🔴 معلم را با باورهایش بسنجیم یا با شیوه تدریسش؟
اجماع بویتلسباخ؛ حداقلی برای مدرسه در ایران آینده؟

✍️ فرزین بانکی

معلم را در ایران کمتر با کارش سنجیده‌اند و بیشتر با باور و وفاداری‌اش. در هر دو نظام چنین بوده است.

آیا در ایران آینده نیز معلمان بار دیگر از صافی تفتیش عقاید خواهند گذشت؟ یا می‌توان به این بسنده کرد که معلم در کلاس با دانش‌آموزانش چگونه رفتار می‌کند؟

پنجاه سال پیش در آلمان سه جمله کوتاه نوشته شد که به نام روستای بویتلسباخ (Beutelsbach) شناخته می‌شود. این سه جمله پرسش را از باور معلم به شیوه کار او منتقل می‌کند:

🔹 باورش را بر دانش‌آموز تحمیل نکند.

🔹 آنچه در علم و سیاست محل مناقشه است، در کلاس درس نیز مناقشه‌آمیز پدیدار شود.

🔹 راه داوری مستقل دانش‌آموز باز بماند.

روی سخنم بیش از همه با معلمان است: با آنان که هر بار ناچارند از کار خود دفاع کنند. شاید این سه جمله به کارشان بیاید و شاید به کار کسانی هم که آینده مدرسه را طرح‌ریزی می‌کنند.

در نوشته‌ای با نام «اجماع به سبک بویتلسباخ – حداقلی برای ایران؟» همین پرسش را دنبال کرده‌ام و نیز آنچه در ایران سر راه این سه جمله ایستاده است.

📎 مطالعه متن کامل مقاله

#فرزین_بانکی #آموزش_و_پرورش #آزادی_اندیشه #معلمان #تفتیش_عقاید #اجماع_بویتلسباخ #آموزش_انتقادی
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 فوری | محمدتقی اکبرنژاد پس از پایان محکومیت حبس: راه ما آگاهی، همبستگی و مقاومت مدنی است
«مدارا سازش با ستم نیست و مقاومت مجوز خشونت نیست.»

✍️ محمدتقی اکبرنژاد

📄 سخنی با مردم ایران پس از پایان محکومیت حبس

بسم الله الرحمن الرحیم
مردم شریف و سربلند ایران، خواهران و برادران عزیزم!

خداوند را سپاس می‌گویم که پس از پایان دوران محکومیت حبس، بار دیگر مجال سخن گفتن با شما را یافته‌ام. شاید انتظار باشد از آنچه بر من و خانواده‌ام گذشته بگویم؛ اما در برابر رنج‌هایی که بر این ملت رفته است، چگونه می‌توان از درد خویش سخن گفت؟

هنوز داغ حوادث تلخ دی‌ماه بر دل‌ها تازه است؛ داغ جوانانی که در بهار زندگی از میان ما رفتند و خانواده‌هایی که چشم‌به‌راه عزیزانشان ماندند. بر این اندوه، زخم جنگ نیز افزوده شد.

چگونه می‌توان تصویر کودکان بی‌پناه میناب را که تکه‌تکه شدند و در آتش جنگی که آمریکا آغازگر آن بود، سوختند و هیچ‌وقت به خانه برنگشتند! در برابر همه خانواده‌های داغدار سر تعظیم فرود می‌آورم و یاد مردانی را گرامی می‌دارم که برای دفاع از ایران و تمامیت ارضی آن از جان گذشتند و در برابر دشمن سر خم نکردند.

ایران خانه مشترک ماست؛ خانه‌ای که خاکش عزیز است و مردمانش عزیزتر. پاسداری از این خانه، تنها نگاهبانی از مرزها نیست؛ پاسداری از جان و آزادی و کرامت مردمی است که در آن زندگی می‌کنند.

این سخن برای ما، پیروان پیامبر رحمت و شاگردان مکتب علی(ع)، صرفاً یک آرزوی انسانی نیست؛ تکلیفی دینی است. علی(ع) به مالک اشتر آموخت که مردم یا برادر دینی تو هستند یا همانند تو در آفرینش. و خداوند متعال فرمان می‌دهد: «برای عدالت قیام کنید و استوار باشید،... حتی اگر به زیان خودتان باشد.» در چنین مکتبی، نمی‌توان از ایمان سخن گفت و در برابر رنج مردم خاموش ماند.

از همین رو، امروز نمی‌توانم از زندانیان سیاسی و عقیدتی و خانواده‌های چشم‌انتظارشان یاد نکنم؛ از آقایان مصطفی تاج‌زاده با هفتاد سال سن و ۱۱ سال زندان، ابوالفضل قدیانی با هشتاد و یک سال سن و ۹ سال زندان، رضا خندان، طاهر نقوی، و نیز از آقای میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد که ۱۵ سال است در حصر خانگی به سر می‌برند.

و در این میان، نباید زندانیان سیاسی و مدنیِ بی‌صدایمان را در استان‌ها و مرزهای کشور فراموش کنیم؛ از کردستان و آذربایجان تا خوزستان و سیستان و بلوچستان. معلمان، شاعران، روحانیون اهل سنت و کنشگران شریفی که دلبسته ایران‌اند و تنها به سبب اعتراض به تبعیض‌های ناروا، فقر، بیکاری، بحران محیط‌زیست و محرومیت استان‌هایشان لب به سخن گشوده‌اند، اما امروز در زندان‌های دور از پایتخت، در غربتی مضاعف روزگار می‌گذرانند.

دفاع از تمامیت ایران، بدون شنیدن صدای دادخواهی و بدون رفع تبعیض از همه اقوام و مذاهب این سرزمین، ممکن نیست.

اختلافات اعتقادی و سیاسی، هیچ‌گاه نباید دستاویز محروم کردن انسان‌ها از حقوقشان شود. از شما می‌خواهم خانواده‌های این عزیزان را تنها نگذارید.

من امروز، با احساسی ژرف‌تر از گذشته، همان عهد دیرین را تازه می‌کنم: همچنان طلبه‌ای خواهم بود که دفاع از حق مظلوم و مطالبه عدالت از صاحبان قدرت را از وظایف دینی خود می‌داند. امر به معروف و نهی از منکر، تنها اندرز دادن به مردم نیست؛ ایستادگی در برابر ستم و دفاع از حقوق مردم نیز از روشن‌ترین جلوه‌های آن است.

با همه این رنج‌ها، من به آینده ایران عمیقاً امیدوارم. نه از سر غفلت از سختی‌ها، بلکه به پشتوانه لطف خدا و ایمان به ملتی که بارها از گردنه‌های دشوار تاریخ گذشته است. ایران از دانش و غیرت فرزندانش، از فرهنگ دیرپایش و از دل‌های امیدوار مردمش توان برخاستن دوباره دارد. آینده این سرزمین را نباید در تاریکی امروز خلاصه کرد.

راه ما راه آگاهی، همبستگی و مقاومت مدنی است. مدارا سازش با ستم نیست و مقاومت مجوز خشونت نیست. باید برای حق ایستاد و در همان حال حرمت جان انسان‌ها را نگاه داشت؛ چرا که مقصود ما زندگی شرافتمندانه مردم است، نه افزودن بر داغ خانواده‌ها.

در پایان، از همه کسانی که در این مدت با دعا و محبت خود همراه من و خانواده‌ام بودند، صمیمانه سپاسگزارم. از خداوند برای دل‌های داغدار آرامش، برای زندانیان و محصوران گشایش و برای ایران عزیزمان صلح، عدالت و سربلندی می‌خواهم.

«اخلاق»، «مدارا» و «مقاومت مدنی»
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
۲۰ آبان ۱۴۰۵

📎 منبع: صفحه اینستاگرام محمدتقی اکبرنژاد

#محمدتقی_اکبرنژاد #زندانیان_سیاسی #مقاومت_مدنی #عدالت #حقوق_شهروندی #ایران
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 آیا ترامپ تصمیم به حمله‌ای دیگر به ایران گرفته است؟
درباره مذاکره و مصالحه، ترامپ فقط حرف می‌زند؛ اما برای محاصره، حمله نظامی و جنگ، با جدیت بسیار در حال عمل است.

✍️ محسن زینلی‌پور

در روزهای اخیر ترامپ اظهارنظرهایش درباره مذاکرات با جمهوری اسلامی را به روال سابق و به تعداد بیشتری تکرار و هر بار به مثبت بودن روند مذاکرات اشاره کرده است. همزمان با این ابراز خوش‌بینی به مذاکرات، در عمل نه‌تنها نشانه‌ای از خوش‌بینی و امیدواری او به مذاکرات و مصالحه دیده نمی‌شود، بلکه سه راهبرد اصلی را نیز در پیش گرفته است:

🔸 نخست، تنگ‌تر کردن حلقه محاصره و حتی آغاز یا تشدید محاصره زمینی.

🔸 دوم، ادامه لشکرکشی سنگین به منطقه و ارسال افراطی تجهیزات نظامی، اعم از تدافعی و تهاجمی.

🔸 سوم، تشدید هشدار به اتباع آمریکا درباره سفر به کشورهای منطقه و درخواست ترک این کشورها.

با نگاهی به سوابق او در گذشته که دو بار در میانه انجام مذاکرات دستور حمله را صادر کرده، به نظر می‌رسد که این بار هم تصمیم خود برای حمله را قطعی کرده و چشم‌انتظار تکمیل آمادگی‌ها و تجهیز هرچه بیشتر سنتکام در منطقه است و در مدت‌زمان لازم برای رسیدن به چنین هدفی، تلاش می‌کند تا با ارسال پیاپی پالس مذاکره و باز گذاردن درِ دیپلماسی و میدان دادن به میانجیگران، از یک سو بازارهای مالی، به‌ویژه بازار انرژی را تا جای ممکن آرام نگه دارد؛ از سوی دیگر حجت را بر اطرافیان و طیف هواداران مذاکره و مخالفان جنگ در آمریکا تمام کند.
مهم‌تر از همه اینکه فرصت بیشتری به عملیات شناسایی و جمع‌آوری اطلاعات بدهد تا حمله جامع‌تر و دقیق‌تری را با حداقل پیامدها کلید بزند.

از این روست که در هفته‌های اخیر نیروهای آمریکایی با ارسال انبوهی از پهپادها، سعی در شناسایی هرچه بیشتر رادارها و نقاط حساس پدافندی در بسیاری از شهرها، به‌ویژه در مسیر اصلی حمله، یعنی جنوب کشور، کرده و به‌مراتب هواپیماهای ویژه شناسایی و رصد اطلاعاتی خود را نیز به کار گرفته‌اند.

به موازات تمامی موارد بالا و ترابری سنگین نظامی به‌صورت هوایی، هر شب انبوهی از هواپیماهای سوخت‌رسان و جنگنده‌های آمریکایی و گاهی اسرائیلی در آسمان منطقه و کشورهای همسایه دیده شده است که هم به جهت مانور و تمرین و هم با هدف عادی‌سازی این پروازها برای مخفی نگه‌داشتن حداکثری نشانه‌های حمله نهایی و بهره‌گیری دوباره از اصل غافل‌گیری، ممکن است انجام شود.

کوتاه سخن اینکه؛ از بین حرافی‌ها و مواضع ترامپ درباره مذاکرات که با هدف تزریق آرامش به بازارهای مالی و جلوگیری از افزایش قیمت نفت و شیره مالیدن بر سر مخالفان جنگ در آمریکا صورت می‌گیرد، از یک سو، و نشانه‌های عملی تصمیم او مبنی بر حمله‌ای دیگر که به‌مراتب سخت‌تر و سنگین‌تر هم خواهد بود، از سوی دیگر، به نظر می‌رسد کفه سمت‌وسوی دوم سنگین‌تر می‌نماید.

اولی بر پایه حرف است و دومی بر مبنای عمل.

#محسن_زینلی_پور #ترامپ #ایران_و_آمریکا #مذاکرات #تهدید_نظامی #جنگ_و_صلح #تحلیل_سیاسی
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 انجمن حجتیه پیش و پس از انقلاب؛ روایتی از درون یک تشکیلات مذهبی
📚 نگاهی به جلد دوم خاطرات حاج‌آقا مرتضی آخوندی
✍️ رسول جعفریان
«یکی از اعضای انجمن به من گفت: با پیروزی انقلاب، بهائیت پُکید!» (ص ۲۹۰)
چند سال پیش، دفتری با عنوان «هشتاد سال تکاپوی فرهنگی»، شامل خاطرات حاج‌آقا مرتضی آخوندی، منتشر شد. پدر ایشان، حاج شیخ محمد آخوندی، دارالکتب الاسلامیه را بنیاد گذاشته بود و آقای آخوندی نیز در کنار پدر و پس از وی، اداره آن را بر عهده داشته و همچنان دارد.
آن دفتر حاوی خاطرات آقای آخوندی از دوران کودکی تا پیروزی انقلاب بود و این بار، دفتر دوم، در ادامه آن منتشر شده است. متن این دفتر ۳۵۷ صفحه است و با احتساب اعلام، فهارس و تصاویر، به ۴۱۶ صفحه می‌رسد. این جلد را خود دارالکتب الاسلامیه منتشر کرده است.
در مقدمه آمده است که از مجموع ۵۲ جلسه مصاحبه، ۱۴ جلسه درباره انجمن است، اما به نظر می‌رسد همه آنچه در این کتاب آمده، به نوعی با انجمن ارتباط دارد. از پرسش‌ها روشن است که مصاحبه‌کننده، آقای رضا اکبری آهنگر، مخالف انجمن است و آقای آخوندی نیز به‌عنوان عضو و فعال انجمن در این مصاحبه حضور یافته است. در مواردی، گفت‌وگو میان آنها حالت بحث و مناظره پیدا کرده است.
به هر روی، در درجه اول، با کتابی روبه‌رو هستیم که منبع مهمی برای شناخت بهتر انجمن حجتیه است. بیش از نیمی از کتاب درباره مسائل انجمن پیش از انقلاب و بخش کمتری از آن درباره مواضع انجمن در قبال انقلاب است. خاطرات حاج‌آقا مرتضی آخوندی بسیار جزئی و ارزشمند است. در سال‌های اخیر نیز با چندین اثر مشابه در این زمینه مواجه بوده‌ایم؛ آثاری که غالباً از سوی فعالان انجمن منتشر شده‌اند.
نخستین گفت‌وگو با شرح آشنایی آقای آخوندی با آقای حلبی آغاز می‌شود و سپس بحث‌ها ادامه می‌یابد. جسته‌وگریخته، در لابه‌لای کتاب، مسائل دیگری نیز مطرح شده است. برای مثال، در همان صفحات آغازین، بار دیگر از تعلیقات علامه طباطبایی و مشکلاتی که در پی آن پدید آمد، سخن گفته شده است (ص ۱۷).
عضویت آقای آخوندی در انجمن از سال ۱۳۴۰ بوده است (ص ۲۵) و ایشان خاطرات خود را از چگونگی اداره جلسات، نگارش جزوات و توزیع آنها بیان کرده است (تا ص ۴۶). صفحاتی نیز به بحث درباره مناظره اعضای جوان انجمن با مبشران، یا همان میسیونرهای مسیحی، اختصاص یافته که حاوی نکات تازه‌ای است (ص ۴۷ به بعد).
از قیام پانزده خرداد به بعد، مسئله رابطه انجمن با مبارزان مطرح می‌شود و آقای آخوندی به همکاری خود با مبارزان اشاره کرده است (ص ۵۲). عمده بحث درباره فعالیت‌های تبلیغی و انتشاراتی انجمن است. از جمله، اطلاعاتی درباره چاپ کتاب «کنیاز دالگورکی» و مسائلی که در پی آن پدید آمد، به دست داده شده که در نوع خود جالب است (صص ۵۹ـ۶۱). همچنین ماجرای کتاب «سن پالو» مطرح شده است (صص ۶۴ـ۶۶). مروری نیز بر کتاب‌هایی که در آن سال‌ها در نقد بهائیت نوشته شده، از جمله کتاب «بهائیان» اثر محمدباقر نجفی و دیگر آثار، صورت گرفته است (صص ۷۲ـ۷۶).
آقای آخوندی درباره نقش خود در انجمن به‌عنوان مدرس نیز سخن گفته و شرح داده است که در شیراز و کاشان تدریس داشته است (ص ۸۲). گزارشی هم از مواضع مراجع نسبت به انجمن و اینکه چه کسانی اجازه استفاده از سهم امام را برای فعالیت‌های تبلیغی داده بودند، ارائه کرده است (ص ۹۲ به بعد).
در ضمن مباحث، از جوامع بهایی در شهرهای مختلف یاد شده و اینکه انجمن چگونه به مقابله تبلیغاتی با آنان برخاسته است؛ برای مثال، در جاسب (صص ۱۰۵ـ۱۰۶). در ادامه، جزئیات بیشتری از نفوذ افراد انجمن در جلسات بهائیان و اتفاقاتی که در این زمینه رخ داده، بیان شده است.
نخستین سمینار انجمن در سال ۱۳۴۹ در مشهد برگزار شد و آقایان حلبی، پرورش، وحید خراسانی، ضیایی روحانی و عده‌ای دیگر در آن سخنرانی کردند (ص ۱۴۳). انجمن در اوایل دهه پنجاه به ثبت رسمی رسید (ص ۱۴۵).
از سال ۱۳۵۰، بحث مبارزه با شاه جدی‌تر شد. به دلایلی، کسانی بودند که هم خود را انجمنی معرفی می‌کردند و هم فعالیت مبارزاتی داشتند و در ساواک می‌گفتند انجمنی هستند تا با آنان کاری نداشته باشند. این امر سبب شده بود برخی از انجمنی‌ها بی‌دلیل دستگیر شوند. آقای حلبی به همین دلیل گفته بود هر کسی که فعالیت سیاسی می‌کند، به انجمن نیاید (ص ۱۵۷).
کتاب اطلاعاتی نیز درباره فرهنگ نخعی دارد که جالب است (صص ۱۵۷ـ۱۶۲)؛ کسی که من هم کتابی درباره او منتشر کرده‌ام. اتفاقات شیراز، بهایی شدن فرزند یکی از روحانیون و مسائلی که در پی آن پیش آمد نیز جالب است (صص ۱۶۴ـ۱۶۵).

در ادامه، باز هم شرح مفصلی از چگونگی و روش مبارزه انجمن با بهائیت به دست داده شده است (ص ۱۷۱ به بعد). انجمن گروهی برای نگارش داشت که اعضای آن به تألیف آثار می‌پرداختند (ص ۱۸۰ به بعد). درباره انجمن و اهل سنت نیز توضیحاتی آمده که جالب است. آقای آخوندی می‌گوید نشنیده است که آقای حلبی جلسه عیدالزهرا داشته باشد (ص ۱۹۲).
نام عبدالکریم سروش و آشنایی آقای آخوندی با ایشان نیز در ادامه آمده است (ص ۱۹۴ به بعد). از جمله نقل شده که سروش یک بار بیرون خانه آقای حلبی، روی سکویی نشسته و وارد جلسه نشده بود. کسی از او پرسیده بود چرا داخل نمی‌شوی و او پاسخ داده بود: «من این چرت‌وپرت‌ها را نمی‌خواهم» (ص ۱۹۶).
جلسات نقد مارکسیسم آقای محمدتقی جعفری، گرچه از سوی اعضای انجمن برگزار می‌شد، ارتباطی با آقای حلبی نداشت و ایشان در این باره دستوری نداده بود (ص ۲۰۰).
خاطرات آقای آخوندی درباره انجمن و سازمان مجاهدین نیز سودمند است (ص ۲۰۸ به بعد). محمد حیاتی یکی از اعضای انجمن و از مدرسان آن بود که به مجاهدین پیوست (ص ۲۰۹). مهدی ابریشمچی نیز انجمنی بود (ص ۲۱۰). اینکه چه کسانی از اعضای انجمن بعدها تغییر مسیر داده و به سازمان مجاهدین پیوستند، در این مصاحبه مورد توجه قرار گرفته است.
یکی از فعالان انجمن در قم، مهدی موسوی قمی بود که برادر آقای آخوندی را نیز جذب سازمان کرده بود (ص ۲۱۵). مهدی موسوی قمی در سال ۱۳۵۵، در جریان تیراندازی در اطراف میدان منیریه کشته شد (ص ۲۱۹). سپس حکایت سرنوشت برادر آقای آخوندی آمده است. او از سوی وحید افراخته لو رفته و در ماجرای ترور آمریکایی‌ها متهم شده بود. به همین دلیل، در ۲۵ مهر ۱۳۵۶ اعدام شد (ص ۲۲۲).
موضع مصاحبه‌گر، که سخت مخالف انجمن است، از برخی پرسش‌های او آشکار می‌شود (ص ۲۳۵). باید گفت انجمن نیروهای مذهبی تربیت می‌کرد و به هر حال ممکن بود این افراد به جریان‌های دیگر بپیوندند. در واقع، انجمن به‌طور غیرمستقیم به انقلاب سال ۱۳۵۷ کمک کرد؛ زیرا بسیاری از نیروهای آن از انجمن جدا شدند و به انقلاب پیوستند.
در کتاب، جسته‌وگریخته، مطالبی نیز درباره آقای مطهری و ارتباط او با انجمن و آقای حلبی آمده است که باید دقیق‌تر بررسی شود (برای مثال، ص ۲۶۰).
آقای آخوندی خاطرات خود را از زمان درگذشت شریعتی نیز بیان کرده است (ص ۲۲۷). بحث درباره مرحوم پرورش، که روزگاری از سخنرانان اصلی جلسات انجمن بود، و اینکه پس از انقلاب چه شد، در چند جای کتاب، از جمله صفحات ۲۲۸ و ۲۲۹، آمده است. همچنین مطالبی درباره مهندس طیب مطرح شده است (ص ۲۳۲).
همچنان این مسئله که موضع انجمن، و به‌خصوص شخص آقای حلبی، در قبال انقلاب و مبارزه چه بود، محل بحث است و آقای آخوندی جنبه‌های مختلف آن را توضیح می‌دهد (صص ۲۳۴ـ۲۳۵). از جمله، بحث درباره تفسیری از روایات نفی قیام تا پیش از ظهور مطرح شده است. در مواردی، میان مصاحبه‌کننده و مصاحبه‌شونده بحث درمی‌گیرد.
داستان جشن نیمه شعبان سال ۱۳۵۷ و موضع انجمن در قبال آن نیز جالب است (صص ۲۴۱ـ۲۴۳). ادعا شده است که پس از هفده شهریور، آقای حلبی از انجمنی‌ها خواسته بود از انقلاب حمایت کنند. این سخنی است که مصاحبه‌شونده نقل می‌کند (ص ۲۵۰). گاهی مباحث کتاب، از جمله در همین بخش و تا صفحات بعد، به مناظره‌ای دونفره درباره انجمن شباهت پیدا می‌کند (تا ص ۲۶۲).
مطالب مربوط به مسائل پس از انقلاب، مواضع انجمن، موضع آقای خزعلی و خاطرات آقای آخوندی از رویدادها، گاه بسیار جزئی و ارزشمند است و می‌تواند در کنار اسناد و گزارش‌های دیگر مورد استفاده قرار گیرد.
در جایی از مرحوم کمال خرازی و حمایت او از انجمن یاد شده است (ص ۲۷۴). مشارکت شماری از انجمنی‌ها در دفاع مقدس، در قالب ستاد جنگ‌های نامنظم، به دلیل همراهی با مرحوم چمران بود که سابقه عضویت در انجمن داشت (ص ۲۷۸). محمدتقی بانکی و غفوری‌فرد نیز از اعضای انجمن بودند (ص ۲۷۷).
نام بسیاری از افرادی که در انقلاب و تحولات آن در شهرهای مختلف نقش داشتند، در لابه‌لای این خاطرات آمده است. یکی از معروف‌ترین آنها مرحوم پاک‌نژاد بود که پیش از انقلاب ریاست انجمن یزد را بر عهده داشت و در واقعه انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی به شهادت رسید (ص ۲۹۷). به گفته آقای آخوندی، داستان انقلاب و انجمن در یزد به هم آمیخته بود (ص ۲۹۸).
از دیگر چهره‌های انجمن که در جمهوری اسلامی منصب گرفت، شهید نامجو، دومین وزیر دفاع، بود. او از اعضای انجمن بود و آقای آخوندی خاطراتی درباره وی آورده است (ص ۳۰۳) و می‌گوید از سال ۱۳۴۳ او را می‌شناخته است. به نظر آقای آخوندی، انجمن پس از انقلاب هیچ‌گونه خیانتی به انقلاب نکرد (ص ۳۰۴).

از فعالیت گروه مهدی هاشمی علیه انجمن اصفهان به‌فراوانی یاد شده است (ص ۳۰۸). این گروه علیه خانواده اقارب‌پرست نیز فعالیت داشت. یکی از برادران اقارب‌پرست رئیس مؤسسه ابابصیر اصفهان بود؛ مؤسسه‌ای که برای کمک به نابینایان و آموزش آنان فعالیت می‌کرد (ص ۳۰۸). برادران اقارب‌پرست از کسانی بودند که در انقلاب مشارکت داشتند و برخی از آنان نیز شهید شدند. در پاورقی صفحه ۳۱۰، شرحی درباره فعالیت‌های پس از انقلاب آنان، به‌ویژه در دفاع مقدس، آمده است.
داستان انجمن پس از سال ۱۳۶۰ بحرانی می‌شود. آقای خزعلی به دفاع خود از انجمن ادامه می‌دهد و برخی دیگر از روحانیون نیز وارد می‌شوند تا اختلافات را حل کنند (صص ۳۱۶ـ۳۱۷). این مطالب از جمله نکاتی است که آقای اکبری آهنگر، مصاحبه‌کننده، مطرح کرده و آقای آخوندی درباره آنها می‌گوید نخستین بار است که چنین مطالبی را می‌شنود (ص ۳۱۸).
چگونگی تعطیلی انجمن موضوع بعدی است (ص ۳۱۹). صفحات بعدی کتاب، تا صفحه ۳۵۷ که متن اصلی پایان می‌یابد، به همین مسئله و نیز بحث مدارس غیرانتفاعی و مسائلی که درباره مدارس علوی و رفاه پیش آمد، اختصاص دارد.
اساسنامه ابابصیر در انتهای کتاب آمده است. فهرست موضوعات و اعلام نیز در پایان کتاب درج شده که بسیار مفید است.
تصور منتقدان انجمن بر این بود که مؤسسه ابابصیر وابسته به انجمن است و از حکومت شاه حمایت مالی دریافت می‌کرده است. اسناد مربوط به این ادعاها را آقای باقی در کتاب خود علیه انجمن منتشر کرد. یکی از موج‌های مخالفت با انجمن با انتشار کتاب آقای باقی شکل گرفت؛ کتابی که خود او بعدها از منتقدان آن شد.
(۷ آبان ۱۴۰۵، قم)

📎 مطالعه یادداشت در کانال رسول جعفریان

#رسول_جعفریان #انجمن_حجتیه #تاریخ_معاصر #تاریخ_انقلاب #تاریخ_شفاهی #معرفی_کتاب
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 یهودیان علیه صهیونیسم؛ روایتی از مخالفان درون جامعه یهود
📚 معرفی کتاب «تاریخ ضدیت یهودیان با صهیونیسم»؛ از هانا آرنت تا نن گلدین

✍️ تام اسپرلینگر
📰 گاردین | ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶

🖋 ترجمه: یاسر میردامادی

کتاب «تاریخ ضدیت یهودیان با صهیونیسم» نوشتهٔ بنجامین موزر از سوی انتشارات فورث استیت، در سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شده است. این اثر به بررسی ریشه‌های عمیق جنبشی معاصر می‌پردازد که نادیده گرفته شده است: روایت اثرگذار یک زندگی‌نامه‌نویس یهودی از منتقدان یهودی برجستهٔ صهیونیسم، از هانا آرنت گرفته تا نن گلدین.

بنجامین موزر به یاد می‌آورد که: «ظاهراً همه در آمریکا صهیونیست بودند، به‌ویژه اگر یهودی می‌بودی، هرچند نه‌فقط یهودیان.»
او که برندهٔ جایزهٔ پولیتزر برای زندگی‌نامهٔ سوزان سونتاگ است، در دههٔ بیست زندگی‌اش یکه خورد، آن هنگام که دید یکی از دوستانش اسرائیل را «سرزمین مشتی بیگانه» خواند که «هیچ ربطی به خاورمیانه نداشتند» و صهیونیسم را «اشتباهی هولناک» دانست.

موزر، که به‌تازگی پنجاه‌ساله شده، اعتراف می‌کند: «[صهیونیسم آن‌قدر مسلّم بود که] حتی نمی‌دانستم صهیونیسم موضوعی مناقشه‌انگیز است.»

این تغییر نگاه سرانجام در ۲۰۱۶ به سفرش به سرزمین‌های اشغالی انجامید؛ سفری که در آن «واقعیتِ اشغال فلسطین» را … «جنون‌آمیز» یافت.
کتاب تازهٔ او دوازده چهره‌نگاری از شخصیت‌های یهودی‌ای را در بر دارد که با صهیونیسم مخالف بوده‌اند؛ جنبش صهیونیسم در اواخر سدهٔ نوزدهم برای ایجاد میهنی برای قوم یهود در فلسطین شکل گرفت.
امروزه مخالفت با صهیونیسم امری مناقشه‌انگیز است، اما موزر می‌خواهد فعالان یهودیِ معاصر «کمتر در مخالفتشان با صهیونیسم احساس تنهایی کنند»؛ و برای این کار نشان می‌دهد که مناقشه بر سر صهیونیسم روزگاری در متن زندگی جمعی یهودیان قرار داشت...

📖 ادامه این یادداشت را در وب‌سایت نیماد بخوانید

#یهودیان_و_صهیونیسم #بنجامین_موزر #هانا_آرنت #تاریخ_اندیشه #معرفی_کتاب #یاسر_میردامادی #فلسطین
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 رضا علیجانی: تشدید مواضع تندروها، ریل‌گذاری خطرناک برای جنگ و مذاکرات است

«اگر جمهوری اسلامی تصور کند نتایج انتخابات آمریکا محصول مقاومت اوست و باید با همان دست‌فرمان پیش برود، گرفتار اشتباه محاسباتی خطرناکی خواهد شد.»

🎙 گفت‌وگوی رضا علیجانی با رادیو فردا

🔹 رضا علیجانی در گفت‌وگو با رادیو فردا، با بررسی بیانیه اخیر مجلس خبرگان، مواضع مجتبی خامنه‌ای و تحولات مذاکرات ایران و آمریکا، هشدار می‌دهد که تشدید گفتمان رادیکال در ساختار قدرت می‌تواند مسیر تصمیم‌گیری درباره جنگ و توافق را تحت تأثیر قرار دهد.

مهم‌ترین محورهای این گفت‌وگو:
🔸 زمان انتشار بیانیه مجلس خبرگان: علیجانی معتقد است انتشار این بیانیه در مقطع حساس بررسی پیشنهادهای میانجی‌ها، اقدامی در جهت تقویت جریان مخالف مصالحه است؛ آن هم در شرایطی که جامعه زیر فشار شدید اقتصادی قرار دارد.

🔸 نقش مجتبی خامنه‌ای: به تحلیل او، مواضع تندروانه ماه‌های اخیر، از پیام سیزده آبان تا بیانیه مجلس خبرگان، نشان می‌دهد که کانون اصلی این رویکرد را باید در بیت رهبری جست‌وجو کرد، نه صرفاً در جبهه پایداری.

🔸 اختلافات در مجلس خبرگان: او با اشاره به بیانیه ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ جمعی از اعضای خبرگان و واکنش انتقادی دبیرخانه این مجلس در ۷ تیر، این تحولات را نشانه تلاش یک جریان سیاسی برای تأثیرگذاری بر سیاست خارجی می‌داند.

🔸 مطالبات هسته‌ای: علیجانی طرح موضوعاتی مانند خروج از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) و تغییر دکترین هسته‌ای را از نشانه‌های تشدید رویکرد رادیکال ارزیابی می‌کند و نسبت به معرفی چنین مطالباتی به‌عنوان «مطالبه ملی» انتقاد دارد.

🔸 اختلاف رویکرد در سپاه: به گفته او، فرماندهان سپاه یکدست نیستند؛ برخی گرایش‌های عمل‌گرایانه دارند و برخی دیگر به جریان تندرو نزدیک‌اند.

🔸 احتمال نفوذ در تصمیم‌سازی: علیجانی هشدار می‌دهد که علاوه بر محاسبات سیاسی و منافع اقتصادی، نباید احتمال نفوذ عوامل اسرائیلی در فرایند تصمیم‌سازی را نادیده گرفت. این موضوع در گفت‌وگو به‌عنوان یک احتمال تحلیلی مطرح می‌شود، نه واقعیتی اثبات‌شده.

🔸 دوگانگی مذاکره و تقابل: او در عین حال به سخنان پزشکیان درباره صدور مجوز مذاکره در موضوع هسته‌ای اشاره می‌کند و این وضعیت را نشانه تلاش همزمان برای حفظ گفتمان تقابل با آمریکا و تأمین مصلحت بقای نظام می‌داند.

«پیروزی پیروسی»؛ هشدار درباره یک محاسبه خطرناک
علیجانی با یادآوری روایت تاریخی پیروس، پادشاه اپیروس، که پس از پیروزی همراه با تلفات سنگین گفت «اگر یک بار دیگر پیروز شویم، کاملاً نابود خواهیم شد»، هشدار می‌دهد که تفسیر نادرست تحولات سیاسی و نتایج انتخابات آمریکا می‌تواند جمهوری اسلامی را به سوی چنین پیروزی پرهزینه‌ای سوق دهد.

او تأکید می‌کند که در فضای کنونی، حتی سخن گفتن از مذاکره و توافق نیز به شجاعت سیاسی نیاز دارد.

🎧 فایل صوتی کامل گفت‌وگو

#رضا_علیجانی #مجلس_خبرگان #مجتبی_خامنه‌ای #مذاکرات_ایران_و_آمریکا #سیاست_خارجی #جنگ_و_صلح
#فرهیختگان روزن آگاهی