جنوب؛ سپر در زمان جنگ، فراموش شده در زمان صلح
✍️مصطفی داننده
جنوب ایران را باید از روی زخمهایش شناخت. از دیوارهای خرمشهر که هنوز بعد از چهار دهه، جای گلوله را بر تن دارند. از آبادانی که جنگ برایش تمام نشده. از مردمی که یاد گرفتهاند میان بوی نفت، گرد و غبار و آب شور زندگی کنند و هر بار که کشور به آستانه بحران میرسد، اولین صدای انفجار را از پنجره خانههایشان بشنوند.
جنوب، قلب ایران است، اما سالهاست که با این قلب مهربان نیستند.
هشت سال جنگ با عراق از روی این مردم عبور کرد. اهالیاش را برد، خانههایشان را ویران کرد و شهرهایشان را به موزهای از رنج تبدیل کرد.
جنگ تمام شد، اما کسی برنگشت تا بپرسد با شهری که هنوز دیوارهایش جای گلوله دارد چه باید کرد؟ با مردمی که هر تابستان در گرمایی نفس میکشند که گاهی از مرز پنجاه درجه عبور میکند چه باید کرد؟ با مردمی که کنار بزرگترین منابع نفت و گاز کشور ایستادهاند و هنوز تشنگی را میشناسند، چه باید کرد؟
پاسخ، سکوت بود، همان سکوتی که سالهاست بر سر جنوب آوار شده است.
جنوب برای این کشور همیشه یک چیز بوده است: خاکریز. خاکریزی که باید بسوزد تا دیگران در امان بمانند. در جنگ با عراق سوخت، در بیآبی سوخت، در آلودگی سوخت و امروز دوباره زیر سایه موشکها ایستاده است.
تراژدی جنوب اما فقط جنگ نیست، فراموش شدن است.
در این کشور، تا زمانی که دود به آسمان تهران نرسد، کسی از آلودگی حرف نمیزند. تا وقتی صدای انفجار در پایتخت شنیده نشود، کسی نمیفهمد جنگ چه بویی دارد. تا وقتی آب از شیرهای تهران قطع نشود، تشنگی یک مسئله ملی نیست.
جنوب این را خوب فهمیده است، اینکه فاصلهاش تا دیده شدن، به اندازه فاصلهاش تا تهران است.
و حالا بار دیگر موشکها بر سر همان مردمی فرود آمدهاند که چهل سال پیش هم هزینه جنگ را پرداخت کردند. نسلی رفت و نسل دیگری آمد، اما انگار سرنوشت جنوب تغییر نکرده است، هنوز باید قربانی باشد، هنوز باید تاب بیاورد و هنوز باید در سکوت دفن کند.
با این همه، جنوب هنوز زنده است. هنوز صدای نیانبان در کوچههایش میپیچد. هنوز مردانش به دریا نگاه میکنند و زنانش چراغ خانهها را روشن نگه میدارند. این مردم، مردم زندگیاند، اما هیچ مردمی نباید برای اثبات حق زندگی کردن، این همه رنج را تحمل کنند.
شاید روزی تاریخ درباره جنوب ایران اینگونه قضاوت کند: سرزمینی که هر وقت کشور به جنگ رسید، سپرش کردند و هر وقت به صلح رسید، فراموشش کردند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
✍️مصطفی داننده
جنوب ایران را باید از روی زخمهایش شناخت. از دیوارهای خرمشهر که هنوز بعد از چهار دهه، جای گلوله را بر تن دارند. از آبادانی که جنگ برایش تمام نشده. از مردمی که یاد گرفتهاند میان بوی نفت، گرد و غبار و آب شور زندگی کنند و هر بار که کشور به آستانه بحران میرسد، اولین صدای انفجار را از پنجره خانههایشان بشنوند.
جنوب، قلب ایران است، اما سالهاست که با این قلب مهربان نیستند.
هشت سال جنگ با عراق از روی این مردم عبور کرد. اهالیاش را برد، خانههایشان را ویران کرد و شهرهایشان را به موزهای از رنج تبدیل کرد.
جنگ تمام شد، اما کسی برنگشت تا بپرسد با شهری که هنوز دیوارهایش جای گلوله دارد چه باید کرد؟ با مردمی که هر تابستان در گرمایی نفس میکشند که گاهی از مرز پنجاه درجه عبور میکند چه باید کرد؟ با مردمی که کنار بزرگترین منابع نفت و گاز کشور ایستادهاند و هنوز تشنگی را میشناسند، چه باید کرد؟
پاسخ، سکوت بود، همان سکوتی که سالهاست بر سر جنوب آوار شده است.
جنوب برای این کشور همیشه یک چیز بوده است: خاکریز. خاکریزی که باید بسوزد تا دیگران در امان بمانند. در جنگ با عراق سوخت، در بیآبی سوخت، در آلودگی سوخت و امروز دوباره زیر سایه موشکها ایستاده است.
تراژدی جنوب اما فقط جنگ نیست، فراموش شدن است.
در این کشور، تا زمانی که دود به آسمان تهران نرسد، کسی از آلودگی حرف نمیزند. تا وقتی صدای انفجار در پایتخت شنیده نشود، کسی نمیفهمد جنگ چه بویی دارد. تا وقتی آب از شیرهای تهران قطع نشود، تشنگی یک مسئله ملی نیست.
جنوب این را خوب فهمیده است، اینکه فاصلهاش تا دیده شدن، به اندازه فاصلهاش تا تهران است.
و حالا بار دیگر موشکها بر سر همان مردمی فرود آمدهاند که چهل سال پیش هم هزینه جنگ را پرداخت کردند. نسلی رفت و نسل دیگری آمد، اما انگار سرنوشت جنوب تغییر نکرده است، هنوز باید قربانی باشد، هنوز باید تاب بیاورد و هنوز باید در سکوت دفن کند.
با این همه، جنوب هنوز زنده است. هنوز صدای نیانبان در کوچههایش میپیچد. هنوز مردانش به دریا نگاه میکنند و زنانش چراغ خانهها را روشن نگه میدارند. این مردم، مردم زندگیاند، اما هیچ مردمی نباید برای اثبات حق زندگی کردن، این همه رنج را تحمل کنند.
شاید روزی تاریخ درباره جنوب ایران اینگونه قضاوت کند: سرزمینی که هر وقت کشور به جنگ رسید، سپرش کردند و هر وقت به صلح رسید، فراموشش کردند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍15😢7
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حوزه و حاکمیت همسرنوشتاند؟
بخشی از گفتوگوی رضا تاران، محسن صبوریان و مهدی سلیمانیه
فیلم کامل این گفتوگو در یوتوب آزاد:
https://youtu.be/0khfZqbNGD0
#فرهیختگان روزن آگاهی
بخشی از گفتوگوی رضا تاران، محسن صبوریان و مهدی سلیمانیه
فیلم کامل این گفتوگو در یوتوب آزاد:
https://youtu.be/0khfZqbNGD0
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍4
هاشمیطبا: تندروها خواسته یا ناخواسته کمر به نابودی کشور بستهاند/ برخی به جای ادب آموختن از بی ادبان، از ترامپ تقلید میکنند
مصطفی هاشمی طباء فعال سیاسی اصلاحطلب:
تندروها خواسته یا ناخواسته کمر به نابودی کشور بسته اند. وقتی دولت و شورای عالی امنیت ملی برای حل مشکلات کشور کار و تلاش میکنند این نوع رفتار افراد تندرو در واقع کمک به دشمن است.
در حال حاضر اینگونه است که هر کسی میخواهد در کلام از دیگری سبقت بگیرد و بیشتر خودش را انقلابی نشان دهد و این برای کشور ما خطرناک است.
حتی الان لحن گفتارشان هم مهم است متاسفانه برخلاف اینکه می گویند ادب را از که آموختی از بی ادبان، اینها از ترامپ تقلید می کنند یعنی هر حرفی را به زبان می آورند و هر کلام ناشایستی را مطرح می کنند و این واقعا باعث تاسف است و قوه قضاییه باید در این زمینه موثر باشد./ایلنا
#فرهیختگان روزن آگاهی
مصطفی هاشمی طباء فعال سیاسی اصلاحطلب:
تندروها خواسته یا ناخواسته کمر به نابودی کشور بسته اند. وقتی دولت و شورای عالی امنیت ملی برای حل مشکلات کشور کار و تلاش میکنند این نوع رفتار افراد تندرو در واقع کمک به دشمن است.
در حال حاضر اینگونه است که هر کسی میخواهد در کلام از دیگری سبقت بگیرد و بیشتر خودش را انقلابی نشان دهد و این برای کشور ما خطرناک است.
حتی الان لحن گفتارشان هم مهم است متاسفانه برخلاف اینکه می گویند ادب را از که آموختی از بی ادبان، اینها از ترامپ تقلید می کنند یعنی هر حرفی را به زبان می آورند و هر کلام ناشایستی را مطرح می کنند و این واقعا باعث تاسف است و قوه قضاییه باید در این زمینه موثر باشد./ایلنا
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍25
شرارتهای روسهای تزاری در اصفهان
۱۳۲۸-۱۳۳۲ هـ ق روسهای تزاری در اصفهان شرارتها و بدرفتاریهای عجیب کردند شبها مست و لا یعقل در کوچه ها و بازارها بقتل عابرین و چپاول اموال کسبه و دست درازی به ناموس مسلمانان، مردم بیچاره را بستوه آوردند روز روشن دختران معصوم را کشان کشان میبردند. محوعلی درویش قلندری بود که همه او را دیده اند. در خیابانها مدح مولی میخواند یک روز دم حمام خسرو آقا دید دختری را که از حمام بیرون آمده است یکدسته قزاق روسی مست و لا یعقل او را کشان کشان میبرند دخترک جیغ میکشد و مردم از ترس یارای نفس کشیدن ندارند. درویش نیک اعتقاد پیش رفت و با شجاعتی که جز از این طایفه انتظار نتوان دختر را نجات داد و خود گرفتار آمد با مشت و لگد و قمه و غدّاره او را خُرد و خمیر و بخون آغشته کردند. درویش در این حال مولا مولا مولا على علی علی میگفت او را در قونسولخانه مقابل مسجد سرخی سفره چی حبس کردند و کتکش میزدند درویش هو ،کشید، قونسول ریش بلند در چاه افتاد. او را بخارج شهر میبردند که بکشند ناگهان به مأمورین روسی خبر رسید که قونسول در چاه افتاده و مرده است. درویش را در بیابان رها کردند و بشهر بازگردیدند در چرخاب کریم چرخابی و پسران رشیدش شبها خدمتی به روسها میکردند چند تن از ایشان را که در آن نواحی دنبال مال و دختر
و زن رفته بودند .کشتند مداخلهٔ روسها در امور دولتی حیرت آور بود.
استاد جلال همایی، تاریخ اصفهان، مجلد حوادث و وقایع و حکام و سلاطین اصفهان
#فرهیختگان راهی به رهایی
۱۳۲۸-۱۳۳۲ هـ ق روسهای تزاری در اصفهان شرارتها و بدرفتاریهای عجیب کردند شبها مست و لا یعقل در کوچه ها و بازارها بقتل عابرین و چپاول اموال کسبه و دست درازی به ناموس مسلمانان، مردم بیچاره را بستوه آوردند روز روشن دختران معصوم را کشان کشان میبردند. محوعلی درویش قلندری بود که همه او را دیده اند. در خیابانها مدح مولی میخواند یک روز دم حمام خسرو آقا دید دختری را که از حمام بیرون آمده است یکدسته قزاق روسی مست و لا یعقل او را کشان کشان میبرند دخترک جیغ میکشد و مردم از ترس یارای نفس کشیدن ندارند. درویش نیک اعتقاد پیش رفت و با شجاعتی که جز از این طایفه انتظار نتوان دختر را نجات داد و خود گرفتار آمد با مشت و لگد و قمه و غدّاره او را خُرد و خمیر و بخون آغشته کردند. درویش در این حال مولا مولا مولا على علی علی میگفت او را در قونسولخانه مقابل مسجد سرخی سفره چی حبس کردند و کتکش میزدند درویش هو ،کشید، قونسول ریش بلند در چاه افتاد. او را بخارج شهر میبردند که بکشند ناگهان به مأمورین روسی خبر رسید که قونسول در چاه افتاده و مرده است. درویش را در بیابان رها کردند و بشهر بازگردیدند در چرخاب کریم چرخابی و پسران رشیدش شبها خدمتی به روسها میکردند چند تن از ایشان را که در آن نواحی دنبال مال و دختر
و زن رفته بودند .کشتند مداخلهٔ روسها در امور دولتی حیرت آور بود.
استاد جلال همایی، تاریخ اصفهان، مجلد حوادث و وقایع و حکام و سلاطین اصفهان
تصویر چاپشده در هفتهنامه فرانسوی لو پتی ژورنال به تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۱۶ (۳ اردیبهشت ۱۲۹۵ خورشیدی)پژوهشهایاصفهانشناسی
#فرهیختگان راهی به رهایی
😱6👎4❤1
گزارش مهم مجله تایم:
اسرائیل برای به هم زدن توافق آمریکا با ایران، میلیون ها دلار در شبکه های مجازی هزینه تبلیغات کرده است!
پژوهشگر مجله تایم به اسنادی دست پیدا کرده که اسرائیل با «برد پارسکیل» مالک شرکتهای تبلیغاتی و کمپینهای رسانهای بسته است،
تا به این وسیله توافق دولت ترامپ با ایران را خائنانه و شکست خورده جلوه دهند.
جیدی ونس دیروز در مصاحبهای گفته بود کارزاری با بودجه کلان سعی دارد توافق با ایران را نابود کند.
به نظر میرسد تبلیغات گسترده ای که اخیرا در حمایت از جبهه پایداری و جلیلی علیه مقامات جمهوری اسلامی و توافق پایان جنگ با آمریکا در اپلیکیشنهای خارجی دیده شده است، در همین راستا باشد/ منبع
#فرهیختگان روزن آگاهی
اسرائیل برای به هم زدن توافق آمریکا با ایران، میلیون ها دلار در شبکه های مجازی هزینه تبلیغات کرده است!
پژوهشگر مجله تایم به اسنادی دست پیدا کرده که اسرائیل با «برد پارسکیل» مالک شرکتهای تبلیغاتی و کمپینهای رسانهای بسته است،
تا به این وسیله توافق دولت ترامپ با ایران را خائنانه و شکست خورده جلوه دهند.
جیدی ونس دیروز در مصاحبهای گفته بود کارزاری با بودجه کلان سعی دارد توافق با ایران را نابود کند.
به نظر میرسد تبلیغات گسترده ای که اخیرا در حمایت از جبهه پایداری و جلیلی علیه مقامات جمهوری اسلامی و توافق پایان جنگ با آمریکا در اپلیکیشنهای خارجی دیده شده است، در همین راستا باشد/ منبع
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍12❤4👎2
تغییر راهبردِ جنگی ایران در برابر جنونِ جنگیِ ترامپ؛
این تسلیم شدن نیست، عین عقلانیت است
عیسی سحرخیز
خسارات و تلفاتی که این روزها بر زیرساختها و مردمان جنوب ایران وارد میشود، نهایت دیوانگی ترامپ را نشان میدهد.
اگر برگهای کتاب تاریخ را ورق بزنیم، شاهد این نوع از جنون و دیوانگی حاکمان کاخ سفید خواهیم بود، از جمله در برابر ملت سلحشور ایران.
بازگردیم به حدود چهار دهه پیش، در دوران جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، زمانی که رونالد ریگان بر مسند ترامپ تکیه داده بود و ادعای حکومت بر جهان میکرد، اما جنونی کمتر از ترامپ داشت و جان ایرانیان بیگناه را این چنین نشانه نگرفته بود.
آن زمان نیز جنون حاکمان آمریکا در جنوب ایران و بر فراز خلیج فارس، در نزدیکی بندرعباس خود را نشان داد.
پرواز مسافربری شماره ۶۵۵ ایران ایر که از تهران عازم دوبی بود، در چنین روزهایی، در ۱۲ تیر ۱۳۶۷ با شلیک دو موشک ناو یو اس اس وینسنس نیروی دریایی آمریکا، در ارتفاع ۱۲ هزار پایی بر فراز خلیج فارس سرنگون شد و تمامی ۲۹۰ سرنشین آن که شامل ۴۶ مسافر غیر ایرانی و ۶۶ کودک (زیر ۱۳ سال) بودند، جان باختند.
آن زمان دولت ریگان با وقاحت مدعی شد که ناو وینسنس هواپیمای مسافربری را به اشتباه به عنوان یک جت جنگنده اف-۱۴ تامکت شناسایی کرده بودند. هر چند پشت پردهی اهداف این اقدام جنایتکارانه حاکمان کاخ سفید، در ایام جنگ عراق علیه ایران روشن بود.
به این دلیل آمریکا به شدت مورد انتقاد افکار عمومی جهانی، حتی کشورهای همپیمان خود قرار گرفت.
اگرچه رونالد ریگان، عذرخواهی رسمی نکرد، اما یادداشتِ دیپلماتیکِ کتبی به ایران ارسال کرد و ابراز تأسف عمیق خود را از این حادثه بیان نمود.
عاقبت در سال ۱۹۹۶، دو دولت در دیوان بینالمللی دادگستری لاهه به توافقی رسیدند که بر اساس آن آمریکا متعهد شد ۶۱.۸ میلیون دلار (معادل ۱۲۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) به صورت غیرالزامآور (ex gratia) به خانوادههای قربانیان پرداخت کند.
به عنوان بخشی از این توافق، ایالات متحده مسئولیت ساقط کردن هواپیما را نپذیرفت. دولت آمریکا مبلغ ۱۳۱/۸ میلیون دلار در توافقی به دولت ایران پرداخت کرد.
بعدها فاش شد که در مکاتبات خصوصی بین ریگان و متحد اصلی وی، مارگارت تاچر در مورد "پیامدهای مثبت این حمله" این گونه گمانهزنی شده بود:
[ویکی پدیا]
این اقدام از عوامل اصلی پایان جنگ هشت ساله ایران و عراق در پی سرکشیدن جام زهر توسط رهبر وقت ایران، پس از صدور قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل ارزیابی شد.
آیت الله خمینی دو روز پس از اقدام عاقلانه جمهوری اسلامی و قبول قطعنامه در پیامی علل پذیرش قطعنامه را تغییر شرایط اعلام کرد و تلخی این پذیرش را مانند "نوشیدن جام زهر" دانست.
این مقدمه طولانی را از این رو بیان کردم تا این پرسش را مطرح کنم که آیا جنون آن زمان ریگان از دیوانگی کنونی ترامپ بیشتر بوده است؟
آیا در این شرایط آنهایی که خود را "ذوب در ولایت" میخوانند، در جهت حفظ منافع ملی و جان و مال ملت، نمیتوانند رفتار عاقلانهی آن زمانِ آیت الله خمینی را سرمشق قرار دهند؟
پیشنهاد این است که جمهوری اسلامی در شرایطی که جامعهی جهانی این روزها شاهد اقتدار نیروهای آن هستند، یک جانبه اعلام کند "با توجه به رفتار غیرانسانی و جنونآمیز ترامپ، مذاکرات ایران و آمریکا پایان یافته و دیگر جایی برای گفتوگوهای مستقیم یا غیرمستقیم دو کشور وجود ندارد."
همزمان لازم است که ایران بیان کند که مسیرهای عبوری تنگه هرمز را می گشاید و آمادگی دارد با کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس پیمان صلح و مودت امضا کند.
دولت پزشکیان همچنین می تواند اعلام کند که برای بازسازی مناطق صدمهدیده از اقدامهای جنونآمیز ترامپ از دریافت هرگونه کمکهای مالی، جنسی و لجستیکی سازمان های بینالمللی و کشورهای مختلف جهان استقبال میکند.
مطمئن باشید که هیچ شخصیت حقوقی و حقیقی در جهان این اقدام ایران را نشانهی شکست نخواهند دانست، بلکه علامت عقلانیت ارزیابی خواهند کرد.
اجازه ندهید که آیندگان بگویند: دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید!"
#فرهیختگان روزن آگاهی
این تسلیم شدن نیست، عین عقلانیت است
عیسی سحرخیز
خسارات و تلفاتی که این روزها بر زیرساختها و مردمان جنوب ایران وارد میشود، نهایت دیوانگی ترامپ را نشان میدهد.
اگر برگهای کتاب تاریخ را ورق بزنیم، شاهد این نوع از جنون و دیوانگی حاکمان کاخ سفید خواهیم بود، از جمله در برابر ملت سلحشور ایران.
بازگردیم به حدود چهار دهه پیش، در دوران جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، زمانی که رونالد ریگان بر مسند ترامپ تکیه داده بود و ادعای حکومت بر جهان میکرد، اما جنونی کمتر از ترامپ داشت و جان ایرانیان بیگناه را این چنین نشانه نگرفته بود.
آن زمان نیز جنون حاکمان آمریکا در جنوب ایران و بر فراز خلیج فارس، در نزدیکی بندرعباس خود را نشان داد.
پرواز مسافربری شماره ۶۵۵ ایران ایر که از تهران عازم دوبی بود، در چنین روزهایی، در ۱۲ تیر ۱۳۶۷ با شلیک دو موشک ناو یو اس اس وینسنس نیروی دریایی آمریکا، در ارتفاع ۱۲ هزار پایی بر فراز خلیج فارس سرنگون شد و تمامی ۲۹۰ سرنشین آن که شامل ۴۶ مسافر غیر ایرانی و ۶۶ کودک (زیر ۱۳ سال) بودند، جان باختند.
آن زمان دولت ریگان با وقاحت مدعی شد که ناو وینسنس هواپیمای مسافربری را به اشتباه به عنوان یک جت جنگنده اف-۱۴ تامکت شناسایی کرده بودند. هر چند پشت پردهی اهداف این اقدام جنایتکارانه حاکمان کاخ سفید، در ایام جنگ عراق علیه ایران روشن بود.
به این دلیل آمریکا به شدت مورد انتقاد افکار عمومی جهانی، حتی کشورهای همپیمان خود قرار گرفت.
اگرچه رونالد ریگان، عذرخواهی رسمی نکرد، اما یادداشتِ دیپلماتیکِ کتبی به ایران ارسال کرد و ابراز تأسف عمیق خود را از این حادثه بیان نمود.
عاقبت در سال ۱۹۹۶، دو دولت در دیوان بینالمللی دادگستری لاهه به توافقی رسیدند که بر اساس آن آمریکا متعهد شد ۶۱.۸ میلیون دلار (معادل ۱۲۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) به صورت غیرالزامآور (ex gratia) به خانوادههای قربانیان پرداخت کند.
به عنوان بخشی از این توافق، ایالات متحده مسئولیت ساقط کردن هواپیما را نپذیرفت. دولت آمریکا مبلغ ۱۳۱/۸ میلیون دلار در توافقی به دولت ایران پرداخت کرد.
بعدها فاش شد که در مکاتبات خصوصی بین ریگان و متحد اصلی وی، مارگارت تاچر در مورد "پیامدهای مثبت این حمله" این گونه گمانهزنی شده بود:
«به نظر میرسد این حادثه حداقل به رهبران ایران کمک کرده باشد که نیاز فوری به پایان دادن به درگیریهای خلیجفارس (پایان جنگ تحمیلی) را در اولویت قرار دهند.»
[ویکی پدیا]
این اقدام از عوامل اصلی پایان جنگ هشت ساله ایران و عراق در پی سرکشیدن جام زهر توسط رهبر وقت ایران، پس از صدور قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل ارزیابی شد.
آیت الله خمینی دو روز پس از اقدام عاقلانه جمهوری اسلامی و قبول قطعنامه در پیامی علل پذیرش قطعنامه را تغییر شرایط اعلام کرد و تلخی این پذیرش را مانند "نوشیدن جام زهر" دانست.
این مقدمه طولانی را از این رو بیان کردم تا این پرسش را مطرح کنم که آیا جنون آن زمان ریگان از دیوانگی کنونی ترامپ بیشتر بوده است؟
آیا در این شرایط آنهایی که خود را "ذوب در ولایت" میخوانند، در جهت حفظ منافع ملی و جان و مال ملت، نمیتوانند رفتار عاقلانهی آن زمانِ آیت الله خمینی را سرمشق قرار دهند؟
پیشنهاد این است که جمهوری اسلامی در شرایطی که جامعهی جهانی این روزها شاهد اقتدار نیروهای آن هستند، یک جانبه اعلام کند "با توجه به رفتار غیرانسانی و جنونآمیز ترامپ، مذاکرات ایران و آمریکا پایان یافته و دیگر جایی برای گفتوگوهای مستقیم یا غیرمستقیم دو کشور وجود ندارد."
همزمان لازم است که ایران بیان کند که مسیرهای عبوری تنگه هرمز را می گشاید و آمادگی دارد با کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس پیمان صلح و مودت امضا کند.
دولت پزشکیان همچنین می تواند اعلام کند که برای بازسازی مناطق صدمهدیده از اقدامهای جنونآمیز ترامپ از دریافت هرگونه کمکهای مالی، جنسی و لجستیکی سازمان های بینالمللی و کشورهای مختلف جهان استقبال میکند.
مطمئن باشید که هیچ شخصیت حقوقی و حقیقی در جهان این اقدام ایران را نشانهی شکست نخواهند دانست، بلکه علامت عقلانیت ارزیابی خواهند کرد.
اجازه ندهید که آیندگان بگویند: دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید!"
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤14🤔3👍1
وقتی ایران عزیز زیر ضرب دشمن قرار میگیرد و او در پی ویرانی و نسلکشی ایران و ایرانیان بر میآید بهمردی و یا نامردی باید یکپارچه از ایران دفاع کنیم.
همدیگر را دوست بداریم و پنجه به چهره هم نکشیم.
عباس آخوندی
#فرهیختگان روزن آگاهی
همدیگر را دوست بداریم و پنجه به چهره هم نکشیم.
عباس آخوندی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍15🤔5🤬5❤2
در رونمایی مثنوی مطرح شد؛
محمدعلی موحد: مثنوی معنوی شرح مقالات شمس است
در نشست رونمایی نسخهی قطع کوچک «مثنوی» محمدعلی موحد که از سوی نشر هرمس منتشر شده است، محمدعلی موحد با نگاهی عمیق به پیوند میان مولانا و شمس تبریزی، بر این نکته تأکید کرد که شناخت درست از «مثنوی معنوی»، تنها از طریق شناخت «مقالات شمس» و پیشینه ارتباطی این دو شخصیت ممکن است.
سخنرانی دکتر موحد بر این محور میچرخید که مولانا را نمیتوان بدون در نظر گرفتن شمس تبریزی شناخت. ایشان بر لزوم گذار از تعاریف کلیشهای و نگاه کردن به آثار مولانا به عنوان یک «شگفتی جهان بشری» تأکید کردند که هر عصر، حقیقتی تازه از آن مییابد.
موحد بیان کرد که ابتدا با منتخباتی از مثنوی در دوران تحصیل آشنا شده است، اما نقطه تحول زمانی رخ داد که با «مقالات شمس» مواجه شد. به گفته وی، بسیاری از پژوهشگران پیش از این، مثنوی را از «پشت عینک ابن عربی» میدیدند و سعی داشتند مولانا را زیر سایه مکتب ابن عربی تعریف کنند. اما دکتر موحد معتقداست که مطالعه مقالات شمس، پژوهشگر را مجبور میکند که دوباره به مثنوی برگردد تا برکات و حقایق جدیدی را در آن کشفی کند. وی اشاره کرد که در مقالات، مولانا به گونهای از ابن عربی و شیخ محمد یاد میکند که نشان میدهد دیدگاه او مستقل و فراتر از تعصبات مکتبی بوده است.
موحد در بخش دیگری از سخنان خود، بر جایگاه والای مولانا به عنوان یک شاعر و عارف درجهیک تأکید کردند. ایشان با اشاره به استعارههای «نی» و «چنگ» در اشعار او، بیان کرد که مولانا در اوج عرفان، به زیباییشناسی ادبی نیز دست یافته است. وی خاطرنشان کرد که در معیارهای امروزین ادبیات و زیباییشناسی، مولانا به دلیل دقت در نظر شعری و توانایی در بیان رمزها، در جایگاه فوقالعادهای قرار دارد.
ibna.ir/x6HYG
#فرهیختگان روزن آگاهی
محمدعلی موحد: مثنوی معنوی شرح مقالات شمس است
در نشست رونمایی نسخهی قطع کوچک «مثنوی» محمدعلی موحد که از سوی نشر هرمس منتشر شده است، محمدعلی موحد با نگاهی عمیق به پیوند میان مولانا و شمس تبریزی، بر این نکته تأکید کرد که شناخت درست از «مثنوی معنوی»، تنها از طریق شناخت «مقالات شمس» و پیشینه ارتباطی این دو شخصیت ممکن است.
سخنرانی دکتر موحد بر این محور میچرخید که مولانا را نمیتوان بدون در نظر گرفتن شمس تبریزی شناخت. ایشان بر لزوم گذار از تعاریف کلیشهای و نگاه کردن به آثار مولانا به عنوان یک «شگفتی جهان بشری» تأکید کردند که هر عصر، حقیقتی تازه از آن مییابد.
موحد بیان کرد که ابتدا با منتخباتی از مثنوی در دوران تحصیل آشنا شده است، اما نقطه تحول زمانی رخ داد که با «مقالات شمس» مواجه شد. به گفته وی، بسیاری از پژوهشگران پیش از این، مثنوی را از «پشت عینک ابن عربی» میدیدند و سعی داشتند مولانا را زیر سایه مکتب ابن عربی تعریف کنند. اما دکتر موحد معتقداست که مطالعه مقالات شمس، پژوهشگر را مجبور میکند که دوباره به مثنوی برگردد تا برکات و حقایق جدیدی را در آن کشفی کند. وی اشاره کرد که در مقالات، مولانا به گونهای از ابن عربی و شیخ محمد یاد میکند که نشان میدهد دیدگاه او مستقل و فراتر از تعصبات مکتبی بوده است.
موحد در بخش دیگری از سخنان خود، بر جایگاه والای مولانا به عنوان یک شاعر و عارف درجهیک تأکید کردند. ایشان با اشاره به استعارههای «نی» و «چنگ» در اشعار او، بیان کرد که مولانا در اوج عرفان، به زیباییشناسی ادبی نیز دست یافته است. وی خاطرنشان کرد که در معیارهای امروزین ادبیات و زیباییشناسی، مولانا به دلیل دقت در نظر شعری و توانایی در بیان رمزها، در جایگاه فوقالعادهای قرار دارد.
ibna.ir/x6HYG
#فرهیختگان روزن آگاهی
ایبنا
محمدعلی موحد: مثنوی معنوی شرح مقالات شمس است
در نشست رونمایی نسخهی قطع کوچک «مثنوی» محمدعلی موحد که از سوی نشر هرمس منتشر شده است، محمدعلی موحد با نگاهی عمیق به پیوند میان مولانا و شمس تبریزی، بر این نکته تأکید کرد که شناخت درست از «مثنوی معنوی»، تنها از طریق شناخت «مقالات شمس» و پیشینه ارتباطی این…
❤7🤬1
بمباران پلها و چالش تلافیجویی ایران
دیشب ارتش آمریکا با انهدام چند پل مهم جادهای و ریلی در بندرعباس، بخشی از تهدیدهای خود مبنی بر بمباران زیرساختهای حیاتی ایران را عملی کرد.
جنوب ایران که در ده روز گذشته آماج حملات هوایی قرار گرفته، هاب اصلی واردات و صادرات کشور و شریانی است که امنیت غذایی و تامین کالاهای اساسی به آن وابستگی مستقیم دارد. از این رو، بمباران مستمر جنوب نه فقط با هدف کاهش کنترل ایران بر تنگه هرمز، بلکه برای کاستن از تابآوری اقتصادی و اجتماعی و در نهایت، تغییر رفتار حکومت صورت میگیرد.
اکنون پرسش کلیدی این است: ایران به این تشدید آگاهانه تنش چه پاسخی خواهد داد؟
آیا تهران مطابق الگوی روزهای اخیر، صرفاً به هدف قرار دادن مواضع نظامی آمریکا در منطقه ادامه میدهد؟ یا اینکه در اقدامی متقابل، زیرساختهای حیاتی کشورهای میزبان نظیر پلها، نیروگاهها و تاسیسات آبشیرینکن را هدف قرار خواهد داد؟
تا ساعاتی دیگر پاسخ این پرسش روشن میشود؛ اما تا آن زمان، تصمیمگیرندگان در تهران باید فرضیههای متعددی را مرور کنند:
گام بعدی آمریکا چیست؟ آیا هدف قرار دادن پلها و گرههای مواصلاتی برای قطع مسیرهای تدارکاتی به خط ساحلی جنوب، صرفاً با انگیزه ضربه زدن به اقتصاد ایران است یا زمینهسازی برای یک عملیات آبیخاکی به منظور اشغال جزایر و گلوگاههای استراتژیک؟
واکنش واشنگتن به تلافی منطقهای چیست؟ اگر امشب مراکز زیرساختی کشورهای منطقه در لیست اهداف ایران قرار گیرند، گام بعدی آمریکا چه خواهد بود؟ آیا با بمباران نیروگاههای برق ایران تلافی میکند یا چند پله از نردبان تنش پایین میآید؟
آیا خویشتنداری مانع ادامه حملات میشود؟ پرسش مهم دیگر این است که حتی اگر ایران امروز خویشتنداری پیشه کند، آیا آمریکا طی روزهای آینده با فراغ بیشتر سراغ مراکز انرژی و نیروگاههای برق نخواهد رفت؟
احتمالاً این پرسشها و دغدغههای مشابه، اکنون ذهن مسئولان ایرانی را به خود مشغول کرده است.
آمریکا هم تجربه یک جنگ نظامی نزدیک به تمامعیار را در کارنامه دارد و هم تفاهمنامههای منجر به آتشبس را؛ و در حال حاضر عجالتاً به بازگشت به هیچیک از این دو مسیر علاقهای ندارد. هرچند هدف کلان واشنگتن، همچنان بازگرداندن ایران به میز مذاکره و گرفتن امتیازات مورد نظر است.
با این وصف، راهکار فعلی آمریکا تداوم فشارهای اقتصادی و سیاسی، از طریق تلفیق ضربات عمیق و شدید هوایی به مراکز نظامی و زیرساختی است؛ راهبردی که با قصد فرسودن توان نظامی و تسریع استهلاک اقتصادی ایران دنبال میشود.
در این راهبرد بیش از جنگ چهل روزه، مراکز اقتصادی و زیرساختی در بانک اهداف قرار دارند.
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان روزن آگاهی
دیشب ارتش آمریکا با انهدام چند پل مهم جادهای و ریلی در بندرعباس، بخشی از تهدیدهای خود مبنی بر بمباران زیرساختهای حیاتی ایران را عملی کرد.
جنوب ایران که در ده روز گذشته آماج حملات هوایی قرار گرفته، هاب اصلی واردات و صادرات کشور و شریانی است که امنیت غذایی و تامین کالاهای اساسی به آن وابستگی مستقیم دارد. از این رو، بمباران مستمر جنوب نه فقط با هدف کاهش کنترل ایران بر تنگه هرمز، بلکه برای کاستن از تابآوری اقتصادی و اجتماعی و در نهایت، تغییر رفتار حکومت صورت میگیرد.
اکنون پرسش کلیدی این است: ایران به این تشدید آگاهانه تنش چه پاسخی خواهد داد؟
آیا تهران مطابق الگوی روزهای اخیر، صرفاً به هدف قرار دادن مواضع نظامی آمریکا در منطقه ادامه میدهد؟ یا اینکه در اقدامی متقابل، زیرساختهای حیاتی کشورهای میزبان نظیر پلها، نیروگاهها و تاسیسات آبشیرینکن را هدف قرار خواهد داد؟
تا ساعاتی دیگر پاسخ این پرسش روشن میشود؛ اما تا آن زمان، تصمیمگیرندگان در تهران باید فرضیههای متعددی را مرور کنند:
گام بعدی آمریکا چیست؟ آیا هدف قرار دادن پلها و گرههای مواصلاتی برای قطع مسیرهای تدارکاتی به خط ساحلی جنوب، صرفاً با انگیزه ضربه زدن به اقتصاد ایران است یا زمینهسازی برای یک عملیات آبیخاکی به منظور اشغال جزایر و گلوگاههای استراتژیک؟
واکنش واشنگتن به تلافی منطقهای چیست؟ اگر امشب مراکز زیرساختی کشورهای منطقه در لیست اهداف ایران قرار گیرند، گام بعدی آمریکا چه خواهد بود؟ آیا با بمباران نیروگاههای برق ایران تلافی میکند یا چند پله از نردبان تنش پایین میآید؟
آیا خویشتنداری مانع ادامه حملات میشود؟ پرسش مهم دیگر این است که حتی اگر ایران امروز خویشتنداری پیشه کند، آیا آمریکا طی روزهای آینده با فراغ بیشتر سراغ مراکز انرژی و نیروگاههای برق نخواهد رفت؟
احتمالاً این پرسشها و دغدغههای مشابه، اکنون ذهن مسئولان ایرانی را به خود مشغول کرده است.
آمریکا هم تجربه یک جنگ نظامی نزدیک به تمامعیار را در کارنامه دارد و هم تفاهمنامههای منجر به آتشبس را؛ و در حال حاضر عجالتاً به بازگشت به هیچیک از این دو مسیر علاقهای ندارد. هرچند هدف کلان واشنگتن، همچنان بازگرداندن ایران به میز مذاکره و گرفتن امتیازات مورد نظر است.
با این وصف، راهکار فعلی آمریکا تداوم فشارهای اقتصادی و سیاسی، از طریق تلفیق ضربات عمیق و شدید هوایی به مراکز نظامی و زیرساختی است؛ راهبردی که با قصد فرسودن توان نظامی و تسریع استهلاک اقتصادی ایران دنبال میشود.
در این راهبرد بیش از جنگ چهل روزه، مراکز اقتصادی و زیرساختی در بانک اهداف قرار دارند.
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤6👍3🔥2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ایران «سر فرود نیاورده است»: ولی نصر در پادکست دیوید هرست
اسرائیل دو بار با ایران وارد جنگ شد و شکست خورد… محاصره اقتصادی علیه ایران نیز شکست خورد
پروفسور نصر استدلال میکند که جنگ علیه ایران قرار بود اپوزیسیون ایرانی را تقویت کند و به حکومت پایان دهد؛ اما آنچه در نهایت رخ داد، درست برعکس بود.
او ادامه میدهد که دولت ایران، با وجود آنکه بهشدت از جنگ آسیب دید و ضربه خورد، با این حال «در برابر فشار آمریکا سر فرود نیاورده است»./فراز
#فرهیختگان روزن آگاهی
اسرائیل دو بار با ایران وارد جنگ شد و شکست خورد… محاصره اقتصادی علیه ایران نیز شکست خورد
پروفسور نصر استدلال میکند که جنگ علیه ایران قرار بود اپوزیسیون ایرانی را تقویت کند و به حکومت پایان دهد؛ اما آنچه در نهایت رخ داد، درست برعکس بود.
او ادامه میدهد که دولت ایران، با وجود آنکه بهشدت از جنگ آسیب دید و ضربه خورد، با این حال «در برابر فشار آمریکا سر فرود نیاورده است»./فراز
#فرهیختگان روزن آگاهی
👎13👍9❤3
اگر.... مردم مبعوث شده را بهجای خیابان، به تور زیارتی ویرانههای جنوب ببرید:
بیمارستان کودکان سرطانی، پلها، بندرها، قایقهای صیادی..
#فرهیختگان روزن آگاهی
بیمارستان کودکان سرطانی، پلها، بندرها، قایقهای صیادی..
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍22👎6❤3
سنتکام در پی چیست؟ تحلیل کوتاه عملیات پنجروزه
حملات اخیر سنتکام به سواحل جنوبی ایران را نباید واکنشی پراکنده دانست؛ الگویی منسجم پشت آن دیده میشود. توزیع جغرافیایی اهداف( بوشهر، چابهار، جاسک، کنارک، ابوموسی، بندرعباس) زنجیرهای پیوسته از تنگه هرمز تا دریای عمان را میسازد و دقیقا همان سامانههای دفاع ساحلی، موشکی، پهپادی و دریاییای را نشانه گرفته که ایران برای کنترل تردد در تنگه به آنها نیاز دارد. استفاده از قایقهای بدون سرنشین و پهپادهای انتحاری علیه بندرعباس نیز نشان میدهد آمریکا در پی فرمولی کمهزینه برای فرسایش توان ایران است، بدون بهخطرانداختن نیروی خود.
هدف اصلی سنتکام، نه امنیت مطلق، بلکه کاهش محسوس توان ایران برای بستن موثر تنگه در بازههای زمانی معین است؛ با تکیه بر برتری هوایی و اطلاعاتی، شببهشب و با کمترین تلفات خودی، بیآنکه نیاز به تصرف زمین یا نابودی کامل ارتش باشد.
ولی با این همه، دستیابی به امنیت ۱۰۰٪ و پایدار بعید است: پراکندگی شش هدف همزمان نشان میدهد تجهیزات ایران پراکندهاند و نابودی کاملشان بسیار دشوار است؛ بخشی از ذخایر هم در تونلهای کوهستانی محفوظ مانده. همچنین ایران نیازی به شکستدادن سخت افزاری سنتکام ندارد؛ و از عهده اش هم بر نمی آید.کافی است هر چند هفته یک کشتی را تهدید کند تا بیمهها جهش کنند و کشتیرانی از مسیر مد نظر سنتکام بگریزد. نتیجه، نه امنیت کامل، بلکه یک «وضعیت خاکستری کمخطرتر» است.
یدالله کریمی پور: تردیدی در برتری نسبی تاکتیکی ایران ندارد؛ مشکل اصلی جمهوری اسلامی را باید در سطح استراتژیک و اشتباهات کلان جست.
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان راهی به رهایی
حملات اخیر سنتکام به سواحل جنوبی ایران را نباید واکنشی پراکنده دانست؛ الگویی منسجم پشت آن دیده میشود. توزیع جغرافیایی اهداف( بوشهر، چابهار، جاسک، کنارک، ابوموسی، بندرعباس) زنجیرهای پیوسته از تنگه هرمز تا دریای عمان را میسازد و دقیقا همان سامانههای دفاع ساحلی، موشکی، پهپادی و دریاییای را نشانه گرفته که ایران برای کنترل تردد در تنگه به آنها نیاز دارد. استفاده از قایقهای بدون سرنشین و پهپادهای انتحاری علیه بندرعباس نیز نشان میدهد آمریکا در پی فرمولی کمهزینه برای فرسایش توان ایران است، بدون بهخطرانداختن نیروی خود.
هدف اصلی سنتکام، نه امنیت مطلق، بلکه کاهش محسوس توان ایران برای بستن موثر تنگه در بازههای زمانی معین است؛ با تکیه بر برتری هوایی و اطلاعاتی، شببهشب و با کمترین تلفات خودی، بیآنکه نیاز به تصرف زمین یا نابودی کامل ارتش باشد.
ولی با این همه، دستیابی به امنیت ۱۰۰٪ و پایدار بعید است: پراکندگی شش هدف همزمان نشان میدهد تجهیزات ایران پراکندهاند و نابودی کاملشان بسیار دشوار است؛ بخشی از ذخایر هم در تونلهای کوهستانی محفوظ مانده. همچنین ایران نیازی به شکستدادن سخت افزاری سنتکام ندارد؛ و از عهده اش هم بر نمی آید.کافی است هر چند هفته یک کشتی را تهدید کند تا بیمهها جهش کنند و کشتیرانی از مسیر مد نظر سنتکام بگریزد. نتیجه، نه امنیت کامل، بلکه یک «وضعیت خاکستری کمخطرتر» است.
یدالله کریمی پور: تردیدی در برتری نسبی تاکتیکی ایران ندارد؛ مشکل اصلی جمهوری اسلامی را باید در سطح استراتژیک و اشتباهات کلان جست.
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤2🔥1
در چشمخانه منی ای خاک کیمیا
جــاری تو در رگ من، آب نیلگون
دور از تو باد دمــادم و بی امان
پای پلید و دستِ کج دشمن زبون
آذربد فرزانه
#فرهیختگان روزن آگاهی
جــاری تو در رگ من، آب نیلگون
دور از تو باد دمــادم و بی امان
پای پلید و دستِ کج دشمن زبون
آذربد فرزانه
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤15
نه برای عباس عبدی و فیاض زاهد؛ برای ایران عزیز
محمد مهاجری
سه سال پیش در اواخر تیرماه و در دولت مرحوم شهید رئیسی آقای عباس عبدی تماس گرفت و گفت متنی نوشته و اصرار دارد که آن را به نظر رهبر انقلاب برساند. آیا راهی برای رساندن آن به ایشان دارم؟
او در توضیح متنی که نوشته بود گفت: (نقل به مضمون) رهبری در سخنرانی اخیر خود با روحانیون به نقد برخی از اصحاب قلم و رسانه پرداختهاند و با توجه به قراین متن من احتمال زیاد میدهم که منظور ایشان من باشم، چون کس دیگری را واجد این قراین نمیشناسم و اگر واقعاً چنین باشد حاضرم قلم را کنار بگذارم و نوشتن را تعطیل کنم، چون دنبال دعوا نیستم.
در ذهنم یکی از دوستان را که سابقاً در دفتر معظم له شاغل بود پیدا کردم و خواسته آقای عبدی را انتقال دادم. دراسرعوقت و بسیار زودتر از آنچه در تصور آید نامه را گرفت و قول داد به دفتر رهبر معظم انقلاب برساند.
آقای عبدی چند روز بعد تماس گرفت و ضمن ابراز شگفتی از سرعت عمل گفت یکی از مسئولان عالی دفتر رهبری با او تماس تلفنی گرفته و اظهارداشته آیتالله خامنهای تصریح کرده که منظورشان شما نبودهای. نکات دیگری هم ردوبدل شده بود که باید خودشان بگویند.
این خاطره را از دو جهت نقل کردم. نخست اینکه رهبری شهید در برابر مقالات و نوشتههای افرادی که با نظرات رسمی نظام فاصله دارند شرح صدر داشتند و ساکت کردن آنها را به نفع کشور و حکومت نمیدانستند.
دوم اینکه در بین چنین اندیشمندان و نویسندگانی، افراد متعدد وطندوست و طرفدار بهروزی نظام و ایران هستند که مایلند در چارچوب قوانین اظهارنظر کنند و نمیخواهند با ساختارشکنی، جامعه مشوش شود.
در چند روز گذشته دو اتفاق افتاد که باعث نوشتن این یادداشت شد.
نخست برگزاری دادگاه آقای عباس عبدی که در آن هیات منصفه مطبوعات و جرایم سیاسی، وی را مجرم دانست و دوم اظهارات دکتر فیاض زاهد که در یک مصاحبه، بلندبلند فکر کرده بود.
از مقاله عبدی که مربوط به دو ماه قبل است چنین برداشت شده بود که گفته است افرادی که در تجمعات شبانه خیابانها هستند یک گروه اقلیتاند. او البته بعداً توضیح داد که منظورش این بوده که مصادرهکنندگان تجمعات یک گروه حداقلیاند. واقعیت این است که نوشته اولیه او ظرفیت بدخوانی توسط بدبینها را داشت. اما آنچه میتوانست به نفع جامعه باشد انتقاد منطقی بود، نه همراه باآنهمه ناسزا و توهین.
فیاض زاهد هم جملهای گفته بود که چنین برداشت شد که انتقامگیری از دشمنان حق شخصی است و میتوان آن را رها کرد و جنایتکاران را بخشید. او البته بعداً توضیح داد منظورش از بخشیدن، نه دشمن خارجی که محکومان حوادث سالهای گذشته است.
فیاض زاهد در سالهای اخیر مصاحبهها و نوشتههای متعددی داشته. ویژگی او از جهت نحوه بیان دیدگاه (و نه خود دیدگاه) کاملاً مثل مااصولگراها بیباک و بیملاحظه و ناشکیبانه! است اما واقعیت آن که اصل حرفهای او که مبتنی بر آموزههای تاریخی است و انصافاً در زمینه شناخت تاریخ ایران و جهان، شخص باسوادی به شمار میآید باید شنیده شود، حتی اگر با برداشتهایش از تاریخ موافق نباشیم.
شخصاً با دیدگاههای بنیادی و بنیانی آقایان عبدی و زاهد، همراهی کمی دارم اما به این دلیل که تصور میکنم مشترکاتمان (دستکم در حوزه منافع ملی ایران و آینده نظام) میتواند راههایی را بگشاید حضور و نوشتن و گفتنشان را مغتنم میدانم، به ویژه آنکه در دلسوزیشان تردید ندارم.
اگر بر منهج رهبر شهید پایبندیم نمیتوانیم هرکس را که چون ما نمیاندیشد منکوب کنیم. باید از دیدگاههای مختلف استقبال و اگر قابلانتقاد است نقدشان کرد. اصولاً برنده نقد، حاکمیت است نه منتقد. آنها که قلم و زبانشان به انتقاد باز میشود اگر مصلحت پیشه کنند و به سکوت کاسبانه فروروند و کنج عزلت گزینند نه جانشان در خطر است نه احترامشان با ناسزاگویی اینوآن دچار آسیب میشود.
همین آب باریکه نقد را تحمل کنیم. چون سودش برای مردم و ایران و نظام است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمد مهاجری
سه سال پیش در اواخر تیرماه و در دولت مرحوم شهید رئیسی آقای عباس عبدی تماس گرفت و گفت متنی نوشته و اصرار دارد که آن را به نظر رهبر انقلاب برساند. آیا راهی برای رساندن آن به ایشان دارم؟
او در توضیح متنی که نوشته بود گفت: (نقل به مضمون) رهبری در سخنرانی اخیر خود با روحانیون به نقد برخی از اصحاب قلم و رسانه پرداختهاند و با توجه به قراین متن من احتمال زیاد میدهم که منظور ایشان من باشم، چون کس دیگری را واجد این قراین نمیشناسم و اگر واقعاً چنین باشد حاضرم قلم را کنار بگذارم و نوشتن را تعطیل کنم، چون دنبال دعوا نیستم.
در ذهنم یکی از دوستان را که سابقاً در دفتر معظم له شاغل بود پیدا کردم و خواسته آقای عبدی را انتقال دادم. دراسرعوقت و بسیار زودتر از آنچه در تصور آید نامه را گرفت و قول داد به دفتر رهبر معظم انقلاب برساند.
آقای عبدی چند روز بعد تماس گرفت و ضمن ابراز شگفتی از سرعت عمل گفت یکی از مسئولان عالی دفتر رهبری با او تماس تلفنی گرفته و اظهارداشته آیتالله خامنهای تصریح کرده که منظورشان شما نبودهای. نکات دیگری هم ردوبدل شده بود که باید خودشان بگویند.
این خاطره را از دو جهت نقل کردم. نخست اینکه رهبری شهید در برابر مقالات و نوشتههای افرادی که با نظرات رسمی نظام فاصله دارند شرح صدر داشتند و ساکت کردن آنها را به نفع کشور و حکومت نمیدانستند.
دوم اینکه در بین چنین اندیشمندان و نویسندگانی، افراد متعدد وطندوست و طرفدار بهروزی نظام و ایران هستند که مایلند در چارچوب قوانین اظهارنظر کنند و نمیخواهند با ساختارشکنی، جامعه مشوش شود.
در چند روز گذشته دو اتفاق افتاد که باعث نوشتن این یادداشت شد.
نخست برگزاری دادگاه آقای عباس عبدی که در آن هیات منصفه مطبوعات و جرایم سیاسی، وی را مجرم دانست و دوم اظهارات دکتر فیاض زاهد که در یک مصاحبه، بلندبلند فکر کرده بود.
از مقاله عبدی که مربوط به دو ماه قبل است چنین برداشت شده بود که گفته است افرادی که در تجمعات شبانه خیابانها هستند یک گروه اقلیتاند. او البته بعداً توضیح داد که منظورش این بوده که مصادرهکنندگان تجمعات یک گروه حداقلیاند. واقعیت این است که نوشته اولیه او ظرفیت بدخوانی توسط بدبینها را داشت. اما آنچه میتوانست به نفع جامعه باشد انتقاد منطقی بود، نه همراه باآنهمه ناسزا و توهین.
فیاض زاهد هم جملهای گفته بود که چنین برداشت شد که انتقامگیری از دشمنان حق شخصی است و میتوان آن را رها کرد و جنایتکاران را بخشید. او البته بعداً توضیح داد منظورش از بخشیدن، نه دشمن خارجی که محکومان حوادث سالهای گذشته است.
فیاض زاهد در سالهای اخیر مصاحبهها و نوشتههای متعددی داشته. ویژگی او از جهت نحوه بیان دیدگاه (و نه خود دیدگاه) کاملاً مثل مااصولگراها بیباک و بیملاحظه و ناشکیبانه! است اما واقعیت آن که اصل حرفهای او که مبتنی بر آموزههای تاریخی است و انصافاً در زمینه شناخت تاریخ ایران و جهان، شخص باسوادی به شمار میآید باید شنیده شود، حتی اگر با برداشتهایش از تاریخ موافق نباشیم.
شخصاً با دیدگاههای بنیادی و بنیانی آقایان عبدی و زاهد، همراهی کمی دارم اما به این دلیل که تصور میکنم مشترکاتمان (دستکم در حوزه منافع ملی ایران و آینده نظام) میتواند راههایی را بگشاید حضور و نوشتن و گفتنشان را مغتنم میدانم، به ویژه آنکه در دلسوزیشان تردید ندارم.
اگر بر منهج رهبر شهید پایبندیم نمیتوانیم هرکس را که چون ما نمیاندیشد منکوب کنیم. باید از دیدگاههای مختلف استقبال و اگر قابلانتقاد است نقدشان کرد. اصولاً برنده نقد، حاکمیت است نه منتقد. آنها که قلم و زبانشان به انتقاد باز میشود اگر مصلحت پیشه کنند و به سکوت کاسبانه فروروند و کنج عزلت گزینند نه جانشان در خطر است نه احترامشان با ناسزاگویی اینوآن دچار آسیب میشود.
همین آب باریکه نقد را تحمل کنیم. چون سودش برای مردم و ایران و نظام است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍7❤6👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حضرت آقا؛ وقتی امید مردم را می کُشید، خدا هم امیدتان را می گیرد!
حسین جعفری
آیتالله فاضل لنکرانی:«امید» در میان اساتید حوزه در حال از بین رفتن است.تعداد شاگردان استادی که سالیانی ۱۰۰ شاگرد داشت به ۱۰ نفر رسیده!
حضرت آقا! امید حوزه مُرده چون دهه هاست امید مردم را کشتید.مردن"امید"تان بدلیل آن است که وقتی امید مردم در حال مردن بود سکوت کردید و حفظ جایگاه دنیوی را بر بالاترین مرتبه امر بمعروف و نهی از منکر که امر و نهی در مقابل حاکم است ترجیح داده و دین به دنیا...!
حضرت آقا!زمانی که با تئوری سازی بر مردم حکمران شدید و با زور گفتید: "اِنّی مُؤَمَّرٌ آمُرُ فَاُطاعُ"امید ها را کشتید.
حضرت آقا! آن زمان"امید"مُرد که حقوق شرعی،قانونی مردم نادیده گرفته شد و مردم "امید"داشتند تا شما مدعیان شیعه علی بودن،در برابر ظلم بایستید،اما شما حوزویان سکوت کردید و دلخوش به دست در جیب بیت المال کردن شدید!
حضرت آقا! خود کرده را تدبیر نیست. وقتی"امید کُش"مردم و بجای همراهی با مردم، همیار مخالفان مردم می شوید، نتیجه اش مرگ امید در خودتان است، تربیت تان ضد ایرانی است، تا دیرتر نشده بجنبید و همراه مردم شوید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
حسین جعفری
آیتالله فاضل لنکرانی:«امید» در میان اساتید حوزه در حال از بین رفتن است.تعداد شاگردان استادی که سالیانی ۱۰۰ شاگرد داشت به ۱۰ نفر رسیده!
حضرت آقا! امید حوزه مُرده چون دهه هاست امید مردم را کشتید.مردن"امید"تان بدلیل آن است که وقتی امید مردم در حال مردن بود سکوت کردید و حفظ جایگاه دنیوی را بر بالاترین مرتبه امر بمعروف و نهی از منکر که امر و نهی در مقابل حاکم است ترجیح داده و دین به دنیا...!
حضرت آقا!زمانی که با تئوری سازی بر مردم حکمران شدید و با زور گفتید: "اِنّی مُؤَمَّرٌ آمُرُ فَاُطاعُ"امید ها را کشتید.
حضرت آقا! آن زمان"امید"مُرد که حقوق شرعی،قانونی مردم نادیده گرفته شد و مردم "امید"داشتند تا شما مدعیان شیعه علی بودن،در برابر ظلم بایستید،اما شما حوزویان سکوت کردید و دلخوش به دست در جیب بیت المال کردن شدید!
حضرت آقا! خود کرده را تدبیر نیست. وقتی"امید کُش"مردم و بجای همراهی با مردم، همیار مخالفان مردم می شوید، نتیجه اش مرگ امید در خودتان است، تربیت تان ضد ایرانی است، تا دیرتر نشده بجنبید و همراه مردم شوید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍17❤2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
واکنش شقایق نوروزی، فعال رسانهای ضدجنگ به اشک تمساح ایرانستیزان و پهلویچیها برای جنوب ایران!
فعال رسانهای ضدجنگ و بازیگر سابق خطاب به سلطنتطلبانِ جنگطلب:
چرا وسط راه پروژهتون رو فراموش کردید؟ مگه وظیفه شما این نبود که از حمله ترامپ، نه فقط به جنوب ایران، که برای نابودی کل ایران حمایت کنید؟ مگه شما به ترامپ نمیگفتید زیرساختها رو بزن نابود کن، ما بهترش رو میسازیم ... چطور حالا نگران جنوب شدید؟!
نواندیش
#فرهیختگان روزن آگاهی
فعال رسانهای ضدجنگ و بازیگر سابق خطاب به سلطنتطلبانِ جنگطلب:
چرا وسط راه پروژهتون رو فراموش کردید؟ مگه وظیفه شما این نبود که از حمله ترامپ، نه فقط به جنوب ایران، که برای نابودی کل ایران حمایت کنید؟ مگه شما به ترامپ نمیگفتید زیرساختها رو بزن نابود کن، ما بهترش رو میسازیم ... چطور حالا نگران جنوب شدید؟!
نواندیش
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍18👎9❤6
Forwarded from فرهیختگان
برای قلب همه مادران داغدیده این سرزمین( برای مادران داغدیده جنوب)
مصطفی مهرآیین
پدیدارشناسی "داغ فرزند"؛ فرآیند زجرآورکردن مادرانگی در ایران
1.کوچه بلندی که من دوران خردسالی تا هجده سالگی خود در شهر "دیر" در استان بوشهر را در آن گذرانده ام کوچه درد و رنج مادرانی بود که هر یک به نحوی گرفتار "داغ فرزند" بودند و زندگی شان انباشته از تجربه درد و رنج هایی بود که بواسطه این رنج بنیادین بر آن ها آوار شده بودند. پایین تر از خانه ما خانه عمویم بود. حسین فرزند بزرگ این خانواده روزهای آخر سربازی اش را میگذراند که شهید شد. آن روز صبح را به یاد دارم که خبر شهید شدن حسین را به خانواده عمویم دادند. روبروی درب حیاط آنها نشسته بودم که صدای گریه و ناله زن عمویم را شنیدم و بعد روز تشیع جنازه که این زن سیاه پوش با گریه و زاری به دنبال تابوت فرزندش در حال حرکت بود و هنوز در حال حرکت است. زن عمویم هنوز با رنج نبودن حسین سیاه پوش است و بیشتر اوقات روزها و شب های بعد از حسین اش را با قلیان کشیدن یا به قول جنوبی ها دادن دود به قلب داغ دیده اش گذرانده است. کمی بالاتر از خانه عمو خانه ما قرار داشت. مادرم که او را "دی ابراهیم"، به معنای مادر ابراهیم، صدا می کردند سال های دهه شصت را با رنج و درد زندان بودن فرزندش و احتمال اعدام او گذراند. میگفتند فرزندش مجاهد بوده و حالا منافق. درد این کلمه منافق بیش از هر چیزی مادرم را رنج می داد که او زنی مومن بود و عارف. "خدا" مهمترین واژه در زندگی نه چندان بلند او بود. در تمام آن سال ها او به هر زبانی خدا را فرامی خواند که خدایا فرزندم را به من بازگردان. فرزندش بعد از چندین سال بازگشت، اما قلب مادرم در مقابل داغ از دست دادن تنها فرزند فرزندش در حادثه تصادف بی جان شد و او آرام از این دنیا رفت. اندکی بالاتر از خانه ما خانه عموی دیگرم بود:عمو کریم. صفر فرزند بزرگ خانواده به جبهه رفت و در همان سال نخستین جنگ اسیر شد. دی صفر(مادر صفر) بود و رنج اسیر بودن فرزند. زن عمویم در آن سال ها شکسته و پیر شد. زمانی که صفر از زندان های عراق برگشت او به طبع خوشحال شد، اما رنج آن سال ها از او زن- مادری داغ دیده و ناتوان ساخته بود به خصوص که چندی بعد با داغ از دست دادن فرزند پسر بعدی اش محمد روبرو شد و فرو ریخت. اندکی بالاتر از خانه عمویم خانه دی عبدی(مادر عبدی) قرار داشت. عبدی را گرفتند و به زندان بوشهر منتقل کردند و خیلی زود به جرم مجاهد بودن اعدام کردند. خودش حافظ قرآن بود و نهج البلاغه. پدرش معلم قرآن بود. مادرش را دیده بودم که به همراه مادرم برای ملاقات فرزندانشان به زندان شکری بوشهر می رفتند. عبدی فخرایی را اعدام کردند و در کوه های بوشهر دفن کردند تا کسی خاک او را نبیند.
2. داستان این چهار مادر با چهار تجربه شهادت فرزند، زندانی بودن فرزند، اسیر بودن فرزند، اعدامی بودن فرزند، تجربه بسیاری از مادران این سرزمین در سال های پس از انقلاب ایران است. این انقلاب اگر برای همه مفید بوده است و اگر بنا به ادعای حاکمیت باعث تعالی مردم ایران شده است، برای مادران این سرزمین چیزی جز تجربه "داغ فرزند" نداشته است. مادران بی پناه این سرزمین زندگی را نه با شادی و رفاه و خوشبختی و آرامش که با رنج نبود فرزند و ناله و گریه و درد بزرگ بی پناهی تجربه کرده اند.
3. این روزها و این سال ها شاهد ظهور گروه دیگری از مادران هستیم که هر یک به طریقی گرفتار در تجربه "داغ فرزند" اند، چه آن ها که در راستای ایدئولوژی نظم سیاسی موجود با داغ فرزند خود روبرو شده اند و چه آن ها که در مخالفت با نظم سیاسی موجود فرزند خود را از دست داده اند. فرفی نمیکند سمت و سوی ماجرا به کدام سوست، آنچه این زن- مادران تجربه می کنند برای هیچ فرد دیگری قابل فهم نیست. ممکن است بسیاری از آن ها خود را قوی جلوه دهند، اما آن ها در درون خود شکسته و ناتوانند. جملات شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی، خطاب به بهیه نامجو، مادر نوید افکاری، اوج این درد و رنج را نشان می دهد:" میدانم این روزها بی رمق تر از آن هستی که بدانی چه اتفاقی افتاده، اما روزهای بعد تازه دنیا بر سرت آوار می شود، آنجا که بخواهی سعیدت را صدا کنی و به اشتباه بگویی نوید، آنجا که در خیابان کسی را ببینی که از پشت مانند او راه می رود، آنجا که خوابش را ببینی اما تا در آغوشش کشیدی برود، آنجا که صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی". چه کسی می تواند رنج این مادر را بفهمد که می گوید صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی. او در قطعه دیگری می نویسد: "مصطفای خودم را زیر این سنگ پیدا نمی کنم....مصطفای خودم را گم کرده ام، نشانی ازش نمی یابم....من مادری هستم که در حسرت بوسه ای بر گونه پسرم روزهایم را سر میکنم". باید مادر بود و پدر تا فهمید این زن چه می گوید.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
مصطفی مهرآیین
پدیدارشناسی "داغ فرزند"؛ فرآیند زجرآورکردن مادرانگی در ایران
1.کوچه بلندی که من دوران خردسالی تا هجده سالگی خود در شهر "دیر" در استان بوشهر را در آن گذرانده ام کوچه درد و رنج مادرانی بود که هر یک به نحوی گرفتار "داغ فرزند" بودند و زندگی شان انباشته از تجربه درد و رنج هایی بود که بواسطه این رنج بنیادین بر آن ها آوار شده بودند. پایین تر از خانه ما خانه عمویم بود. حسین فرزند بزرگ این خانواده روزهای آخر سربازی اش را میگذراند که شهید شد. آن روز صبح را به یاد دارم که خبر شهید شدن حسین را به خانواده عمویم دادند. روبروی درب حیاط آنها نشسته بودم که صدای گریه و ناله زن عمویم را شنیدم و بعد روز تشیع جنازه که این زن سیاه پوش با گریه و زاری به دنبال تابوت فرزندش در حال حرکت بود و هنوز در حال حرکت است. زن عمویم هنوز با رنج نبودن حسین سیاه پوش است و بیشتر اوقات روزها و شب های بعد از حسین اش را با قلیان کشیدن یا به قول جنوبی ها دادن دود به قلب داغ دیده اش گذرانده است. کمی بالاتر از خانه عمو خانه ما قرار داشت. مادرم که او را "دی ابراهیم"، به معنای مادر ابراهیم، صدا می کردند سال های دهه شصت را با رنج و درد زندان بودن فرزندش و احتمال اعدام او گذراند. میگفتند فرزندش مجاهد بوده و حالا منافق. درد این کلمه منافق بیش از هر چیزی مادرم را رنج می داد که او زنی مومن بود و عارف. "خدا" مهمترین واژه در زندگی نه چندان بلند او بود. در تمام آن سال ها او به هر زبانی خدا را فرامی خواند که خدایا فرزندم را به من بازگردان. فرزندش بعد از چندین سال بازگشت، اما قلب مادرم در مقابل داغ از دست دادن تنها فرزند فرزندش در حادثه تصادف بی جان شد و او آرام از این دنیا رفت. اندکی بالاتر از خانه ما خانه عموی دیگرم بود:عمو کریم. صفر فرزند بزرگ خانواده به جبهه رفت و در همان سال نخستین جنگ اسیر شد. دی صفر(مادر صفر) بود و رنج اسیر بودن فرزند. زن عمویم در آن سال ها شکسته و پیر شد. زمانی که صفر از زندان های عراق برگشت او به طبع خوشحال شد، اما رنج آن سال ها از او زن- مادری داغ دیده و ناتوان ساخته بود به خصوص که چندی بعد با داغ از دست دادن فرزند پسر بعدی اش محمد روبرو شد و فرو ریخت. اندکی بالاتر از خانه عمویم خانه دی عبدی(مادر عبدی) قرار داشت. عبدی را گرفتند و به زندان بوشهر منتقل کردند و خیلی زود به جرم مجاهد بودن اعدام کردند. خودش حافظ قرآن بود و نهج البلاغه. پدرش معلم قرآن بود. مادرش را دیده بودم که به همراه مادرم برای ملاقات فرزندانشان به زندان شکری بوشهر می رفتند. عبدی فخرایی را اعدام کردند و در کوه های بوشهر دفن کردند تا کسی خاک او را نبیند.
2. داستان این چهار مادر با چهار تجربه شهادت فرزند، زندانی بودن فرزند، اسیر بودن فرزند، اعدامی بودن فرزند، تجربه بسیاری از مادران این سرزمین در سال های پس از انقلاب ایران است. این انقلاب اگر برای همه مفید بوده است و اگر بنا به ادعای حاکمیت باعث تعالی مردم ایران شده است، برای مادران این سرزمین چیزی جز تجربه "داغ فرزند" نداشته است. مادران بی پناه این سرزمین زندگی را نه با شادی و رفاه و خوشبختی و آرامش که با رنج نبود فرزند و ناله و گریه و درد بزرگ بی پناهی تجربه کرده اند.
3. این روزها و این سال ها شاهد ظهور گروه دیگری از مادران هستیم که هر یک به طریقی گرفتار در تجربه "داغ فرزند" اند، چه آن ها که در راستای ایدئولوژی نظم سیاسی موجود با داغ فرزند خود روبرو شده اند و چه آن ها که در مخالفت با نظم سیاسی موجود فرزند خود را از دست داده اند. فرفی نمیکند سمت و سوی ماجرا به کدام سوست، آنچه این زن- مادران تجربه می کنند برای هیچ فرد دیگری قابل فهم نیست. ممکن است بسیاری از آن ها خود را قوی جلوه دهند، اما آن ها در درون خود شکسته و ناتوانند. جملات شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی، خطاب به بهیه نامجو، مادر نوید افکاری، اوج این درد و رنج را نشان می دهد:" میدانم این روزها بی رمق تر از آن هستی که بدانی چه اتفاقی افتاده، اما روزهای بعد تازه دنیا بر سرت آوار می شود، آنجا که بخواهی سعیدت را صدا کنی و به اشتباه بگویی نوید، آنجا که در خیابان کسی را ببینی که از پشت مانند او راه می رود، آنجا که خوابش را ببینی اما تا در آغوشش کشیدی برود، آنجا که صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی". چه کسی می تواند رنج این مادر را بفهمد که می گوید صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی. او در قطعه دیگری می نویسد: "مصطفای خودم را زیر این سنگ پیدا نمی کنم....مصطفای خودم را گم کرده ام، نشانی ازش نمی یابم....من مادری هستم که در حسرت بوسه ای بر گونه پسرم روزهایم را سر میکنم". باید مادر بود و پدر تا فهمید این زن چه می گوید.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢15❤9
Forwarded from فرهیختگان
👆👆👆
۴. حالا با وقوع حادثه انفجار در بندرعباس با ظهور تعداد دیگری از زن- مادران داغدیده روبروییم که سرگردان در هوای نبود فرزندانشان روزگار را در ماتم تجربه می کنند. زنان در جنوب همواره چیزی در میانه غم و شادی را زیست می کنند: زندگی آنان بواسطه صرف زیستن در جنوب و سختی های زندگی در آن جغرافیا انباشته از غم است. اما آنها همواره شادند چون زنان جنوب در کانون پیوندهای اجتماعی و انسانی در استان های جنوب قرار دارند. آنها ستون خانواده اند. درجنوب زندگی بی وجود مادران بی معناست.همه فامیل و طائفه بر گرد شمع وجود مادران روشن است. حالا این مادران خود داغدارند: آن ها هم داغدارند و هم خود باید داغ همه فامیل را تسلا دهند. بی دلیل نیست که در جنوب مادران پیر داغدیده مقدس اند و مردم آنان را قدیس می دانند: قدیس در جنوب یعنی کسی که بار داغ های بسیار بر قلب دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
۴. حالا با وقوع حادثه انفجار در بندرعباس با ظهور تعداد دیگری از زن- مادران داغدیده روبروییم که سرگردان در هوای نبود فرزندانشان روزگار را در ماتم تجربه می کنند. زنان در جنوب همواره چیزی در میانه غم و شادی را زیست می کنند: زندگی آنان بواسطه صرف زیستن در جنوب و سختی های زندگی در آن جغرافیا انباشته از غم است. اما آنها همواره شادند چون زنان جنوب در کانون پیوندهای اجتماعی و انسانی در استان های جنوب قرار دارند. آنها ستون خانواده اند. درجنوب زندگی بی وجود مادران بی معناست.همه فامیل و طائفه بر گرد شمع وجود مادران روشن است. حالا این مادران خود داغدارند: آن ها هم داغدارند و هم خود باید داغ همه فامیل را تسلا دهند. بی دلیل نیست که در جنوب مادران پیر داغدیده مقدس اند و مردم آنان را قدیس می دانند: قدیس در جنوب یعنی کسی که بار داغ های بسیار بر قلب دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢18