فرهیختگان

چرا تهدید؟
علیرضا کفایی

سال‌هاست که بی‌پرده از اصلاح، گفت‌وگو، قانون‌گرایی، آزادی و منافع ملی سخن گفته‌ایم. از رفع حصر ظالمانه مهندس میرحسین موسوی و دکتر زهرا رهنورد دفاع کرده‌ایم، آزادی دکتر مصطفی تاج‌زاده و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی را خواسته‌ایم، از مذاکره و دیپلماسی برای تأمین منافع ملی حمایت کرده‌ایم و همواره گفته‌ایم که جنگ، شکست سیاست و بزرگ‌ترین دشمن ایران و ایرانیان است.
پاسخ این سخنان چه بوده است؟
«خفه می‌شی یا خفت کنیم؟»
این جمله، نه نشانه اقتدار، بلکه نشانه ناتوانی در گفت‌وگو و فقر استدلال است. آنان که از اقناع عاجزند، به تهدید پناه می‌برند؛ زیرا می‌دانند منطق را نمی‌توان با خشونت شکست داد.
نه عادت و نه علاقه ای به نوشتن و انتشار اینگونه موارد ندارم، اما چون در مدت کوتاهی از جاهایی و افرادی در حال تکرار است، اشاره ای کوتاه میکنم.
من از میرحسین موسوی دفاع می‌کنم، زیرا حق آزادی و دادرسی عادلانه را حق هر شهروند می‌دانم. از آزادی مصطفی تاج‌زاده دفاع می‌کنم، زیرا زندان نباید جای اندیشه و نقد باشد. از رفع حصر دفاع می‌کنم، زیرا حصر بدون رسیدگی عادلانه، با اصول عدالت و حقوق شهروندی سازگار نیست.
من از مذاکره و دیپلماسی دفاع می‌کنم، زیرا باور دارم قدرت ملی تنها با توان نظامی حفظ نمی‌شود؛ عقلانیت، گفت‌وگو، تعامل سازنده با جهان و اجماع ملی نیز از ارکان امنیت و اقتدار کشورند.
من با جنگ مخالفم، زیرا در هر جنگی این مردم‌اند که جان، امنیت، معیشت و آینده خود را از دست می‌دهند. جنگ شاید برای برخی میدان شعار باشد، اما برای ملت، ویرانی، فقر، مهاجرت و عقب‌ماندگی به همراه می‌آورد.
اگر پاسخ این باورها تهدید و توهین است، بیش از هر چیز نشان می‌دهد که برخی هنوز به جای رقابت اندیشه‌ها، حذف صاحبان اندیشه را ترجیح می‌دهند.
با این همه، راه ما تغییر نخواهد کرد. ما گفت‌وگو را بر تهدید، اصلاح را بر حذف، آزادی را بر حصر و زندان، دیپلماسی را بر جنگ و منافع ملی را بر هیجان‌های زودگذر ترجیح می‌دهیم.
تهدید، صدای حقیقت را خاموش نمی‌کند؛ همان‌گونه که زندان، حصر و خشونت نیز هرگز نتوانسته‌اند اندیشه را به زنجیر بکشند.
ما همچنان به ایران، به اصلاح، به صلح، به آزادی و به گفت‌وگو وفادار خواهیم ماند.

#فرهیختگان روزن آگاهی