فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
سخنان رضا علیجانی در گروه فعالان حقوق بشر

حق حیات که اعدام ناقض آن است و حق برخورداری از حداقل کالری برای یک زندگی معمولی از حقوق ابتدایی بشر است که مرتب در جامعه ما دارد بدتر می‌شود.

ج.ا تمامی اصول سی‌گانه اعلامیه جهانی حقوق بشر را نقض کرده است.

حکومت دینی سه ویژگی اصلی دارد که هر سه ناقض حقوق بشر است...

صدور احکام اعدام به اینجا رسیده که فردی اگر سنگی به ماشین پلیس پرتاب کرده هم حکم اعدام می‌گیرد.

مخالفت با حکم اعدام نه صرفا از موضع اخلاق فضیلت بلکه از منظر اخلاق نتیجه‌گرا و هزینه-فایده‌ای(بیشترین سود برای بیشترین افراد) نیز هست.

بنا به آخرین رتبه‌بندی کشورها از نظر آزادی بیان از سوی گزارشگران بدون مرز وضعیت ج.ا در سراسر جهان فقط از سه کشور بهتر است:چین، کره شمالی و اریتره! یعنی حتی در افغانستان وضعیت آزادی بیان بهتر از ج.ا است.

تلقی ما از حقوق بشر تا حدی طبقه متوسطی است؛ در حالی که وضعیت معیشتی جامعه ما...

اگر ما در یکی از تاریک‌ترین حکومت‌های حاکم بر سرزمین‌مان هستیم اما، در یک مقایسه تاریخی، جامعه ما هیچ‌گاه به این اندازه فهم از حقوق بشر نداشته است.

من در اصل یک روشنفکر سیاسی بوده‌ام که به ناچار و به اجبار قدم در راه روزنامه‌نگاری و یا اکتیویستی سیاسی گذاشته‌ام!

رشته تحصیلی من جامعه‌شناسی بوده و تمرکزم هم بر مطالعات زنان و نواندیشی و نواندیشان دینی. از این منظر میخواهم به بحث«حکومت مذهبی از دیدگاه حقوق بشر» بپردازم.

حکومت دینی مشروعیتش را از خدا میگیرد نه مردم، متصدی اجرای احکام شریعت است و پیامد این دو ویژگی این است که مفسران رسمی دینی یعنی روحانیت دارای حق ویژه هستند. هر سه ویژگی ناقض حقوق بشر است.

بنا به برخی پیمایشهای اجتماعی ما در ایران چهار نوع دینداری داریم: عامیانه، دولتی، ارتدوکسیِ روحانیت و نواندیشانه.

در جوامع مسلمان هم ما با انواع حکومتها مواجه هستیم...

دینداران نیز میتوانند در یک حکومت دموکراتیک فعالیت کنند و برنامه‌شان و نه ایدئولوژی‌شان را به رأی مردم بگذارند، اما به دو شرط: ناقض اصول پایه‌ای و غیرقابل نقضِ حقوق بشر نباشد و در چارچوب فرایندها و سازوکارهای دموکراتیک فعالیت کنند.

مذهب سنتی غیراجبارگرا (و نه اجبارگرا)، مزاحمت و آسیبی به دموکراسی وارد نمیکند و میتواند با آن کنار بیاید...

اجبارگرایی چه با گرایش دینی و چه با گرایش ضددینی ناقض حقوق بشر است.

ما در طی چند سال دو برنده جایزه حقوق بشر و دو برگزیده روزنامه‌نگار سال در جهان داشتیم؛ این یعنی وضعیت ج.ا از این دو منظر همچنان در سیر نزولی است.

تلقی ما از حقوق بشر تا حدی طبقه متوسطی است؛ در حالی که دو سوم جامعه ما زیر خط فقر نسبی و مطلق زندگی میکند و بخش عظیمی از جامعه ما در کف هرم مازلو به سر میبرد.

دمکراسی یعنی توزیع و همگانی کردن همه منابع تولید قدرت؛ اما این منبع فقط مجلس و دولت و دیگر نهادهای قدرت نیست. ثروت هم یکی از مهمترن منابع تولید قدرت است که آن هم باید دموکراتیزه و همگانی شود. فعالان حقوق بشر باید روی همه این منابع حساس باشند.

شاگرد اولهای کنکور عموما، و البته نه به طور مطلق، از مواهب کلاسهای کنکور و دیگر تسهیلات پرهزینه برخوردار بوده‌اند که اقشار فقیرتر از آن محروم بوده‌اند.

سوء تغذیه در همه ابعاد زندگی یک خانواده تاثیر میگذارد.

باعث خوشحالی می‌بود که مثلا جمعیت امام علی نیز برنده جایزه حقوق بشر می‌شد.

در مواجهه با حکومتی که هم راه تنفس جامعه را بسته و هم مرتب سفره‌اش را کوچکتر کرده جامعه ما به یک آگاهی ملموس و عینی و نه صرفا روشنفکری از حقوق بشر رسیده است.

جنبش زن، زندگی، آزادی توانست چهره واقعی بلوچستان را به مردم ایران بشناساند و به جای تبلیغات حکومتی و تصویر جعلی قاچاقچی یا تروریست، خدانور نماد بلوچستان و فریبا بلوچ صدای آنها شد.
روشنفکران ما در جنبش مشروطه روشنگری‌هایی را به ارمغان آورده بودند که جامعه ما هنوز به آنها نرسیده بود ولی اینک جامعه ما در مواردی حتی از روشنفکرانش جلوتر است.
ما اینک شاهد یک رنسانس فرهنگی ایرانی هستیم که خودش را حتی در آئینهای سوگ نشان میدهد.
در جایی که همه چیز قدسی است، دیگر هیچ چیز مقدس نیست!

در حوزه اتنیکی هم ما بنا به تجربه زیسته جمعی‌مان به درک متقابل واقعی‌تری رسیده‌ایم.

در رابطه با بهائیها هم جامعه ما به یک درک درست و آگاهی از ظلم تاریخی که در حق آنها شده، رسیده است. تا آنجا که آیت‌الله منتظری و مولوی عبدالحمید از حقوق آنها دفاع کردند.

هنوز البته مثلا در رابطه با قتلهای ناموسی علیرغم همه روشنگرهایی که شده در بخشهایی از جوامع محلی جای کار برای فعالان حقوق بشر وجود دارد و این جوامع به خاطر حاکمیت فرهنگ ریشه‌دار مردسالار حتی از حکومت نیز در این رابطه عقب‌تر هستند.
نکات کامل‌تر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/840

#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥3
بیانیه‌ی بیش از ۱۵۰ زندانی سیاسی سابق در مخالفت با شروع مجدد جنگ


اسامی تعدادی از امضاکنندگان به‌ترتیب حروف الفبا:

هاشم آقاجری، بهمن احمدی آمویی، علی افشاری، مرتضی الویری، محمدباقر بختیار، محمدحسین بنی‌اسدی، علیرضا بهشتی شیرازی، مسعود بهنود ، حبیب‌الله پیمان، محمد توسلی، مجید تولّایی، ناصر دانشفر، خسرو دلیرثانی، علیرضا رجایی، تقی رحمانی، حسین رفیعی، عیسی سحرخیز، منصوره شجاعی، رضا شهابی، هاشم صباغیان، پرویز صداقت، کیوان صمیمی، فیض‌الله عرب‌سرخی، محمود عمرانی، فریده غیرت، رضا فانی یزدی، کاظم کردوانی،فاطمه گوارایی، محمد مالجو، فخرالسادات محتشمی‌پور، مینو مرتاضی لنگرودی، آذر منصوری، لطف‌الله میثمی، حسین نورانی‌نژاد، حسن یوسفی اشکوری.

متن بیانیه :

نه به جنگ و خشونت
آری به صلح و آزادی


ما جمعی از زندانیان سیاسی سابق و نیز احضار و بازجویی و تهدیدشدگان توسط نیروهای امنیتی، به‌رغم محرومیت و ظلمی که نسبت به حقوق مسلم شهروندی و قانونی ما طی ۴۷ سال گذشته اعمال شده‌است تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران و مردم کشور را محکوم می‌کنیم.

اکثریت ملت ایران یعنی مخالفان استعمار و دخالت خارجی و همچنین استبداد داخلی، بیش از ۷۰ سال است که قربانی خشونت و سرکوب داخلی بوده و اکنون نیز دچار جنگ و تجاوز خارجی شده‌است. این جنگ نه‌تنها به دموکراسی منجر نمی‌شود بلکه با واردآمدن خسارات اساسی به زیرساخت‌ها و منابع انسانی، موجب گسترش باز هم بیشترِ فقر و نیز تضعیف جامعه مدنی خواهدشد.

راه رهایی کشور از ابٓربحران‌های تودرتوی داخلی و دخالت سلطه‌گران خارجی ایجاد زمینه‌های لازم برای مشارکت همه‌ی آحاد و اقشار و باشندگان این سرزمین در تعیین سرنوشت و اداره امور مملکت است. بدیهی‌ست استمرار سیاست‌های کنونی که منجر به تخریب توان ملی شده، از این پس نیز نتیجه‌ی مثبتی نخواهدداشت.

در این میان اشاره به سیاست خطرناک اعدام‌ ضرورتی فوری‌ست. صدور حکم اعدام برای هر یک‌نفر از معترضان با وجود غیرشفاف‌بودن و مغایرت با دادرسی و محاکمه عادلانه (حتی در چارچوب قوانین فعلی) و نیز مصادره‌های غیرقانونی، اقدامی کاملاً ضد ملی‌ و ضد انسانی‌ست.

کشتار خیابانی سال گذشته و اعدام‌های امسال نتیجه‌ای جز عمیق‌تر کردن شکاف بین ملت و حاکمیت نداشته و باز هم منجر به شعله‌ور کردن فضای خشونت و جنگ می‌شود؛ فضایی که دقیقاً مورد نیاز اسرائیل است.

ما از تمامی مطلع‌شدگان ایرانی و غیرایرانی از این بیانیه در داخل و خارج از کشور درخواست می‌کنیم تا به‌هر نحو ممکن صدای اعتراض شدید ما به تجاوز دولت ترامپ با پیروی از سیاست‌های نتانیاهو را به گوش مردم آمریکا و اسرائیل برسانند.

در عین حال تصریح می‌کنیم که چگونگی و زمانِ انتقاد، مخالفت و اعتراض مردم ایران و ما به سیاست‌های حاکمیت به‌رغم اساسی‌بودن، مسئله‌ای داخلی است و هیچ ربطی به متجاوزان خارجی ندارد.

در پایان تأکید می‌کنیم تجاوزکنندگان به کشور، ماهیت دولت‌هایشان بسط سلطه‌گری در جهان است و همچنین اقلیتی‌ در داخل خواهان فقط ادامه‌ی جنگ‌ هستند و بعضاً تحت مدیریت گردانندگان جریان فراتندرو که منافع اقتصادی و سیاسی خود را در زرورق ایدئولوژی پنهان می‌کنند، هر دو طرف در توهّمِ نابودکردن طرف مقابل‌اند. بقیه مردم اما، و حتی برخی در بدنه‌ی دولت خواهان صلح شرافت‌مندانه و پایدار در راستای منافع ملی و تمامیت ارضی و دفاع از کیان ایرانی هستند که نزدیک به سه‌هزار سال پیش، مبتکر و منادی صلح و حقوق بشر در جهان بوده‌است.

ما زندانیان سیاسی سابق، راه سوم یعنی نه گفتن به هرگونه دخالت و تجاوز خارجی و همچنین نه به اقتدارگرایی داخلی را ادامه خواهیم‌داد.


سه‌شنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵


اسامی امضا کنندگان
👇👇👇


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7
ادامه پست بالا

🔶اسامی:


هاشم آقاجری
مهرداد آهنخواه
محمدصادق آخوندی
بهزاد احمدنيا
بهمن احمدی‌امویی
علیرضا احمدی‌راد
سعید اردشیری
مهران ارژنگ
پریا اسماعیلی
موژان اشرفی
مریم افرافراز
علی افشاری
مهدی اقبال
جلال اقتداری
اميد اقدمی
علیرضا اکبرزادگان
مرتضی الویری
مصطفی بادکوبه‌ای‌هزاوه‌ای
ابوالفضل بازرگان
عبدالعلی بازرگان
محمود باقری
محمدباقر بختیار
اکبر بدیع‌زادگان
مجتبی بدیعی
فرزانه بذرپور
محمدحسین بنی‌اسدی
عماد بهاور
اميرحسين بهبودی
جلال بهرامی
سیدعلیرضا بهشتی‌شیرازی
مسعود بهنود
صفا بیطرف
مطهره پارسی
حبیب‌الله پیمان
مصطفی تنها
فرخ توانایی‌پور
محمد توسلی
مجید تولّایی
زهرا جعفری
امیرحسین جهانی
امین چالاکی
رضا حاجی
یونس حاجی‌زاده
جمشید حقگو
وحید حقیقی
ابوالفضل حکیمی
عبدالکریم حکیمی
مجید حکیمی
محمدرضا حمسی
حمید خادم
شبنم خان‌مصدق
امیر خرم
ناصر دانشفر
جواد دردکشان
خسرو دلیرثانی
محمدصادق ربانی‌رانکوهی
علیرضا رجایی
علیرضا رجبیان
تقی رحمانی
محسن رحمانی
فاطمه رحمت
رهام رحمتی
محمدصادق رسولی
الهام رسولی
زهرا رضایی
احد رضائی
حسین رفیعی
رقیه زارع‌پورحیدری
کاوه زاهدی
رضا سپهری
عیسی سحرخیز
حسین سربندی
محمد سرچمی
عباس سلیمی
حامد سیاسی‌راد
شهرام شاه‌محمدی
منصوره شجاعی
علی شریعتی
رضا شهابی
شادیه شهیدی
مجید شیعه‌علی
هاشم صباغیان
پرویز صداقت
رضا صدر
علی صفارهرندی
کیوان صمیمی
جلیل ضرابی
فرید طاهری
علی طراح
فیض‌الله عرب‌سرخی
بهزاد عربگل
رویین عطوفت
محمدباقر علوی‌
طاهره علیزاده
محمود عمرانی
علی‌اصغر غروی
علیرضا غروی
ماجد غروی
مسیح غروی
محمدعلی غفاریان
علی غفرانی
فریده غیرت
رضا فانی‌یزدی
باقر فتحعلی‌بیگی
مهدی فخرزاده
غفار فرزدی
مریم قدس
جواد قربان‌پور‌
خسرو قشقایی
ماهرو قشقایی
محسن قشقایی
حجت قیاسی
علیرضا کاظمی
کاظم کردوانی
محمد کریمی
علی کلائی
على گرجی
فاطمه گوارایی
جعفر گنجی
محمد مالجو
احسان مالکی‌پور
مسعود مانیان
مصطفی محب‌کیا
محمد محب‌کیا
فخرالسادات محتشمی‌پور
جلال محمدلو
سعید محمدی
مهدی محمودی
محمد مرادی
ندا مرادی
مینو مرتاضی لنگرودی
متین مسکین
مسعود مسکین
رضا مسموعی
لیلی مصطفوی
محمد مصلحی
محمدجواد مظفر
مهدی معتمدی‌مهر
مجید مقدم
کاظم ملکی
آذر منصوری
خسرو منصوریان
رضا مهجور
علی مهرداد
لطف‌الله میثمی
ابوالفضل نجفی
رضا نساجی
پارسا نصیری
حسین نورانی‌نژاد
مهدی نوربخش
علی نیکجو
مسعود نیک‌زادی
محمدهادى هادی‌زاده‌يزدى
علیرضا هندی
رسول ورپایی
حسین وفاپور
مریم یحیوی
حسن يوسفی‌اشکوری



#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7
چین طی چند دهه گذشته از تنش میان ایران و غرب به‌عنوان یکی از عوامل مؤثر در رقابت راهبردی خود با ایالات متحده استفاده کرده است. تداوم این تنش‌ها باعث درگیر ماندن ساختاری آمریکا در خاورمیانه می‌شود؛ وضعیتی که موجب تمرکز منابع نظامی، دیپلماتیک و نهادی واشنگتن در این منطقه و ایجاد نوعی قفل‌شدگی راهبردی می‌گردد. نتیجه مستقیم این شرایط، کاهش توان آمریکا برای تمرکز بر رقابت با چین در سایر مناطق و به تعویق افتادن چرخش راهبردی آن به سوی هند-پاسیفیک است. در این چارچوب، ایران به‌عنوان یک «گره ژئوپولیتیکی» عمل می‌کند که از طریق ایجاد اصطکاک، تمرکز راهبردی آمریکا را به‌صورت غیرمستقیم منحرف می‌سازد.

با این حال، چین هیچ‌گاه خواهان افزایش تنش تا سطحی که منافع اقتصادی و راهبردی خود را تهدید کند نبوده و نخواهد بود. راهبرد کلان پکن همواره بر استفاده از ظرفیت‌های اقتصادی برای گسترش نفوذ و تبدیل آن به اهرم سیاسی استوار بوده است. از این منظر، هر بحران یا تنشی که روند رشد اقتصادی چین و تحقق اهداف بلندمدت آن را مختل کند، می‌تواند حتی ثبات داخلی این کشور را نیز تحت تأثیر قرار دهد. ازاین‌رو، ادامه تنش در تنگه هرمز و افزایش میان‌مدت قیمت نفت و سایر حامل‌های انرژی، بالقوه برای چین تهدیدآمیز خواهد بود.

نمودار نشان می‌دهد که شوک‌های عرضه ناشی از تنش‌های ژئوپلیتیکی و اختلال در بازار انرژی مرتبط با تنگه هرمز، ابتدا موجب افزایش شاخص قیمت تولیدکننده (PPI) می‌شوند و سپس با یک وقفه زمانی به شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) انتقال می‌یابند. واکنش احتمالی به این روند، افزایش نرخ بهره در چین خواهد بود؛ اقدامی که می‌تواند تحقق اهداف رشد اقتصادی این کشور را با خطر مواجه کند. به خطر افتادن اهداف اقتصادی نیز ممکن است سیاست چین در قبال ایران را تغییر دهد، زیرا حمایت پکن از تهران ماهیتی کاملاً مشروط دارد و ممکن است در گذر زمان کاهش یابد.
در نتیجه، اگرچه تنگه هرمز در حال وارد کردن فشار به اقتصاد جهانی است، اما فشار اقتصادی ناشی از محاصره آمریکا و همچنین فشار احتمالی سیاسی چین می‌تواند این مزیت راهبردی را به ضد خود تبدیل کند.

کوتاه اینکه، زمان، هم‌زمان یک فرصت و یک محدودیت است؛ هنر در این است که بتوان اهرم‌های ژئوپولیتیکی را به منافع پایدار و بلندمدت تبدیل کرد.
زمان را دریابیم!
آرش رئیسی‌نژاد

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3
چالش‌ها و بحران‌های گذار

مهمانان:
محمدرضا نیک‌فر
بهروز خلیق
مهرداد درویش پور

چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۳ ۱۸:۰۰ (اروپای مرکزی) | ۱۹:۳۰ (تهران) در کلاب گُدار
شما می توانید با عضویت در این کانال ها به آرشیو برنامه های این کلاب و برنامه‌های اعلامی آن دسترسی داشته باشید👇🏼
https://linktr.ee/godar

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1🔥1
فرصت‌های انصارالله در گزینه‌های محدود انتقالی برای بقا
مصطفی شریفی

شورای انتقالی جنوب در شرایط کنونی با مسئله قدرت مواجه نیست، بلکه چالش اصلی این جریان مسئله بقاست. فروپاشی ساختار رسمی شورا، پراکندگی نیروها، کاهش حمایت امارات پس از اخراج و فشار روزافزون عربستان، انتقالی را وارد مرحله ای کرده که برای نخستین‌بار از زمان شکل گیری‌اش، نه تنها موقعیت سیاسی بلکه موجودیت آن نیز در معرض تهدید قرار گرفته است. در چنین شرایطی نیروهای وابسته به انتقالی در واقع به سه بخش تقسیم شده‌اند: بخشی که همچنان به امارات چشم امید دوخته است، بخشی که در حال نزدیک شدن به ساختار مورد حمایت عربستان می‌باشد و بخشی که نه امکان بازگشت به گذشته را دارد و نه جایگاهی در نظم جدید جنوب پیدا کرده است.

🔸 مسئله اصلی اینجاست که مجلس انتقالی جنوب و رهبران آن در وضعیت فعلی، بیش از هر زمان دیگری مستعد تغییر در آرایش سیاسی خود هستند. برخلاف گمان رایج، رابطه جنوب و انصارالله صرفا بر پایه تقابل تعریف نشده و دارای تاریجه‌ای مملو از همکاری‌های دو طرف با یکدیگر است. این همکاری‌ها از مواضع سید حسین بدرالدین الحوثی در محکومیت قتل‌عام جنوبی‌ها در جنگ 1994 و مخالفت آشکار جریان حوثی با فتوای الدیلمی، تا حمایت قبایل جنوب از انصارالله در جنگ‌های شش‌گانه صعده و هم‌پوشانی‌های سیاسی پسا انقلاب 2011 میان جریان جنوب و انصارالله، همواره زمینه‌هایی از همگرایی وجود داشته است. بر همین اساس، انصارالله امروز می‌تواند برای نیروهای انتقالی، نه صرفا یک متحد مقطعی بلکه آخرین مسیر بقا در معادلات جدید یمن بوده و حرکت دولت صنعا برای حل پرونده یمن در مناطق تحت کنترل دولت عدن را وارد مرحله‌ای جدید کند.
متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید.

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍1
همۀ راه‌ها به تلویزیون ختم می‌شود

وقتی در دهه‌های پایانی قرن بیستم، تلویزیون در خانه‌ها جولان می‌داد، منتقدانی مثل رابرت پاتنام یا نیل پستمن در کتاب‌هایشان هشدار می‌دادند که صفحۀ نورانی تلویزیون حیات انسانی ما را به خطر انداخته است. پاتنام در کتاب مشهورش، بولینگ در تنهایی، نوشت: هر بزرگسال آمریکایی در سال، حدود ۳۰۰ ساعت وقت فراغت اضافی داشته است که به‌جای یادگرفتن مهارتی تازه، مشارکت در جامعه، یا تربیت فرزند، صرفِ تلویزیون دیدن در تنهایی و انزوا شده و پستمن می‌گفت تلویزیون سیاست را به تئاتر، علم را به داستان‌گویی و همه‌چیز را به حماقت تبدیل کرده است.

آن سال‌ها، اینترنت و دنیای دیجیتال در حال ظهور بود و خوش‌بین‌ها خطاب به منتقدانی مثل پستمن و پاتنام می‌گفتند: دوران تلویزیون به پایان خود نزدیک می‌شود. به زودی اینترنت از راه خواهد رسید و زخم عمیقی را که تلویزیون بر پیکر فرهنگ زده، درمان خواهد کرد. جاناتان فرنزن، در مقاله‌ای در سال ۱۹۹۵ دربارۀ افول خواندن و ظهور فناوری دیجیتال نوشت: «فناوریِ دیجیتال داروی خوبی برای جامعۀ بیمار است». اما حالا که سی سال از آن روز گذشته است به خوبی می‌دانیم که رسانه‌های دیجیتال هرگز به پادزهر تلویزیون تبدیل نشدند.

درک تامپسون، نویسنده و روزنامه‌نگار آمریکایی، می‌گوید اینترنت نه‌تنها بدیلِ تلویزیون نشد، بلکه خودش در نهایت به تلویزیونی مرگبارتر تبدیل شد. او توضیح می‌دهد: «وقتی می‌گویم ”تلویزیون“، منظورم فقط شبکه‌های معمولی، شبکه‌های کابلی یا چیزی مثل نتفلیکس نیست. ریموند ویلیامز در کتابی می‌گوید، همۀ نظام‌های ارتباطی پیش از تلویزیون، عناصری گسسته بودند. مثلاً کتاب مجموعه‌ای از برگه‌ها بود که بین دو جلد جمع شده بودند، تئاتر یک نمایش بود که در زمان و مکان مشخصی اجرا می‌شد، اما تلویزیون، یک ”جریان“ است».

تلویزیون شکل‌های پراکندۀ رسانه و سرگرمی را در چیزی واحد همگرا می‌کند: جریانِ پیوستۀ ویدیوهای دنباله‌دار. اگر مطابق با این تعریف نگاه کنید، بهتر متوجه می‌شوید که چطور اینترنت به تلویزیون تبدیل شده است. شبکه‌های اجتماعی که امروزه عملاً جایگزین اینترنت شده‌اند، به جریانِ بی‌وقفه‌ای از ویدئوها مبدل گشته‌اند که سازنده‌هایشان را نمی‌شناسیم و فقط یکی پس از دیگری تماشایشان می‌کنیم. البته مثل زمانِ ظهور اینترنت، امروز هم خوش‌بین‌هایی پیدا می‌شوند که می‌گویند دوای دردِ شبکه‌های اجتماعی فناوریِ هوش مصنوعی است.

اما درک تامپسون می‌گوید هوش مصنوعی هم محکوم به سرنوشت مشابهی است. همین حالا، متا محصولی به نام وایبز معرفی کرده و اوپن‌اِی‌آی هم سورا را رونمایی کرده است. هر دو شبکه‌های اجتماعیِ مبتنی بر هوش مصنوعی‌اند که کاربران در آن‌ها می‌توانند بی‌وقفه ویدیوهایی را تماشا کنند که با هوش مصنوعی تولید شده‌اند. پس مسیر پیش رو تقریباً روشن است: همه‌چیز دارد تلویزیون می‌شود. و این یعنی همه‌چیز کم‌کم ارزش‌های تلویزیون را به خود می‌گیرند: فوریت، هیجان، نمایش، ایجاز.

نتیجه، همان‌طور که پستمن هشدار داده بود، جامعه‌ای است که فراموش می‌کند چطور در قالبِ استدلال‌های طولانی فکر کند و به‌جای آن یاد می‌گیرد در قالب صحنه‌های کوتاهِ نمایشی فکر کند. آشناست؟ به چهره‌های اصلی سیاست امروز نگاه کنید. به رئیس‌جمهور راست‌گرایی که ستارۀ تلویزیونِ واقع‌نماست. به چپ‌گرایانی که برنامۀ یوتیوبی می‌سازند. تسلط بر دستور زبانِ ویدئوهای کوتاه، دیگر چیزی حاشیه‌ای در موفقیت سیاسی نیست، خودِ موفقیت سیاسی است. ویدیوهای کوتاه، از نظر نسلِ امروز، از مفهوم موفقیت جدایی‌ناپذیر شده‌اند.

نسل زد درآمریکا، پنج سالِ پیاپی در نظرسنجی‌‌ها گفته‌اند بیش از هر چیز می‌خواهند در بزرگسالی «اینفلوئنسر» باشند. وقتی همه‌چیز به تلویزیون تبدیل می‌شود، آنچه از دست می‌رود فقط خودِ هوش نیست، بلکه چیزی است که گفتنش سخت‌تر است و اثباتِ ارزشش از آن هم دشوارتر: ظرفیت تنهابودن، توانِ توجه پایدار، ساحتِ درون داشتن؛ این فضیلت‌ها در جهانی که هر رسانه همان رسانۀ دیگر است و هر چیز و همه چیز به نظام ارزشیِ یک چیز، یعنی تلویزیون، فروکاسته شده، دیگر معنایی ندارد.

آنچه خواندید برگرفته از گزارش «همه‌چیز تلویزیون است» است که در شمارۀ ۳۷ مجلۀ ترجمان منتشر شده است. این شماره و سایر محصولات ترجمان را از فروشگاه اینترنتی ما خریداری کنید.
🔗 tarjomaan.com/shop

#فرهیختگان روزن آگاهی
❤1🔥1
خطاب به دولتِ غایب: یا مسئولیت بپذیر یا کنار برو

دولت مسعود پزشکیان بسی بیش از گذشته به دلال واگذاری میدان تبدیل شده است، دلالی‌ که کارش نه حکمرانی بلکه سپردن عرصۀ عمومی به نهادهای ناپاسخ‌گو و فراقانونی است تا بی‌هیچ نظارت و مشروعیتی بر زندگی مردم حکم برانند.

این نه انفعال بلکه سازمان‌دهیِ انفعال است. دولت فقط منفعل نیست. میانجیِ فعالی است در انتقالِ شتاب‌ناک‌ترِ قدرت به نهادهای غیرمنتخب. شما عقب ننشسته‌اید. شما نقشِ دولت را تقدیم کرده‌اید به دیگرانی که نه رأیی گرفته‌اند و نه پاسخی می‌دهند. این نه حکمرانی بلکه صورت‌بندی عریانِ انصراف از حکمرانی است.

دولت از جمله یعنی سدکردن همین دست‌اندازی‌های قوای ناپاسخ‌گو، یعنی ایستادن مقابل قدرت‌های بی‌مهار، یعنی تحمیل قانون به کسانی که خود را فراتر از قانون می‌پندارند. اما شما چه کرده‌اید؟ تقریباً هیچ. نه ایستاده‌اید نه حتی تظاهر به ایستادن کرده‌اید. فقط عقب رفته‌اید، عقب‌تر، و باز هم عقب‌تر، تا جایی که دیگر چیزی از دولت باقی نمانده جز یک نام بی‌مسما.

این فروپاشی را کجا عریان‌تر از اینترنت طبقاتی می‌توان دید؟ تقسیم جامعه به اقلیتی از برخورداران و اکثریتی از نابرخورداران، به متصلان و گسستگان. این خط‌مشی نه فنی است نه اضطراری. اعلان صریح تبعیض است. این تبعیض نفرت‌انگیز را نیروهایی رقم زده‌اند که نه انتخاب شده‌اند و نه پاسخ‌گو هستند، اما شما دقیقاً همان‌جایی که باید جلوی‌شان می‌ایستادید کنار رفته‌اید. به این حتی نمی‌گویند انفعال. می‌گویند مشارکت در تضییع حق از طریق بی‌عملی. شما اجازه داده‌اید حق به امتیاز تقلیل یابد و قانون به شوخی بدل شود و شهروند به سوژه‌ای مفلوک‌تر تنزل پیدا کند.

اگر دولت در برابر چنین تعرض عریانی به ابتدایی‌ترین حقوق شهروندان به‌تمامی لال و بی‌حرکت می‌ایستد، اصلاً چرا هست؟ برای چه آمده‌اید؟ برای مدیریت چه چیزی؟ وقتی قرار است تصمیم را دیگران بگیرند و شما فقط مُهر بزنید یا سکوت کنید، این ساختار چه کارکردی جز تزئینِ بی‌قانونی دارد؟

این مسیر قطعاً مسیرِ انباشت خشم است. جامعه به‌عیان می‌بیند دولت حتی جرئت استفاده از حداقل اختیاراتش را ندارد. این یعنی تولید بحران. تکلیف را روشن کنید. یا بایستید و واقعاً دولت باشید یعنی هزینه بدهید و در برابر نهادهای فراقانونی سد بسازید، یا کنار بروید. همین. ماندن در این وضعیتِ معلق فقط یک معنا دارد: استمرار و تقویت همان نظمی که حقوق مردم را می‌بلعد و احدی هم پاسخ‌گو نیست.

مسئله روشن است و دیگر قابل تعویق نیست: یا دولت به معنای واقعی کلمه اعمال قدرت می‌کند و در برابر نهادهای ناپاسخ‌گو می‌ایستد یا رسماً اعلام می‌کند که نقش خود را به دیگران واگذار کرده است. حالت سومی وجود ندارد. ماندن در این حالتِ معلق اصلاً شکل دیگری از بازتولید همین نظمِ کنونیِ تنفرانگیزی است که حقوق همگانی را با ولع می‌بلعد.

#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥4❤1👍1👎1
گفت‌وگوی رضا علیجانی با بیژن مهر

حتی اگر ما اینک ندانیم چی کار می‌کند لااقل می‌دانیم چی کار نمی‌کند؛ ما هر دو راه «اصلاحات» و «سرنگونی» را آزموده‌ایم اما راه «گذار و تحول‌خواهی» و اعتراضات خشونت‌پرهیز را چندان نیازموده‌ایم؛ تنها راه نرفته ما!

افکار عمومی ایرانیان اینک در یک وضعیت خلأ و تعلیق به سر می‌برد.

به خاطر سرکوب‌های شدید و خونین، جامعه بسیار دوقطبی شده و خشم متراکم پشت سد سرکوب وقتی کوچک‌ترین حفره و روزنه‌ای می‌یابد به شدت فوران می‌کند. برخی اما نزدیک‌بینانه تصور می‌کنند در این آب فوران کرده می‌توانند کشتیرانی کنند.

مرتب می‌گفتیم جامعه ما درگیر یک دوی استقامت است، نه دوی صد متر ولی برخی شتابزده و نزدیک‌بینانه در فضای «این آخرین نبرده» سیر می‌کردند.

راه دراز آزادی و رهایی در ایران صبوری و استقامت، مدیریت و فرستادن سیگنال مثبت حتی به بخش‌هایی از درون قدرت می‌خواهد. در خیلی از کشورها این روند...

تاریخ کشور ما نشان داده که جامعه ایران چه در برابر استبداد داخلی و چه تجاوز خارجی صبور اما سرسخت و در نهایت پیروز بوده است.

بعد از این‌که سایه جنگ برداشته شود...

وضعیت کنونی کشور عمدتا حاصل عملکرد سپاه است.

«اصلاحات» که مدتی کار می‌کرد و یا حداقل امیدهایی ایجاد کرده بود را هسته سخت قدرت با محوریت علی خامنه‌ای و سپاه ناکار کرد.

اعتراضات مطالبه‌محور و اعتراضات علیه کلیت نظام نیز با سرکوب و کشتار خونین سپاه مواجه می‌شد.

سیاست خارجی ماجراجویانه و تهاجمی (و نه تدافعی برای بازدارندگی و دفاع از امنیت ملی) علی خامنه‌ای و سپاه ، با محوریت سپاه قدس، بخشی دیگر از عوامل و ریشه‌هایی است که کشور را به وضعیت جنگی کنونی کشانده است.

سیاست خارجی ضداسرائیلی «تهاجمی» را با فریبکاری می‌خواستند «تدافعی» نشان بدهند؛ خامنه‌ای گفته بود به سوریه بروید تا بشار اسد را حفظ کنید اما به افکار عمومی می‌گفتند برای دفاع از حرام به آنجا رفته‌ایم و یا در آنجا با داعش می‌جنگیم تا در ایران نجنگیم در حالی که در آن زمان داعشی وجود نداشت!

اینک می‌دانیم اصلاحات و صندوق رأی لااقل تا اطلاع ثانوی کار نمی‌کند. سرنگونی‌طلبی چه با اعتراضات خشونت‌گرای داخلی(هر چند سرمنشأ و آغازگر خشونت خود نظام حاکم است) و یا حمله نظامی خارجی نیز کار نمی‌کند.

بسیاری از اعتراضات اجتماعی خشونت‌پرهیز بوده و این حکومت بوده که آن را به خشونت کشانده است.

مسیر و روند دموکراسی در ایران یک راه دراز است؛ «راه طولانی آزادی»(به تعبیر نلسون ماندلا).

در خیلی از کشورها این روند موقعی موفق شده است که توانسته بخشی از حکومت و به خصوص بخشی از نظامیان را با خود همدل و یا حتی همراه سازد نه اینکه علیه خود متحدشان کند.

یک جنبش اجتماعی گذارطلبانه و تحول‌خواهانه باید نهایتا بتواند از درون نظام تا منتهی‌الیه اپوزیسیون را به نوعی عقلانیت دعوت کند و نیروهای میانه‌روی (دگرپذیر و نه دگرستیز) همه طیف‌ها را به گفتگو، همسویی عملی و همراهی بخواند.

گذار در آفریقا جنوبی، شیلی و... در نهایت با مذاکره با دکلرک، پینوشه و.. و از طریق صندوق رأیِ فیصله‌بخش و نهایی صورت پذیرفت.

چه جنگ دوازده روزه و چه جنگ اخیر عاملیت و فاعلیت را، علیرغم فحاشی‌های حتی ناموسی! که برخی سلطنت‌طلبان کردند، از مردم و خیابان گرفت.

بعد از این‌که سایه جنگ برداشته شود، هم تضادهای درون حکومت و هم مطالبات و اعتراضات مردم دوباره آشکار خواهد شد. جنگ حکومت را متحد و اکثریت مردم معترض را خاموش کرده است.

مسئله اقتصاد و معیشت روزمره امری نیست که مثل رأی من کو و مطالبات سیاسی و حقوق بشری بتوان با سرکوب و کهریزک محو یا مهارش کرد.

تاریخ ایران نشان داده که مردمان ایران متجاوزان خارجی را یا شکست داده‌ و یا در معده فرهنگی خود هضم کرده‌اند.

هم‌چنین؛ تاریخ ایران نشان داده که مستبدان داخلی نیز ولو با حکومت پنجاه ساله ناصرالدین‌شاه و یا دیگرانی که در سرکوبهای‌شان از سر و چشم و جمجمه مخالفان کوه و منار می‌ساختند پایدار نمانده‌اند.

به نظر نمی‌رسد ج.ا استثنائی بر این قاعده باشد! آن هم در کشوری با نسل‌هایی مدرن شده که شکافهای اجتماعی و فرهنگی و سیاسی‌اش تا اعماق خانواده‌های مسئولان و حاکمانش نیز نفوذ کرده و شکاف انداخته است.
نکات کامل‌تر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/841

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
آیا می‌شود خشمگین بود و ضد جنگ ماند؟ | آرش سرکوهی | ۳.۵
گدار
صحبت‌های آرش سرکوهی در کلاب گدار:

آرش سرکوهی درباره این پرسش صحبت می‌کند که چگونه می‌توان هم‌زمان خشم و استیصال جامعه را به رسمیت شناخت و در عین حال با جنگ و مداخله خارجی مخالفت کرد. او توضیح می‌دهد که مخالفت با جنگ تنها یک موضع اخلاقی نیست، بلکه ریشه در تجربه واقعی جنگ، ویرانی، و شکست ایده‌هایی دارد که تصور می‌کردند حمله خارجی می‌تواند راه‌حل بحران ایران باشد.

سرکوهی با تفکیک میان «توضیح» و «توجیه» جنگ‌طلبی، تلاش می‌کند نشان دهد چرا بخشی از جامعه ایران در شرایط بن‌بست سیاسی و سرکوب، به این نتیجه رسید که شاید جنگ تنها راه باقی‌مانده باشد. او همچنین درباره نقش رسانه‌ها، فضای روانی جامعه، احساس استیصال و شکست جنبش‌های مدنی در شکل‌گیری این وضعیت صحبت می‌کند و تأکید دارد که فهم این روندها به معنای تأیید آن‌ها نیست.

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
A Class to Remember (1993).mkv
1.2 GB
A Class to Remember (1993)
Director: Yôji Yamada

[Subtitle: English included]

کلاسی که باید به‌خاطر سپرد
کارگردان: یوجی یامادا

•••

یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلاهای‌تان، به رویاهای‌تان پشت نکنید.

فرزاد کمانگر


تقدیم به فرزاد کمانگر و همهٔ معلمانی که به جای تبعیت از قوانین داعش ایرانی، درس آزادی و برابری و عشق به هم‌نوع خود را در الفبای کلاس گنجاندند... به معلمانی که به جای گوش سپردن به قوانین نرسالار و ضد زن، لیلاها را الگوی خود کردند و سرود زن خواندند.



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍1🔥1
پشت پرده «اینترنت پرو» کیست؟!

چند هفته‌ای‌ است که بحث اینترنت پرو در افکار عمومی مطرح گردیده و عاملی برای عصبانیت مردم شده و در نهایت سرمایه اجتماعی حاکمیت را با سرعت بالا تقلیل خواهد داد؛ درباره این «طرحِ پول‌پایه» جزییاتی مطرح است که در ادامه خواهم نوشت:
▪️۱. طرح اینترنت پرو با پیشنهاد مدیرعامل یک اپراتور به کارگروه اصلی یک شورای عالی بالادستی شکل گرفته و کارگروه عالی مدنظر، در مصوبه خود به صراحت نوشته که این طرح به پیشنهاد مدیرعامل مذکور مصوب شده است‌.
▪️۲. مدیرعامل اپراتور مذبور پس از شکست در تحقق وعده‌های خود برای راه‌انداختن خدمات پایه شبکه ملی اطلاعات، گفته که فیلترینگ به ضرر ماست و باید فیلترینگ را بی‌خیال شویم و اینترنت را گیگی ۴۰ هزار تومان به مردم عرضه کنیم!
▪️۳. تا امروز «اپراتور مذکورِ فردِ موردِ اشاره» با ارسال بیش از ۴ میلیون پیامک، بیش از ۴۵۰،۰۰۰ سیم پرو فعال کرده و اپراتورِ دیگر با ارسال بیش از ۵۰۰،۰۰۰ پیامک، تنها حدود ۴۰،۰۰۰ سیم پرو فعال دارد!
▪️۴. به نظر می‌رسد هدف مدیرعامل اپراتور مدنظر در نهایت عرضه ۱ میلیون اینترنت پرو به بازار در فاز اول و سپس آزادسازی آن برای همه مردم در فاز نهایی می‌باشد.
▪️۵. ابتدا قرار بود این اینترنت برای کسب و کارها و به ازای هر شرکت ۲ نفر و با احراز هویت باشد ولی در حال حاضر این عدد افزایش یافته و احراز هویت اولیه نیز صورت نمی‌گیرد. علاوه بر این در بازار سیاهِ اینترنتِ پرو، دلالانی با دریافت پول‌های نجومی اینترنت پرو را برای افراد غیرِ شرکتی نیز فعال می‌کنند.
▪️۶. مدیرعامل این اپراتور به فرزند یکی از مقاماتی که _احتمالا در ماندن یا نماندن وی در صندلی‌اش موثر است_ مدیرعاملی شرکتی را داده که بعید است این آقازاده با اطلاعِ پدرش در این جایگاه قرار گرفته باشد!
▪️۷. فیروزآبادی دبیر سابق شورای عالی فضای مجازی در جوابِ سوالی در مورد اینترنت پرو می‌گوید «پول، حلالِ مشکلات است»؛ وقتی برآورد یک فردِ فنی_امنیتی در مورد اینترنت پرو، «بحث پولِ بیشتر» است طبیعتا جامعه نیز برداشتی بدتر از آن را خواهد داشت.
▪️۸. در ۱۲ ماه گذشته به طور تقریبی، ۳ ماه اینترنت کشور قطع بوده است؛ سرمایه اجتماعی کشور _که بابت جنگ_ تقویت شده، نباید دستمایه اقدامات مشکوک و منفعت محور مدیرانِ اِبن‌الوقت قرار گیرد.
▪️۹. طرح‌های تبعیض‌آمیزی چون «اینترنت پرو» این انگاره را در جامعه جا می‌اندازد که هزینه‌های اقداماتی چون «تحریم» و «جنگ» از جیب مردم باید پرداخت شود و از همین باب چنین طرح هایی تکمیل کننده اقداماتِ شناختی دشمن است؛ در اغلب کشورهای جهان عُرف است که در زمان بحران _یعنی جنگ و شورش_ نت قطع شده و پس از آرامش، مجدد فعال می‌شود ولی در برخی از موضوعات در کشور ما، گویا به گونه‌ای دیگر اتفاقات رقم می‌خورد!
▪️۱۰. نکته جالب اینکه به ازای یک میلیون نفر عضویتِ در اینترنت پرو ۵۰ گیگابایتی (هدف گذاری اولیه)، بیش از ۲،۰۰۰ میلیارد تومان نصیب اپراتورها _بخوانید یک اپراتور_ می‌شود؛ این حجم در چند روز مصرف می‌گردد؟! گردش مالی آن در ماه و سال چقدر می‌شود؟!
▪️۱۱. طبق شنیده‌ها، مرکز ملی فضای مجازی از اپراتورِ اصلی ارائه دهنده اینترنت پرو شکایت کرده ولی تاکنون بنا به دلایلی این پرونده به سرانجام نرسیده؛ وزارت ارتباطات هم که دائما مصاحبه می‌کند و می گوید با این طرح مخالف است. چه کسی با چه پشتوانه‌ای چنین اقداماتِ مشکوکی را هدایت میکند؟!
شنیده ها می‌گوید یکی از افراد پُرنفوذ در نهاد ریاست جمهوری نیز از مدیرعاملِ اپراتورِ اصلی اینترنت پرو حمایت می‌کند؛ برعکس کلیت دولت که مخالف آن است.
▪️۱۲. در نهایت؛ «مدیرعامل ایرانسل» برای یک مسأله‌ی احتمالا ناخواسته _یعنی تاخیر یک ساعته در قطعِ تماس‌ها در ۱۸ دی ۱۴۰۴ بنا به مصوبه شعام_ در کوتاه‌ترین زمانِ ممکن برکنار شد ولی بانیِ اصلی «طرحِ سرمایه‌اجتماعی نابود کُنِ اینترنتِ پرو» همچنان به کار خود ادامه می‌دهد!

علی قلهکی
لینک توییت
https://x.com/i/status/2054247108098846826

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3❤1
آیا می‌شود با شیطان جنگید و شبیه او نشد؟ _ فرخ نگهدار _ ۳.۶
گدار
صحبت‌های فرخ نگهدار در کلاب گدار:

فرخ نگهدار از تجربه شخصی خود پیش و پس از انقلاب ۵۷ می‌گوید و توضیح می‌دهد که چگونه بخش بزرگی از نیروهای سیاسی آن دوران، خشونت را واکنشی ناگزیر به خشونت حکومت می‌دانستند. او با رجوع به تجربه مبارزه مسلحانه و فضای سیاسی دهه‌های گذشته، درباره این پرسش صحبت می‌کند که چگونه استبداد می‌تواند وجدان جامعه و حتی مخالفان خود را تغییر دهد و آن‌ها را به سمت بازتولید همان منطق خشونت سوق دهد.

نگهدار همچنین درباره تحول تدریجی گفتمان دادخواهی، مخالفت با اعدام و رشد نگاه‌های مبتنی بر عدم خشونت در جامعه مدنی ایران سخن می‌گوید و از چهره‌هایی مانند پرستو فروهر و علیرضا رجایی به عنوان نمونه‌های ایستادگی بر سر کرامت انسانی و ارزش‌های ضد خشونت یاد می‌کند.

#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سخنرانی مهری بهفر
در شب شاهنامه و ایران

پنجشنبه، هفدهم اردیبهشت ۱۴۰۵
فرهنگسرای نیاوران، سالن خلیج فارس


#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊2