فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
بازارچه کتاب تفلیس👇
👍1
فرهیختگان
Photo
کتاب و نویسنده

عصر امروز فرصتی دست داد تا سری به «بازارچه کتاب تفلیس» بزنم؛ فضایی زنده و پویا که در آستانه برگزاری «نمایشگاه بین‌المللی کتاب تفلیس» جلوه‌ای متفاوت از حیات فرهنگی قفقاز را به نمایش گذاشته بود.
در تفلیس، فرهنگ، ادبیات، تاریخ و فلسفه نه مفاهیمی انتزاعی، بلکه بخشی از زیست روزمره جامعه‌اند. بی‌دلیل نیست که در طول تاریخ، این شهر مأمن و الهام‌بخش شاعران، نویسندگان و اندیشمندانی از روسیه، ایران و جهان ترک و اروپایی بوده است. مکتب نگارشی تفلیس نیز همچنان به‌عنوان یکی از نقاط روشن در حافظه فرهنگی منطقه باقی مانده است.
آنچه امروز بیش از هر چیز توجهم را جلب کرد، حضور پرشور جوانان و نوجوانانی بود که به‌دور از هیاهوی دنیای مجازی، با اشتیاق به سراغ کتاب آمده بودند. صحنه‌هایی از انتخاب، ورق‌زدن و خرید کتاب، با کیسه‌هایی پر از آثار متنوع، تصویری دلنشین از پیوند نسل جدید با دانش و اندیشه را ترسیم می‌کرد.
در حاشیه این بازدید، گفت‌وگویی کوتاه با یکی از مسئولان حوزه نشر خانم ناتالیا (ناتو) Alhazishvili داشتم. او به چالش‌های مرتبط با کپی‌رایت و تأثیر آن بر همکاری‌های بین‌المللی اشاره می‌کرد. واقعیتی که نشان می‌دهد چگونه گاه سیاست و محدودیت‌های ناشی از تحریم‌های بانکی آمریکا حتی برای ناشران، بر مسیر طبیعی تبادل فرهنگی نیز سایه می‌اندازد.
با این حال، آنچه در این بازارچه و نیز در آستانه نمایشگاه بین‌المللی کتاب دیده می‌شد، نشانه‌ای روشن از پویایی فکری جامعه گرجستان داشت. حتی اگر این دو رویداد نمایشگاهی کتاب در تفلیس به موازات هم حرکت کنند، پیام مشترکشان برای هر ناظر بیرونی روشن است:
مردم گرجستان برای فکر و اندیشه ارزش و اعتباری شایسته قائل هستند.
چند هفته‌ی دیگر، تفلیس میزبان نمایشگاه بین‌المللی سالانه خود خواهد بود و به یقین در آن نیز حضور خواهم داشت تا از نزدیک، این جریان پرخروش اندیشه را روایت کنم.
تصاویری که امروز دیدم، ماندگار بود: کودکانی که نشسته بودند و کتاب‌هایی را با صدای نویسندگان می‌شنیدند؛ خوانندگان، ادبا و شاعران که با دقت به نقد آثار و مفاهیم می‌پرداختند؛ و مجموعه‌هایی چون نقشه‌های تاریخی که جذابیتی خاص و اثرگذار برایم داشت.
بیش از دو دهه پیش، زمانی که مسئولیت مرکز اسناد و تاریخ دیپلماسی وزارت امور خارجه را بر عهده داشتم، یکی از مأموریت‌هایم گردآوری و مجموعه‌سازی نقشه‌ها و آثاری بود که بتواند به غنای فرهنگی ایران کمک کرده و پیوندهای تاریخی آن با محیط پیرامونی را روشن‌تر سازد. امروز، مواجهه دوباره با چنین آثاری، برایم یادآور همان دغدغه‌ها و تلاش‌ها بود.
به‌جرأت می‌توانم بگویم که امروز، بهترین دقایق کاری خود را در فضای کتاب سپری کردم. وقتی به جلدهای رنگارنگ کتاب‌ها و نام نویسندگان می‌نگریستم، احساس می‌کردم با بخشی از اندیشه و فرهنگ مردم گرجستان روبه‌رو شده‌ام. نویسندگانی که شاید نامشان برایم آشنا نبود، اما از خلال عنوان‌ها و طرح جلدها، می‌کوشیدم با جهان فکری آنان ارتباط برقرار کنم.
امیدوارم به‌زودی شاهد شکل‌گیری نهضتی جدی در ترجمه ادبیات معاصر گرجستان در ایران باشیم؛ حرکتی که بتواند جامعه ایران را بیش از پیش با عمق اندیشه، تخیل و جهان‌بینی امروز مردم قفقاز آشنا سازد.

سیدعلی موجانی

#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍2❤1
درباره مطالبه دخالت خارجی

حسین درودیان

یکی از رخدادهای تلخ در ماه‌های اخیر، مطالبه حمله خارجی از سوی برخی ایرانیان بود. از قول دوستی شنیدم برطبق یک نظرسنجی (که وثاقتش برای من محرز نیست) پس از وقایع دی ماه میزان حمایت از این اتفاق در بین ایرانیان به ۲۰٪ رسیده بود! باورنکردنی. مشاهدات مستقیم دست‌کم در بین طبقه متوسط هم خیلی دور از این برآورد نبود. این وضعیت آنجا تبدیل به فاجعه می‌شود که بنظر میرسد این قضیه در حمله نظامی اخیر آمريکا و اسرائیل بی‌اثر نبوده است.

ساده‌ترین واکنش به این موضوع، تقلیل موضوع به سطح اخلاقی و بی‌وطن و بدجنس دانستن آدمهاست. پیداست که این مواجهه، غیرتحلیلی و به دور از آسیب‌شناسی است و از محرک‌ها و عوامل زمینه‌ساز غفلت می‌ورزد.

دو عامل را در جدی‌شدن و وسعت این مطالبه دخیل میدانم. اولی افول دائمی اقتصادی است. طی سال‌های اخیر ایرانیان در گذران زندگی روزمره با دردسر دائمی روبرو بوده‌اند. تورم بالای خوراکی، افت شدید دسترسی به مسکن، کاهش کیفیت خدمات عمومی و جاماندگی دستمزدها از تورم و بی‌مهاری قیمت ارز، مهمترین جلوه‌های اختلال در زندگی روزمره مردم است. بویژه که هیچ افقی برای پایان این وضعیت هم موجود نبوده است. طبیعی است که وقتی کاسه صبر آدمها لبریز میشود، فکر می‌کنند کاش یک نیروی نجات‌بخش بیرونی وارد شود و این روند را متوقف کند

عامل دوم، انسداد سیاسی است. نظام عملا ثابت کرده راه مسالمت‌آمیز و مبتنی بر صندوق رأیی برای تغییر سیاست‌های داخلی و خارجی وجود ندارد. نمایندگان چنین تغییری اساسا راهی به انتخابات نمی‌یابند و حذف میشوند. اگر هم ناغافل از درز و سوراخی رد شده و وارد حاکمیت شوند، مهار می‌شوند. هیچوقت یادم نمی‌رود یکی در توییتر نوشته بود ما برای ایجاد تغییر مسالمت‌آمیز به ری‌شهری و دری نجف‌آبادی هم رأی دادیم. اشاره‌اش به انتخابات سال ۹۴ خبرگان بود که طبقه تغییرخواه با یک مشارکت گسترده، افرادی مثل مرحوم مصباح یزدی را از مجلس خبرگان حذف کردند. مرحوم آقای خامنه‌ای از آن اتفاق برآشفته شد و علنا از این رأی و نتیجه‌اش انتقاد کرد. سپس آقای جنتی به عنوان رئيس خبرگان تعیین شد تا به رأی‌دهندگان پیام دهند که بیخودی زور نزنید ما بیدی نیستیم که با این بادها بلرزیم.

هدف نظام، طبعا منصرف‌کردن مردم از تغییرخواهی بود. البته این هدف تا حد خوبی هم محقق شد. الان مدتهاست جامعه ایران، به‌شدت درمقایسه با قبل نسبت به سیاست داخلی بی اعتناست. نرخ مشارکت در انتخابات که سابقا به‌ندرت زیر ۶۰٪ می‌آمد و حتی نصاب ۸۵٪ را هم داشت، حالا به زحمت به ۴۰ می‌رسد. نظام به خواسته‌اش رسید اما شاید حواسش نبود که انتخاب همه آدمها پس از ناامیدشدن از تغییر، بی‌تفاوتی نیست، بلکه برخی هم به فکر راههای بدیل می‌افتند. مداخله خارجی یکی از این راههاست.

خلاصه اینکه مطالبه مداخله نظامی خارجی در بین ایرانیان به عنوان یک حرکت بر ضد منافع ایرانیان، ریشه در سرخوردگی مردم از افول ممتد اقتصادی و انسداد مسیر تغییرات مسالمت‌آمیز سیاسی است و تقلیل آن به سطح اخلاقی نادقیق و ناکافی است


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍2
شرکت بیمه اعتبار تجاری «آلیانتس ترید» هشدار داد که پیامدهای جنگ با ایران می‌تواند طی دو سال آینده بیش از ۱۵ هزار شرکت دیگر را در سطح جهان به ورشکستگی بکشاند؛ روندی که به گفته این نهاد، آسیا بیشترین ضرر از آن را متحمل خواهد شد.

بر اساس تازه‌ترین ارزیابی این شرکت که روز پنج‌شنبه سوم اردیبهشت منتشر شده است،شمار ورشکستگی کسب‌وکارها در جهان در سال ۲۰۲۶ حدود ۶ درصد افزایش می‌یابد تا برای پنجمین سال متوالی شمار شرکت‌های ورشکسته در جهان رو به افزایش باشد. آلیانتس ترید برآورد کرده است که جنگ ایران به‌تنهایی حدود ۷ هزار مورد در سال ۲۰۲۶ و نزدیک به ۷۹۰۰ مورد دیگر در سال ۲۰۲۷ به آمار ورشکستگی‌ها اضافه خواهد کرد.

ادامه گزارش در نیماد
https://neemaad.com/nmd10031867.htm


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍1
دفاع مقدس سوم؛ جنگ بر سر ادراک/ چگونه اینترنت، خیابان، رسانه و دیپلماسی به اجزای یک جنگ واحد تبدیل شدند؟
حسام‌الدین آشنا در #خبرآنلاین نوشت:
جنگ را معمولاً با موشک، آتش، ویرانی و جابه‌جایی نیروها می‌شناسیم. اما جنگ‌های امروز فقط در آسمان و زمین و دریا پیش نمی‌روند. آن‌ها هم‌زمان در ساحت ادراک، روایت، تصویر، شبکه‌های اجتماعی، رسانه‌ها و افق انتظار جامعه نیز جریان دارند.

از همین منظر، آنچه در این نوشتار «دفاع مقدس سوم» نامیده می‌شود، فقط یک رویارویی نظامی نیست. این جنگ، در سطحی عمیق‌تر، صحنه نبردی سازمان‌یافته بر سر «میدان ادراک» است.

خاموشی دیجیتال چه کرد؟
اگر بخواهیم مهم‌ترین اقدام دفاعی جمهوری اسلامی را در این میدان ارتباطی برجسته کنیم، آن اقدام «خاموشی دیجیتال» است. این خاموشی را نباید تنها یک محدودیت فنی یا امنیتی دانست. اهمیت آن در این است که دولت با این ابزار صرفاً محتوای پیام را کنترل نمی‌کند، بلکه بر خودِ امکان روایت‌شدن جنگ مداخله می‌کند.

وقتی اینترنت در مقیاس گسترده محدود می‌شود، تنها سرعت دسترسی پایین نمی‌آید؛ نسبت میان داخل و خارج، میان روایت رسمی و روایت بدیل، و میان ادعا و راستی‌آزمایی نیز دگرگون می‌شود.

آیا ایران اینترنشنال تنها یک تلویزیون است؟
در این میان، ایران اینترنشنال را نمی‌توان صرفاً یک شبکه خبری دانست. در شرایط انسداد ارتباطی، چنین رسانه‌ای به سکویی چندکارکردی تبدیل می‌شود: هم خبر منتقل می‌کند، هم مستندات پراکنده را گرد می‌آورد، هم میان داخل و خارج پیوند برقرار می‌کند، و هم به آرشیوی برای حفظ حافظه و عاطفه جمعی بدل می‌شود.

اهمیت این سکو دقیقاً در همین چندلایه بودن آن است. اینجا دیگر با رسانه‌ای مواجه نیستیم که فقط گزارش بدهد؛ با نقطه‌ای فعال در رقابت روایی روبه‌رو هستیم که هم‌زمان واسطه، حافظه، ضد روایت و میدان نزاع است.

آیا سکوهای دیجیتال اتاق فرمان است؟
یکی از روشن‌ترین جلوه‌های ارتباطات راهبردی آمریکا در این جنگ را می‌توان در نقش Truth Social دید. این سکو برای دونالد ترامپ تنها یک رسانه شخصی نبود. به اتاق فرمان علنی جنگ تبدیل شد. او از این روش تنها موضع‌گیری نمی‌کرد؛ ریتم سیاسی جنگ را تنظیم می‌کرد.

در این میان، واکنش‌های مقام‌های ایرانی، به‌ویژه قالیباف، اهمیتی خاص پیدا می‌کند. اهمیت این واکنش‌ها در آن نیست که فقط ادعاهای ترامپ را رد کردند، بلکه در این است که کوشیدند منطق اثرگذاری آن را بی‌اعتبار کنند.

آیا خیابان رسانه است؟
تجمعات شبانه در تهران و حضور مقام‌های ارشد در میان جمعیت را نباید صرفاً نمایش سیاسی یا راهپیمایی حمایتی دانست. این صحنه‌ها از منظر ارتباطات راهبردی، خودِ رسانه‌اند. حضور در میدان تنها نشانه وفاداری نیست؛ کنشی برای بازنمایی پایداری، هم‌سرشتی و هم‌سرنوشتی و کنترل اجتماعی است.

حاکمیت با مدیریت خیابان و با حضور جمعیت، تصویر یک نظام پابرجا را بازتولید می‌کند؛ جامعه حامی نیز با حضور خود، از موقعیت مخاطب صرف خارج می‌شود و به بازیگر مرئی جنگ بدل می‌گردد. از این روی، این تجمعات را باید بخشی از معماری ارتباطی جنگ دانست، نه صرفاً رویدادهایی در حاشیه آن.


آیا دیپلماسی دیجیتال در میدان است؟
در کنار همه این‌ها، دیپلماسی نیز در این جنگ از شکل سنتی خود خارج شد. دیگر فقط مذاکره در اتاق‌های بسته مطرح نبود. با نوعی «دیپلماسی دیجیتال» روبه‌رو بودیم که در آن ایران، آمریکا، اسرائیل و بازیگران منطقه‌ای هر یک می‌کوشیدند در عرصه عمومی خود را طرف مسئول‌تر، منطقی‌تر یا صلح‌طلب‌تر نشان دهند.

جنگ تنها در میدان نظامی تعیین نمی‌شد؛ در این‌که چه کسی می‌تواند خود را حامی صلح، مدافع ثبات، یا قربانی تجاوز نشان دهد نیز تعیین می‌شد.

دفاع مقدس سوم تنها جنگ بر سر خاک و آسمان و دریا نبود؛ جنگ بر سر ادراک نیز بود. و شاید درک همین نکته است که می‌تواند ما را به فهم دقیق‌تری از منطق جنگ‌های معاصر برساند: اینکه امروز پیروزی تنها در میدان عملیات رقم نمی‌خورد، بلکه در توانایی سازمان دادن به میدان ادراک نیز شکل می‌گیرد.
متن این یادداشت را اینجا بخوانید:
https://khabaronline.ir/xpN4w

#فرهیختگان در دفاع میهنی
❤1🔥1
ایران هنوز زنده است ..

✍️زنده یاد محمد علی اسلامی ندوشن

«به‌رغم تلخ‌کامی‌ها، ما حق داریم که به کشور خود بنازیم...
کمر ما در زیر بار تاریخ خم شده است
ولی همین تاریخ به ما نیرو می‌دهد و ما را بازمی‌دارد که از پای درافتیم.

کسانی که در زندگی خویش رنج نکشیده‌اند سزاوار سعادت نیستند.
تراژدی همواره در شأن سرنوشت‌های بزرگ بوده است.
ملت‌ها نیز چنین‌اند...
آنچه ملتی را آبدیده و پخته و شایسته احترام می‌کند، تنها فیروزی‌ها و گردن‌فرازی‌های او نیست‌، مصیبت‌ها و نامرادی‌های او نیز هست.»

«ایران به‌رغم همه حادثات، به‌رغم همه افتادن‌ها و برخاستن‌هایش هنوز زنده است.»

من در قعر ضمیر خود احساسی دارم، چون گواهی گوارا و مبهمی که گاه به‌گاه بر دل می‌گذرد؛ و آن این است که رسالت ایران به پایان نرسیده است، و شکوه و خرمی او به ‌او باز خواهد گشت.

من یقین دارم که ایران می‌تواند قد راست کند، کشوری نام‌آور و زیبا و سعادتمند گردد،
و آنگونه که درخور تمدن و فرهنگ و سالخوردگی اوست، نکته‌های بسیاری به جهان بیاموزد...

این ادعا، بی‌شک، کسانی را به لبخند خواهد آورد..
گروهی هستند که اعتقاد به ایران را اعتقادی ساده‌لوحانه می‌پندارند، لیکن آنانکه ایران را می‌شناسند هیچ گاه از او امید برنخواهند گرفت.

ایران سرزمین شگفت‌آوری است..
تاریخ او از نظر رنگارنگی و گوناگونی کم‌نظیر است.
بزرگترین مردان و پست‌ترین مردان در این آب و خاک پرورده شده‌اند، حوادثی که بر سر ایران آمده بدان‌گونه است که درخور کشور برگزیده و بزرگی است..
فتح‌های درخشان داشته است و شکست‌های شرم‌آور، مصیبت‌های بسیار و کامروایی‌های بسیار، گویی روزگار همه بلاها و بازی‌های خود را بر ایران آزموده است..
او را بارها تا لب پرتگاه برده و باز از افتادن بازش داشته.

ایران، شاید سخت‌جان‌ترین کشورهای دنیاست..
دوره‌هایی بوده است که با نیمه‌جانی زندگی کرده اما از نفس نیفتاده و چون بیمارانی که می‌خواهند نزدیکان خود را بیازمایند، درست در همان لحظه که همه از او امید برگرفته بودند، چشم گشوده است و زندگی را از سر گرفته است.

#فرهیختگان در دفاع میهنی
❤4
دوستان گرامی،

در بخش هفدهم از مجموعه‌ی «آبادانی ایران؛ ورای اسطوره‌اندیشی»، من در قالب بحثی انتقادی به موضوع «فارسی در برابر عربی» پرداخته‌ام و کوشیده‌ام نسبت زبان، هویت، و فهم ما از ایران را از منظری تحلیلی بازاندیشی کنم. در این گفتار، تلاش من بر آن است که از دوگانه‌سازی‌های ساده‌انگارانه فاصله بگیرم و نشان دهم که مسئله‌ی زبان، فقط یک موضوع فرهنگی یا تاریخی نیست، بلکه با نوع نگاه ما به ایران، گذشته‌ی آن، و امکان‌های آینده‌اش پیوندی عمیق دارد.

لینک ویدیو:
https://youtu.be/DwKVVQojjvg?si=_nJSAPLsJCLkZL0r
علی میرسپاسی


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔻کامیلیا جبران (متولد ۱۹۶۲ اهل عکای فلسطین) و از خوانندگان مشهور فلسطینی است. پدر و برادرش موسیقی‌دان بودند. در قطعه‌ای که می‌شنوید 👆🏿کامیلیا خودش عود می‌نوازد و هم‌هنگام می‌خواند. شعری که می‌خواند متعلق به بول شاوول شاعر لبنانی است. این قطعه بخشی از تأملات شعری شاوول در مواجهه با ویرانی و جنگ است، موقعیتی که در آن زبان از نام‌گذاری فاجعه باز می‌ماند.

كيف أسمّيها، كلَّ هذه الحروب؟
(چگونه نام‌ نهم، تمام این جنگ‌ها را؟)

كيف أسمّيها، المدنَ المحروقة،
(چگونه نام‌ نهم، این شهرهای سوخته را؟)

الجبالَ، المخيلاتِ، المقطوعةَ الجموع؟
(کوه‌ها، خیال‌ها، و توده‌های از هم گسیخته را؟)

كيف أسمّيها؟
(چگونه نام‌شان نهم؟)

أو لم يبقَ لي سوى نظرةٍ واحدة
(آیا مرا جز تک‌نگاهی باقی مانده؟)

وإلى جدارٍ واحد
(خیره به تک‌دیواری،)

وفي اتجاهٍ واحد؟
(و به سوی واحد؟)

یاسر میردامادی


#فرهیختگان در دفاع میهنی
🔥4❤2
مرثیه‌ای بر گسترش خشونت در ایران
علی افشاری

امروز باز جان انسانی توسط قوه‌قضائیه عاری از عدالت گرفته شد. امیرعلی میرجعفری، جوان تهرانی، به دار آویخته شد، بدون آنکه آئین دادرسی منصفانه در بررسی پرونده وی اعمال شده باشد. ادعاهای قوه قضاییه نظام بیدادگر جمهوری اسلامی‌اعتبار ندارد، اما بر اساس همان «جرائمی» که برایش ردیف کردند، او‌ سزاوار مجازات مرگبار نبود!

‏فراتر از آن، در ژرف‌کاوی ماجرا، جمهوری‌اسلامی مسئول این جرائم است. در متن ادعایی اعترافات وی عضویت در شبکه موساد ذکر نشده است. درست کردن کوکتل مولوتوف و‌حمل سلاح سرد هم نیاز به تعلیم مستقیم از موساد ندارد!
‏جوانانی مانند او اگر به پلیس حمله کرده باشند و یا مسجد آتش زده باشند، حداکثر ممکن است در شعاع تحریکات سلول‌های موساد و رسانه‌های تحت نفوذ آن بوده باشند. کثیری از آنها را شدت ظلم، بی‌عداتی و‌ بی‌آیندگی و‌ تحقیرها و ستم‌های متحمل‌شده به سمت کنش‌های تند و خشونت‌آمیز کشاند.

وقتی مساجد به جای آنکه خانه‌های نور و امید و محل التجاء و پناهگاه روانی و مرکز معنوی باشند، به تریبون‌های تبلیغاتی حکومت نامقبول و جولان بسیجی‌های عسس‌مآب تبدیل می‌شوند، آنوقت نفرت از آنها در بخش خارج از پایگاه اجتماعی نظامی که هر روز کوچکتر شده و جمع بیشتری را به جمع غیرخودی‌ها می‌راند، موج خواهد زد و به گاه حادثه بنزین کنش اعتراضی باخشونت می‌شود.

به نظرم بخش اصلی کسانی که در اعتراضات دی‌ماه چوب و سنگ و کوکوتل‌مولوتوف حمل کردند و با ماموران درگیر شدند و ساختمان‌ها را آتش زدند، وابسته به جایی نبودند، خشم ‌، استیصال، تحریک به خشونت از سوی رضا پهلوی و نبود مرکز رهبری کننده اعتراضات درست آنها را به آن بیراهه کشاند. تیپ‌هایی از جوانان و نوجوانان به خیابان‌ها آمدند که تجربه فعالیت سیاسی و کنش اجتماعی نداشتند و در نتیجه غریزی عمل کردند.

‏حال با کشتن میرجعفری خانواده‌ای به جمع سوگواران اضافه شد و چه بسا کینه‌به‌دل‌گرفتگان. نتیجه، گسترش عمق استراتژیک خشونت در جامعه است که مسئول اصلی آن نهاد ولایت‌فقیه است که رسالتش مرگ‌گستری است. درسویی دیگر نیز پهلوی و دیگر براندازان کلاسیک، قهقه‌زنان کشتن و کشته‌شدن و جاری شدن سیلاب خون در جامعه هستند تا بر موج آن سوار شده و به ساحل قدرت برسند.

‏لعنت بر سیاستی که حفظ حرمت جان انسان و مرگ‌گریزی در کانون توجهش نباشد. بیش از گذشته مخالفت با خشونت چه از سوی حکومت و چه به عنوان کنش اپوزیسیونی و عمل مبارزاتی اهمیت پیدا کرده است. قبول دارم که این دو نوع خشونت نه از یک سنخ هستند و نه وزن برابر دارند اما هر دو یکدیگر را تقویت می‌کنند و‌ بر دشواری رسیدن به سعادت و بهبود ملک و ملت و تحکیم همبستگی ملی می‌افزایند.


#فرهیختگان در دفاع میهنی
❤3👍2
نسخهٔ شفای وطن

نظام فعلی ایران در این چهل و هفت سال چندان در عموم ساحات مُلکداری، خبط و خطاهای بیشماری داشته‌است که عدّه‌ای به این نتیجه رسیده‌اند که علاج امراض مُهلکِ ایران موقوف دخالت اجنبی و‌ جنگ و تهاجم و براندازی و برقراری یک نظام تازه و به‌روز است!
نگارنده - چنان‌که پیش از شروع جنگ در یادداشتی ضدّ جنگ در همین کانال گفته‌ام (این‌جا) - با این نگاه همراه و همداستان نیستم. من هم به نظام فعلی ایران انتقادات عمیق و تندی دارم؛ امّا هرگز به دخالت اجنبی و جنگ و انقلاب و براندازی معتقد نیستم. ایران در یکصد و بیست سال گذشته چهار پنج انقلاب و شبه انقلاب را از سرگذرانده‌است. مگر یک کشور برای عبور از نظام سنّتی به مدرن به چند انقلاب و زیر و زبر شدن احتیاج دارد؟ و اساساً یک کشور در یک قرن مگر تاب چند انقلاب و شبه انقلاب را دارد؟ در جریان هر انقلاب در ایران، بنیان‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ما پیوسته در حال جابه‌جایی و زیر و زبر شدن بوده‌است. از یاد نبریم شرط نخست برای تحقّق تجدّد، ثبات و پایداری امور است. در شرایط بی‌ثباتی‌های عظیم و پیوسته، جامعه برای رفتن به شاهراه توسعه فرصت پیدا نمی‌کند.
بدون تردید اگر نظام فعلی با همین سازوکارها برجا بماند هزینه‌هایی که بر گُردهٔ مردم و‌ میهن بارمی‌شود به مراتب کمتر از هزینه‌های گزاف و گرانی است که پس از جنگ و براندازی و‌ کودتا و... بر گُردهٔ مردم و مملکت بار می‌شود. کسی که نسخهٔ شفای وطن را در دست‌اندازی اجنبی به خاک ایران و‌ براندازی می‌بیند کمترین اطلاعی از بافت فکری و فرهنگی مردم ایران ندارد.
نسخهٔ شفای وطن به عقیدهٔ نگارنده دو چیز است: استحاله از درون و اصلاحات از بیرون، و فرهنگ گفتگو را پاس داشتن.

استحاله از درون و اصلاحات از بیرون امری ناگزیر و قطعی و یقینی است. فرایندی که صبوری و حوصله و تأمّل و هوشیاری می‌طلبد. باور کنیم که قرار نیست ما به عمر خود نتایج چنین فرایندی را ببینیم؛ امّا به عنوان یک ایرانی که ایران و فرهنگ و تاریخش به گردن ما حقوق بزرگ و بسیاری دارد وظیفه داریم خردمندانه به این فرایند کمک کنیم. هوشیار باشیم و با دیدن تحلیل‌های موذیانه و رنگارنگ صفحات و شبکه‌های بیگانه، از راه روشنِ عقل و آهستگی دور نشویم. ظرفیت‌های طمع‌ورزی اجانب را در درون ایران از بین ببریم. حکومت پدیده‌ای مادی و تغییرپذیراست. انسانها در هر نسلی رفتار و‌ گفتار و پنداری متفاوت با نسل پیشین خود دارند. به مرور و با گذر ایّام حکومت و‌ مردمان یک جغرافیا در معرض استحاله و اصلاح قرار می‌گیرند. گذار از این راه دشوار و درشت و سنگلاخ، هزینه‌هایی بسیار کمتر از براندازی و‌ کودتا و انقلاب و زیروزبر شدن کشور دارد. اگر در همین جنگ جاری زیرساخت‌های انرژی منهدم شوند به زندگی عشایری و بدوی باز خواهیم گشت. مردمانی که آرمان‌شهری خیالی و انتزاعی در ذهن دارند و برای رسیدن به چنین خیال موهومی به دنبال راهی میان‌بر هستند جز حسرت و حیرانی دستاوردی نخواهندداشت. میوه‌ای که بر درخت هست زمانی می‌رسد و قابل تناول می‌شود که زمان به صورتی طبیعی بر آن بگذرد و بر اثر مرور زمان به منزل تکامل و پختگی برسد. تغییرات اجتماعی و سیاسی و تاریخی و فکری و فرهنگی، تابعی از تغییرات درون مردمان جامعه است. شتاب نکنیم. در برابر منطق تاریخ و استحاله و اصلاحاتِ ناگزیرِ امور گردن بگذاریم.

و نکتۀ مهمّ دیگر این‌که ما چاره‌ای جز تحمّل و گفتگو با یکدیگر نداریم. هیچ گروه و جماعت و حزب و دسته‌ای نمی‌تواند ایران را مصادره نماید و متعلّق به خودش بداند. ایران مادری است که آغوش پُرمهر فراخش جا برای همهٔ ساکنان این جغرافیا با هر دین و آیین و زبان و فرهنگی دارد؛ هم برای مخالفان و منتقدان نظام فعلی، هم برای موافقان و دلدادگانش. ایران هم داغدار کشتگان دی‌ماه است، هم سوکوار جانباختگان تجاوز اخیر.
ما راهی به‌جز گفتگو با یکدیگر نداریم. هیچ‌یک از ما مجاز نیست برای اثبات مدّعایش به زور متوسّل شود یا دست به دامان اجنبی گردد.
گره‌های بعضاً کور اختلافات این خانه و خانواده در درون خودش و به دست عقلای هر طرف باید گشوده‌شود.
اجنبیِ آدمی‌خوار- چنان‌که در تجاوز اخیر نشان داد- متاع سعادتی در دست ندارد و مطلوب او چنددستگی ایرانیان و نابودی جغرافیای نجیب و تمدّن ایران است.
سخن حافظ را آویزۀ گوش کنیم که پند حکیم، محض صواب است:
صبر و ظَفَر هردو دوستان قدیم‌اند
بر اثر صبر نوبت ظَفَر آید!


حامد
خاتمی‌پور


#فرهیختگان در دفاع میهنی
👍3❤2
پاسخ دنی سیترینوویچ مدیر سابق امور ایران در معاونت بررسی‌های آمان نسبت به زیر ضرب رفتنش توسط رسانه‌های صهیونیستی بخاطر تحلیل های واقع بینانه از جنگ آمریکا و رژیم علیه ایران:

می‌خواهم از این فرصت استفاده کنم و نکته‌ای را که به نظرم ضروری است، تأکید کنم.

وقتی به دنیای تحلیل اطلاعات روی آوردم، کتاب «شرق‌شناسی» ادوارد سعید را خواندم. اگرچه این کتاب و نویسنده‌اش بدون نقص نیستند، درس اصلی که از آن گرفتم این است که نقش هر تحلیل گری این است که سعی کند جهان را از دیدگاه موضوع مطالعه خود ببیند، نه اینکه برداشت‌های شخصی ( ذهنیت ) خود را بر آن تحمیل کند. دیدن نه «آنچه شما می‌خواهید اتفاق بیفتد»، بلکه دیدن «آنچه که واقعاً اتفاق می‌افتد».

این دقیقاً همان کاری است که من از ابتدای جنگ سعی در انجام آن داشته‌ام. تحلیل‌های من بر اساس آشنایی من با سیستم پیچیده‌ای مانند جمهوری اسلامی و در درجه اول بر اساس این درک بود که این کارزار، حداقل تا حدی، بر اساس درک اشتباه از دشمن ساخته شده است.

در کمال تعجب، کسانی بودند که ادعا می‌کردند من «اسرائیل را تضعیف می‌کنم» یا «نظام را تضعیف می‌کنم»، صرفاً به این دلیل که واقعیت را از دیدگاه ایرانی‌ها نیز توصیف می‌کردم. برای من، به عنوان کسی که سال‌های عمر خود را، چه در خدمت عادی و چه در ذخیره، صرف تلاش برای تضعیف ایران به هر طریق ممکن کرده است - با این درک که هیچ دشمن بزرگ‌تری برای اسرائیل وجود ندارد - این انتقادی بود که پذیرش آن برایم دشوار بود. به نظر می‌رسد که من فقط به این دلیل «مجازات» شدم که تصمیم گرفتم تحلیلی حرفه‌ای و بی‌طرفانه از دشمن ارائه دهم.

مانند هر تحلیل گری، وقتی ارزیابی‌هایم به حقیقت می‌پیوندند خوشحالم. اما بیش از آن، از این واقعیت که ما درس‌های لازم را نمی‌گیریم، نگران هستم. این گفته که ایران با این کارزار قوی تر می‌شود - حتی اگر برداشت‌های موجود را به چالش بکشد - بیانگر حمایت از ایران نیست.

این یک تحلیل واقع‌بینانه است، نه یک موضع مبتنی بر ارزش که به دنبال به چالش کشیدن استراتژی موجود است، که به نظر من ایران را به سلاح‌های هسته‌ای نزدیک‌تر کرد و از آن دور نکرد. این واقعیت که برخی آن را به گونه‌ای دیگر تفسیر می‌کنند، برای من عجیب و نگران‌کننده است.

می‌دانم کسانی هستند که برای درک این موضوع مشکل دارند، اما ارزیابی حرفه‌ای من این است که تحولات اخیر در واقع ایران را به عبور از مرز هسته‌ای نزدیک‌تر می‌کند، نه برعکس.

در نهایت، به نظر می‌رسد که در اسرائیل ۲۰۲۶، حتی یک تحلیل حرفه‌ای، واقع‌بینانه و سازش‌ناپذیر ممکن است وقتی بازیگران مختلف از آن سوءاستفاده می‌کنند، هدف حمله قرار گیرد. اما آنچه بیشتر مرا نگران می‌کند این سوال است که آیا صداهای دیگری در خود سیستم شنیده شده است یا خیر. من بسیار امیدوارم که اینطور باشد.

مشکل با من یا هیچ تحلیل گر دیگری نیست که فکر می‌کرد این کارزار به شکست منجر می‌شود. مشکل با کسانی است که این کارزار را برنامه‌ریزی کردند و آن را بر اساس یک پایگاه داده بسیار متزلزل بنا نهادند، و شرم‌آور است که مردم نمی‌دانند چگونه بین این چیزها تمایز قائل شوند.

من قصد دارم در آینده نیز به چالش کشیدن فرضیات بنیادی ادامه دهم. با تمام وجودم، می‌خواهم این رژیم سقوط کند، اما اگر مسیری که ایالات متحده و اسرائیل انتخاب کرده‌اند آن را تقویت کند - وظیفه من است که این را بگویم.

اینجا همچنین جای تشکر از @RavivDrucker است که پلتفرم شگفت‌انگیز برنامه‌اش را در اختیار من گذاشت (اگرچه من ژنرال نیستم، هرگز رئیس بخش هم نبوده‌ام - به سختی رئیس شعبه‌ای تحت نظر افسر فوق‌العاده بااستعداد، اورن ستار، بودم که چیزهایی در مورد تفکر انتقادی و مبتنی بر ارزش به من آموخت).

امیدوارم بدانیم چگونه از درس‌های جنگ بیاموزیم، جنگی که همانطور که از همان لحظه اول گفتم، دستاوردهای بسیار چشمگیری داشت، اما به اهداف خود که در ابتدا ارائه شده بود، نرسید.


https://x.com/citrinowicz/status/2047721389147460069


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍3❤1
نفرین آیندگان
مریم نصر

داستان معروف انوشیروان و کفشگر در شاهنامه را لابد شنیده‌اید. موزه‌فروش می‌خواست با دادن پول فرزندش را به طبقه دبیران وارد کند و شاه مخالفت کرد. این داستان را معمولاً برای اشاره به ناممکن بودن جابه‌جایی میان طبقات اجتماعی در عهد ساسانی به کار می‌برند، ولی خب کسانی هم هستند که، با اینکه خود انوشیروان می‌گوید اگر رسم و آیین را به‌هم بزنم نفرین آیندگان برای من است، معتقدند این داستان در اصل مربوط به پرهیز از رشوه‌خواری است و انوشیروان دادگر با مترومعیار همه زمان‌ها «دادگر» است.

ما از دل انوشیروان خبر نداریم، ولی واقعیت است که در ساختارهای اجتماعی سنتی جابه‌جایی میان طبقات اجتماعی به سختی صورت می‌گرفته و از حکما و فیلسوفان تا شاهان و درباریان و حتی ضرب‌المثلهای رایج درمیان عامه مردم بر ضرورت آن تاکید داشته‌اند. عدل و داد اینطور برقرار می‌شده که هرکس صرفا به کاری که برایش مقدر/ مشخص شده بپردازد.

اما زمانه عوض شده. آدم‌های امروزی به‌راحتی نمی‌پذیرند که دست سرنوشت یا رسم روزگار یا عدل الهی، پیشاپیش جا و جایگاه مشخصی برای آنان در این جهان در نظر گرفته باشد. شاید هیچ زمانی به اندازه روزگار ما این باور درمیان ایرانیان رواج نداشته است که رغم همه محدودیت‌ها تحرک اجتماعی «حق» آنهاست. برای همین خویشاوندسالاری میان حاکمان مصداق بارز فساد تلقی می‌شود. (اصلا همین که «داماد» کسی شدن برای آقایان معمولی علاقمند به عرصه سیاست، ولو از پدری کفشگر، تبدیل به یکی از امکان‌های ترقی است، نشان دهند تغییرات جدی در مناسبات است.)

این تغییرات البته پیامدهای خودشان را هم دارند که حتما به عقل انوشیروان و سایرین رسیده بوده است: به‌هم‌ریختگی نظم‌های گذشته، خدشه‌دارشدن اطاعت‌پذیری و متولد شدن «حسد اجتماعی».

با این حال دوست داشته باشیم یا نه گذشته‌ها گذشته و جامعه‌ای که علیه استبداد شاهی انقلاب کرده و ادعای برابری دارد ملزم به به‌رسمیت‌شناختن حقوق برابر و توزیع مساوی منابع میان اعضای خود است و هرگونه «گزینش» در آن، باید با توجه به همین اصل قابل توجیه باشد.

حسادت پدیده غریبی نیست، ولی به طور کلی احساس دردناکی است. وقتی «چرا من نه؟» برای افکار عمومی پاسخ قانع کننده‌ای نیابد، حسادت اجتماعی به خصومت اجتماعی منجر می‌شود.

و خصومت اندوه‌باری که در این جنگ میان مردم تجربه کردیم قاعدتاً باید سیاستمداران را نگران و عاقبت‌اندیش‌تر کرده باشد. جامعه جنگ‌زده برای بازسازی محتاج همبستگی و بازیابی پیوندهاست است. پیوندهایی که خصومت‌ها را به حداقل برساند. در شرایط سیاسی و اقتصادی و اجتماعی شکننده فعلی با مردمی آسیب دیده، باید به سوی فراهم آوردن «آستانه‌ای از توانمندی»(دسترسی به امکانات اساسی برای رشد) برای همه اعضای جامعه حرکت کنیم نه طبقاتی کردن دسترستی ابتدایی برای آگاهی در دنیای امروز...

انوشیروان شاید با معیارهای امروزی دادگر نبوده باشد، ولی دوراندیشی و نگرانی او درباره «نفرین آیندگان» همچنان آموختنی است.


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤1👍1
وزیر آموزش و پرورش و اختیاری که ندارد!

مهرداد خدیر - عصر ایران

تأثیر معدل پایه ۱۱ بر کنکور هم داستانی شده و حالا وزیر دست به دامن شورای عالی انقلاب فرهنگی شده. وقتی مدارس عملا تعطیل است این تاثیر ظلم است به داوطلبان ولی داستان جنبه های دیگر هم دارد.


#فرهیختگان روزن آگاهی
😱1
صداوسیمای جمهوری اسلامی:
هرکس جنگ نمی‌خواهد از ایران برود


تنها ساعاتی پیش از تمدید آتش‌بس از سوی آمریکا، یکی از کارشناسان صداوسیمای جمهوری اسلامی در شبکه سوم با طرفداری و حمایت از تداوم جنگ، اعلام می‌کند که هرکس جنگ نمی‌خواهد از ایران برود.

این کارشناس با بیان اینکه امشب [شب اول اردیبهشت ۱۴۰۵] «شب عاشورای انقلاب اسلامی» است، می‌گوید: «هر کس می‌ترسد، برود. هر کس نمی‌تواند بر جنگ صبر کند، برود. هر کس می‌خواهد به دشمن بپیوندد، بپیوندد. ما تسلیم نمی‌شویم.»

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که رسانه‌ها و مقام‌های وابسته به جمهوری اسلامی در ماه‌های گذشته بارها ایرانیان خارج از کشور را به «جنگ‌طلبی» و تلاش برای تشدید درگیری متهم کرده بودند. اکنون حمایت آشکار از تداوم جنگ و دعوت تلویحی مخالفان به ترک کشور، نشان‌دهنده تناقض آشکار در روایت رسمی حکومت است. چنین مواضعی بیانگر آن است که تبلیغ و ترویج ادامه جنگ، نه یک استثنا بلکه بخشی از گفتمان رسمی رسانه‌های حکومتی شده است.

از منظر حقوقی، حمایت صریح از تداوم جنگ به معنای پذیرش مسئولیت پیامدها و خسارات ناشی از آن است؛ از جمله جان‌باختن شهروندان، تخریب زیرساخت‌ها و نقض گسترده حقوق اساسی مردم. در عین حال، تداوم وضعیت جنگی برای جمهوری اسلامی بستری مناسب جهت تشدید سرکوب داخلی فراهم کرده است؛ فضایی که در آن بازداشت‌های گسترده، محدودسازی حقوق شهروندان و اجرای روزانه احکام اعدام با توجیه شرایط اضطراری تسهیل می‌شود. به نظر می‌رسد حفظ این وضعیت، برای حکومت ابزاری جهت تداوم کنترل امنیتی و اعمال سرکوب حداکثری بر جامعه است.

#فرهیختگان روزن آگاهی
🤬7❤4👍2😢1
ترامپ: رسیده بود بلایی ولی بخیر گذشت!
شبی پرحادثه و سرنوشت‌ساز در واشنگتن

#فرهیختگان روزن آگاهی
👍1
به یاد تمام عزیزانی که از‌ این تاریخ و ساعت به بعد آنلاین نشدند. نام و یادشان جاوید🖤


#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊8👎1