نیستم.

در ذهنم یکی از دوستان را که سابقاً در دفتر معظم له شاغل بود پیدا کردم و خواسته آقای عبدی را انتقال دادم. دراسرع‌وقت و بسیار زودتر از آنچه در تصور آید نامه را گرفت و قول داد به دفتر رهبر معظم انقلاب برساند.

آقای عبدی چند روز بعد تماس گرفت و ضمن ابراز شگفتی از سرعت عمل گفت یکی از مسئولان عالی دفتر رهبری با او تماس تلفنی گرفته و اظهارداشته آیت‌الله خامنه‌ای تصریح کرده که منظورشان شما نبوده‌ای. نکات دیگری هم ردوبدل شده بود که باید خودشان بگویند.

این خاطره را از دو جهت نقل کردم. نخست اینکه رهبری شهید در برابر مقالات و نوشته‌های افرادی که با نظرات رسمی نظام فاصله دارند شرح صدر داشتند و ساکت کردن آنها را به نفع کشور و حکومت نمی‌دانستند.
دوم اینکه در بین چنین اندیشمندان و نویسندگانی، افراد متعدد وطن‌دوست و طرفدار بهروزی نظام و ایران هستند که مایلند در چارچوب قوانین اظهارنظر کنند و نمی‌خواهند با ساختارشکنی، جامعه مشوش شود.

در چند روز گذشته دو اتفاق افتاد که باعث نوشتن این یادداشت شد.
نخست برگزاری دادگاه آقای عباس عبدی که در آن هیات منصفه مطبوعات و جرایم سیاسی، وی را مجرم دانست و دوم اظهارات دکتر فیاض زاهد که در یک مصاحبه، بلندبلند فکر کرده بود.
از مقاله عبدی که مربوط به دو ماه قبل است چنین برداشت شده بود که گفته است افرادی که در تجمعات شبانه خیابان‌ها هستند یک گروه اقلیت‌اند. او البته بعداً توضیح داد که منظورش این بوده که مصادره‌کنندگان تجمعات یک گروه حداقلی‌اند. واقعیت این است که نوشته اولیه او ظرفیت بدخوانی توسط بدبین‌ها را داشت. اما آنچه می‌توانست به نفع جامعه باشد انتقاد منطقی بود، نه همراه باآن‌همه ناسزا و توهین.

فیاض زاهد هم جمله‌ای گفته بود که چنین برداشت شد که انتقام‌گیری از دشمنان حق شخصی است و  می‌توان آن را رها کرد و  جنایت‌کاران را بخشید. او البته بعداً توضیح داد منظورش از بخشیدن، نه دشمن خارجی که محکومان حوادث سالهای گذشته است.

فیاض زاهد در سالهای اخیر مصاحبه‌ها و نوشته‌های متعددی داشته. ویژگی او از جهت نحوه بیان دیدگاه (و نه خود دیدگاه) کاملاً مثل مااصولگراها بی‌باک و بی‌ملاحظه و ناشکیبانه! است اما واقعیت آن که اصل حرفهای او که مبتنی بر آموزه‌های تاریخی است و انصافاً در زمینه شناخت تاریخ ایران و جهان، شخص باسوادی به شمار می‌آید باید شنیده شود، حتی اگر با برداشت‌هایش از تاریخ موافق نباشیم.

شخصاً با دیدگاه‌های بنیادی و بنیانی آقایان عبدی و زاهد، همراهی کمی دارم اما به این دلیل که تصور می‌کنم مشترکاتمان (دستکم در حوزه منافع ملی ایران و آینده نظام) می‌تواند راه‌هایی را بگشاید حضور و نوشتن و گفتنشان را مغتنم می‌دانم، به ویژه آنکه در دلسوزی‌شان تردید ندارم.

اگر بر منهج رهبر شهید پایبندیم نمی‌توانیم هرکس را که چون ما نمی‌اندیشد منکوب کنیم. باید از دیدگاه‌های مختلف استقبال و اگر قابل‌انتقاد است نقدشان کرد. اصولاً برنده نقد، حاکمیت است نه منتقد. آنها که قلم و زبانشان به انتقاد باز می‌شود اگر مصلحت پیشه کنند و به سکوت کاسبانه فروروند و کنج عزلت گزینند نه جانشان در خطر است نه احترامشان با ناسزاگویی این‌وآن دچار آسیب می‌شود.

همین آب باریکه نقد را تحمل کنیم. چون سودش برای مردم و ایران و نظام است.


#فرهیختگان راهی به رهایی

در این وضعیت جنگی، جنوب ایران چه خبره؟!

#فرهیختگان روزن آگاهی

حضرت آقا؛ وقتی امید مردم را می کُشید، خدا هم امیدتان را می گیرد!
حسین جعفری

آیت‌الله فاضل لنکرانی:«امید» در میان اساتید حوزه در حال از بین رفتن است.تعداد شاگردان استادی که سالیانی ۱۰۰ شاگرد داشت به ۱۰ نفر رسیده!

حضرت آقا! امید حوزه مُرده چون دهه هاست امید مردم را کشتید.مردن"امید"تان بدلیل آن است که وقتی امید مردم در حال مردن بود سکوت کردید و حفظ جایگاه دنیوی را بر بالاترین مرتبه امر بمعروف و نهی از منکر که امر و نهی در مقابل حاکم است ترجیح داده و دین به دنیا...!

حضرت آقا!زمانی که با تئوری سازی بر مردم حکمران شدید و با زور گفتید: "اِنّی مُؤَمَّرٌ آمُرُ فَاُطاعُ"امید ها را کشتید.

حضرت آقا! آن زمان"امید"مُرد که حقوق شرعی،قانونی مردم نادیده گرفته شد و مردم "امید"داشتند تا شما مدعیان شیعه علی بودن،در برابر ظلم بایستید،اما شما حوزویان سکوت کردید و دلخوش به دست در جیب بیت المال کردن شدید!

حضرت آقا! خود کرده را تدبیر نیست. وقتی"امید کُش"مردم و بجای همراهی با مردم، همیار مخالفان مردم‌ می شوید، نتیجه اش مرگ امید در خودتان است، تربیت تان ضد ایرانی است، تا دیرتر نشده بجنبید و همراه مردم شوید.


#فرهیختگان روزن آگاهی

واکنش شقایق نوروزی، فعال رسانه‌ای ضدجنگ به اشک تمساح ایران‌ستیزان و پهلوی‌چی‌ها برای جنوب ایران!

فعال رسانه‌ای ضدجنگ و بازیگر سابق خطاب به سلطنت‌طلبانِ جنگ‌طلب:
چرا وسط راه پروژه‌تون رو فراموش کردید؟ مگه وظیفه شما این نبود که از حمله ترامپ، نه فقط به جنوب ایران، که برای نابودی کل ایران حمایت کنید؟ مگه شما به ترامپ نمی‌گفتید زیرساخت‌ها رو بزن نابود کن، ما بهترش رو می‌سازیم ... چطور حالا نگران جنوب شدید؟!
نواندیش

#فرهیختگان روزن آگاهی

برای قلب همه مادران داغدیده این سرزمین( برای مادران داغدیده جنوب)
مصطفی مهرآیین

پدیدارشناسی "داغ فرزند"؛ فرآیند زجرآورکردن مادرانگی در ایران

1.کوچه بلندی که من دوران خردسالی تا هجده سالگی خود در شهر "دیر" در استان بوشهر را در آن گذرانده ام کوچه درد و رنج مادرانی بود که هر یک به نحوی گرفتار "داغ فرزند" بودند و زندگی شان انباشته از تجربه درد و رنج هایی بود که بواسطه این رنج بنیادین بر آن ها آوار شده بودند. پایین تر از خانه ما خانه عمویم بود. حسین فرزند بزرگ این خانواده روزهای آخر سربازی اش را میگذراند که شهید شد. آن روز صبح را به یاد دارم که خبر شهید شدن حسین را به خانواده عمویم دادند. روبروی درب حیاط آنها نشسته بودم که صدای گریه و ناله زن عمویم را شنیدم و بعد روز تشیع جنازه که این زن سیاه پوش با گریه و زاری به دنبال تابوت فرزندش در حال حرکت بود و هنوز در حال حرکت است. زن عمویم هنوز با رنج نبودن حسین سیاه پوش است و بیشتر اوقات روزها و شب های بعد از حسین اش را با قلیان کشیدن یا به قول جنوبی ها دادن دود به قلب داغ دیده اش گذرانده است. کمی بالاتر از خانه عمو خانه ما قرار داشت. مادرم که او را "دی ابراهیم"، به معنای مادر ابراهیم، صدا می کردند سال های دهه شصت را با رنج و درد زندان بودن فرزندش و احتمال اعدام او گذراند. میگفتند فرزندش مجاهد بوده و حالا منافق. درد این کلمه منافق بیش از هر چیزی مادرم را رنج می داد که او زنی مومن بود و عارف. "خدا" مهمترین واژه در زندگی نه چندان بلند او بود. در تمام آن سال ها او به هر زبانی خدا را فرامی خواند که خدایا فرزندم را به من بازگردان. فرزندش بعد از چندین سال بازگشت، اما قلب مادرم در مقابل داغ از دست دادن تنها فرزند فرزندش در حادثه تصادف بی جان شد و او آرام از این دنیا رفت. اندکی بالاتر از خانه ما خانه عموی دیگرم بود:عمو کریم. صفر فرزند بزرگ خانواده به جبهه رفت و در همان سال نخستین جنگ اسیر شد. دی صفر(مادر صفر) بود و رنج اسیر بودن فرزند. زن عمویم در آن سال ها شکسته و پیر شد. زمانی که صفر از زندان های عراق برگشت او به طبع خوشحال شد، اما رنج آن سال ها از او زن- مادری داغ دیده و ناتوان ساخته بود به خصوص که چندی بعد با داغ از دست دادن فرزند پسر بعدی اش محمد روبرو شد و فرو ریخت. اندکی بالاتر از خانه عمویم خانه دی عبدی(مادر عبدی) قرار داشت. عبدی را گرفتند و به زندان بوشهر منتقل کردند و خیلی زود به جرم مجاهد بودن اعدام کردند. خودش حافظ قرآن بود و نهج البلاغه. پدرش معلم قرآن بود. مادرش را دیده بودم که به همراه مادرم برای ملاقات فرزندانشان به زندان شکری بوشهر می رفتند. عبدی فخرایی را اعدام کردند و در کوه های بوشهر دفن کردند تا کسی خاک او را نبیند. 

2. داستان این چهار مادر با چهار تجربه شهادت فرزند، زندانی بودن فرزند، اسیر بودن فرزند، اعدامی بودن فرزند، تجربه بسیاری از مادران این سرزمین در سال های پس از انقلاب ایران است. این انقلاب اگر برای همه مفید بوده است و اگر بنا به ادعای حاکمیت باعث تعالی مردم ایران شده است، برای مادران این سرزمین چیزی جز تجربه "داغ فرزند" نداشته است. مادران بی پناه این سرزمین زندگی را نه با شادی و رفاه و خوشبختی و آرامش که با رنج نبود فرزند و ناله و گریه و درد بزرگ بی پناهی تجربه کرده اند.

3. این روزها و این سال ها شاهد ظهور گروه دیگری از مادران هستیم که هر یک به طریقی گرفتار در تجربه "داغ فرزند" اند، چه آن ها که در راستای ایدئولوژی نظم سیاسی موجود با داغ فرزند خود روبرو شده اند و چه آن ها که در مخالفت با نظم سیاسی موجود فرزند خود را از دست داده اند. فرفی نمیکند سمت و سوی ماجرا به کدام سوست، آنچه این زن- مادران تجربه می کنند برای هیچ فرد دیگری قابل فهم نیست. ممکن است بسیاری از آن ها خود را قوی جلوه دهند، اما آن ها در درون خود شکسته و ناتوانند. جملات شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی، خطاب به بهیه نامجو، مادر نوید افکاری، اوج این درد و رنج را نشان می دهد:" میدانم این روزها بی رمق تر از آن هستی که بدانی چه اتفاقی افتاده، اما روزهای بعد تازه دنیا بر سرت آوار می شود، آنجا که بخواهی سعیدت را صدا کنی و به اشتباه بگویی نوید، آنجا که در خیابان کسی را ببینی که از پشت مانند او راه می رود، آنجا که خوابش را ببینی اما تا در آغوشش کشیدی برود، آنجا که صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی". چه کسی می تواند رنج این مادر را بفهمد که می گوید صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی. او در قطعه دیگری می نویسد: "مصطفای خودم را زیر این سنگ پیدا نمی کنم....مصطفای خودم را گم کرده ام، نشانی ازش نمی یابم....من مادری هستم که در حسرت بوسه ای بر گونه پسرم روزهایم را سر میکنم". باید مادر بود و پدر تا فهمید این زن چه می گوید.

👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی

👆👆👆
۴. حالا با وقوع حادثه انفجار در بندرعباس با ظهور تعداد دیگری از زن- مادران داغدیده روبروییم که سرگردان در هوای نبود فرزندانشان روزگار را در ماتم تجربه می کنند. زنان در جنوب همواره چیزی در میانه غم و شادی را زیست می کنند: زندگی آنان بواسطه صرف زیستن در جنوب و سختی های زندگی در آن جغرافیا انباشته از غم است. اما آنها همواره شادند چون زنان جنوب در کانون پیوندهای اجتماعی و انسانی در استان های جنوب قرار دارند. آنها ستون خانواده اند. درجنوب زندگی بی وجود مادران بی معناست.همه فامیل و طائفه بر گرد شمع وجود مادران روشن است. حالا این مادران خود داغدارند: آن ها هم داغدارند و هم خود باید داغ همه فامیل را تسلا دهند. بی دلیل نیست که در جنوب مادران پیر داغدیده مقدس اند و مردم آنان را قدیس می دانند: قدیس در جنوب یعنی کسی که بار داغ های بسیار بر قلب دارد.


#فرهیختگان راهی به رهایی

آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو؛ خون جوانان ما می چکد از چنگ تو!
 
اشاره: این روزها نه حال نوشتن است و نه انگیزه ای برای تحریر مطلبی. از شما چه پنهان دارم زیر بار این همه جنایت و فاجعه از سوی متجاوزان و اشتباهات و توهمات ایران بر برباد ده از سوی مدعیان داخلی له و نابود می شوم. واقعا احساس می کنم راه هر نوع عملی و حتی امیدی بر من بسته است.
با این همه گاه که تصمیم می گیرم حداقل محض تسکین خودم حرفی بزنم و چیزکی بگویم، به یاد می آورم که پیش از این گفته و منتشر کرده ام. از این رو ترجیح می  هم همان نوشته پیشین را بازنشر کنم که اگر قرار بود الان هم چیزی بنویسم کم و بیش همان می شد که ماه ها و چه بسا سال ها پیش نوشته و منتشر شده است. از این رو مناسب می بینم که برخی از همان ها را در اینجا بازنشر کنم. اگر تکرار مکررات است پوزش می خواهم.
جمعه 26 تیر 1405
گویا تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران (و نه فقط به جمهوری اسلامی) آغاز شده است. این دعوی بس فریبنده ای است که گفته می شود حمله خارجی به جمهوری اسلامی است و ربطی به مردم و کشور ندارد!! در این باره باید به تفصیل سخن گفت.
اندکی اخبار صبح امروز را مرور کردم. روشن بود که ترامپ تروریست و نتانیاهوی نسل کش دست بردار نخواهند بود. قصد نداشتم تا اطلاع ثانوی چیزی بنویسم اما این حد از فاجعه و جنایت و تجاوز به خاک میهن و قربانی شدن مردم بیگناه و بی دفاع نیز تحمل کردنی نیست. احساس می کنم سکوت جایز نیست و حتی می توان گفت شرم آور است! امیدوارم که به اهداف شوم و شیطانی شان، که بی تردید تسخیر کشور ایران و مستعمره کردنش از طریق یک حمله نظامی تمام عیار است، نرسند. چنان که بارها از سوی مقامات آمریکایی و اسرائیلی اعلام شده، می خواهند این استعمار نوین را از طریق به قدرت رساندن یک مترسک و غلام حلقه به گوش اسرائیلی همتای جولانی در ایران، انجام دهند. چنین مباد!
در این سالها بارها به یاد سرود اوایل انقلاب ایران افتادم که گفته می شد: «آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو؛ خون جوانان ما می چکد از چنگ تو!». تا یک سال اخیر این سخنان را همراه با مبالغه می دانستم و حداقل طرح آن در فضای تنش آلود کنونی بین مقامات جمهوری اسلامی و کشور آمریکا مضر می دانستم و از این رو هرگز از آن در نوشته ها و گفته هایم استفاده نکردم. اما حال در چنین تجاوزی علنی، که حتی بدان افتخار هم می شود، دیگر بی هیچ ابهامی همان سخنان را درست و منطبق با واقعیت عینی روی زمین می دانم. به تدریج روشن خواهد شد که این تجاوز تا کی ادامه دارد و چه میزان تخریب و کشتار هموطنان بر جای خواهد نهاد.
دیگر توان نوشتن نیست. فقط بگویم لابد مخاطبان خواهند گفت که مسئول اصلی در این تجاوزها مقامات ایران و شخص سید علی خامنه ای رهبر ایران است که با شعارهای بی محتوا و ناشدنی محو اسرائیل و اعلام ستیز ذاتی و آشتی ناپذیر با استکبار به سرکردگی آمریکا و مانند آن در سیاست خارجی و دیگر عوامل، کشور را به اینجا رسانده است. سخن حقی است. اما دو نکته است؛ اول این که بیان این واقعیت تلخ و ایران بر باد ده بارها در این سالها گفته و نوشته شده و دریغ گوش شنوایی نیافته؛ و دیگر این که لازم است با قاطعیت گفته شود که مسئولیت داخلی هرگز مجوزی تجاوز خارجی نیست؛ خلط مسائل رهزن خواهد بود. به هرحال مسئولیت فردی و یا حکومتی هرگز به معنای سلب مسئولیت دیگر و مهم تر مجوزی برای جنگ و تجاوز خارجی نیست. قرار بر این بود که پس از جنگ دوم جهانی، جهان حساب و کتابی داشته باشد و اختلافات از طریق مذاکره و نهاد سازمان ملل حل و فصل شود. اما اسرائیل و آمریکا و حامیانش هرگز تن به این قواعد نداده و نمی دهند تا بتوانند استعمار نوین خود را با اعمال زور و تجاوز عملی و عملیاتی کنند.
به هر حال تجاوز به ایران و تخریب یک کشور عضو سازمان ملل تحت هر عنوانی مطلقا محکوم است و گناه یکی جوازی برای هیچ نوع تجاوزی نخواهد بود.
این را هم بگویم احتمالا جنگ طلبان داخلی و کسانی که به هر دلیل بیگانه را برای رهایی از شر داخلی به حمله و تجاوز به کشورشان دعوت کردند و نامش را «دخالت بشردوستانه» گذاشتند، افزون بر این که ننگ ابدی را برای خود خریدند، خواهند فهمید فرجام چنین دعوت خائنانه ای چیست و چه خواهد شد! به هر تقدیر در نهایت این مردم و کشور است که تاوان چنین خیانت هایی را خواهند داد! 
  امیدوارم سایه شوم جنگ و شر تجاوز خارجی تحت هر عنوانی به زودی برطرف شود.

حسن یوسفی اشکوری
صبح شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴


#فرهیختگان روزن آگاهی

دیریست که دیر است!
رضا بهشتی‌معز

شرایط پیچیده و خطرناکی‌ست و ایران بیش از هر زمان دیگر نیازمند توجه و یاری ما ایرانیان. دشمن خارجی و تندروان داخلی (یکی با حیله و دیگری با سفاهت و توهم) موفق شده‌اند صفوف پیوسته مردم را از هم جدا کنند. من نقش سفیهانِ خائنِ کاربدست داخلی را بیشتر و مهم‌تر می‌دانم چون زمینه بازی و دخالت دشمن متجاوز و تفرقه ایرانیان را آنها با غرور و توهم فراهم کرده‌اند.

امروز تصمیم‌گیران اصلی ایران جز با یک حرکت دلیرانه سیاسی از داخل و ایجاد همبستگی ملی با رفع کدورت‌های ایران برباد ده پیشین، نمی‌توانند از معرکه پیشِ رو بسادگی عبور کنند. بطور مشخص حاکمیت باید از توهمات مخرب و ایدئولوژیک گذشته هرچه زودتر و آشکارا فاصله بگیرد، زندانیان سیاسی محترم و شخصیت‌های محصور را آزاد کند، امکان همه‌پرسی و تامین رضایت عمومی را فراهم کند، چرخ دیپلماسی را به زمین ایران (و نه نظام) برگرداند و از همه شخصیت‌های دلسوز و منتقد ایران‌دوست با صداقت و تضمین دعوت کند تا در اداره ایران مشارکت کنند و از ملامت نهراسند.

فصل رجزخوانی و خط‌ونشان کشیدن گذشته است و این‌همه ویرانی نتیجه همان رجزخوانی‌هاست. حاکمیت باید از خود صداقت و عملِ اعتمادساز و موثر نشان دهد و برای این کار باید دست تندروها را از مجاری عمل، بی‌ملاحظه کوتاه کند. خامی بس است، به تاریخ نگاه کنید ایران را توهم و ماجراجویی حاکمان و شیادی دلالان آنها ضعیف کرده است. همیشه جماعتی فرصت‌طلب و ایران‌سوز گرد حاکمان گرفته، مشفقانِ بی‌ادعایِ فداکار را با دسیسه حذف کرده و برای تصمیم‌گیرانِ اصلی نسخه‌های چرب توهم پیچیده‌ و همه را گرفتار اما خود بار عافیت و ثروت بسته و گریخته‌اند. در همین جمهوری‌اسلامی انبوهی مدیران از همین قماش‌ند و ما کم نمی‌شناسیم.

تعارف و ملاحظه را کنار بگذارید و بجنبید پیش از انکه ایران ما بیشتر آسیب ببیند. حاکمیت از هیجان مناسکی بسرعت عبور کند، از گرفتن مواضع ملی نهراسد و رجال خوشنام ولی معزول کشور را فرابخواند. رجال موثر و مطرود هم خطر کنند و برای حفظ ایران از عافیت و حرمت خود بگذرند، برای سلامت ایران به میدان آمده و خاصیتی کارآ از خود نشان دهند.
خدایا تو شاهد باش که ما سالها مکرر گفتیم و بیش از آنچه نوشتیم غصه خوردیم و ملامت شنیدیم و انچه باید کردیم تا ایران و ایرانی سربلند و مقتدر بماند.

آدینه ۲۶ تیرماه ۱۴۰۵ هنگامه استقامت مظلومانه شهرهای جنوبی ایران در برابر تجاوز وحشیانه و فزاینده آمریکا و اسراییل

فیس‌بوک نگارنده

#فرهیختگان روزن آگاهی

توقف اجرای قرارداد کرسنت در صلاحیت دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی نبود

پوچی اتهامات و ادعاها علیه قرار داد مذکور روشن شده است

باید به عملکرد آقای جلیلی که موجب میلیاردها دلار خسارت به کشور شده است، رسیدگی شود

باید مفسدان به ملت معرفی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند

حزب توسعه ملی ایران اسلامی پس از رأی برائت بیژن زنگنه از پرونده موسوم به کرسنت بیانیه صادر کرد.

به گزارش کمیته اطلاع رسانی حزب توسعه ملی ایران اسلامی متن این بیاینه به شرح زیر است:
به نام خدا
ملت شریف ایران
هفته گذشته دادگاه رسیده کننده به پرونده موسوم به کرسنت رأی خود مبنی بر برائت ِ آقای مهندس بیژن زنگنه ، وزیر نفت جمهوری اسلامی ایران در زمان انعقاد قرارداد مذکور را صادر کرد . این خبر که در لابلایِ اخبار و رویدادهای روزهای اخیر پنهان ماند، از چنان اهمیتی برخوردار است ، که نمی توان به راحتی از کنار آن گذشت. مطابق قرارداد کرسنت که حدود دو دهه قبل، فی مابین وزارت نفت ایران و شرکت اماراتی منعقد و مقرر شده بود، حدود ۵۰۰ میلیون متر مکعب گاز ترش میدان سلمان، از طریق احداث خطوط لوله در زیرِ دریا به کشور امارات منتقل شود. اجرای این قرارداد، ایران را به هاب گازی منطقه خلیج فارس تبدیل می کرد و امارات متحده عربی را در این زمینه به کشورمان وابسته کرده و ظرفیت های اقتصادی و امنیتی مهمی برای جمهوری اسلامی ایران به ارمغان می آورد.

کارشکنی عده ای با محوریت آقای سعید جلیلی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، به بهانه ٔ وقوع  فساد در جریان  انعقاد قرارداد، به توقف و جلوگیری از اجرای قرارداد انجامید . نتیجه این اقدام ضد ملی آن بود که گازی که قرار بود به کشور امارات فروخته شود، طی دو دهه اخیر همچنان می‌سوزد و علاوه بر تحمیل خسارت حدود سی و پنج میلیارد دلاری ناشی از عدم فروش گاز بر کشور، شرکت اماراتی با طرح شکایت، به دادگاه بین المللی مدعی حدود بیست میلیارد دلار زیان شده است. حتی اگر فسادی در جریان قرار داد صورت گرفته بود، توقف اجرای قرارداد، نه در صلاحیت دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی، بلکه جزو وظایف قوه قضاییه و دادگاه‌های صالحه بود . افزون براین اگر اصراری بر ابطال این قرار داد بود، مطابق مفاد قرار داد مذکور دبیر سابق شورایعالی امنیت ملی به راحتی می‌توانست از طریق ارجاع پرونده به دادگاه‌های داخلی نسبت به ابطال قرار داد اقدام کند، بدون آن که جریمه‌ای به طرف اماراتی پرداخت شود.
اکنون و پس از تبرئه آقای زنگنه، تحمل خسارتی معادل بودجه یکسال کشور و پیامدهای امنیتی ناشی از لغو یکجانبه قرارداد، چرایی اقدام و اصرار بیش از حد و خارج از روال قانونی  آقای سعید جلیلی و همفکران ایشان ، موضوعی نیست که بتوان آن را به حاشیه ٔ فراموشی سپرد. اهمیت رسیدگی به این ماجرا زمانی بیشتر احساس می شود که توجه کنیم عملکرد این جریان طی سه دهه اخیر، همواره علیه منافع و مصالح کشور بوده است.

نقش  این جریان در کارشکنی و تخریب دیپلماسی و دستاوردهای ایران در معاهده تاریخی برجام و ممانعت از حل مسائل کشور در عرصه ی سیاست خارجی از طریق دیپلماسی ، و طی روزهای اخیر مخالفت با مذاکره و تأکید بر ادامه جنگ و وارد آمدن خسارات فراوان و نابودی زیر ساخت‌های کشور که خواست رژیم صهیونیستی است، برکسی پوشیده نیست.

اکنون که با صدور حکم برائت آقای مهندس زنگنه پوچی اتهامات و ادعاهای این جریان علیه قرار داد مذکور روشن شده است، حزب توسعه ملی ایران اسلامی از قوه قضائیه می‌خواهد

۱-متن حکم دادگاه جهت اطلاع افکار عمومی منتشر شود

۲- در اسرع وقت به عملکرد آقای جلیلی و جریان مذکور که موجب وارد آمدن میلیاردها دلار خسارت به کشور شده است رسیدگی و نتیجه آن را به ملت گزارش کند.

۳-صرفنظر از اصل قرار داد که چنان که گذشت به نفع کشور بوده است، در صورتی که در روند قرار داد فسادی صورت گرفته است، مفسدان به ملت معرفی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند.

۴- شایعاتی مبنی بر ، ایجاد ‌محدودیت‌هایی برای قاضی پرونده و ارجاع پرونده برای رسیدگی مجدد به شعبه دیگر مطرح شده است. ما فعلاً در باره این شایعات اظهار نظری نمی‌کنیم. شفافیت و گزارش صریح به افکار عمومی تنها راه جلوگیری از اعمال نفوذهای احتمالی و دخالت اغراض سیاسی در مسیر پرونده خواهد بود. حزب توسعه ضمن قدردانی از قاضی شجاع پرونده که در برابر فشارها و اعمال نفوذها استقلال خود را حفظ کرده است،‌ وظیفه خود می‌داند، موضوع رسیدگی قانونی و مجازات کسانی که چنین زیان هنگفتی را بر کشور تحمیل کرده اند، پیگیری کند.

حزب توسعه ملی ایران اسلامی
۱۴۰۵/۴/۲۵


#فرهیختگان راهی به رهایی

پتیارهٔ*جنگ
جنگ برای هیچ‌چیز خوب نیست!(ادوین استار)


گمان نمی‌کنم کسی با شنیدن کلمهٔ جنگ، تصویر روشن و دلنشینی در ضمیرش پیدا شود.
برای صاحب این قلم -هم‌چنان که برای بسیاری- جنگ در یک کلمه یعنی تباهی!
آن‌که بر طبل جنگ می‌کوبد اگر خُردَک‌بهره‌ای از قوّهٔ تخیّل‌ داشته‌باشد می‌تواند تصویر تلخ بسیاری از فجایعی را که از بطن پتیارهٔ جنگ متولّد می‌شود پیش چشمانش تصوّر کند.
هرجا که این دیو دمان و درنده‌خویِ آدمی‌خواره پای بگذارد گیاه زندگی از رُستن تَن می‌زند.
در “مرتع وخیم” مرگ جز آوارگی و فقر و‌ فلاکت و پوچی و بی‌آیندگی و انحطاط آدمیت نمی‌روید.
جنگ، جان‌شکار و خون‌آشام است.
جنگ به دوزخ می‌ماند؛ با معده‌اش سیری‌ناپذیر، هرچه هم آدمی با رؤیاها و آرزوهایش بخورد“هنوزش نَعرهٔ هَلْ مِنْ مَزید است”
شوربختانه سیاستمدارانِ عالَم عموماً تهی‌مایه‌ترینِ افراد از حیث عاطفه و مروّت و مردمی و شرافت‌اند. سهراب بی‌دلیل نسروده بود: من قطاری دیدم که سیاست می‌بُرد و چه خالی می‌رفت!
آنچه در خیالِ خام ایشان می‌گذرد سود و سرمایه و نام و مقام است. وقتی فرمان جنگ به دست چنین موجودات پلید شوریده‌عقلی باشد برایشان چه فرق می‌کند هدفِ بمب و موشک‌ها مدرسه است یا بیمارستان، سالن ورزشی است یا آسایشگاه یک پادگان، پالایشگاه است یا کارخانه!
پتیارهٔ جنگ که در سر یک سیاستمدار مختل‌الشعور خانه کند جان بیمار او جز به قتل و نابودی و انهدام خرسند نمی‌شود. بوی خون، مشامش را نوازش می‌کند و از شنیدن ضجّه‌های جگرسوز مادرانی که اطفال معصومشان شرحه‌شرحه شده‌اند جان پلیدش فربه می‌شود. از دیدن اشک و اندوه و ویرانی پدری که به دنبال پیکر پاره‌‌پارهٔ خانواده‌اش در زیر خروارها آوار می‌گردد شکوفان و‌ شادمان می‌شود. از بی‌کسیِ طفلی که پدر و مادرش خاک و خاکستر شده‌اند احساس فتح و فیروزی می‌کند.
برای جانور آدمی‌خواری که از بوی دلار و‌ نفت و قدرت سرمست و سرشار و از آدمیت تهی شده‌است چه اهمیتی دارد که با انفجار هر بمب چه آرزوهای نجیبی در زیر خاک دفن می‌شود و چه قصّه‌ها و چه نقّاشی‌هایی ناتمام بر ‌جای می‌ماند! فرصت یگانهٔ حیات را از انسان‌هایی بی‌دفاع و مظلوم گرفتن رسالتی بر دوش خودش و اذنابش می‌بیند. او از لرزش دل نازک مادری که جگرگوشه‌اش در پرت‌افتاده‌ترین پادگان مرزی سرباز است چه خبر دارد!
شهوت قدرت چنین سیاستمدارانی جز با ریختن خون و جز با به آتش کشیدن اسباب و سامان آدمیان فرونمی‌نشیند.
نوای گوشنواز چنین نامردمانی جز صفیر نفسگیر فشنگ و موشک و بمب نیست.
در دوزخ ضمیر چنین شیاطین رجیمی جز آتش نکبت و‌ نفرت و نُحوست نمی‌بینی.
و اینک سوخت‌بار چنین جان تاریک دوزخیی، جان و ‌جهان مردمان رنجور و‌ بینوایی است که ماییم! مردمانی که تاریخ تا منتهای توان و‌ مقدوراتش در حقّ ایشان نامردی و نانجیبی کرده‌است. اگر گاه روزنهٔ امیدی هم برای بهبود زمانه و زندگانی ما پیدا می‌شده‌است این روزنه به دست همین ارباب بی‌مروّت کاخ سیاست کور و‌ مسدود می‌شده‌است. “ما بی‌چرا زندگانیم” پنداری! آویزان از کناره‌های زندگی و بی‌خبر و بی‌بهره از متن زندگی.
جهان گویی برای چنین گرگ‌صفتان آدمی‌خواری مِلکِ طِلقی است که اختیار عرصه و اعیانش یک‌جا در عهدهٔ تصرّف ایشان است و هر جای از آن را چنان‌که هست اگر نپسندند با زبان زور و منطق خشونت به اصلاح و تغییرش می‌کوشند تا بدان شکل و اندازه که مطلوب ایشان است درآید.
جهان جای زیباتری برای زیستن آدمیان می‌بود اگر بسیاری از کارگزاران امور عالم نه در اتاق‌های فرماندهی که در سلول‌های انفرادی دارالمجانین به بند کشیده می‌شدند.

چه باشد از بلای جنگ صعب‌تر
که کس امان نیابد از بلای او
شراب او ز خون مرد رنجبر
وز استخوان کارگر غذای او
.
.
کجاست روزگار صلح و ایمنی
شکفته مرز و باغ دلگشای او
کجاست عهد راستی و مردمی
فروغ عشق و تابش ضیای او
کجاست دور یاری و برابری
حیات جاودانی و صفای او
زهی کبوتر سپید آشتی
که دل برد سرود جانفزای او


*پتیاره: مخلوق و موجود اهریمنی را گویند.

حامد خاتمی‌پور


#فرهیختگان روزن آگاهی

فرشاد مومنی: عبور از پیامدهای جنگ بدون اصلاح سیاست‌های اقتصادی ممکن نیست

مومنی،اقتصاددان:
ایران در فاصله سال‌های ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۴ به تورمی‌ترین اقتصاد منطقه تبدیل شده و در عین حال از نظر رشد اقتصادی نیز در میان ۱۵ کشور منطقه رتبه چهاردهم را د اختصاص داده است.

نظام تصمیم‌گیری اقتصادی کشور به یک تغییر بنیادی و سیستمی نیاز دارد و باید ریل اداره اقتصاد ملی به صورت اساسی تغییر کند.

هرچه به سال‌های اخیر نزدیک‌تر می‌شویم، قفل‌شدگی اقتصاد ایران در تورم‌های دو رقمی نیز افزایش یافته است.

نظام تصمیم‌گیری اقتصادی کشور به یک تغییر بنیادی و سیستمی نیاز دارد.

شرایط «نه جنگ، نه صلح» فرسایش اقتصاد ایران را تشدید می کند / ایسنا


#فرهیختگان روزن آگاهی

رسانه‌ها در ایران پساجنگ – از انحصار تا تکثر خردمندانه
موسی اکرمی، استاد فلسفه

مدیریت ارتباطات، شماره‌ی ۱۹۳، خرداد ماه ۱۴۰۵

مقدمه. روزنه‌ی امید پس از طوفان

با همه‌ی فرازونشیب‌های تلخ جنگ، این روزها نسیمی از امید در فضای سیاسی ایران وزیده است. مذاکرات میان ایران و آمریکا، اگرچه پرپیچ‌وخم‌اند، ولی شاید سرآغازی بر پایان یک دوره‌ی فرسایشی و ورود به فصلی تازه از صلح پایدار، بازسازی همه‌جانبه، و زندگی در سایه‌ی آزادی و عدالت نسبی باشند. تجربه‌ی جنگ به ما آموخت که موشک و سنگر به تنهایی نمی‌توانند کشوری را تاب‌آور کنند؛ نرم‌افزار اصلی بقا، «اعتماد»، «حمایت مردمی»، و «ارتباطات شفاف» هستند. در چنین فضایی، رسانه‌ها نه در حاشیه بلکه در نقطه‌ی کانونی بازسازی ملی قرار می‌گیرند. پرسش این است: در ایران پساجنگ، چه الگویی از رسانه می‌تواند هم نیاز به آزادی و تنوع را برآورده کند، هم امنیت و انسجام را حفظ نماید؟ این نوشته‌ی کوتاه، نگاهی به جایگاه، حقوق و وظایف بازیگران گوناگون عرصه‌ی رسانه در افق فردایی است که شاید نزدیک باشد.

یکم. اهمیت رسانه‌ها در دوران پساجنگ: چرا بدون رسانه‌های نیرومند بازسازی ممکن نیست؟

هنگامی که آتش جنگ خاموش می‌شود، نخستین ویرانه‌ای که باید بازسازی شود، اعتماد عمومی است. جنگ، جامعه را چند پاره می‌کند: گروهی جان باخته‌اند، گروهی آواره شده‌اند، گروهی از سود جنگ ثروتمند گردیده، و گروهی به فقر مطلق رسیده‌اند، و گروهی إحساس می‌کنند که به اهدافی دست نیافته‌اند. بدون رسانه‌های مستقل و کارآمد، زخم‌ها‌ی روانی گوناگون بخش بزرگی از مردم هرگز التیام نمی‌یابند. رسانه‌ها در پساجنگ سه نقش حیاتی ایفا می‌کنند:

۱. شفاف‌سازی درباره‌ی حقیقت جنگ تا آشکار گردد که به‌راستی چرا جنگ روی داد؟ چه کسانی یا چه نهادهائی در بیرون و درون کشور چه تصمیم‌های مهمی گرفتند، چه کسانی سود بردند، چه کسانی زیان دیدند، و چه کسانی مجازات شدند یا باید مجازات شوند؟

۲. نظارت بر فرآیند بازسازی: تعیین اولویت‌های تخصیص منابع مالی و اعتباری، تعیین شایسته‌ی اولویت‌های بازسازی، و جلوگیری از فساد در قراردادهای عظیم عمرانی و توزیع کمک‌های بین‌المللی.

۳. ایجاد فضای گفت‌وگوی شایسته‌ی ملی میان قربانیان، بازماندگان، نظامیان و مسئولان سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی.

کشورهایی که پس از جنگ، رسانه‌های خود را آزاد و رقابتی کرده‌اند (مانند آلمان پس از ۱۹۴۵ یا آفریقای جنوبی پس از آپارتاید)، بسیار زودتر از کشورهایی که رسانه را در انحصار دولتی نگه داشته‌اند، به ثبات رسیدند.

دوم. گونه‌شناسی رسانه‌ها در افق جدید: از دولتی تا مستقل

در ایران پساجنگ، به جای الگوی «رسانه‌ی تک‌صدا»ی دوران جنگ، باید به استقبال زیستبوم‌سامانه‌ی فرهنگی و سیاسی متنوع رفت:

۱. رسانه‌های دولتی و حاکمیتی (صداوسیما، خبرگزاری‌های رسمی). این رسانه‌ها دیگر ابزار «تبلیغ جنگ» نیستند؛ بلکه وظیفه دارند به رسانه‌ی خدمات عمومی تبدیل شوند، یعنی باید با احترام به قانون میزبان همه‌ی صداها – حتی منتقدان دولت – باشند. در آلمان پساجنگ، شبکه‌های عمومی الگوی موفقی از تعادل میان دولتی بودن و استقلال تحریریه‌ای ارائه دادند.

۲. رسانه‌های مستقل و خصوصی (روزنامه‌ها، سایت‌های خبری، و رادیوها و تلویزیون‌های خصوصی که باید پدید آیند).  این بخش موتور اصلی نقد سازنده و خلاقیت است. در پساجنگ، باید انحصار صدور مجوز شکسته شود و فرایند تأسیس رسانه شفاف، سریع و مبتنی بر قانون باشد. حاکمیت از طریق نهادهای قضایی و اجرایی تنها نظارت بر خطوط قرمز (عدم تشویش راستین اذهان، عدم توهین، عدم افشای اسرار نظامی) را بر عهده خواهد داشت و از هرگونه سانسور پیشاپیش و  مجازات برای اقدامات تحقق نیافته دروری خواهد جست.

۳. رسانه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های اینترنتی. فضای مجازی میدان جدید نبرد افکار است. در دوران پساجنگ، باید قانون‌گذاری هوشمند (برای نمونه الزام به شفافیت الگوریتم‌ها، مقابله با اخبار جعلی با همکاری خود پلتفرم‌ها) جایگزین قطعی‌های مکرر اینترنت و فیلترینگ گسترده شود.

متن کامل:
https://musaakrami.blogfa.com/post/437


#فرهیختگان روزن آگاهی