فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
‌
نمایشگاه کتاب تهران مجازی شد

رئیس نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران: هفتمین دورۀ نمایشگاه کتاب در هفتۀ پایانی اردیبهشت‌ به‌صورت مجازی برگزار می‌شود.


#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊1
اینترنت پرو، یعنی پول گرفتن از مردم برای یک حق طبیعی/ کشورهای منطقه دنبال پیشرفته ترین تکنولوژی اینترنت هستند، ما در حال ایجاد محدودیت

روزنامه خراسان نوشت: اینترنت پرو در قبال پرداخت پول به متقاضیان ارائه می شود. آن طور که اپراتورهای سه گانه کشور اعلام کرده اند، بسته‌های اولیه (مثلاً ۴۰ تا ۵۰ گیگابایت) حدود ۲ میلیون تومان قیمت دارد. هزینه هر گیگابایت برای سایت‌ها و سرویس‌های داخلی حدود ۸ هزار تومان است و برای دسترسی به برخی سرویس‌های بین‌المللی، این هزینه می‌تواند تا حدود ۴۰ هزار تومان برای هر گیگ افزایش پیدا کند.

درحالی که کشورهای منطقه عربستان سعودی،امارات و ترکیه با شتابی بی‌سابقه روی زیرساخت‌ های نسل پنجم، هوش مصنوعی و اقتصاد پلتفرمی سرمایه‌گذاری می‌کنند، ما تمام ظرفیت بخش خصوصی و دولتی را مصروف «مدیریت محدودیت‌ها» کرده‌ایم.


#فرهیختگان در دفاع میهنی
🔥1😢1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
صحبت های کارشناس مهمان بی‌بی‌سی به بزرگنمایی، عدم رعایت بی طرفی و سوگیری این شبکه به نفع سلطنت طلبان در اعتراضات دی


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍3
ایران پس از جنگ: فرسایش مشروعیت، شکاف در بالا، بازسازی از پایین

ایرانِ پس از جنگ نه تکرار دهه ۶۰ است و نه شبیه نسخه‌های آماده‌ای چون عراق و صربستان. علیرضا بهتویی در گفت‌وگو با رادیو زمانه توضیح می‌دهد که فرسایش مشروعیت، شکاف در میان نخبگان، نقش چندلایه سپاه و بحران عمیق اقتصادی، جامعه را وارد مرحله‌ای تازه کرده است؛ مرحله‌ای که در آن نه فروپاشی ساده است و نه بازسازی ناممکن. پرسش اصلی این است: آیا جامعه مدنی می‌تواند از دل این ویرانی، با یک افق «نرمال» و از پایین، نیرویی برای تغییر بسازد؟

https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/886733/&rhash=0ceb6994783a68


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍6❤1
شنیدم یک خانم‌ در تبریز، طلاهایش را برای مرّمت چهلستون اصفهان اهدا کرده است.

دشمن سالها می‌خواست، از تبریز، تصویری فارس‌ستیز و غیر‌ایرانی بسازد. جنگ آیینه گرفت تا همه، جامعه ایران را بهتر بشناسند.

محمدرضا کردلو
https://x.com/i/status/2046487995704893927

#فرهیختگان در دفاع میهنی
❤12👍1
هشدار یک فعال رسانه نسبت به سوقصد به مولانا عبدالحمید

روح‌الله جمعه‌ای فعال رسانه‌ای با بازنشر پیام به مولانا عبدالحمید امام جمعه زاهدان در شبکه ایکس، نسبت به احتمال سو قصد به او به مقامات امنیتی هشدار داده است.
در این پیام تأکید شده که باید تدابیر امنیتی برای حفاظت از او افزایش یابد و از امکان استفاده از روش‌هایی مانند ردیابی دستگاه‌های دیجیتال نزدیکان نیز ابراز نگرانی شده است. همچنین در این هشدار ادعا شده که برخی عوامل ممکن است در راستای منافع خارجی به دنبال آسیب‌رساندن باشند. روح‌الله جمعه‌ای پیش‌تر در دولت روحانی مشاور رسانه‌ای وزیر کشور بوده است.
مولانا عبدالحمید در پیام خود نوشته است: «آسمان کشور در تسخیر دشمن است، زیرساخت‌ها در معرض نابودی قرار دارند و نیروهای مسلح ابزار لازم برای دفاع هوایی را ندارند. در این بن‌بست، تنها راه نجات «توافق عادلانه» است. تندروهایی که امروز با لجاجت مانع می‌شوند، فردا در برابر ویرانی وطن، چه پاسخی برای خدا و این ملت مظلوم خواهند داشت؟

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8
✍️از تونل چلاو تا شیراز دوره‌ی سعدی
(بخش نخست)

ایران عزیز ما روزگار پیچیده و پریشانی را می‌گذراند. سلسله‌ای از وقایع تلخ ما را به این جنگ ویرانگر رساند. در چنین احوالی سخن گفتن از احوال، کار دشواری است. چون اگر بخواهی سرت پیش وجدانت بلند باشد و شرمنده‌ی انصاف خودت نشوی باید به تمامی ابعاد مختلف و متضاد ماجرا اشاره کنی. کاری که هم هزینه دارد و هم فرصت و دقّت بسیار می‌طلبد. ساده کردن مسئله و یک‌سویه سخن گفتن کار هوچی‌گران و نان به نرخ روز‌خوران و فرصت طلبان است و صاحب این قلم بنا دارد هیچگاه افسار کلماتش را به دست چنین رذالتی ندهد.
زبان بریده به کنجی نشسته صُم بُکم
به از کسی که نباشد زبانش اندر حکم

اما در این لحظه به مناسبت "اوّل اردیبهشت‌ماه جلالی" که روز سعدی است می‌خواهم خاطره‌ای نقل کنم:

چند ماه قبل به همراه همسرم _که در آن وقت باردار بود_ جاده هراز را به سمت مازندران می‌رفتیم. نرسیده به آمل، در آستانه‌ی شروع جنگل‌ها، در دهانه‌ی ورودی تونلی به نام چلاو همیشه‌ی خدا ترافیک سنگین است. این شرایط دو سبب دارد. یکی آنکه جاده‌ی دو خطّه ناگهان باریک می‌شود و دیگر آنکه به دلیل فعالیت‌های معادنِ بسیار در کوه‌های آن منطقه، کامیون‌های غول‌پیکر فراوانی در آن حوالی رفت و آمد می‌کنند.
در ترافیک، مسیر خودمان را به آرامی می‌رفتیم که یکی از کامیون‌‌ها که سعی کرد بپیچد جلوی ما، گوشه‌ای از بدنه‌اش به آینه‌ی اتومبیل ما گرفت و آینه به طور کامل کنده شد. شیشه‌ی پنجره را پائین دادم تا به او اعتراضی کنم. دیدم که راننده از کامیون پیاده شده. مردی لاغر و دراز با چشم‌‌های گود رفته. دهانش کف کرده بود، میله‌ای در دست داشت و همین‌طور فحش‌های رکیک می‌داد و به سمت ما می‌آمد. پیدا بود برای آنکه خسارت آینه را ندهد دستِ پیش را گرفته و می‌خواهد دعوا راه بیندازد. شیشه را بالا دادم که فحش‌ها را همسرم نشنود. در دو سه ثانیه باید تصمیم می‌گرفتم که با این متجاوزِ بی‌ادب چه کنم. کوتاه نیایم و خطراتش را به جان بخرم و هر جور هست خسارت آینه را از او بگیرم تا ادب شود؟ یا راه عافیت و سلامت پیش بگیرم؟ رسید به ما و سعی کرد درِ اتومبیل را باز کند. وقتی نتوانست با مشت به شیشه کوبید. کف از دهانش همینطور می‌ریخت. نگاهی به چهره‌ی وحشت‌زده‌ی همسرم کردم و پایم را روی گاز فشردم و از مهلکه دور شدم. تا چند ساعت بعد حالم گرفته بود. آیا تصمیم درستی گرفته بودم؟ یارو موفّق شده بود با نمایشی که از بی‌ادبی و خشونت به راه انداخته از پرداخت خسارت خطایش فرار کند و لابد حالا دارد به زرنگی خود می‌بالد و به ریش ما می‌خندد! لابد دفعه‌ی بعد هم در چنین شرایطی همین رفتار را با کسی دیگر تکرار خواهد کرد. نکند بر دو راهیِ عزّت-ذلّت عافیت طلبانه راه ذلّت را برگزیده‌ باشم!

این تردید با من بود تا همین روزهای جنگ. تجربه‌های تلخ درس‌های بزرگ به آدمی می‌دهد. این روزها احوال پریشان مردم را که می‌نگرم، چشم‌اندازِ آینده‌ی عاری از امیدِ پیشِ رو را که نگاه می‌کنم، میل افسار گسیخته به مهاجرت در میان کودکان و نوجوانان را که می‌بینم، برایم روشن می‌شود که آن روز در دهانه‌ی تونل چلاو، عزّتمندانه ترین، شجاعانه‌ترین و مسئولانه‌ترین کار همان بود که من کردم. گرچه غرور مردانه‌ام آسیب دید اما همسرم و کودک درون شکمش را از یک خطر بزرگ رهانیدم...

اما ربط این خاطره با سعدی چیست؟


#فرهیختگان در دفاع میهنی
❤5
✍️از تونل چلاو تا شیراز دوره‌ی سعدی
(بخش دوم)

آنان که با سخنِ شیخ اجل اُنسی دارند می‌دانند که او در جای جای آثارش از ابوبکر بن سعد، اتابک فارس که در سال‌های ۶۲۳ تا ۶۵۸ هجری حاکم بر شیراز و اطراف بود نام برده. هم او را پند و زنهار داده و هم مدح و ثنا گفته. از لحن سعدی پیداست که ارادت و علاقه‌ای قلبی به این حاکم شیراز دارد. سعدی نوع سیاست‌ورزی او را می‌پسندد و سپاسگزار تصمیمات و اقداماتِ اوست. اما او چه کرد که سیاستمدار محبوبِ مرد پخته و جهاندیده‌ای چون سعدی شد؟

مهم‌ترین اقدام ابوبکر سعد در دوران حکومتش این بود که در یکی از آشوب‌زده‌ترین مقاطع تاریخ ایران یعنی هجمه‌ی مغولان، منطقه‌ی تحت فرمان خود را آرام و امن و مرفّه نگاه داشت. در شرایطی که مغولان با ارتش قدرتمند خود شهرها را یکی پس از دیگری فتح می‌کردند و علاقه داشتند که اداره امور مناطق را خود در دست بگیرند، ابوبکر سعد توانست با یکی از زبان‌نفهم ترین قدرت‌های تاریخ پای میز مذاکره بنشیند. او مغولان را متقاعد کرد که در ازای سهمی که از درآمدهای سرشار کشاورزی منطقه‌ی فارس دریافت می‌کنند و دیگر امتیازاتی که می‌گیرند، اداره‌ی امور فارس را به دست نگیرند و لشکر خود را وارد شهر شیراز نکنند. نتیجه این شد که در دورانی که اغلب شهرها و سرزمین‌های جهان اسلام آشفته و زخم خورده از حضور مغولان بود، شیراز و فارس بدل شد به منطقه‌ای امن با رونق اقتصادی. جایی که نقطه‌ای آرام بود برای اهالی فرهنگ و اندیشه تا از شهرهای آشفته‌ی خویش به آنجا سفر کنند و با آرامش به کار فکری خود برسند. خود سعدی نیز بعد از حدود سی و پنج سال دوری از زادگاهش در نهایت بهترین جای عالم برای زندگی را شیراز یافت و در دو سال اوّلی که به شیراز برگشت دو کتاب مهم بوستان و گلستان را نوشت.

اقلیم پارس را غم از آسیب دهر نیست
تا بر سرش بُوَد چو تویی سایه‌ی خدا
امروز کس نشان ندهد در بسیط خاک
مانند آستان درت مامنِ رضا...

در مقدمه بوستان ابوبکر سعد را با اسکندر و مغولان را با قوم وحشیِ یاجوج و ماجوج مقایسه می‌کند و می‌گوید اگر اسکندر سدّی سنگی مقابل یاجوج کشید تو سدّی از زر مقابل دشمنان کشیدی. یعنی بدون مقاومت و خشونت، با زر شرّ آنها را دفع کردی:

سکندر به دیوار روئین و سنگ
بکرد از جهان راهِ یاجوج تنگ
تو را سدّ یاجوجِ کفر از زر است
نه روئین چو دیوار اسکندر است

به گمان من سعدی عصاره‌ی عقل ایرانی است و ملّتی که سعدی دارد تکلیفش در چنین دوراهی‌هایی روشن است. از تونل چلاو گرفته تا شیراز دوره‌ی سعدی، وقتی امنیت و حیاتِ افرادی بی‌پناه و بی‌گناه که هیچ جای دعوای ما نیستند وابسته به تصمیمات ماست، اخلاقی‌ترین، شجاعانه‌ترین و عزّتمندانه‌ترین تصمیم آن است که امنیت و رفاه پایدارِ بی‌پناهان و بی‌گناهان در آن باشد.

این چند کلمه را به عشق سعدی نوشتم بلکه قلم را از خفقان برهانم و غباری از اینجا بزدایم. شعرها و حرف‌های بسیاری برای گفتن و نوشتن هست که حالا وقتش نیست. بماند برای وقتی که اینترنت به حال آدمیزادی برگردد.

باقی بقایتان
ارادتمند
محمدرضا طاهری


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍5
🔺جنگ پایان یافت؟!

چنانکه در یادداشت پیشین به عنوان محتمل‌ترین سناریو پیش‌بینی شد، آمریکا آتش‌بس را یکجانبه تمدید کرد. ترامپ در پستی در شبکه اجتماعی خود علت تمدید آتش بس را درخواست ژنرال عاصم منیر فرمانده ارتش پاکستان و نخست وزیر آن شهباز شریف معرفی کرد؛ اما واقعیت این است که ترامپ کسی نیست که چندان به توصیه دیگران به ویژه کشورهای منطقه عمل کند؛ اگر چنین بود که اساسا این جنگ را به راه نمی‌انداخت.

درباره انگیزه‌های خاص آمریکا و ترامپ از این کار چند عامل را می‌توان محتمل دانست؛ در وهله اول عدم بازگشت به جنگ پس از پایان آتش‌بس که ترامپ می‌توانست نرفتن ایران به مذاکرات اسلام آباد را بهانه شروع مجدد آن قرار دهد و همچنین تمدید آتش‌بس، آن هم بدون تعیین بازه زمانی خاصی را می‌توان به عنوان خروج اعلام نشده از جنگی پرهزینه برشمرد که امر خروج از آن به یک بن بست و معضل برای رئیس جمهور آمریکا تبدیل شده بود. به همین دلیل احتمالا نخواسته است که این فرصت را از دست دهد و با بازگشت دوباره به جنگ مجددا با معضل چگونگی خروج از آن مواجه شود.

به فرض صحت این گمانه اما فعلا زود است که این تصمیم ترامپ را در سایه تحولات میدانی مستمر در تنگه هرمز و محاصره دریایی ایران به معنای پایان کامل و دائمی جنگ تصور کرد. با وجود ناکامی جنگ در تحقق اهداف تعریف شده آن اما آمریکا این بار هم دوباره همان رفتار و معادله جنگ 12 روزه را در شروع و پایان جنگ تکرار کرد.

با این حال، سناریوی دومی نیز قابل تصور است؛ اینکه رفتار ترامپ چیزی جز یک تاکتیک فریبکارانه نباشد. به این معنا که با پایان آتش‌بس، انتظار ازسرگیری حملات وجود داشت و ایران نیز در آماده‌باش کامل امنیتی و نظامی قرار داشت، بنابراین عنصر غافلگیری عملاً از میان رفته بود. در چنین شرایطی، ممکن است هدف، عادی‌سازی فضا برای فراهم شدن فرصت مناسب‌تر باشد تا در زمان مقتضی و با بهره‌گیری از اصل غافلگیری، حملاتی هدفمند انجام شود.
البته در اینجا بیشتر منظور اهداف امنیتی و عملیات‌های ترور در سطح کلان است؛ چراکه اگر صرفاً بحث حمله به زیرساخت‌ها مطرح باشد، چنین اقداماتی لزوماً به عنصر غافلگیری نیاز ندارد.

در این فرضیه عامل دیگر می‌تواند این باشد که آمریکا برای تدارک عملیات‌های آبی زمینی ويژه به زمان بیشتری نیاز دارد، البته این سناریو زیاد محتمل نیست ولی منتفی هم نیست.

با این حال، صرف‌نظر از درستی یا نادرستی هر یک از دو فرضیه بالا، در مجموع می‌توان گفت که ازسرگیری جنگ با حملات طولانی، گسترده، فشرده و روزانه مثل قبل چندان محتمل به نظر نمی‌رسد؛ اما انجام عملیات‌های محدود و متمرکز عمدتاً با هدف ترور همچنان محتمل است.

البته باز تاکید می‌شود که این مساله به معنای منتفی شدن کامل جنگ نیست؛ چرا که اگر هم ترامپ تصمیم به پایان جنگ گرفته باشد، بعید نیست تحولی میدانی در آب‌های منطقه ازسرگیری درگیری‌ها را تحمیل کند.

فعلاً هرچند ترامپ چنین القا می‌کند که دکمه شروع و پایان جنگ در دست اوست، اما اگر تمدید آتش‌بس به معنای پایان این جنگ باشد، تفاوت اصلی آن با پایان جنگ خرداد گذشته این است که این‌ بار جنگ در شرایطی خاتمه می‌یابد که هنوز تحولات میدانی نظامی ژئوپلیتیک مرتبط با آن در تنگه هرمز و محاصره دریایی ایران ادامه دارد.

همین وضعیت از یک سو می‌تواند فی نفسه در نقطه مشخصی زمینه ازسرگیری درگیری نظامی را فراهم کند و از سوی دیگر می‌تواند بستری اجباری برای رسیدن به توافقی میان طرفین را مهیا سازد که سرنوشت این دو جنگ را از هم متمایز کند.

در حال حاضر دستیابی به چنین توافقی دشوار و پیچیده به نظر می‌رسد، اما ناممکن نیست. این‌ که ترامپ تمدید آتش‌بس را به تعیین یک ضرب‌الاجل گره نزده است، اگر هم به معنای نامحدود کردن آتش‌بس برای پایان دادن به جنگ نباشد، احتمالاً ناشی از توصیه پاکستان و برخی مشاوران اوست که معتقدند تعیین یک اولتیماتوم صریح می‌تواند بازگشت تهران به میز مذاکرات و دستیابی به توافق را دشوارتر کند.

از آنجا که بسته ماندن تنگه هرمز و تداوم این محاصره دریایی به زیان همه طرف‌هاست، منطقا نباید این وضعیت برای مدت طولانی ادامه پیدا کند. با این حال، نباید این احتمال را نادیده گرفت که ترامپ با پایان دادن به درگیری مستقیم در پی آن باشد که بن‌بست خروج از جنگ را با محاصره دریایی به بن‌بستی برای ایران تبدیل کند؛ به این معنا که از یک سو با کنترل تبعات بسته ماندن تنگه هرمز، از این وضعیت برای تحریک کشورهای جهان از جمله چین علیه ایران استفاده کند و از دیگر سو، با تداوم محاصره دریایی بر پاشنه آشیل ایران یعنی اقتصاد تمرکز کند؛ به این امید که پیامدهای جنگ ۴۰ روزه در کنار ادامه این محاصره، بحران‌های اقتصادی را وارد مرحله‌ای پرخطر کند تا آنچه در میدان جنگ محقق نشد، از طریق تشدید بی‌سابقه این بحران‌ها به دست آید.

صابر گل‌عنبری

#فرهیختگان در دفاع
❤4
آینده هراسی
نعمت الله فاضلی، ۳۱ فروردین ۱۴۰۵

این روزها بارها و بارها مرا بخاطر دفاع از مدافعان این تجاوز به میهن سرزنش کرده و پرسیده اند شما در جایگاه روشنفکر عمومی چرا از رنج هایی که بر مردم در این روزها تحمیل شده است چیزی نمی نویسی؟ بارها خطابم قرار داده اند که گویی صدایم از جای گرم درمی آید و چیزهایی می گویی که فقط خوشایند گروه های تندرو جامعه است. یکی حتی صراحتا مرا متهم به داشتن تفکر صدا و سیمایی و ترویج تندروی و تک صدایی کرد.

واقعیت این است که من در این موقعیت بی نهایت حساس و مخاطره آمیز که ایران مورد تجاوز و تهاجم دو ارتش بی رحم و در واقع قدرتمندترین ارتش های جهان قرار دارد چاره ای جز دفاع از ایران و مدافعان ایران نمی بینم. اما به منتقدانم هم حق می دهم.

ایران شامل مردمان امروز ساکن آن نیز
هست. نمی توان و نباید درد و رنج آنها را نادیده یا دست کم گرفت. این نه تنها بخاطر مسوولیت انسانی و میهنی است که در قبال مردم داریم بلکه حتی سرنوشت جنگ هم متاثر از حال و روز مردم هم هست. هرگز نمی توان با ملتی ناراضی و غوطه ور در رنج و درد به پیروزی رسید یا شکست نخورد.

قبلا به نقل از پیتر تورچین در شاهکارش "فراجامعه" گفتم که شکست نخوردن در جنگ ها مستلزم جلب همکاری و مشارکت همگان در فرایند جنگ است. چنین همکاری نیز نیازمند ارایه تصویری امیدبخش از پساجنگ و فرداست. صرف پیروزی نظامی بر دشمن نمی تواند چنین امیدی در دل های همگان ایجاد کند. مردم یا همگان سلیقه ها و ذایقه های متنوع دارند و مهم تر، امیدی برای زندگی را طلب می کنند. چیزی که در مشاهداتم و گفتگوهایم این روزها به طور آشکار می بینم و می شنوم نه تنها کورسوی امید نیست بلکه ترس از فردا و آینده هراسی است. بگذارید دراین باب اندکی درنگ کنیم.

یکی از بارزترین پدیده های جمعی که این روزها در گفتگوهای طیف وسیعی از مردم مشاهده می کنم ترس از فردا و فردای جنگ است. این ترس و هراس جنبه ها و جلوه های گوناگون اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی دارد.

بارزترین جلوه فراگیر آن معیشت و اق6هتصاد مردم است. با گروه های متعدد از دانشگاهیان، مدیران و مردم عادی کوچه و بازار صحبت کرده ام. همه نگران فردای معیشت خود هستند. بسیاری همین حالا هم تگناهای شدید قرار دارند. اما حتی اینها هم از فردای خود عمیقا نگرانند و نمی دانند چگونه معیشت شان را تامین کنند. از کرایه خانه گرفته تا تامین نان شب.

طیف گسترده ای از حرفه و کارشان نگرانند و بی ثباتی اقتصادی آن ها را شدیدا مضطرب کرده است. تورم شدید موجب بی ثباتی کسب و کارها شده است. بیکاری که در گذشته پیشاجنگ بیداد می کرد اکنون تشدید شده است.

اما ترس دیگر نگرانی از گسترش اقتدارگرایی و تشدید سخت گیری های مذهبی و ایدیولوژیک است. نحوه برنامه های صدا و سیما و برنامه های تجمعات شبانه در میادین و خیابان ها عموما بازنمایی از گروه های مذهبی خاص اند و چندان تکثر فکری و فرهنگی و سیاسی جامعه را پوشش نمی دهند. این مساله این نگرانی را عمیقا در جامعه ایجاد کرده است که در دوره پساجنگ چه خواهد شد.

هراس از آینده شامل سرنوشت جنگ هم می شود. این پرسش مدام در ذهن و زبان بسیاری تکرار می شود که جنگ کی به پایان می رسد؟ تاب آوری جامعه نامحدود نیست و هراس از تهاجم و بمباران شهرها بویژه مناطق مسکونی و شهری و مراکز خدماتی طبیعتا دلهره آور است.
بیش از این شواهد و جلوه های آینده هراسی را بیان نمی کنم. این تجربه زیسته طیف گسترده ای از مردم است و شاید محتاج شرح و توصیف بیشتر نباشد.

این را هم اضافه کنم که قوه مجریه و دولت تا این لحظه در زمینه تامین خدمات و مواد غذایی و بسیاری امور واقعا به نحو معجزه آسایی خوب عمل کرده است و با در نظر گرفتن ابعاد بی نهایت ویرانگر و گسترده این تهاجم و تجاوز وحشیانه نمی توان قدرشناس دولت نبود، اما اینها نتوانسته اند ترس و هراس فراگیر از پساجنگ را کم کنند.

حکومت اگر در زمینه کاستن از فشارهای اقتصادی به دلیل ویرانی زیرساخت های صنعتی و خدماتی یا هزینه های جنگ نمی تواند امیدی برای فرا خلق کند، چرا در زمینه های سیاسی و فرهنگی چاره ای نمی اندیشد؟ چرا اجازه داده است فقط صدای گروه خاصی از تندروهای بنیادگرای دینی بلند باشد؟ آیا خردمندی نیست که امیدی بسوی مدارای فکری و فرهنگی ایجاد شود؟

نمی شود همکاری و همدلی همه گروه ها را جلب کرد مگر این آن ها به رسمیت شناخته شوند و کرامت و احترام شان تامین گردد. کاملا منطقی و طبیعی است که دیگران که خود را متفاوت از گروه مسلط می دانند نپذیرند زیر لوای پرچم این گروه خود را تعریف کنند. درک این امر بدیهی به نبوغ و تحلیل پیچیده ای نیاز ندارد.

👇👇👇
#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍5❤1
دلسوزانه و در مقام مدافع ایران در این جنگ نابرابر می گویم که همه دست اندرکاران تا دیر نشده چاره ای بیندیشند. فردا دیر است و بسیار دیر. هرگز جنبش ۱۴۰۱ و اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ را فراموش نکنید.

گمان نکنید بدون ایجاد تغییر در سیاست ها و گفتمان مسلط و تفکر صدا و سیمایی می توانید جامعه را آرام یا همدل و همراه خود کنید. و هرگز این گمان خطرناک را هم نکنید که بدون جلب همکاری و همدلی همگان می توانید نظم و نسق تحمل پذیر ایجاد کنید.

این جنگ می تواند ویرانی مولد باشد، یعنی تولید سرمایه اجتماعی بزرگ کند. این جنگ فرصت هم هست، اگر نخواهید پاسخ های کهنه و قدیمی به مساله های بنیادی جامعه بدهید.

از آینده هراسی موجود عمیقا بهراسید که فردای پساجنگ دیگر شاهد تجربه های خون بار دی ماه نباشید.

از من گفتن است و بس. کاش می توانستم کاری بیش از گفتن هم انجام دهم! باز هم تاکید می کنم: از این آینده هراسی سخت بهراسید؛ خیلی سخت و چاره ای عاجل کنید.


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍5
ضرورت همدلی

بعید است ما ایرانیان در این نزدیکی‌ها به آرامشی برسیم که فرصت بازسازی و بازگشت به زندگی عادی بدهد. نشانه‌ها حکایت از بحران‌های مزمن ادواری می‌کند که یکی پس از دیگری می‌تواند جان و روان رنجور جامعه را بیشتر فرسوده کند. مگر اتفاقی ویژه در این سو یا آن سوی توافق که لایعلم الغیب الا هو.
اما با همه نامرادی‌ها عشق به ایران و آن سرزمین اهورایی اجازه کسالت و نومیدی نمی‌دهد و تصویر قواره باشکوه آن، قوت روح و جان هریک از ماست. باید تدبیر کرد و راهی جست تا این مسیر دشوار زاینده و سازنده شود، نه بیش فرساینده. باید با نقشه راه حرکت کرد تا هزینه‌ها کم شود. امروز که غبارها کمی نشسته و فضای سیاسی روشن‌تر شده باید اختلاف مهلک خانواده ایرانی را به همدلی بدل کرد. باید دست به زانوی خود گرفت و ایستاد و عاقلانه از هوچیان غوغافروش و پرخاشگران لاف‌زن بی‌هنر و هزینه‌تراش در هردو سو فاصله گرفت و بسیار باید و شاید دیگر که می‌دانیم.

دیو سیاه فقر از دور خودنمایی می‌کند، امکانات پایه یک زندگی رو به محاق است، مقاومت و عزت‌نفس ایرانی فطری و باقیست اما کافی نه. دولت، نهاد دولت در ایران ما رنجور است. دولتِ تاریخی در ایران حمالی‌ست که اغلب بکار سواری مشتی دلال فرصت‌طلب می‌آید و وسیله تشکیل طبقه نوکیسه جدید، بنابراین به هرکه آمد عمارتی نو ساخت، نمی‌توان دل باخت. کاخ اخلاق و اعتقاد فروریخته و سرمایه‌های معنوی خرج شده، شخصیت‌های ملی محترم و مستقلِ مفید بلطف مدیریت عالی چهاردهه اخیر همه هو، بی‌آبرو و حذف شده‌اند، تربیت سنتی و مستقر چنان ازهم پاشیده که بزرگترها بعد از حراج حرمت، باید مراقب گریبان خویش باشند. بجای عاطفه‌های اصیل و صادق و سازنده، احساس صرفه‌جوی لرزان و بی‌ریشه نشسته است. فضای عمومی پر از صدا و ادعاست اما در عُشر این هیاهو شما حکمت زیسته و آدم ورزیده نمی‌بینید، غوغای مدعیان آب‌ندیده و راه‌نرفته اما حراف و مدرک‌دار که از بس حرف می‌زنند و نسخه مفت می‌پیچند فضا تیره می‌شود و سردرگمی بیش ...
خلاصه که تصویر این زندگی آلوده و دشوار است و حاکمیت اگر بماند خود هزار مصیبت دارد، اهلیت تولیت هم ندارد، اگر هم برود که معادله چندمجهولی‌ست.
باری، ما در آستانه ایستاده‌ایم با هزار تیر بلا که در کمین ایرانی‌ست، برخی حرف از رنسانس می‌زنند اما بنظرم چیزی دندان‌گیر از رنسانس نمی‌دانند.
ما ایرانیان باید در نسبت خود با نهاد تاریخی دولت تامل کنیم. با این مایه از نسبت و وصله ناجور، هر حاکمیتی با هر دولتی، فَـرَج ایرانی را از این ستون به آن ستون می‌برد، و تبدیل طبقات می‌کند و بس.

رضا بهشتی‌معز
فیسبوک نگارنده


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍4❤2🔥2
برنی سندرز، سناتور آمریکایی در واکنش به برنامه دولت ترامپ برای کمک اقتصادی به امارات: به من بگویید افراطی، اما فکر نمی‌کنم باید میلیون‌ها آمریکایی را از پوشش بهداشت و درمان محروم کنیم در حالی که یک دیکتاتور بی‌رحم را که دارایی خانواده‌اش ۳۰۰ میلیارد دلار است، نجات دهیم


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍6
ایران پس از جنگ: فرسایش مشروعیت، شکاف در بالا، بازسازی از پایین

ایرانِ پس از جنگ نه تکرار دهه ۶۰ است و نه شبیه نسخه‌های آماده‌ای چون عراق و صربستان. علیرضا بهتویی در گفت‌وگو با رادیو زمانه توضیح می‌دهد که فرسایش مشروعیت، شکاف در میان نخبگان، نقش چندلایه سپاه و بحران عمیق اقتصادی، جامعه را وارد مرحله‌ای تازه کرده است؛ مرحله‌ای که در آن نه فروپاشی ساده است و نه بازسازی ناممکن. پرسش اصلی این است: آیا جامعه مدنی می‌تواند از دل این ویرانی، با یک افق «نرمال» و از پایین، نیرویی برای تغییر بسازد؟

https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/886733/&rhash=0ceb6994783a68


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍3
روایت عبدالکریم سروش از دوران پس از صلح: جا دارد که  رزمندگان خود را تحسین کنیم/ رنج‌های تاریخی به ما آموخته که چگونه از سرمایه‌های خودمان استفاده بهینه کنیم

امیدواریم که کشور ما آینده خوشی در پی داشته باشد اگر جهان خواران و جهانداران بگذارند. نسیمی می‌وزد اما آیا این نسیم پایدار است یا دوباره با پیمان‌شکنی و بدعهدی پیمان‌شکنان باز خواهد ایستاد

ما پیمان شکنی و بدعهدی از اینان کم ندیده‌ایم. همان که قرآن گفته که هیچ پیمانی را نگه نمی‌دارند بلکه عهود خود را می‌شکنند.

عهدشکنی از رذیل‌ترین رذائل اخلاقی است که متاسفانه در ناجوانمردان و خون آشامان بیشتر دیده می‌شود و ما هم از سوء‌بخت گرفتار این خون آشامان شده‌ایم از یک طرف آن رژیم کنعانی و از طرفی هم این رژیم آمریکایی.

جا دارد که ما رزمندگان خود را  تحسین کنیم. امروز کوس پیروزی ایرانیان را همه جا بر بام جهان می‌نوازند و من بسیار خشنودم و مفتخرم که چنین وضعی در کشور ما پدید آمد و به حمدالله ایرانیان و زانوی تسلیم در نیامدند و دست بالا نکردند. بلکه سرفرازانه و سربلندانه در مقابل دشمن خونخوار ایستادند و نشان دادند که در مقام دفاع از مکتب خود و میهن خود جانانه فداکاری می‌کنند و خون‌فشانی می‌کنند و از دادن جان دریغ ندارند.

آرزو می‌کنیم که حکومت ایران پس از این پیروزی جنگی سرمست از غرور بر نیاید. بلکه در مقابل مردم متواضع‌تر و فروتن‌تر شود و به قانون بهتر و بیشتر از گذشته گردن بنهد و عدالت را بهتر و بیشتر از گذشته حکم فرما کند و داد مظلومان را بستاند و ظالمان را به چوب دستی عدالت ادب کند و زندانیان سیاسی را آزاد کند و با مردم از در آشتی درآید و ناروایی‌ها و رسم‌هایی را که در گذشته بر مردم رفته است جبران کند و به عهد خویش با مردم وفادار باشد. و عدالت را که سر حلقه سیاست و اخلاق است پیش چشم بدارد.

مبادا با زبان زور با مردم سخن بگوید مبادا گمان کند که جایگاه الهی در میان مردم دارد. بلکه خود را یکی از این مردم بشمارد. از تخت سرمستی و غرور پایین بیاید با مردم همنشینی کند این مردم فداکار این مردم ستم دیده این مردم دردمند و مرهمی بر زخم‌های ان‌ها بگذارد.

ما امیدواریم که دوره سوم جمهوری اسلامی در ایران دوره‌ای باشد بسیار بهتر از دوران‌های پیشین و ما روزهای روشن و سپیدی را در پیش رو داشته باشیم من بسیار امید می‌برم که چنین شود و از گذشته عبرت بگیریم درس بیاموزیم. عقلا بتوانند در امر سیاست کشور مشارکت کنند و با حسن تدبیرشان امور را سامان بدهند. پا به پای هم کشوری بسازیم که چشم دیگران را خیره کند و الگویی بشود هم برای تاریخ ما و هم برای جهانیان.

ما می‌توانیم ما مغزهای بسیار توانمند و توانایی داریم آدمیان با وجدانی داریم حتی رنج‌های تاریخی به ما آموخته است که چگونه از سرمایه‌های خودمان استفاده بهینه کنیم. به شرط اینکه فضایی باشد که این امکان رو فراهم کند.

حجم این دفاعیات نظامی که در ایران صورت می‌گیرد و این سلاح‌های پیشرفته‌ای که ساخته شده همه محصول مغزهای توانای دانشمندان کشور ماست بر آنها باید آفرین گفت. شهید دادند. کشته دادند و محرومیت کشیدند با همه این احوال این کشور را چنان تقویت کردند که در مقابل دشمنان بایستد و آنها را حیرت زده و خیره کند امیدواریم از این توانایی‌ها بهره‌برداری بهینه بشود.

جوانان ما کسانی که در خارج کشور کار می‌کنند و دانش می‌آموزند فرصت بیابند مجال بیابند و که بتوانند به کشور خودشان برگردند و با برگشتن‌شان با لبخند متولیان روبرو شوند. مجال برای کار آنها باشد آزادی برای رفتار انها باشد برای دانش‌آموزی و دانش‌اندوزی باشد. دانشگاه‌های ما جزو معتبرترین دانشگاه‌های جهان به شمار بروند مغز پروردن نه فراری دادن مغزها کارشان باشد. آنگاه است که ما می‌توانیم به یک جامعه توانا و یک جامعه مدنی امید بورزیم و آن را محقق بسازیم انشالله که چنین خواهد بود.


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7❤1👎1
واکنش تاکر کارلسون به دیدگاه اسرائیل در مورد خرد کردن مجسمه عیسی مسیح (ع)
توسط سرباز ارتش اسرائیل در جنوب لبنان:

نه تنها کسی که این کار را انجام داد "مجازات" شد، بلکه دیدم، که تنها کسی که مجازات شد فیلمبردار بود. افشای آنچه ارتش اسرائیل برای بقیه جهان انجام می‌دهد، "جنایت واقعی" است.

چیزی که نمی‌شنوید، اما می‌پرسیم چرا این اتفاق در وهله اول رخ داده است؟ چرا یک سرباز اسرائیلی می‌خواهد این کار را انجام دهد؟ این چه چیزی را از نگرش ارتش اسرائیل و خود اسرائیل نسبت به مسیحیت منعکس می‌کند؟ این هرگز مورد توجه قرار نمی‌گیرد.

تنها چیزی که مهم است این است که بقیه جهان چگونه آن را درک می‌کنند و به طور خاص مسیحیان انجیلی آمریکایی که آخرین سنگر حمایت از اسرائیل در آخرین کشور جهان بودند.

بنابراین از نگاه اسرائیل، مشکل این نیست که این اتفاق افتاده است. بلکه مشکل این است که انجیلی‌های آمریکایی ممکن است از آن مطلع شوند.

اگر یک سرباز آمریکایی وارد کنیسه‌ای در این یا هر کشور دیگری شود و طومار تورات را بسوزاند، به شدت و به حق مجازات خواهد شد.

شما نمی‌توانید به نمادهای مذهبی دیگران بی‌احترامی کنید. این کاملاً اشتباه است و افرادی که این کار را انجام می‌دهند باید مجازات شوند.

در این مورد، به مسیحیانی که مسیح آنها مورد تمسخر قرار گرفته است - مجسمه عیسی با پتکی که خودشان هزینه‌اش را پرداخت کرده‌اند خرد شده است - گفته می‌شود: "نه، نه، نه، این هیچ معنایی ندارد، و اگر فکر می‌کنید که چنین معنایی دارد، آدم بدی هستید."/ انتخاب


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
‏گنجور فقط یک آرشیو دیجیتال نیست؛ حافظه‌ی زنده‌ی ادبیات فارسی است. جایی که شعر و نثر از انحصار کتابخانه‌ها خارج و به متن زندگی روزمره برمی‌گردد. در دورانی که هویت‌ها به‌سرعت بازتعریف می‌شوند، گنجور یادآوری می‌کند که ایران نه فقط یک جغرافیاست، بلکه یک سنت زبانی و تخیلی عمیق است که هنوز نفس می‌کشد. گنجور حق ماست. ادبیات حق ماست. دسترسی به آن حق ماست، چه در ایران و چه بیرون آن.
دسترسی به آن و سایر منابع فرهنگی و علمی را باز کنید

حسین قتیب
👍4🕊1