جنوب،
فقط یک جغرافیا نیست،
جنوب،
نامِ صبوری این سرزمین است که بی‌هیاهو، سال‌هاست که ایستاده است.

روزهای بی‌قرار
علی‌رضا قربانی
حسام ناصری
حسین غیاثی


ای داغ از قلبِ پریشانم چه می‌خواهی؟
ای جایِ زخمِ کهنه از جانم چه می‌خواهی؟

دریاچه‌ای خشکیده در آغوشِ خود دارم
بارانِ سرخ، از ابرِ چشمانم چه می‌خواهی؟

ای وای از این، ای وای از این از دست‌دادن‌ها
ای مرگ از جانِ رفیقانم چه می‌خواهی؟

آرامشم کو؟ خنده‌ام کو؟ اعتمادم کو؟
بی‌هیچم و دیگر نمی‌دانم چه می‌خواهی

ما وارثانِ دردهای بی‌شماریم
ما گریه‌های چشم‌های انتظاریم
ما سرزمینی دور و تنها در غباریم
ما چیزی به غیر از غم، به غیر از هم نداریم
ما حسرتِ یک خنده‌ی دنباله‌داریم
ما خسته از این روزهای بی‌قراریم

دنیا بگو غم بیش‌تر از این نخواهد ماند
دنیای بی رویای ما، غم‌گین نخواهد ماند

چیزی بگو، آرام کن آشفتگی‌ها را
در سینه‌ها این بغضِ سر‌سنگین نخواهد ماند

ای چرخِ بازی‌گر بگو بالانشینان را
جای من و ما تا ابد، پایین نخواهد ماند

فریادِ این غم‌خانه خاموشی نخواهد داشت
فرهادِ این افسانه بی‌ شیرین نخواهد ماند

ما وارثانِ دردهای بی‌شماریم...


#فرهیختگان روزن آگاهی

جنگ ودیگر هیچ

جی دی ونس از کار زاری می گوید که توسط اسرائیل برای درهم شکستن تفاهم  ایران وامریکا و اثرگذاری بر افکار عمومی امریکا شکل گرفته است. تلاش برای بدنام کردن مذاکره کنندگان امریکا از دیگر اقدامات برخی مقامات اسرائیلی عنوان شده است.
در ایران نیز تلاش سازمان یافته از سوی برخی عناصر وابسته به جبهه پایداری برای درهم شکستن تفاهم ‌و ادامه جنگ با امریکاست. شگفت انگیز است که عوامل اسرائیل به مذاکره کنندگان آمریکا و عوامل پایداری به مذاکره کنندگان ایرانی حمله کرده و برای بدنام کردن آنها از هیچ اقدامی دریغ نمی کنند.
این هماهنگی ناخواسته است و یا از مرکز واحدی هدایت و پشتیبانی می‌شود؟
آقای ونس مرکز عملیات برای شکست مذاکرات را اسرائیل معرفی می‌کند. این نشاندهنده نارضایتی اسرائیل از هرگونه تفاهمی با ایران است .
اگر چنین است تلاش برای شکل نگرفتن توافق خواست اسرائیل است.
پرسش، چرا برخی نیروها و اشخاص  بدون توجه به این واقعیت مهم برای شکل نگرفتن توافق و یرخورد با مذاکره کنندگان هیچ فرصتی را از دست نمی دهند ؟

یدالله اسلامی
۲۶تیرماه ۴۰۵



#فرهیختگان روزن آگاهی

معادله دمشق جدید؛ چرا احمد الشرع وارد جنگ مستقیم با حزب‌الله نمی‌شود؟

با وجود مطرح شدن این ایده از سوی دونالد ترامپ که سوریه می‌تواند در مهار یا خلع سلاح حزب‌الله نقش ایفا کند، شواهد موجود نشان می‌دهد که احتمال ورود مستقیم ارتش سوریه به جنگ با حزب‌الله بسیار پایین است.
دولت جدید سوریه به رهبری احمد الشرع در تلاش است پس از سال‌ها جنگ داخلی و دگرگونی‌های ساختاری اخیر، مشروعیت بین‌المللی، بازسازی اقتصاد فروریخته و تثبیت امنیت داخلی را در اولویت قرار دهد. ورود به یک جنگ مستقیم با حزب‌الله، نه‌تنها این اهداف حیاتی را به خطر می‌اندازد، بلکه می‌تواند سوریه را دوباره به میدان جنگ نیابتی و رویارویی مستقیم با ایران و شبکه نیروهای هم‌پیمان آن تبدیل کند؛ آن هم در شرایطی که ارتش و نهادهای امنیتی جدید سوریه هنوز در مرحله بازسازی و تثبیت قرار دارند.
از سوی دیگر، هرچند نیروهای تحت امر الشرع پیش از این در جبهه مقابل حزب‌الله قرار داشتند، اما آغاز یک رویارویی نظامی آشکار در شرایط فعلی، هزینه‌های امنیتی و سیاسی بسیار سنگینی برای دمشق جدید خواهد داشت و ثبات شکننده کشور را تهدید می‌کند.
در هفته‌های اخیر، گزارش‌هایی منتشر شده که نشان می‌دهد ترامپ از سوریه انتظار دارد در مهار حزب‌الله نقش بیشتری ایفا کند، اما مقام‌های سوری تأکید کرده‌اند که موضوع حزب‌الله باید از طریق دولت لبنان و راهکارهای سیاسی حل شود و سوریه قصد ندارد خود را درگیر جنگی جدید کند. همچنین احمد الشرع بنا بر گزارش‌ها، استفاده از زور برای خلع سلاح حزب‌الله را اقدامی بی‌ثبات‌کننده دانسته و آن را رد کرده است.
در عین حال، دمشق ممکن است برای جلب حمایت آمریکا، کشورهای عربی و جذب کمک‌های مالی برای بازسازی، به اقدامات غیرمستقیم روی آورد؛ اقداماتی مانند:
* کنترل شدیدتر مرزها و ممانعت از قاچاق تسلیحات.
* جلوگیری از انتقال سلاح به داخل خاک‌ لبنان.
* محدود کردن مسیرهای لجستیکی و ترانزیتی حزب‌الله از خاک سوریه.
این رویکرد، تفاوت اساسی با ورود مستقیم به جنگ دارد؛ چرا که هم منافع امنیتی دمشق را تأمین می‌کند، هم چراغ سبزی به غرب و کشورهای عربی است و هم از درگیری نظامی مستقیم پیشگیری می‌کند.

نتیجه‌گیری:
اگرچه فشارهای سیاسی آمریکا ممکن است سوریه را به همکاری امنیتی بیشتر جهت قطع شریان‌های تسلیحاتی حزب‌الله سوق دهد، اما در شرایط فعلی، سناریوی ورود مستقیم ارتش سوریه به جنگ با حزب‌الله بعید به نظر می‌رسد. محتمل‌ترین سناریو، ادامه همکاری‌های امنیتی مرزی و چراغ سبزهای دیپلماتیک به موازات تقویت نقش دولت لبنان در کنترل امور است، نه آغاز یک ماجراجویی نظامی جدید توسط دمشق.

محمدعلی سوره


#فرهیختگان روزن آگاهی

رضا مرادی عبدالوند
ازنـا. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴

#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران

#فرهیختگان با ایران سربلند و جنوب مقاوم و نستوه. با مردمان رشید سواحل. با آب‌های گرم همیشه فارس. با قلب‌های تپنده عاشق. با رزم‌آوران سلحشور جان‌ برکف. با فرزندان دلیر وطن.

دستان خونریز متجاوز بریده باد، ایران خواهد ماند.

‏بانک خون در جنوب کشور دچار کمبود شده. هر کجای ایران که هستید، اگر شرایط اهدای خون را دارید، لطفا امروز خون اهدا کنید. شاید به یک سرباز ایران و هم‌وطن‌مان زندگی ببخشد.

محمدرضا جلایی‌پور


#فرهیختگان روزن آگاهی

‏چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی
‏تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد…

‏⁧ سعدی ⁩

#فرهیختگان روزن آگاهی

در باب مشاجره‌ی اخیر دکتر سروش و دکتر نراقی، به رغم آن‌که من پرورده‌ی سنت هردوی ایشانم اما به گمانم هیچ یک از نقدهای دکتر نراقی وارد نیست. من مصاحبه‌ی دکتر سروش را به وقت انتشار در اندیشه‌ی پویا خوانده بودم و به واسطه‌ی متن دکتر نراقی، به جهت اطمینان همین الان به آن مراجعه‌ی مجدد کردم. نخست آن‌که در گفتار دکتر سروش ‌اثری از رد یا تلاش برای رد حقوق اجتماعی اقلیت‌های جنسی یا هم‌میهنان بهایی نیست. پس توضیحات آموزنده‌ی دکتر نراقی در باب «حق ناحق بودن» کمی زاید می‌نماید. دیگر آن‌که ایشان مدعی شده‌اند اگر بهاییان به جهت رد خاتمیت پیامبر اسلام ضاله تلقی می‌شوند، پس شیعیان را هم باید ضاله نامید. و در نهایت آورده‌اند که همین واژه نیز نوعی خشونت گفتاری‌ست که مدعیان حقوق بشر و آزادی باید از آن اجتناب کنند. جسارتا باید وظیفه‌ی شاگردی را خدمت استاد بزرگوار و معلم گرامی‌ام به جا آورم و آن‌چه از پنجره‌ی ایشان آموخته‌ام را تکرار کنم؛:چه از خود ایشان آموخته‌ایم که قیاس ناموجه نباید کرد و ادعای بدیل را تقلیل نباید داد: نه شیعیان منکر خاتمیت‌اند، نه تنها ضلالت و گمراهی بهاییان انکار خاتمیت است و نه آداب حقوق‌بشر چنین است! دقیقا متأثر از همین تمایز حق بودن/حق داشتن، از خود ایشان آموخته و نوشته بودم که از جمله امور ناحقی که باید حق آن‌ها را به رسمیت شناخت و منع قانونی آن را ناحق و نادرست تلقی کرد، حق بیان سخنان توهین آمیز و نفرت‌پراکنانه و نیز تحقیر، تمسخر و تخفیف مقدسات (یا آن‌چه «مقدسات» تلقی می‌شود) است. به بیان دیگر، در متن یک جامعه‌ی آزاد و دموکراتیک، باید حق اهانت به مقدسات را از منظر قانونی به رسمیت شناخت بی‌آن‌که اصل اهانت را از منظر اخلاقی تصویب کرد. چرا که تشخیص مرز اهانت‌آمیز بودن یک بیان، کار دشواری‌ست و کاملاً ممکن است که منع قانونی بیان نفرت‌پراکنانه و اهانت‌آمیز در واقع بهانه‌ای برای گسترش محدودیت‌های آزادی بیان شود و نهایتاً به «اصل آزادی بیان» هم آسیب برساند. بنابراین به نظر می‌رسد که به رسمیت شناختن «حق اهانت» بهایی‌ست که جامعه باید برای صیانت از «اصل آزادی» بپردازد. اگرچه دفاع از «اصل آزادی بیان» لزوماً به معنای دفاع از «محتوای بیان آزاد» نیست. کوتاه آن‌که ضاله/گمراه/منحرف نامیدن باورمندان به ادیان دیگر نه شرعا گناه است، نه اخلاقا نارواست و نه متناقض با پایبندی به حقوق‌بشر است، مشروط بر آن‌که منجر به تضییع حقوق شهروندان نشود (که در این مورد، نشده است چراکه دکتر سروش نقشی در سیاست‌گذاری‌های کشور ندارند).
اما مهم‌ترین سطر دکتر نراقی همسان‌سازی بهاییت با پروژه‌ی روشن‌فکری دینی سروش متأخر است: ادعای اصلی ایشان این است که پروژه‌ی متأخر دکتر سروش چون «منابع جدیدی» به دین اضافه می‌کند، مصداق فرقه‌ است؛ اما به گمان من این‌جا دکتر نراقی مرتکب قیاس مع‌الفارق می‌شوند. تشیع، یک منبع عینی و فرابشری (امام معصوم) را به منابع دین اضافه می‌کند که حجیت‌اش ذاتی و مستقل از عقل بشر است. اما روشنفکریِ دینیِ متأخر، هیچ «منبع تازه‌ای» در عرض قرآن اضافه نمی‌کند. بلکه صرفاً روشی تفسیری را به‌کار می‌گیرد تا از همان منابعِ کهن، فهمی نو به‌دست آورد. عقل بشر ابزار فهم است، نه منبع وحی. بنابراین، روشنفکری دینی به‌مثابه‌ی یک هرمنوتیک است، نه یک کلام جدید. اگر هر روش تفسیری نو را «فرقه» بنامیم، باید فقه پویا، اجتهاد سیاری، علم اصول و حتی پروژه‌ی «سنت‌گرایی انتقادی» خود ایشان را هم فرقه بنامیم. به گمان من دکتر نراقی، مانند گذشته، مقام «تفسیر» را با مقام «تأسیس دین» خلط کرده‌اند. در ادامه ایشان می‌پرسند که اگر بهایی به‌خاطر انکارِ خاتمیت، ضاله است، پروژه‌ی دکتر سروش که از سنت فاصله گرفته چرا ضاله نیست؟ پاسخ روشن است: ضلالت در هر دینی، به انکار اصول ثابت آن دین برمی‌گردد، نه به تغییر روش فهم آن. خاتمیت، یک اصل محتوایی اعتقادی‌ست که در متنِ قرآن و سنت قطعی‌الوقوع آمده است و انکار آن، به معنای خروج از چهارچوب تعریف اسلام تلقی می‌شود. اما روش اجتهادی جدید، هر قدر هم که جسورانه باشد، همچنان درون چهارچوب پذیرش خاتمیت و قرآن حرکت می‌کند. به نظر می‌رسد که این دو، نه از نظر منطقی و نه از نظر کلامی قابل‌قیاس‌ نیستند.

کوهلت

#فرهیختگان راهی به رهایی

نه کره شمالی نه لیبی، زنده باد ایران

مجتبی نجفی

همدلی ها با مردم جنوب ایران برخی را متعجب کرده چرا زمان فاجعه میناب نبود؟ من از این زاویه نگاه می‌کنم که گفتمانی پیروز شده که در زمان فاجعه قلم می‌زد، نگاه نکن قربانی چه گرایش سیاسی دارد، بایست و محکوم کن و بین ملت قربانی خط کشی نکن. این گفتمان، زمان فاجعه میناب مظلوم بود و امروز پیروز شده چون همگانی شده. اینترنت را قطع کرده بودند و شما نبودید که به امثال من که هم با سیستم استبدادی مخالفند و هم با قربانی شدن مردم در جنگ، چه حملات سازمان یافته ای می‌شد، اما ایستادیم و گفتیم" خون شهروند ایرانی حرمت دارد"، و از " کیان تا ماکان" داغ ماست و رنج هر ایرانی چه در لامرد کشته شود چه در خیابان رسالت، چه در دی ماه چه در "زن، زندگی، آزادی"، چه با کلت سرکوبگر چه با بمب متجاوز خارجی، رنج ماست و اگر خاک ایران مشاع است چرا رنج ایرانی مشاع نباشد؟

سرمون بالاست. ما که نه پدر دیکتاتور داخلی داشتیم نه عموی خارجی، ما متولد شدگان فرهنگ شهروندی که از تجربیات تاریخ یاد گرفته ایم که فرجام خوش این سرزمین در گرو پایبندی به " ایران شهروندمدار"  است و وقتی خونی به ناحق ریخته شد من نگاه نمی‌کنم قربانی موافق من است یا مخالف؟ می‌گویم هیچ قدرتی چه داخلی چه خارجی حق تعرض به اجزای ایران، خاک- شهروند-ایده و مفهوم ایران را ندارد و بر اساس این گفتمان بود که زمان قطع اینترنت در برابر آن ابرقدرتی که می‌گفت می‌خواهم تمدن ایرانی را برای همیشه خاموش کنم گفتیم ایران یک ایده،یک فرهنگ، یک عشق یک شور به درازنای تاریخ است و تو در اندازه ای نیستی ما را برای ابد خاموش کنی و گفتیم برو تاریخ بخوان و ببین چگونه از بدترین تهاجم ها سربرآوردیم و نابودی تمدن ایرانی خوابی است که تعبیری ندارد. تو، من، ما می‌رویم اما ایران می‌ماند و خواهد ماند.

سرتان را بالا بگیرید و همانطور که شجاعانه به استبداد " نه " گفتید، به جنگ هم " نه " بگویید و در خلال تلاشها برای سلب عاملیت از سوژه ایرانی، از مسیر این "نه " های بزرگ، امکان دوباره برخاستن و بازتصاحب  خانه هست و باید مدام به دیکتاتورهای داخلی پیام دهیم کره شمالی شدن ایران خوابی است که تعبیر ندارد و به عموهای قلابی خارجی که ایران، لیبی نخواهد شد همچنانکه لبنانیزه نخواهد شد. از این منظر همدردی ایرانیان با گرایش های مختلف با غم مردم جنوب ایران پیام همبستگی است و اعلام اینکه ما نه گفتمان " انتقام" می‌خواهیم نه " جنگ رهایی بخش" با قدرت خارجی. کشته شدگان ما در دی ماه عدد بازی قدرت شما نیستند، هر یک از آنها " جان" است و یادشان یادآور این است که حتی یک جان هم برای ما عزیز است. جانهای زیبای ما را نه انکار کنید نه ملعبه بازی قدرت. همچنانکه بدن کودکان میناب و لامرد و سرباز وظیفه های بمپور نردبان قدرت نیستند چه برای بقای آن چه برای تسخیر آن.

واقعیت این است سکوت ها شکسته شده و همین کلمات ما نیروهای خرد، دریا شدند و امروز بسیاری از معترضان به خونهای جاری در خیابانها با تیر استبداد، دادخواه خون میناب، لامرد و "بمپور"ند و این یعنی پیروزی شهروندان بر مافیای  رسانه با میلیونها دلار خرج.  خط رسانه ای که می‌خواست با تحمیل عموهای قلابی خونهای ریخته را عدد و واقعیت اجتناب ناپذیر برای رهایی از سیستم کند شکست خورد. آنها واژه زشت "عمل جراحی" را خلق کردند در حالی که خود با تیغ جراحی فرسنگها فاصله  داشتند. اما ما گفتیم اینها انسان اند، ایرانی اند، "ماکان" نردبان قدرت من نبوده، کودکی است که نباید کشته می‌شد و بریده باد آن دستی که فرمان شلیک موشک داد و بریده باد دستی که شهروندان ایرانی را می‌کشد چه درون مرزها و چه بیرون مرزها، چه در مرزهای بی‌قرار چه پای دارهای برقرار. ایران نه کره شمالی خواهد شد نه لیبی، خطاب به مستبدان و متجاوزان.

#فرهیختگان روزن آگاهی

جنوب؛ سپر در زمان جنگ، فراموش شده در زمان صلح

✍️مصطفی داننده

جنوب ایران را باید از روی زخم‌هایش شناخت. از دیوارهای خرمشهر که هنوز بعد از چهار دهه، جای گلوله را بر تن دارند. از آبادانی که جنگ برایش تمام نشده. از مردمی که یاد گرفته‌اند میان بوی نفت، گرد و غبار و آب شور زندگی کنند و هر بار که کشور به آستانه بحران می‌رسد، اولین صدای انفجار را از پنجره خانه‌هایشان بشنوند.

جنوب، قلب ایران است، اما سال‌هاست که با این قلب مهربان نیستند.
هشت سال جنگ با عراق از روی این مردم عبور کرد. اهالی‌اش را برد، خانه‌هایشان را ویران کرد و شهرهایشان را به موزه‌ای از رنج تبدیل کرد.

جنگ تمام شد، اما کسی برنگشت تا بپرسد با شهری که هنوز دیوارهایش جای گلوله دارد چه باید کرد؟ با مردمی که هر تابستان در گرمایی نفس می‌کشند که گاهی از مرز پنجاه درجه عبور می‌کند چه باید کرد؟ با مردمی که کنار بزرگ‌ترین منابع نفت و گاز کشور ایستاده‌اند و هنوز تشنگی را می‌شناسند، چه باید کرد؟

پاسخ، سکوت بود، همان سکوتی که سال‌هاست بر سر جنوب آوار شده است.

جنوب برای این کشور همیشه یک چیز بوده است: خاکریز. خاکریزی که باید بسوزد تا دیگران در امان بمانند. در جنگ با عراق سوخت، در بی‌آبی سوخت، در آلودگی سوخت و امروز دوباره زیر سایه موشک‌ها ایستاده است.
تراژدی جنوب اما فقط جنگ نیست، فراموش شدن است.

در این کشور، تا زمانی که دود به آسمان تهران نرسد، کسی از آلودگی حرف نمی‌زند. تا وقتی صدای انفجار در پایتخت شنیده نشود، کسی نمی‌فهمد جنگ چه بویی دارد. تا وقتی آب از شیرهای تهران قطع نشود، تشنگی یک مسئله ملی نیست.

جنوب این را خوب فهمیده است، اینکه فاصله‌اش تا دیده شدن، به اندازه فاصله‌اش تا تهران است.

و حالا بار دیگر موشک‌ها بر سر همان مردمی فرود آمده‌اند که چهل سال پیش هم هزینه جنگ را پرداخت کردند. نسلی رفت و نسل دیگری آمد، اما انگار سرنوشت جنوب تغییر نکرده است، هنوز باید قربانی باشد، هنوز باید تاب بیاورد و هنوز باید در سکوت دفن کند.

با این همه، جنوب هنوز زنده است. هنوز صدای نی‌انبان در کوچه‌هایش می‌پیچد. هنوز مردانش به دریا نگاه می‌کنند و زنانش چراغ خانه‌ها را روشن نگه می‌دارند. این مردم، مردم زندگی‌اند، اما هیچ مردمی نباید برای اثبات حق زندگی کردن، این همه رنج را تحمل کنند.

شاید روزی تاریخ درباره جنوب ایران این‌گونه قضاوت کند: سرزمینی که هر وقت کشور به جنگ رسید، سپرش کردند و هر وقت به صلح رسید، فراموشش کردند.

#فرهیختگان روزن آگاهی

حوزه و حاکمیت هم‌سرنوشت‌اند؟

بخشی از گفت‌وگوی رضا تاران، محسن صبوریان و مهدی سلیمانیه

فیلم کامل این گفت‌وگو در یوتوب آزاد:
https://youtu.be/0khfZqbNGD0

#فرهیختگان روزن آگاهی

هاشمی‌طبا: تندروها خواسته یا ناخواسته کمر به نابودی کشور بسته‌اند/ برخی به جای ادب آموختن از بی ادبان، از ترامپ تقلید می‌کنند

مصطفی هاشمی طباء فعال سیاسی اصلاح‌طلب:

تندروها خواسته یا ناخواسته کمر به نابودی کشور بسته اند. وقتی دولت و شورای عالی امنیت ملی برای حل مشکلات کشور کار و تلاش می‌کنند این نوع رفتار افراد تندرو در واقع کمک به دشمن است.

در حال حاضر اینگونه است که هر کسی می‌خواهد در کلام  از دیگری سبقت بگیرد و بیشتر خودش را انقلابی نشان دهد و این برای کشور ما خطرناک است.

حتی الان لحن گفتارشان هم مهم است متاسفانه برخلاف اینکه می گویند ادب را از که آموختی از بی ادبان، اینها از ترامپ تقلید می کنند یعنی هر حرفی را به زبان می آورند و هر کلام ناشایستی را مطرح می کنند و این واقعا باعث تاسف است و قوه قضاییه باید در این زمینه موثر باشد./ایلنا


#فرهیختگان روزن آگاهی

‍ شرارتهای روسهای تزاری در اصفهان
۱۳۲۸-۱۳۳۲ هـ ق روسهای تزاری در اصفهان شرارتها و بدرفتاریهای عجیب کردند شبها مست و لا یعقل در کوچه ها و بازارها بقتل عابرین و چپاول اموال کسبه و دست درازی به ناموس مسلمانان، مردم بیچاره را بستوه آوردند روز روشن دختران معصوم را کشان کشان میبردند. محوعلی درویش قلندری بود که همه او را دیده اند. در خیابانها مدح مولی میخواند یک روز دم حمام خسرو آقا دید دختری را که از حمام بیرون آمده است یکدسته قزاق روسی مست و لا یعقل او را کشان کشان میبرند دخترک جیغ میکشد و مردم از ترس یارای نفس کشیدن ندارند. درویش نیک اعتقاد پیش رفت و با شجاعتی که جز از این طایفه انتظار نتوان دختر را نجات داد و خود گرفتار آمد با مشت و لگد و قمه و غدّاره او را خُرد و خمیر و بخون آغشته کردند. درویش در این حال مولا مولا مولا على علی علی میگفت او را در قونسولخانه مقابل مسجد سرخی سفره چی حبس کردند و کتکش میزدند درویش هو ،کشید، قونسول ریش بلند در چاه افتاد. او را بخارج شهر میبردند که بکشند ناگهان به مأمورین روسی خبر رسید که قونسول در چاه افتاده و مرده است. درویش را در بیابان رها کردند و بشهر بازگردیدند در چرخاب کریم چرخابی و پسران رشیدش شبها خدمتی به روسها میکردند چند تن از ایشان را که در آن نواحی دنبال مال و دختر
و زن رفته بودند .کشتند مداخلهٔ روسها در امور دولتی حیرت آور بود.


استاد جلال همایی، تاریخ اصفهان، مجلد حوادث و وقایع و حکام و سلاطین اصفهان

تصویر چاپ‌شده در هفته‌نامه فرانسوی لو پتی ژورنال به تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۱۶ (۳ اردیبهشت ۱۲۹۵ خورشیدی)

پژوهش‌های‌اصفهان‌شناسی


#فرهیختگان راهی به رهایی

‏گزارش مهم مجله تایم:
اسرائیل برای به هم زدن توافق آمریکا با ایران، میلیون ها دلار در شبکه های مجازی هزینه تبلیغات کرده است!

پژوهشگر مجله تایم به اسنادی دست پیدا کرده که اسرائیل با «برد پارسکیل» مالک شرکتهای تبلیغاتی و کمپین‌های رسانه‌ای بسته است،
تا به این وسیله توافق دولت ترامپ با ایران را خائنانه و شکست خورده جلوه دهند.

جی‌دی ونس دیروز در مصاحبه‌ای گفته بود کارزاری با بودجه کلان سعی دارد توافق با ایران را نابود کند.

به نظر می‌رسد تبلیغات گسترده ای که اخیرا در حمایت از جبهه پایداری و جلیلی علیه مقامات جمهوری اسلامی و توافق پایان جنگ با آمریکا در اپلیکیشن‌های خارجی دیده شده است، در همین راستا باشد/ منبع



#فرهیختگان روزن آگاهی

تغییر راهبردِ جنگی ایران در برابر جنونِ جنگیِ ترامپ؛
این تسلیم شدن نیست، عین عقلانیت است
عیسی سحرخیز

خسارات و تلفاتی که این روزها بر زیرساخت‌ها و مردمان جنوب ایران وارد می‌شود، نهایت دیوانگی ترامپ را نشان می‌دهد.

اگر برگ‌های کتاب تاریخ را ورق بزنیم، شاهد این نوع از جنون و دیوانگی حاکمان کاخ سفید خواهیم بود، از جمله در برابر ملت سلحشور ایران.

بازگردیم به حدود چهار دهه پیش، در دوران جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، زمانی که رونالد ریگان بر مسند ترامپ تکیه داده بود و ادعای حکومت بر جهان می‌کرد، اما جنونی کمتر از ترامپ داشت و جان ایرانیان بی‌گناه را این چنین نشانه نگرفته بود.

آن زمان نیز جنون حاکمان آمریکا در جنوب ایران و بر فراز خلیج فارس، در نزدیکی بندرعباس خود را نشان داد.

پرواز مسافربری شماره ۶۵۵ ایران ایر که از تهران عازم دوبی بود، در چنین روزهایی، در  ۱۲ تیر ۱۳۶۷ با شلیک دو موشک  ناو یو اس اس وینسنس نیروی دریایی آمریکا، در ارتفاع ۱۲ هزار پایی بر فراز خلیج فارس سرنگون شد و تمامی ۲۹۰ سرنشین آن که شامل ۴۶ مسافر غیر ایرانی و ۶۶ کودک (زیر ۱۳ سال) بودند، جان باختند.

آن زمان دولت ریگان با وقاحت مدعی شد که ناو وینسنس هواپیمای مسافربری را به اشتباه به عنوان یک جت جنگنده اف-۱۴ تامکت شناسایی کرده بودند. هر چند پشت پرده‌ی اهداف این اقدام جنایتکارانه حاکمان کاخ سفید، در ایام جنگ عراق علیه ایران روشن بود.

به این دلیل آمریکا به شدت مورد انتقاد افکار عمومی جهانی، حتی کشورهای هم‌پیمان خود قرار گرفت.
اگرچه رونالد ریگان، عذرخواهی رسمی نکرد، اما یادداشتِ دیپلماتیکِ کتبی به ایران ارسال کرد و ابراز تأسف عمیق خود را از این حادثه بیان نمود.

عاقبت در سال ۱۹۹۶، دو دولت در دیوان بین‌المللی دادگستری لاهه به توافقی رسیدند که بر اساس آن آمریکا متعهد شد ۶۱.۸ میلیون دلار (معادل ۱۲۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) به صورت غیرالزام‌آور (ex gratia) به خانواده‌های قربانیان پرداخت کند.
به عنوان بخشی از این توافق، ایالات متحده مسئولیت ساقط کردن هواپیما را نپذیرفت. دولت آمریکا مبلغ ۱۳۱/۸ میلیون دلار در توافقی به دولت ایران پرداخت کرد.

بعدها فاش شد که در مکاتبات خصوصی بین ریگان و متحد اصلی وی، مارگارت تاچر در مورد "پیامدهای مثبت این حمله" این گونه گمانه‌زنی شده بود:

«به نظر می‌رسد این حادثه حداقل به رهبران ایران کمک کرده باشد که نیاز فوری به پایان دادن به درگیری‌های خلیج‌فارس (پایان جنگ تحمیلی) را در اولویت قرار دهند.»

[ویکی پدیا]

این اقدام از عوامل اصلی پایان جنگ هشت ساله ایران و عراق در پی سرکشیدن جام زهر توسط رهبر وقت ایران، پس از صدور قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل ارزیابی شد.

آیت الله خمینی دو روز پس از اقدام عاقلانه جمهوری اسلامی و قبول قطعنامه در پیامی علل پذیرش قطعنامه را تغییر شرایط اعلام کرد و تلخی این پذیرش را مانند "نوشیدن جام زهر" دانست.

این مقدمه طولانی را از این رو بیان کردم تا این پرسش را مطرح کنم که آیا جنون آن زمان ریگان از دیوانگی کنونی ترامپ بیشتر بوده است؟
آیا در این شرایط آن‌هایی که خود را "ذوب در ولایت" می‌خوانند، در جهت حفظ منافع ملی و جان و مال ملت، نمی‌توانند  رفتار عاقلانه‌ی آن زمانِ آیت الله خمینی را سرمشق قرار دهند؟

پیشنهاد این است که جمهوری اسلامی در شرایطی که جامعه‌ی جهانی این روزها شاهد اقتدار نیروهای آن هستند، یک جانبه اعلام کند "با توجه به رفتار غیرانسانی و جنون‌آمیز ترامپ، مذاکرات ایران و آمریکا پایان یافته و دیگر جایی برای گفت‌وگوهای مستقیم یا غیرمستقیم دو کشور وجود ندارد."

هم‌زمان لازم است که ایران بیان کند که مسیرهای عبوری تنگه هرمز را  می گشاید و آمادگی دارد با کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس پیمان صلح و مودت امضا کند.

دولت پزشکیان همچنین می تواند اعلام کند که برای بازسازی مناطق صدمه‌دیده از اقدام‌های جنون‌آمیز ترامپ از دریافت هرگونه کمک‌های مالی، جنسی و لجستیکی سازمان های بین‌المللی و کشورهای مختلف جهان استقبال می‌کند.

مطمئن باشید که هیچ شخصیت حقوقی و حقیقی در جهان این اقدام ایران را نشانه‌ی شکست نخواهند دانست، بلکه علامت عقلانیت ارزیابی خواهند کرد.

اجازه ندهید که آیندگان بگویند: دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید!"


#فرهیختگان روزن آگاهی