فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو؛ خون جوانان ما می چکد از چنگ تو!
 
اشاره: این روزها نه حال نوشتن است و نه انگیزه ای برای تحریر مطلبی. از شما چه پنهان دارم زیر بار این همه جنایت و فاجعه از سوی متجاوزان و اشتباهات و توهمات ایران بر برباد ده از سوی مدعیان داخلی له و نابود می شوم. واقعا احساس می کنم راه هر نوع عملی و حتی امیدی بر من بسته است.
با این همه گاه که تصمیم می گیرم حداقل محض تسکین خودم حرفی بزنم و چیزکی بگویم، به یاد می آورم که پیش از این گفته و منتشر کرده ام. از این رو ترجیح می  هم همان نوشته پیشین را بازنشر کنم که اگر قرار بود الان هم چیزی بنویسم کم و بیش همان می شد که ماه ها و چه بسا سال ها پیش نوشته و منتشر شده است. از این رو مناسب می بینم که برخی از همان ها را در اینجا بازنشر کنم. اگر تکرار مکررات است پوزش می خواهم.
جمعه 26 تیر 1405
گویا تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران (و نه فقط به جمهوری اسلامی) آغاز شده است. این دعوی بس فریبنده ای است که گفته می شود حمله خارجی به جمهوری اسلامی است و ربطی به مردم و کشور ندارد!! در این باره باید به تفصیل سخن گفت.
اندکی اخبار صبح امروز را مرور کردم. روشن بود که ترامپ تروریست و نتانیاهوی نسل کش دست بردار نخواهند بود. قصد نداشتم تا اطلاع ثانوی چیزی بنویسم اما این حد از فاجعه و جنایت و تجاوز به خاک میهن و قربانی شدن مردم بیگناه و بی دفاع نیز تحمل کردنی نیست. احساس می کنم سکوت جایز نیست و حتی می توان گفت شرم آور است! امیدوارم که به اهداف شوم و شیطانی شان، که بی تردید تسخیر کشور ایران و مستعمره کردنش از طریق یک حمله نظامی تمام عیار است، نرسند. چنان که بارها از سوی مقامات آمریکایی و اسرائیلی اعلام شده، می خواهند این استعمار نوین را از طریق به قدرت رساندن یک مترسک و غلام حلقه به گوش اسرائیلی همتای جولانی در ایران، انجام دهند. چنین مباد!
در این سالها بارها به یاد سرود اوایل انقلاب ایران افتادم که گفته می شد: «آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو؛ خون جوانان ما می چکد از چنگ تو!». تا یک سال اخیر این سخنان را همراه با مبالغه می دانستم و حداقل طرح آن در فضای تنش آلود کنونی بین مقامات جمهوری اسلامی و کشور آمریکا مضر می دانستم و از این رو هرگز از آن در نوشته ها و گفته هایم استفاده نکردم. اما حال در چنین تجاوزی علنی، که حتی بدان افتخار هم می شود، دیگر بی هیچ ابهامی همان سخنان را درست و منطبق با واقعیت عینی روی زمین می دانم. به تدریج روشن خواهد شد که این تجاوز تا کی ادامه دارد و چه میزان تخریب و کشتار هموطنان بر جای خواهد نهاد.
دیگر توان نوشتن نیست. فقط بگویم لابد مخاطبان خواهند گفت که مسئول اصلی در این تجاوزها مقامات ایران و شخص سید علی خامنه ای رهبر ایران است که با شعارهای بی محتوا و ناشدنی محو اسرائیل و اعلام ستیز ذاتی و آشتی ناپذیر با استکبار به سرکردگی آمریکا و مانند آن در سیاست خارجی و دیگر عوامل، کشور را به اینجا رسانده است. سخن حقی است. اما دو نکته است؛ اول این که بیان این واقعیت تلخ و ایران بر باد ده بارها در این سالها گفته و نوشته شده و دریغ گوش شنوایی نیافته؛ و دیگر این که لازم است با قاطعیت گفته شود که مسئولیت داخلی هرگز مجوزی تجاوز خارجی نیست؛ خلط مسائل رهزن خواهد بود. به هرحال مسئولیت فردی و یا حکومتی هرگز به معنای سلب مسئولیت دیگر و مهم تر مجوزی برای جنگ و تجاوز خارجی نیست. قرار بر این بود که پس از جنگ دوم جهانی، جهان حساب و کتابی داشته باشد و اختلافات از طریق مذاکره و نهاد سازمان ملل حل و فصل شود. اما اسرائیل و آمریکا و حامیانش هرگز تن به این قواعد نداده و نمی دهند تا بتوانند استعمار نوین خود را با اعمال زور و تجاوز عملی و عملیاتی کنند.
به هر حال تجاوز به ایران و تخریب یک کشور عضو سازمان ملل تحت هر عنوانی مطلقا محکوم است و گناه یکی جوازی برای هیچ نوع تجاوزی نخواهد بود.
این را هم بگویم احتمالا جنگ طلبان داخلی و کسانی که به هر دلیل بیگانه را برای رهایی از شر داخلی به حمله و تجاوز به کشورشان دعوت کردند و نامش را «دخالت بشردوستانه» گذاشتند، افزون بر این که ننگ ابدی را برای خود خریدند، خواهند فهمید فرجام چنین دعوت خائنانه ای چیست و چه خواهد شد! به هر تقدیر در نهایت این مردم و کشور است که تاوان چنین خیانت هایی را خواهند داد! 
  امیدوارم سایه شوم جنگ و شر تجاوز خارجی تحت هر عنوانی به زودی برطرف شود.

حسن یوسفی اشکوری
صبح شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍6❤3🤬1😢1
دیریست که دیر است!
رضا بهشتی‌معز

شرایط پیچیده و خطرناکی‌ست و ایران بیش از هر زمان دیگر نیازمند توجه و یاری ما ایرانیان. دشمن خارجی و تندروان داخلی (یکی با حیله و دیگری با سفاهت و توهم) موفق شده‌اند صفوف پیوسته مردم را از هم جدا کنند. من نقش سفیهانِ خائنِ کاربدست داخلی را بیشتر و مهم‌تر می‌دانم چون زمینه بازی و دخالت دشمن متجاوز و تفرقه ایرانیان را آنها با غرور و توهم فراهم کرده‌اند.

امروز تصمیم‌گیران اصلی ایران جز با یک حرکت دلیرانه سیاسی از داخل و ایجاد همبستگی ملی با رفع کدورت‌های ایران برباد ده پیشین، نمی‌توانند از معرکه پیشِ رو بسادگی عبور کنند. بطور مشخص حاکمیت باید از توهمات مخرب و ایدئولوژیک گذشته هرچه زودتر و آشکارا فاصله بگیرد، زندانیان سیاسی محترم و شخصیت‌های محصور را آزاد کند، امکان همه‌پرسی و تامین رضایت عمومی را فراهم کند، چرخ دیپلماسی را به زمین ایران (و نه نظام) برگرداند و از همه شخصیت‌های دلسوز و منتقد ایران‌دوست با صداقت و تضمین دعوت کند تا در اداره ایران مشارکت کنند و از ملامت نهراسند.

فصل رجزخوانی و خط‌ونشان کشیدن گذشته است و این‌همه ویرانی نتیجه همان رجزخوانی‌هاست. حاکمیت باید از خود صداقت و عملِ اعتمادساز و موثر نشان دهد و برای این کار باید دست تندروها را از مجاری عمل، بی‌ملاحظه کوتاه کند. خامی بس است، به تاریخ نگاه کنید ایران را توهم و ماجراجویی حاکمان و شیادی دلالان آنها ضعیف کرده است. همیشه جماعتی فرصت‌طلب و ایران‌سوز گرد حاکمان گرفته، مشفقانِ بی‌ادعایِ فداکار را با دسیسه حذف کرده و برای تصمیم‌گیرانِ اصلی نسخه‌های چرب توهم پیچیده‌ و همه را گرفتار اما خود بار عافیت و ثروت بسته و گریخته‌اند. در همین جمهوری‌اسلامی انبوهی مدیران از همین قماش‌ند و ما کم نمی‌شناسیم.

تعارف و ملاحظه را کنار بگذارید و بجنبید پیش از انکه ایران ما بیشتر آسیب ببیند. حاکمیت از هیجان مناسکی بسرعت عبور کند، از گرفتن مواضع ملی نهراسد و رجال خوشنام ولی معزول کشور را فرابخواند. رجال موثر و مطرود هم خطر کنند و برای حفظ ایران از عافیت و حرمت خود بگذرند، برای سلامت ایران به میدان آمده و خاصیتی کارآ از خود نشان دهند.
خدایا تو شاهد باش که ما سالها مکرر گفتیم و بیش از آنچه نوشتیم غصه خوردیم و ملامت شنیدیم و انچه باید کردیم تا ایران و ایرانی سربلند و مقتدر بماند.

آدینه ۲۶ تیرماه ۱۴۰۵ هنگامه استقامت مظلومانه شهرهای جنوبی ایران در برابر تجاوز وحشیانه و فزاینده آمریکا و اسراییل

فیس‌بوک نگارنده

#فرهیختگان روزن آگاهی
❤15👍4
توقف اجرای قرارداد کرسنت در صلاحیت دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی نبود

پوچی اتهامات و ادعاها علیه قرار داد مذکور روشن شده است

باید به عملکرد آقای جلیلی که موجب میلیاردها دلار خسارت به کشور شده است، رسیدگی شود

باید مفسدان به ملت معرفی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند

حزب توسعه ملی ایران اسلامی پس از رأی برائت بیژن زنگنه از پرونده موسوم به کرسنت بیانیه صادر کرد.

به گزارش کمیته اطلاع رسانی حزب توسعه ملی ایران اسلامی متن این بیاینه به شرح زیر است:
به نام خدا
ملت شریف ایران
هفته گذشته دادگاه رسیده کننده به پرونده موسوم به کرسنت رأی خود مبنی بر برائت ِ آقای مهندس بیژن زنگنه ، وزیر نفت جمهوری اسلامی ایران در زمان انعقاد قرارداد مذکور را صادر کرد . این خبر که در لابلایِ اخبار و رویدادهای روزهای اخیر پنهان ماند، از چنان اهمیتی برخوردار است ، که نمی توان به راحتی از کنار آن گذشت. مطابق قرارداد کرسنت که حدود دو دهه قبل، فی مابین وزارت نفت ایران و شرکت اماراتی منعقد و مقرر شده بود، حدود ۵۰۰ میلیون متر مکعب گاز ترش میدان سلمان، از طریق احداث خطوط لوله در زیرِ دریا به کشور امارات منتقل شود. اجرای این قرارداد، ایران را به هاب گازی منطقه خلیج فارس تبدیل می کرد و امارات متحده عربی را در این زمینه به کشورمان وابسته کرده و ظرفیت های اقتصادی و امنیتی مهمی برای جمهوری اسلامی ایران به ارمغان می آورد.

کارشکنی عده ای با محوریت آقای سعید جلیلی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، به بهانه ٔ وقوع  فساد در جریان  انعقاد قرارداد، به توقف و جلوگیری از اجرای قرارداد انجامید . نتیجه این اقدام ضد ملی آن بود که گازی که قرار بود به کشور امارات فروخته شود، طی دو دهه اخیر همچنان می‌سوزد و علاوه بر تحمیل خسارت حدود سی و پنج میلیارد دلاری ناشی از عدم فروش گاز بر کشور، شرکت اماراتی با طرح شکایت، به دادگاه بین المللی مدعی حدود بیست میلیارد دلار زیان شده است. حتی اگر فسادی در جریان قرار داد صورت گرفته بود، توقف اجرای قرارداد، نه در صلاحیت دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی، بلکه جزو وظایف قوه قضاییه و دادگاه‌های صالحه بود . افزون براین اگر اصراری بر ابطال این قرار داد بود، مطابق مفاد قرار داد مذکور دبیر سابق شورایعالی امنیت ملی به راحتی می‌توانست از طریق ارجاع پرونده به دادگاه‌های داخلی نسبت به ابطال قرار داد اقدام کند، بدون آن که جریمه‌ای به طرف اماراتی پرداخت شود.
اکنون و پس از تبرئه آقای زنگنه، تحمل خسارتی معادل بودجه یکسال کشور و پیامدهای امنیتی ناشی از لغو یکجانبه قرارداد، چرایی اقدام و اصرار بیش از حد و خارج از روال قانونی  آقای سعید جلیلی و همفکران ایشان ، موضوعی نیست که بتوان آن را به حاشیه ٔ فراموشی سپرد. اهمیت رسیدگی به این ماجرا زمانی بیشتر احساس می شود که توجه کنیم عملکرد این جریان طی سه دهه اخیر، همواره علیه منافع و مصالح کشور بوده است.

نقش  این جریان در کارشکنی و تخریب دیپلماسی و دستاوردهای ایران در معاهده تاریخی برجام و ممانعت از حل مسائل کشور در عرصه ی سیاست خارجی از طریق دیپلماسی ، و طی روزهای اخیر مخالفت با مذاکره و تأکید بر ادامه جنگ و وارد آمدن خسارات فراوان و نابودی زیر ساخت‌های کشور که خواست رژیم صهیونیستی است، برکسی پوشیده نیست.

اکنون که با صدور حکم برائت آقای مهندس زنگنه پوچی اتهامات و ادعاهای این جریان علیه قرار داد مذکور روشن شده است، حزب توسعه ملی ایران اسلامی از قوه قضائیه می‌خواهد

۱-متن حکم دادگاه جهت اطلاع افکار عمومی منتشر شود

۲- در اسرع وقت به عملکرد آقای جلیلی و جریان مذکور که موجب وارد آمدن میلیاردها دلار خسارت به کشور شده است رسیدگی و نتیجه آن را به ملت گزارش کند.

۳-صرفنظر از اصل قرار داد که چنان که گذشت به نفع کشور بوده است، در صورتی که در روند قرار داد فسادی صورت گرفته است، مفسدان به ملت معرفی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند.

۴- شایعاتی مبنی بر ، ایجاد ‌محدودیت‌هایی برای قاضی پرونده و ارجاع پرونده برای رسیدگی مجدد به شعبه دیگر مطرح شده است. ما فعلاً در باره این شایعات اظهار نظری نمی‌کنیم. شفافیت و گزارش صریح به افکار عمومی تنها راه جلوگیری از اعمال نفوذهای احتمالی و دخالت اغراض سیاسی در مسیر پرونده خواهد بود. حزب توسعه ضمن قدردانی از قاضی شجاع پرونده که در برابر فشارها و اعمال نفوذها استقلال خود را حفظ کرده است،‌ وظیفه خود می‌داند، موضوع رسیدگی قانونی و مجازات کسانی که چنین زیان هنگفتی را بر کشور تحمیل کرده اند، پیگیری کند.

حزب توسعه ملی ایران اسلامی
۱۴۰۵/۴/۲۵


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍13❤2
پتیارهٔ*جنگ
جنگ برای هیچ‌چیز خوب نیست!(ادوین استار)


گمان نمی‌کنم کسی با شنیدن کلمهٔ جنگ، تصویر روشن و دلنشینی در ضمیرش پیدا شود.
برای صاحب این قلم -هم‌چنان که برای بسیاری- جنگ در یک کلمه یعنی تباهی!
آن‌که بر طبل جنگ می‌کوبد اگر خُردَک‌بهره‌ای از قوّهٔ تخیّل‌ داشته‌باشد می‌تواند تصویر تلخ بسیاری از فجایعی را که از بطن پتیارهٔ جنگ متولّد می‌شود پیش چشمانش تصوّر کند.
هرجا که این دیو دمان و درنده‌خویِ آدمی‌خواره پای بگذارد گیاه زندگی از رُستن تَن می‌زند.
در “مرتع وخیم” مرگ جز آوارگی و فقر و‌ فلاکت و پوچی و بی‌آیندگی و انحطاط آدمیت نمی‌روید.
جنگ، جان‌شکار و خون‌آشام است.
جنگ به دوزخ می‌ماند؛ با معده‌اش سیری‌ناپذیر، هرچه هم آدمی با رؤیاها و آرزوهایش بخورد“هنوزش نَعرهٔ هَلْ مِنْ مَزید است”
شوربختانه سیاستمدارانِ عالَم عموماً تهی‌مایه‌ترینِ افراد از حیث عاطفه و مروّت و مردمی و شرافت‌اند. سهراب بی‌دلیل نسروده بود: من قطاری دیدم که سیاست می‌بُرد و چه خالی می‌رفت!
آنچه در خیالِ خام ایشان می‌گذرد سود و سرمایه و نام و مقام است. وقتی فرمان جنگ به دست چنین موجودات پلید شوریده‌عقلی باشد برایشان چه فرق می‌کند هدفِ بمب و موشک‌ها مدرسه است یا بیمارستان، سالن ورزشی است یا آسایشگاه یک پادگان، پالایشگاه است یا کارخانه!
پتیارهٔ جنگ که در سر یک سیاستمدار مختل‌الشعور خانه کند جان بیمار او جز به قتل و نابودی و انهدام خرسند نمی‌شود. بوی خون، مشامش را نوازش می‌کند و از شنیدن ضجّه‌های جگرسوز مادرانی که اطفال معصومشان شرحه‌شرحه شده‌اند جان پلیدش فربه می‌شود. از دیدن اشک و اندوه و ویرانی پدری که به دنبال پیکر پاره‌‌پارهٔ خانواده‌اش در زیر خروارها آوار می‌گردد شکوفان و‌ شادمان می‌شود. از بی‌کسیِ طفلی که پدر و مادرش خاک و خاکستر شده‌اند احساس فتح و فیروزی می‌کند.
برای جانور آدمی‌خواری که از بوی دلار و‌ نفت و قدرت سرمست و سرشار و از آدمیت تهی شده‌است چه اهمیتی دارد که با انفجار هر بمب چه آرزوهای نجیبی در زیر خاک دفن می‌شود و چه قصّه‌ها و چه نقّاشی‌هایی ناتمام بر ‌جای می‌ماند! فرصت یگانهٔ حیات را از انسان‌هایی بی‌دفاع و مظلوم گرفتن رسالتی بر دوش خودش و اذنابش می‌بیند. او از لرزش دل نازک مادری که جگرگوشه‌اش در پرت‌افتاده‌ترین پادگان مرزی سرباز است چه خبر دارد!
شهوت قدرت چنین سیاستمدارانی جز با ریختن خون و جز با به آتش کشیدن اسباب و سامان آدمیان فرونمی‌نشیند.
نوای گوشنواز چنین نامردمانی جز صفیر نفسگیر فشنگ و موشک و بمب نیست.
در دوزخ ضمیر چنین شیاطین رجیمی جز آتش نکبت و‌ نفرت و نُحوست نمی‌بینی.
و اینک سوخت‌بار چنین جان تاریک دوزخیی، جان و ‌جهان مردمان رنجور و‌ بینوایی است که ماییم! مردمانی که تاریخ تا منتهای توان و‌ مقدوراتش در حقّ ایشان نامردی و نانجیبی کرده‌است. اگر گاه روزنهٔ امیدی هم برای بهبود زمانه و زندگانی ما پیدا می‌شده‌است این روزنه به دست همین ارباب بی‌مروّت کاخ سیاست کور و‌ مسدود می‌شده‌است. “ما بی‌چرا زندگانیم” پنداری! آویزان از کناره‌های زندگی و بی‌خبر و بی‌بهره از متن زندگی.
جهان گویی برای چنین گرگ‌صفتان آدمی‌خواری مِلکِ طِلقی است که اختیار عرصه و اعیانش یک‌جا در عهدهٔ تصرّف ایشان است و هر جای از آن را چنان‌که هست اگر نپسندند با زبان زور و منطق خشونت به اصلاح و تغییرش می‌کوشند تا بدان شکل و اندازه که مطلوب ایشان است درآید.
جهان جای زیباتری برای زیستن آدمیان می‌بود اگر بسیاری از کارگزاران امور عالم نه در اتاق‌های فرماندهی که در سلول‌های انفرادی دارالمجانین به بند کشیده می‌شدند.

چه باشد از بلای جنگ صعب‌تر
که کس امان نیابد از بلای او
شراب او ز خون مرد رنجبر
وز استخوان کارگر غذای او
.
.
کجاست روزگار صلح و ایمنی
شکفته مرز و باغ دلگشای او
کجاست عهد راستی و مردمی
فروغ عشق و تابش ضیای او
کجاست دور یاری و برابری
حیات جاودانی و صفای او
زهی کبوتر سپید آشتی
که دل برد سرود جانفزای او



*پتیاره: مخلوق و موجود اهریمنی را گویند.

حامد خاتمی‌پور


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤10🔥2
فرشاد مومنی: عبور از پیامدهای جنگ بدون اصلاح سیاست‌های اقتصادی ممکن نیست

مومنی،اقتصاددان:
ایران در فاصله سال‌های ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۴ به تورمی‌ترین اقتصاد منطقه تبدیل شده و در عین حال از نظر رشد اقتصادی نیز در میان ۱۵ کشور منطقه رتبه چهاردهم را د اختصاص داده است.

نظام تصمیم‌گیری اقتصادی کشور به یک تغییر بنیادی و سیستمی نیاز دارد و باید ریل اداره اقتصاد ملی به صورت اساسی تغییر کند.

هرچه به سال‌های اخیر نزدیک‌تر می‌شویم، قفل‌شدگی اقتصاد ایران در تورم‌های دو رقمی نیز افزایش یافته است.

نظام تصمیم‌گیری اقتصادی کشور به یک تغییر بنیادی و سیستمی نیاز دارد.

شرایط «نه جنگ، نه صلح» فرسایش اقتصاد ایران را تشدید می کند / ایسنا


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍7
رسانه‌ها در ایران پساجنگ – از انحصار تا تکثر خردمندانه
موسی اکرمی، استاد فلسفه

مدیریت ارتباطات، شماره‌ی ۱۹۳، خرداد ماه ۱۴۰۵


مقدمه. روزنه‌ی امید پس از طوفان


با همه‌ی فرازونشیب‌های تلخ جنگ، این روزها نسیمی از امید در فضای سیاسی ایران وزیده است. مذاکرات میان ایران و آمریکا، اگرچه پرپیچ‌وخم‌اند، ولی شاید سرآغازی بر پایان یک دوره‌ی فرسایشی و ورود به فصلی تازه از صلح پایدار، بازسازی همه‌جانبه، و زندگی در سایه‌ی آزادی و عدالت نسبی باشند. تجربه‌ی جنگ به ما آموخت که موشک و سنگر به تنهایی نمی‌توانند کشوری را تاب‌آور کنند؛ نرم‌افزار اصلی بقا، «اعتماد»، «حمایت مردمی»، و «ارتباطات شفاف» هستند. در چنین فضایی، رسانه‌ها نه در حاشیه بلکه در نقطه‌ی کانونی بازسازی ملی قرار می‌گیرند. پرسش این است: در ایران پساجنگ، چه الگویی از رسانه می‌تواند هم نیاز به آزادی و تنوع را برآورده کند، هم امنیت و انسجام را حفظ نماید؟ این نوشته‌ی کوتاه، نگاهی به جایگاه، حقوق و وظایف بازیگران گوناگون عرصه‌ی رسانه در افق فردایی است که شاید نزدیک باشد.

یکم. اهمیت رسانه‌ها در دوران پساجنگ: چرا بدون رسانه‌های نیرومند بازسازی ممکن نیست؟

هنگامی که آتش جنگ خاموش می‌شود، نخستین ویرانه‌ای که باید بازسازی شود، اعتماد عمومی است. جنگ، جامعه را چند پاره می‌کند: گروهی جان باخته‌اند، گروهی آواره شده‌اند، گروهی از سود جنگ ثروتمند گردیده، و گروهی به فقر مطلق رسیده‌اند، و گروهی إحساس می‌کنند که به اهدافی دست نیافته‌اند. بدون رسانه‌های مستقل و کارآمد، زخم‌ها‌ی روانی گوناگون بخش بزرگی از مردم هرگز التیام نمی‌یابند. رسانه‌ها در پساجنگ سه نقش حیاتی ایفا می‌کنند:

۱. شفاف‌سازی درباره‌ی حقیقت جنگ تا آشکار گردد که به‌راستی چرا جنگ روی داد؟ چه کسانی یا چه نهادهائی در بیرون و درون کشور چه تصمیم‌های مهمی گرفتند، چه کسانی سود بردند، چه کسانی زیان دیدند، و چه کسانی مجازات شدند یا باید مجازات شوند؟

۲. نظارت بر فرآیند بازسازی: تعیین اولویت‌های تخصیص منابع مالی و اعتباری، تعیین شایسته‌ی اولویت‌های بازسازی، و جلوگیری از فساد در قراردادهای عظیم عمرانی و توزیع کمک‌های بین‌المللی.

۳. ایجاد فضای گفت‌وگوی شایسته‌ی ملی میان قربانیان، بازماندگان، نظامیان و مسئولان سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی.

کشورهایی که پس از جنگ، رسانه‌های خود را آزاد و رقابتی کرده‌اند (مانند آلمان پس از ۱۹۴۵ یا آفریقای جنوبی پس از آپارتاید)، بسیار زودتر از کشورهایی که رسانه را در انحصار دولتی نگه داشته‌اند، به ثبات رسیدند.

دوم. گونه‌شناسی رسانه‌ها در افق جدید: از دولتی تا مستقل

در ایران پساجنگ، به جای الگوی «رسانه‌ی تک‌صدا»ی دوران جنگ، باید به استقبال زیستبوم‌سامانه‌ی فرهنگی و سیاسی متنوع رفت:

۱. رسانه‌های دولتی و حاکمیتی (صداوسیما، خبرگزاری‌های رسمی). این رسانه‌ها دیگر ابزار «تبلیغ جنگ» نیستند؛ بلکه وظیفه دارند به رسانه‌ی خدمات عمومی تبدیل شوند، یعنی باید با احترام به قانون میزبان همه‌ی صداها – حتی منتقدان دولت – باشند. در آلمان پساجنگ، شبکه‌های عمومی الگوی موفقی از تعادل میان دولتی بودن و استقلال تحریریه‌ای ارائه دادند.

۲. رسانه‌های مستقل و خصوصی (روزنامه‌ها، سایت‌های خبری، و رادیوها و تلویزیون‌های خصوصی که باید پدید آیند).  این بخش موتور اصلی نقد سازنده و خلاقیت است. در پساجنگ، باید انحصار صدور مجوز شکسته شود و فرایند تأسیس رسانه شفاف، سریع و مبتنی بر قانون باشد. حاکمیت از طریق نهادهای قضایی و اجرایی تنها نظارت بر خطوط قرمز (عدم تشویش راستین اذهان، عدم توهین، عدم افشای اسرار نظامی) را بر عهده خواهد داشت و از هرگونه سانسور پیشاپیش و  مجازات برای اقدامات تحقق نیافته دروری خواهد جست.

۳. رسانه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های اینترنتی. فضای مجازی میدان جدید نبرد افکار است. در دوران پساجنگ، باید قانون‌گذاری هوشمند (برای نمونه الزام به شفافیت الگوریتم‌ها، مقابله با اخبار جعلی با همکاری خود پلتفرم‌ها) جایگزین قطعی‌های مکرر اینترنت و فیلترینگ گسترده شود.

متن کامل:
https://musaakrami.blogfa.com/post/437


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤2👍2
شاهد بی‌خردی و توهم بیشتر هستیم
عبدالله ناصری

مرگِ رهبرِ مقتول جمهوری اسلامی برای مخالفان جوانش، التیامی بر زخم‌های آن‌ها بود. به‌رغم «بنرگردانی»ها و عزاداری‌های شبانه و تشییع پرهزینه‌ی جنازه‌اش، سپاهِ حاکم نتوانست از آن بهره‌ی لازم را بردارد. بهره‌ی مفید مگر چه بوده است؟ باید گفت «جا انداختن انتقامِ خونِ رهبر» و ترسان کردنِ ترامپ از حمله‌ی سه‌باره به کشورمان به جایی نرسید.

اگرچه بعضی از تحلیل‌گران، به روزگاران مذاکره و تفاهم با آمریکا، در نظر داشتند که این دوام نخواهد داشت، با توجه به اعلام رضایت نسبی رهبر از آن (البته به کراهت)، سرعت آغاز جنگ سوم را کسی احتمال نمی‌داد.

اکنون جنگ جدید آغاز شده و چند روزی است جنوبی‌های مظلوم در آتشِ بی‌درایتی سپاه می‌سوزند. اگر تفاهم‌نامه‌ی اسلام‌آباد ـ ژنو از حیطه‌ی سودمندی بیرون شود، خیلی دور خواهد بود که ترامپ، به عنوان بازنده‌ی جنگ دوم، در جنگ جاری پیروز نباشد.

به تکرار گفته و نوشته شد جمهوری اسلامی سوم، با هر رهبری، اقتدار و ساماندهی عصر «خامنه‌ای اول» را نخواهد داشت و این، یقیناً به سود «گذارطلبان» (اکثریت مردم) است. فارغ از توان مجتبی خامنه‌ای، رهبر سوم جمهوری اسلامی، زیر پا گذاشتن تفاهم‌نامه‌ی مذکور از سوی ترامپ یا سپاه، تصریح به «بی‌خردی» است.

«باربارا تاکمن»، تاریخ‌نگار آمریکایی، اگر زنده می‌بود و جلد دومی برای شاهکارش «عصر بی‌خردی» می‌نوشت، شاهد پنجم تاریخی خود را جنگ آمریکا و جمهوری اسلامی نشان می‌داد؛ بعد از چهارمین نمونه که درگیری آمریکایی‌ها با ویتنام است.

درک درست و فراگیر از انقلاب ۵۷، اگر حاکمان امروز می‌داشتند و تاریخ ایران و اسلام سیاسی را اندیشه‌مندانه خوانده بودند، سیاست‌های مغایر با منافع ملی را، که در اصل گفتمان اصلی تاکمن است، اتخاذ نمی‌کردند.

هرچند دوره‌ی مجتبای پسر، از عصر پدر، برای گذار از حکومت دینی ساده‌تر خواهد شد، اما بیم آن می‌رود دودستگی حکومت در «جنگ» و «صلح» با آمریکا، به دلیل برتری سپاه، ایران را ویرانه‌تر کند.

شایسته و بایسته آن است که تمام کنش‌گران، مردم به ستوه‌آمده و ناراضیان از جمهوری اسلامی، قوی‌تر از پیش جنگ کنونی را محکوم کرده و حکومت را وادار به تداوم مسیر عقلانی تفاهم‌نامه‌ی اسلام‌آباد کنند.



#فرهیختگان روزن آگاهی
👍14👎3❤1🤬1
در برابر خطر جنگ، برای زندگی و صلح
محمدرضا نیکفر

جنگ چه شدت بگیرد، چه در چرخه‌ی فرسایشی کنونی خود بماند، عواقب وخیمی برای کشور دارد. هیچ طرفی پیروز نخواهد شد. وظیفه‌ی لحظه، دفاع از مذاکره و صلح است. حق زندگی مقدم بر هر گونه ملاحظه‌ای است.

دوباره جنگ آغاز شد. تصمیم‌گیرندگان در حکومت ولایی-نظامی می‌پندارند استفاده از تنگه هرمز به آنان قدرتی بی‌همتا می‌دهد برای اِعمال فشار بر آمریکا و دیگران و از طریق دیگران بر آمریکا. اگر بر سر این پندار گزاف بمانند، اگر هر چه زودتر به تنش‌زدایی نپردازند و باب مذاکره را نگشایند، محتمل است که در برابر یک ائتلاف بسیار قدرتمند قرار گیرند، ائتلافی به رهبری آمریکا، متشکل از کشورهای عرب منطقه‌ی خلیج فارس و شمار فزاینده‌ای از کشورهای اروپایی عضو ناتو. اسرائیل هم محتملاً در مرحله‌ای به اقدام نظامی علیه ایران رو خواهد آورد. ممکن است به قصد تحریک، ابتدا هجوم تا حدی آرام‌گرفته‌اش به لبنان را از نو شدت دهد.

... سه مسئله
اکنون معمولاً در توضیح نزاع میان ایران و آمریکا از سه مسئله‌ی مشخص نام می‌برند: موضوع نیروهای به‌اصطلاح «نیابتی»، موضوع برنامه‌ی هسته‌ای ایران‌، و موضوع تنگه‌ی هرمز.
تنها تأکید بر اینکه هیچ کدام از این مسئله‌ها به آمریکا و متحدانش ربطی ندارد، مشکلی را حل نمی‌کند. بر سر هر کدام از آنها باید موضعی چاره‌جویانه در موقعیت مشخص داشت، نه از منظر جهانی که به اراده‌ی نیک ما امپریالیسم و ارتجاع از آن حذف می‌شود.

در باره‌ی «نیابتی»ها. موضوع را نمی‌توان پس زد، با گفتن اینکه اسرائیل و آمریکا هم در «اپوزیسیون» ایرانی، گروه‌ها و رسانه‌های نیابتی‌های خود را دارند و در کشورهای دیگر هم با ایجاد گروه‌های وابسته به خود و حکومت‌های از پیش وابسته، دخالت می‌کنند. موضع اصولی این است: یک شرط برقراری آرامش در کشورهای منطقه و در کل منطقه این است که اصل منحصر بودن دسترسی به سلاح به حکومت، رعایت شود. تعیین سازوکار اسلحه‌زدایی از فضای سیاسی و اجتماعی، امر مردم هر کشوری است.
همبستگی با محرومان و ستمدیدگان مسئله‌ی دیگری است. اگر ابراز همبستگی، از طریق گفت‌وگو، بیان مشکلات خلق‌ها برای یکدیگر، ایجاد نهادهای مقابله‌ی جمعی علیه ستم و تبعیض، و کمک‌رسانی‌های غیرنظامی غیرحکومتی پیش می‌رفت، اکنون منطقه‌ای آرامتر و همبسته‌تر داشتیم.

در باره‌ی برنامه‌ی هسته‌ای. خواست تعطیل کردن برنامه‌ی هسته‌‌ای به خیر و صلاح مردم ایران و در جهت ممانعت از مسابقه‌ی تسلیحاتی هسته‌ای در منطقه و جهان است. اگر از آغاز این برنامه، کار نظری، آگاه‌گرانه، رسانه‌ای و کنش‌گرانه‌ی جدی‌ای علیه آن شکل می‌گرفت، اکنون جنبش صلح در ایران بنیادهای فکری و عملی استواری داشت.
به هر حال اکنون آشکار شده است که برنامه‌ی هسته‌ای تا چه حد به کشور آسیب زده، گِرد خود چگونه یک هم‌تفافته‌ی نظامی−اقتصادی کنترل‌ناپذیر ایجاد کرده و بهانه ایجاد کرده برای وارد آوردن فشار تحریمی بر کشور. اگر با آنچه خرج اورانیوم کردند، فقط بیابان‌زدایی می‌کردند و درخت می‌کاشتند، اکنون ایران سبز و خرّم بود ز در سرتاسر جهان از نظر نیکوکاری مثال‌زدنی.
بی‌هیچ اما و اگر باید خواهان تعطیل کردن این برنامه شد. برای توده‌ی اورانیوم غنی‌شده می‌توان چاره‌ای یافت جز آنچه آمریکا می‌خواهد تحمیل کند.
باید به برنامه‌ی هسته‌ای پایان داد، ضمن انتقاد از استاندارد دوگانه‌ای که روا می‌دارد، اسرائیل برخوردار از یک زرادخانه‌ی هسته‌ای خارج از هرگونه کنترل باشد.

درباره‌ی تنگه‌ی هرمز. این آبراهه میان ایران و عمان مشترک است. حقوق بین‌الملل در مورد آبراه‌ها و سنت و عادت، تنظیم‌گر عبور و مرور از آن‌اند. بردن امور تنگه‌ی هرمز، زیر آنچه مقامات تهران به آن «ترتیبات ایرانی» می‌گویند، زیاده‌خواهی‌ای است که با مقاومت مواجه خواهد شد. شعار حق فرمانروایی مسلّم ایرانی بر تنگه، همچون شعار حق مسلّم هسته‌ای، به تنش و درگیری منجر می‌شود، ضمن اینکه به خاطر نادیده گرفتن حق دیگران نادرست است.
راه صلح‌آمیز، گشودن تنگه‌ی هرمز، و چاره‌اندیشی درباره‌ی «ترتیبات» آن از راه گفت‌وگو میان ایران و عمان، و به بحث گذاشتن آن در کنفرانس‌های منطقه‌ای است. تأکید در این باره که آمریکا و هیچ قدرت خارجی دیگری حق دخالت در تنگه و تصمیم‌گیری درباره‌ی امور آن را ندارند، بجاست و از الزامات برقراری صلح در منطقه است.

متن کامل



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6❤4🤬1
برای مردم جنوب ایران، برای صبر و‌ استقامتشان، برای مظلومیتشان، برای رنجی که می‌کشند

هادی حیدری
جمعه بیست و ششم تیرماه هزار و چهارصد و پنج

#فرهیختگان روزن آگاهی
❤26
فرهیختگان
رضا مرادی عبدالوند ازنـا. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴ #فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
محمدحسین پـرنـون
خرم‌آباد. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴

#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
😢30❤6🔥2
نبرد برای هرمز؛ سناریوی عملیات ترکیبی علیه جنوب ایران‏
حسین قتیب

گروهی بر این باورند که ایالات متحده به دلیل گرمای شدید جنوب ایران، دشواری عملیات زمینی و نزدیک‌شدن به محاسبات انتخاباتی، به یک رشته حملات هوایی و موشکی محدود بسنده خواهد کرد و دست‌کم تا سال آینده وارد مرحله تازه‌ای از جنگ نخواهد شد. این احتمال را نمی‌توان کاملاً کنار گذاشت؛ اما الگوی اهداف انتخاب‌شده در هفته‌های اخیر نشان می‌دهد که سناریوی خطرناک‌تری نیز باید جدی گرفته شود: تبدیل جنگ از عملیات تنبیهی علیه مراکز فرماندهی و موشکی، به یک کارزار مستمر برای سلب کنترل ایران بر سواحل جنوبی، تنگه هرمز و شبکه صادرات انرژی.
‏در جنگ پیشین، تمرکز اصلی بر «سر» و «اعصاب» ساختار نظامی ایران بود: ستادهای فرماندهی، سامانه‌های پدافندی، مراکز ارتباطی، فرماندهان ارشد و گره‌های هدایت عملیات. هدف، ایجاد فلج موقت در نظام فرماندهی و کنترل بود. اما در مرحله کنونی، به نظر می‌رسد منطق عملیات به سمت هدف قرار دادن اندام‌های حرکتی و تنفسی کشور تغییر کرده است: پل‌ها، خطوط راه‌آهن، فرودگاه‌ها، بنادر، برج‌های کنترل دریایی، جاده‌های ساحلی، شبکه‌های برق و مخابرات و زیرساخت‌هایی که امکان جابه‌جایی نیرو و پشتیبانی از عملیات دریایی را فراهم می‌کنند. حملات اخیر به پل‌های جنوب، تأسیسات بندری و برج نظارت دریایی چابهار، در کنار تلاش آمریکا برای بازرسی یا متوقف‌کردن کشتی‌ها، با چنین الگویی سازگار است.

‏عنوان سیاسی و حقوقی این کارزار احتمالاً «آزادی کشتیرانی»، «امنیت انرژی» و «بازگشایی تنگه هرمز» خواهد بود. واشنگتن در مذاکرات اخیر خواسته است که ایران حمله به کشتی‌ها را متوقف کند، همه مسیرهای تنگه را بدون عوارض باز نگه دارد و عملاً از اعمال کنترل یک‌جانبه بر عبور دریایی صرف‌نظر کند. از این منظر، مسئله دیگر صرفاً برنامه موشکی یا هسته‌ای نیست؛ موضوع اصلی این است که چه کسی قواعد عبور از هرمز را تعیین می‌کند.

‏در این سناریو، چابهار نخستین حلقه راهبردی است. چابهار تنها یک بندر تجاری نیست؛ تنها بندر اقیانوسی ایران و گره اتصال کشور به دریای عمان، افغانستان، آسیای مرکزی و شبکه‌های ترانزیتی شمال ـ جنوب است. از کار انداختن سامانه‌های کنترل ترافیک دریایی، برج‌های مخابراتی، رادارهای ساحلی و راه‌های دسترسی آن، الزاماً به معنای اشغال بندر نیست. هدف می‌تواند تبدیل چابهار به بندری باشد که ایران مالک آن است، اما قادر نیست به‌طور مستقل فضای دریایی پیرامونش را کنترل کند. هند اعلام کرده که ترمینال تحت مدیریت آن مستقیماً آسیب ندیده است؛ این خود می‌تواند نشانه‌ای باشد که حمله، دست‌کم در این مرحله، نه برای نابودی کامل بندر، بلکه برای حذف قابلیت‌های نظارتی و امنیتی ایران طراحی شده است.

‏حلقه دوم، خارک و پایانه‌های صادرات نفت است. حمله مستقیم و گسترده به جزیره خارک، هزینه اقتصادی و زیست‌محیطی عظیمی دارد و ممکن است قیمت جهانی نفت را به‌شدت بالا ببرد؛ بنابراین محتمل‌تر است که فشار ابتدا از مسیر محاصره دریایی، بازرسی کشتی‌ها، تهدید شرکت‌های بیمه و کشتیرانی، تخریب محدود تأسیسات بارگیری و قطع ارتباط خارک با ساحل اعمال شود. هدف اصلی لزوماً نابودی ذخایر نفت نیست، بلکه ایجاد وضعیتی است که در آن ایران نفت داشته باشد، اما نتواند آن را با امنیت، نظم و ظرفیت عادی صادر کند. افزایش قیمت نفت پس از دور اخیر حملات نشان می‌دهد که حتی عملیات محدود نیز مستقیماً بر بازار انرژی اثر می‌گذارد.
‏احتمال تلاش برای هلی برن و کنترل جزیره را نمی توان از ذهن دور داشت.

‏حلقه سوم، جزایر سه‌گانه و نقش امارات است. ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک از نظر نظامی، ایستگاه‌های پیش‌دستانه ایران در ورودی تنگه‌اند. اما حمله یا تلاش برای تصرف آنها، با هدف قرار دادن یک پل یا رادار تفاوت دارد؛ چنین اقدامی می‌تواند امارات را از شریک پشتیبانی به طرف مستقیم جنگ تبدیل کند و واکنش شدید ایران علیه بنادر، فرودگاه‌ها، نیروگاه‌ها و زیرساخت‌های امارات را در پی داشته باشد. به همین دلیل، نقش محتمل امارات در مراحل نخست بیشتر می‌تواند شامل اطلاعات، پایش دریایی، پشتیبانی لجستیکی، استفاده از بنادر و فرودگاه‌ها و ایجاد فشار حقوقی و سیاسی بر ایران باشد، نه اعزام آشکار نیرو برای اشغال جزایر. تنش‌های مستقیم ایران و امارات در ماه‌های گذشته نیز نشان می‌دهد که ابوظبی با مسئله‌ای بسیار پرهزینه و مخاطره‌آمیز روبه‌روست.
‏اما به محض ایجاد این تصور که ایران قادر به تداوم پاسخ موشکی یا پهپادی نیست این بخش می تواند در دستور کار باشد.

‏در سطح زمینی، هدف آمریکا احتمالاً لشکرکشی کلاسیک از نوع عراق ۲۰۰۳ نیست. اشغال هرمزگان، بوشهر، سیستان‌وبلوچستان یا خوزستان به صدها هزار نیرو، خطوط تدارکاتی طولانی و پذیرش جنگ فرسایشی نیاز دارد.

👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤2👍2
👆👆👆
گزینه واقع‌بینانه‌تر، «تجزیه عملیاتی جنوب» است: قطع ارتباط میان استان‌ها، انهدام پل‌ها و خطوط ریلی، مسدودکردن محورهای ساحلی، مختل‌کردن برق و مخابرات، نابودی انبارهای سوخت و مهمات و جداکردن جزایر از شبکه پشتیبانی سرزمین اصلی. در چنین الگویی، آمریکا بدون تصرف شهرها می‌کوشد کاری کند که نیروهای مستقر در سواحل و جزایر نتوانند مهمات، سوخت، آب، قطعات و نیروی جایگزین دریافت کنند.

‏شبکه لنج‌ها، قایق‌های صیادی و شناورهای کوچک در این میان اهمیت ویژه‌ای دارد. این شناورها فقط ابزار معیشت مردم جنوب نیستند؛ در شرایط جنگی می‌توانند به شبکه‌ای انعطاف‌پذیر برای انتقال انسان، سوخت، مهمات و تجهیزات میان ساحل و جزایر تبدیل شوند. به همین دلیل، حمله به اسکله‌های کوچک، کارگاه‌های تعمیر شناور، انبارهای سوخت ساحلی و حتی قایق‌های ظاهراً غیرنظامی ممکن است بخشی از تلاش برای نابودی «لجستیک غیررسمی» ایران باشد. پیامد چنین راهبردی، درهم‌آمیختن خطرناک اهداف نظامی با اقتصاد و زندگی روزمره مردم جنوب است.

‏هم‌زمان، منابع آب، نیروگاه‌های برق، دکل‌های مخابراتی و برج‌های کنترل می‌توانند به اهدافی با ارزش عملیاتی بالا تبدیل شوند. در اقلیم گرم جنوب، آب و برق تنها خدمات شهری نیستند؛ بخشی از توان ادامه عملیات نظامی‌اند. قطع آب شیرین، برق و ارتباطات می‌تواند پایگاه‌ها، بنادر و شهرهای ساحلی را بدون اشغال زمینی از کار بیندازد و جمعیت را به مهاجرت وادارد.

‏در این چارچوب، نیروهای ویژه و عملیات هلی‌برن می‌توانند نه برای اشغال گسترده جنوب ایران، بلکه برای ایجاد کنترل موقت یا پایدار بر جزایر راهبردی به‌کار گرفته شوند. سناریوی محتمل، ابتدا انهدام پدافند، رادارها، سامانه‌های ارتباطی و مسیرهای پشتیبانی جزایر از طریق حملات هوایی و جنگ الکترونیک است؛ سپس واحدهای کوچک نیروهای ویژه با بالگرد، هواگردهای ترابری یا شناورهای تندرو وارد می‌شوند تا نقاط حساس مانند فرودگاه، اسکله، مرکز مخابرات، تأسیسات راداری و مراکز فرماندهی را تصرف کنند. پس از آن، نیروهای اماراتی یا واحدهای محلی تحت حمایت ائتلاف می‌توانند برای تثبیت کنترل وارد شوند.

‏بنابراین هدف از چنین عملیاتی لزوماً فتح بندرعباس یا اشغال هرمزگان نیست. نیروهای ویژه می‌توانند برای جداکردن جزایر از سرزمین اصلی، قطع خطوط تأمین آب، سوخت و مهمات و ایجاد یک وضعیت انجام‌شده به کار گرفته شوند؛ وضعیتی که در آن ایران برای بازپس‌گیری جزایر ناچار شود وارد عملیاتی پرهزینه علیه نیروهای آمریکایی یا اماراتی شود. در این سناریو، ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک تنها اهداف سرزمینی نیستند؛ کنترل آنها می‌تواند برای نظارت بر ورودی تنگه هرمز، استقرار حسگرها، هدایت بازرسی کشتی‌ها و محدودکردن حضور دریایی ایران مورد استفاده قرار گیرد.

‏این همان نقطه‌ای است که عملیات محدود نیروهای ویژه می‌تواند به هدفی بزرگ‌تر خدمت کند: تغییر کنترل عملیاتی تنگه هرمز بدون اشغال گسترده خاک ایران. ابتدا جزایر از نظر ارتباطی و لجستیکی منزوی می‌شوند، سپس نقاط کلیدی آنها با یک عملیات سریع تصرف می‌شود و در نهایت با پوشش هوایی، دریایی و پدافندی تثبیت می‌گردند. در چنین الگویی، نیروهای آمریکایی نقش شکستن در، خنثی‌کردن مقاومت اولیه و تأمین برتری اطلاعاتی را بر عهده می‌گیرند و امارات می‌تواند نقش سیاسی و اداری کنترل جزایر را مطالبه کند.

‏در سناریوی یک جنگ ترکیبی علیه ایران، سیستان‌وبلوچستان ممکن است صرفاً یک حاشیه جغرافیایی نباشد، بلکه به جبهه‌ای برای فرسایش نیروی زمینی، اختلال در مسیر چابهار و پراکنده‌کردن ظرفیت امنیتی ایران تبدیل شود. ضعف زیرساختی، مرز طولانی با پاکستان و افغانستان، شبکه‌های قاچاق، محرومیت تاریخی و وجود گروه‌های مسلح بلوچ، این منطقه را برای جنگ نیابتی و عملیات نامنظم مساعد می‌کند.

‏الگوی محتمل، لزوماً تشکیل یک ائتلاف رسمی و علنی میان آمریکا و گروه‌های اسلام‌گرای سنی نیست. تجربه سوریه نشان داد که قدرت‌های خارجی می‌توانند با مجموعه‌ای از گروه‌های محلی که از نظر فکری، سیاسی و سازمانی با یکدیگر تفاوت دارند، وارد نوعی همکاری تاکتیکی، حمایت غیرمستقیم، تقسیم جغرافیایی مأموریت و هم‌زمانی عملیاتی شوند. در چنین وضعیتی، همه بازیگران عضو یک اتاق فرماندهی واحد نیستند، اما اقداماتشان علیه دشمن مشترک یکدیگر را تکمیل می‌کند. ممکن است یک بازیگر خارجی اطلاعات، ارتباطات، تجهیزات دید در شب، پهپادهای شناسایی، منابع مالی یا پوشش رسانه‌ای فراهم کند، در حالی که نیروهای محلی وظیفه حمله به پاسگاه‌ها، بستن جاده‌ها، ایجاد ناامنی و فرسایش نیروهای دولتی را بر عهده گیرند.

‏هدف عملیاتی این گروه‌ها احتمالاً حرکت به‌سوی تهران یا اشغال پایدار استان نخواهد بود.
👇👇👇


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5👍2
👆👆👆
مأموریت مفیدتر برای یک ائتلاف خارجی می‌تواند قطع یا ناامن‌کردن محور چابهار ـ ایرانشهر ـ کرمان، حمله به دکل‌های مخابراتی، تأسیسات انتقال برق، پاسگاه‌های مرزی، کاروان‌های نظامی و مراکز پشتیبانی باشد. چنین حملاتی نیروهای ایران را وادار می‌کند که بخشی از یگان‌های نظامی و اطلاعاتی خود را از هرمزگان، خوزستان یا جبهه‌های ساحلی به شرق منتقل کند. در نتیجه، یک گروه کوچک شورشی می‌تواند تأثیری بیشتر از وزن واقعی خود بر توزیع قوای ایران بگذارد.

‏سابقه تاریخی این روش به جنگ افغانستان علیه شوروی بازمی‌گردد. پس از ورود ارتش شوروی به افغانستان در دسامبر ۱۹۷۹، ایالات متحده با همکاری پاکستان و عربستان از مجاهدین افغان حمایت کرد. بخش مهمی از پول، تسلیحات و آموزش از طریق سازمان اطلاعات پاکستان توزیع می‌شد و آمریکا بدون ورود مستقیم به جنگ زمینی، هزینه اشغال افغانستان را برای شوروی افزایش داد. این سیاست نشان داد که گروه‌های محلی، حتی با سازمان‌دهی پراکنده و ایدئولوژی اسلامی، می‌توانند در صورت برخورداری از پناهگاه مرزی، تسلیحات، اطلاعات و پشتیبانی خارجی، یک ارتش بزرگ را وارد جنگ فرسایشی کنند.

‏مدل نزدیک‌تر به سوریه، استفاده از یک طیف خاکستری از بازیگران محلی است: جدایی‌طلبان بلوچ، شبکه‌های قبیله‌ای، قاچاقچیان مسلح، مخالفان سیاسی، گروه‌های اسلام‌گرای محلی و واحدهای کوچکی که می‌توان آنها را تحت عنوان نیروهای بومی، دفاع محلی یا مقاومت منطقه‌ای سازمان داد. قدرت خارجی می‌تواند میان گروه‌های قابل‌قبول‌تر و سازمان‌های جهادی فراملی فاصله رسمی حفظ کند، اما در میدان، مرز میان این شبکه‌ها ممکن است مبهم باشد؛ سلاح، اطلاعات، افراد و مسیرهای قاچاق می‌توانند میان آنها جابه‌جا شوند.

‏در این سناریو، نیروهای ویژه خارجی می‌توانند نقش اتصال‌دهنده داشته باشند، نه الزاماً به‌عنوان فرمانده مستقیم گروه‌های شورشی، بلکه برای شناسایی اهداف، ایجاد ارتباط، ارزیابی نیروهای محلی، هدایت آتش هوایی و هماهنگ‌کردن عملیات در نقاط مشخص. نیروهای بلوچ می‌توانند فشار را از خشکی وارد کنند، حملات هوایی و پهپادی زیرساخت‌ها را تخریب کنند و نیروهای دریایی مسیر چابهار و دریای عمان را محدود سازند. نتیجه، ایجاد یک جبهه مرکب است که در آن حمله خارجی و شورش داخلی یکدیگر را تقویت می‌کنند.

‏لذا خطر اصلی نه ظهور ناگهانی یک ارتش بزرگ تجزیه طلب، بلکه شکل‌گیری تدریجی یک اکوسیستم شورش نیابتی است: گروه‌های محلی زمین و مسیر را می‌شناسند، اسلام‌گرایان نیروی ایدئولوژیک و انتحاری فراهم می‌کنند، شبکه‌های قاچاق جابه‌جایی سلاح و نیرو را ممکن می‌سازند و قدرت‌های خارجی اطلاعات، پول، ارتباطات و برتری هوایی را تأمین می‌کنند. این همان الگویی است که می‌تواند بدون لشکرکشی گسترده، شرق ایران را به جبهه مکمل نبرد بر سر جنوب، چابهار و تنگه هرمز تبدیل کند.

‏نکته پایانی

‏آنچه در این نوشتار آمد، یک سناریوی آینده‌پژوهانه و بدبینانه بر پایه برخی الگوهای تاریخی، ملاحظات راهبردی و روندهای قابل مشاهده است؛ نه یک گزارش اطلاعاتی، نه پیش‌بینی قطعی آینده و نه ادعای اطلاع از تصمیمات محرمانه دولت‌ها.

‏هدف از سناریوسازی، آماده‌کردن ذهن برای بررسی بدترین احتمالات است، نه اثبات اینکه چنین رخدادهایی حتماً اتفاق خواهند افتاد. در مطالعات راهبردی، گاهی ارزش یک سناریو دقیقاً در این است که با نگاهی بدبینانه، آسیب‌پذیری‌ها و مخاطرات احتمالی را آشکار کند تا درباره آنها اندیشیده شود.

‏امید و آرزوی ما این است که هیچ‌یک از این سناریوهای تلخ هرگز تحقق نیابد. ان‌شاءالله به لطف خداوند، هوشیاری ملت ایران، تدبیر مسئولان و تلاش فرزندان این سرزمین، چنین خواب شومی هرگز تعبیر نخواهد شد و امنیت، آرامش و تمامیت ارضی ایران حفظ خواهد ماند.


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
روایت جالب خوشوقت از واکنش آیت‌الله خامنه‌ای به مباحث دکتر سروش

محمدحسین خوشوقت، فعال رسانه‌ای در ویژه برنامه آقای شهید ایران در ایرنا:

سال ۷۵ که دکتر سروش در جلسات منظمی در مسجد امام صادق(ع) اقدسیه داشت و مباحث بحث برانگیز «قبض و بسط تئوریک شریعت» را مطرح کرد که حساسیت های شدیدی را در جامعه و به خصوص حوزه علمیه قم برانگیخت.

در آن زمان یک بار از رهبر شهید انقلاب در این باره پرسیدم؛ ایشان گفتند، بیش از آن که نگران مباحث آقای سروش باشم، نگران سکوت و بی عملی حوزه علمیه هستم.

ایشان معتقد بودند حوزه باید وارد میدان شود و شروع کند به تعاطی افکار، بحث را اول فهم کنند و بعد جدی بگیرند و تبادل افکار صورت گیرد تا مباحث پخته و روشن شود.


پ‌ن ادمین:
این یکی از هزاران برخورد دوگانه او با آدمها و مسائل جلمعه است.




#فرهیختگان روزن آگاهی
❤7👎6🤔1😢1
در مرحله‌ی اخیر و جاری جنگ تحمیلی سوم، فارغ از این که جزئیات آغاز آن چه بوده است، و فارغ از نیات و مقاصدی که دو طرف داشته‌اند، ناخواسته یا خواسته، ایران اکنون بر سر این دوراهی قرار گرفته است:

▫️حفظ زیرساخت‌های حیاتی ایران و نیز فروش نفت ایران از طریق تنگه
یا
▫️بسته نگاه داشتن تنگه‌ی هرمز و حفظ تسلط بر تردد و تجارت از این آب‌راه.

ظاهرا ایران، در مقابل، دارد سعی می‌کند دوراهی دیگری را بر آمریکا تحمیل کند:

▫️حفظ امنیت پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه
یا
▫️حفظ محاصره‌ی دریایی ایران در دریای عمان و فراسوی آن.

◾️اگر ایران نخواهد یا نتواند شق ثالثی برای دوراهی تحمیلی آمریکا بیابد و آن را بر معادله بیفزاید (این نقش دیپلماسی فعال و خلاق است)
یا
◾️اگر ایران نتوانسته باشد دوراهی مورد نظر خود را در عمل بر آمریکا تحمیل کند
یا
◾️اگر دوراهی مورد نظر ایران نتواند آمریکا را به‌درجه‌ای از استیصال برساند،

آن‌گاه:

🔲 بسیار محتمل است آمریکا بخواهد و بتواند با افزودن فشار بر دوراهی اول و تشدید آن، ایران را با تحمیل خسارت‌های بعضا جبران‌ناپذیر و تحمل‌ناپذیر، به نقطه‌ی تصمیم‌گیری بسیار سخت عقب براند.

محمدمهدی مجاهدی
۲۶ تیرماه ۱۴۰۵


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍3🤬1
فرهیختگان
شق ثالث
شرطِ امکانِ یافتن یا ساختنِ «شق ثالث»

اگر این صورت‌بندی از این معضل مرکب نسبت به صورت‌بندی‌های رقیب و بدیل معتبرتر باشد، آن‌چه خیلی واضح می‌شود این است که شرطِ امکانِ یافتن شق ثالث یا ساختن آن این است که دست و ذهن و روان دیپلمات‌های ارشد و فعال و خلاق برای یافتن شق ثالث یا ساختن آن بسته نباشد.
یافتن یا ساختن شق ثالث ازجمله مستلزم اطلاع دقیق و برداشت واقع‌بینانه از امکانات مذاکراتی ما و آمریکا و دیگر طرف‌های ذینفع و ذیدخل و ذینفوذ (به‌ویژه روسیه) است. بنده و امثال بنده هرچند پیشنهادهایی داریم، ولی اغلب از این امکانات مذاکراتی اطلاع دقیق و واقع‌بینانه‌ای نداریم و از‌ین‌رو، هر پیشنهاد محتوایی ما صرفا ظنی و تخمینی و تقریبی خواهد بود.
ولی یک مطلب را با درجه‌ی بالایی از اطمینان می‌شود گفت و آن موانعی است که امکانات سیاست‌گذار را برای یافتن یا ساختن شق ثالث به‌شدت محدود و حتی منتفی می‌کند. این‌ها برخی از آن موانع اند:
- رواج دادن و بلکه حاکم کردن ادبیات انتقام و ذهنیت رجزخوانی در حلقه‌های کارشناسی و در چرخه‌ی تصمیم‌گیری
- تاکید تبلیغاتی صرف بر دستاوردها و غفلت از موازنه و سنجیدن آن‌ها با بهایی که برای آن دستاوردها پرداخت می‌شود
- فروکاستن سیاست‌گذاری و محاسبات سنجیده و پیچیده‌ی آن به کمپین‌های القایی و اقناعی و تبلیغی برای راه انداختن و جاانداختن یک ایده (هرچه باشد)
- ایجاد فشار اجتماعی و وجدانیِ انگ و ننگ علیه تصمیم‌گیران و تصمیم‌سازانی که در پی یافتن یا ساختن شق ثالث اند.

محمدمهدی مجاهدی
۲۶ تیرماه ۱۴۰۵



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
میسازمت وطن

خواننده و آهنگساز : وحید تاج
گروه : هم آوایان تاج
شاعر : سیمین بهبهانی


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤14🕊1
فرهیختگان
میسازمت وطن خواننده و آهنگساز : وحید تاج گروه : هم آوایان تاج شاعر : سیمین بهبهانی #فرهیختگان راهی به رهایی
این اجرا را در حالی منتشر می‌کنم که هفته‌ی گذشته، پس از پایان تور دوماهه‌ی کنسرت‌های «هزاردستان» برای بزرگداشت سعدی در اروپا، در بدو ورودم به ایران، گذرنامه‌ی من توقیف شد.

اما من ایرانی ام و هیچ توقیفی نمی‌تواند از عشق من به ایران کم کند؛
هیچ مُهری ، نمی تواند مِهرِ وطن را از دلم بیرون کند.

ایرانِ عزیزم... دوباره می‌سازمت؛ اگرچه با خشتِ جان خویش .

این اجرا، حاصلِ حسی شخصی و دلبستگیِ عمیق به موسیقی و سرزمینم است؛ اثری که بدون هیچ حمایت یا سفارش ِ بیرونی و کاملاً با هزینه‌ی شخصی‌ام شکل گرفت. سال‌هاست که در نزدیکی پل B1 زندگی می‌کنم و همت و دانشِ مهندسان ایرانی را در ساخت این پل ِ عظیم ، از نزدیک دیده و تحسین کرده‌ام. این پل برای من تنها یک سازه نیست؛ بخشی از خاطرات روزمره‌ی من و نمادی از تلاش و توانِ فرزندان و جوانان این سرزمین برای آسایش و رفاه ِ مردم است. برای ثبت این لحظه، با چند تن از مهندسان پل، که از دوستان من هستند ، گفت‌وگو کردم و با لطف و همراهی آنان، این امکان فراهم شد تا این اجرا را در دل این سازه‌ی عظیم به تصویر بکشم.


این پل، تنها نمادی از زخم‌ها و ویرانی‌هایی است که در طی سالها بر پیکرِ ایران و جانِ ما نشسته است.


اما ایرانِ عزیزم...
ای زیباترین مادر...
با اندوهِ فرزندانت چه کنم؟؟؟
اندوهی که سال‌هاست در گوشه‌ و کنار این سرزمین ریشه دوانده و از یاد و خاطره هیچ میهن پرستی ، نمی‌رود.

این اجرا را با تمام عشق، به مردم ایران تقدیم می‌کنم؛ به امید روزی که سهمِ این سرزمین، آرامش باشد و سهمِ مردمانش لبخند.

و نام ایران، همواره با عشق، فرهنگ و مهربانی در سراسر جهان طنین‌انداز بماند.

با مهر
وحید تاج


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤19😢7
زنده باد مخالف من
جواد امام
سخنگوي جبهه  اصلاحات ايران و دبيركل حزب مجمع ايثارگران

‍ «با من چنانکه با جباران سخن می‌گویید، سخن نگویید»

این هشدار منسوب به امام علی(ع)، اگر از سطح توصیه اخلاقی فراتر برده شود، یکی از دقیق‌ترین صورت‌بندی‌های نظریه حکمرانی در سنت اسلامی است: قدرت، بدون نقد، به‌تدریج از واقعیت جدا می‌شود و در نهایت، درون تصویر خودساخته‌اش زندگی می‌کند.

در سیاست، مسئله اصلی نه وجود اختلاف، بلکه کیفیت مواجهه با اختلاف است. هیچ نظام سیاسی‌ای بدون تعارض پیش نمی‌رود؛ اما تفاوت اساسی میان نظام‌های پایدار و ناپایدار در این است که در دسته اول، تعارض به رسمیت شناخته و نهادینه می‌شود، و در دسته دوم، به حاشیه رانده یا محدود می‌شود. 

نتیجه روشن است: در غیاب نهادهای نقد، تعارض از سطح سیاست به سطح بحران منتقل می‌شود.

قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، در خوانش دقیق خود، بر همین مبنا استوار است. آزادی بیان، آزادی مطبوعات، حق نظارت عمومی و اصل مشارکت مردم در تعیین سرنوشت، صرفا مواد پراکنده حقوقی نیستند، بلکه یک منطق واحد را دنبال می‌کنند؛ هیچ قدرتی بدون نقد، قابل اصلاح نیست. مسئله اصلی اما نه در متن قانون، بلکه در نسبت میان قانون و سازوکارهای اجرائی آن است.

تجربه سیاسی ایران پس از انقلاب نشان داده است هر زمان امکان رقابت سیاسی، گفت‌وگوی عمومی و گردش آزاد اطلاعات تقویت‌ شده، کیفیت تصمیم‌سازی نیز ارتقا یافته است. در مقابل، هر زمان دایره نقد محدودتر شده، نظام تصمیم‌گیری به‌تدریج با نوعی «درون‌گفتی» مواجه شده است؛ وضعیتی که در آن، سیاست‌گذار بیش از آنکه با جامعه سخن بگوید، با حلقه نزدیکان خود گفت‌وگو می‌کند. در چنین شرایطی، چاپلوسی یک انحراف اخلاقی ساده نیست؛ یک سازوکار کارکردی است.

در ساختارهای بسته به نقد، پاداش اصلی نه با بیان حقیقت، بلکه با تأیید قدرت توزیع می‌شود. در نتیجه، اطلاعاتی که به مرکز تصمیم‌گیری می‌رسد، به طور سیستماتیک دچار اعوجاج می‌شود. این همان نقطه‌ای است که خطای سیاست از «استثنا» به «قاعده» تبدیل می‌شود.

از همین منظر است که استمرار وضعیت حصر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد و نیز محدودیت‌ها و برخوردهای قضائی با چهره‌هایی مانند مصطفی تاج‌زاده، صرف‌نظر از ارزیابی‌های سیاسی درباره مواضع آنان، یک مسئله واحد را برجسته می‌کند: جایگاه «مخالفت سیاسی» در نظم حکمرانی. اگر مخالفت سیاسی به عنوان بخشی از سازوکار رسمی سیاست به رسمیت شناخته نشود، ناگزیر به شکل‌های غیررسمی، بازتولید خواهد شد.

در این میان، اصلاح‌طلبی در ایران، به‌ویژه در قرائت اولیه آن در دهه ۷۰ بیش از آنکه یک پروژه جابه‌جایی دولت باشد، تلاشی برای بازتعریف نسبت قدرت و نقد بود. ایده «جامعه مدنی»، «حاکمیت قانون» و «توسعه سیاسی» دقیقا بر این فرض استوار بود که پایداری سیاسی نه از مسیر یکدستی، بلکه از مسیر تنوع کنترل‌شده و نهادینه می‌گذرد. در همین چارچوب است که جمله سیدمحمد خاتمی -«زنده‌باد مخالف من»- معنایی فراتر از یک شعار پیدا می‌کند.

این جمله، در سطح نظری، پذیرش این اصل است که مخالف نه تهدید نظم، بلکه شرط امکان اصلاح نظم است. در واقع، حذف مخالف به معنای حذف یکی از ابزارهای شناخت خطاست.
از این منظر، مسئله اصلی امروز ایران نه صرفا اختلافات جناحی، بلکه نسبت میان قدرت و واقعیت است. هر نظام سیاسی که در آن فاصله میان این دو افزایش یابد، دیر یا زود با بحران کارآمدی مواجه می‌شود؛ زیرا قدرتی که نقد را محدود می‌کند، به‌تدریج دسترسی خود به اطلاعات معتبر را نیز محدود می‌کند.

جمع‌بندی این تجربه روشن است: مسئله ایران نه فقدان قانون، بلکه تضعیف کارکرد نقد در کنار قانون است. قانون‌ بدون امکان نقد، به متن ثابت تبدیل می‌شود‌ و سیاست، بدون نقد، به تکرار تصمیم‌های پرهزینه. اگر سیاست را بتوان به یک اصل فروکاست، شاید این باشد: هیچ قدرتی از شنیدن حقایق آسیب نمی‌بیند، اما از محروم‌شدن از آن آسیب‌پذیر می‌شود. و شاید به همین دلیل است که سیاست، در نهایت با یک جمله ساده دوباره تعریف می‌شود:
زنده‌باد مخالف من.

صبح ما


#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥4👍2🤬1
نامه جمعی از زندانیان سیاسی قبل از انقلاب به رییس جمهور جهت رفع حصر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد

به نام خدا
رییس محترم جمهوري اسلامي ايران
جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان
سلام

ما جمعي از زندانيان سياسي قبل از انقلاب كه سالهایی از عمر خود را براي برپايي انقلاب و تشکیل حکومتی مبتنی بر عدالت در زندان هاي طاغوت سپري كرده ايم، از آغاز رياست جمهوري شما اميد اقدام عاجل جهت خاتمه حصر و آزادي آقای مهندس موسوي و خانم رهنورد را داشتیم اما شاهد  تحقق این امر نبوده ایم. اکنون با توجه به گذشت  سال‌های طولانی از شروع حصر درخواست اقدام عاجل رفع حصر و بازگشت ایشان به شرایط عادی را داریم.

در شرایطی که نیاز روز افزونی به تقویت وحدت ملی در برابر حملات نظامی آمریکا و اسرائیل و متحدان آنها و محاصره اقتصادی کشور از سوی دشمنان داریم این اقدام را در این راستا و گام مفیدی در جهت تقویت انگیزه‌ها و اتحاد ملی و کاهش تنش‌ها در جامعه می بینیم.

جمعی از زندانیان سیاسی مسلمان قبل از انقلاب:

محمود اخوت، سیدکاظم اکرمی، ارسلان امتعلی، نعمت الله ایزدی، مرتضی الویری، مهرداد بهزادی، ناصر پویا، نصرت الله تاجیک، علی تمسکی، محمود توحیدی امین، زهرا جزایری، احمدرضاچگینی، احمد حاتمی، حسین حاجی پور، حسین حاجی سعیدی صادق، عبدالعلی حسینیون، حمید  خزائی، سید محمد رضوی یزدی، رضا رضوی، علی سرداد، رضا سیدزاده، اکبر شاه زمانی، علی شکوهی، محمد شیخی، محمد علی شیخی، سیاوش صادقی تبار، علیرضا صدیقیان، محمود صلواتی، سید محمد طباطبایی، حسین طوسی، فیروز طاهر زاده، عبدالحسین طوطیایی، رحیم عابدان زاده، احمد عظيمی، محمدرضا علی‌حسینی، شاهپور عمیدی، رضا غنیمی، حسین فاتحی قهفرخی، علیرضا قمی، عبدالله محمودی، سیدجواد موسوی، سیدحسن موسوی تبريزی، بهزاد نبوی، انوشیروان نصیری خلیلی، صادق نوروزی، رقیه واثقی، محمد حسین هادیزاده


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤18🕊2👍1🔥1🤬1