آیا حجاب اجباری در رسانههای رسمی در حال عقبنشینی است؟
انتشار گزارش تصویری اخیر توسط خبرگزاری دولتی ایرنا، که در آن تصاویری از یک زن بدون حجاب رسمی در فضای خصوصی منزل منتشر شده، واکنشهایی در فضای مجازی بهدنبال داشته است.
این اتفاق در حالی رخ داده که تاکنون هیچگونه اعلام رسمی درباره تغییر در سیاستهای مرتبط با حجاب در رسانههای کشور منتشر نشده است.
همین موضوع باعث شکلگیری این پرسش شده که آیا شاهد تغییر در رویکرد رسانههای رسمی هستیم یا این مورد، صرفاً یک خطای موردی در انتشار محتوا بوده است؟
بامدادنو
#فرهیختگان راهی به رهایی
انتشار گزارش تصویری اخیر توسط خبرگزاری دولتی ایرنا، که در آن تصاویری از یک زن بدون حجاب رسمی در فضای خصوصی منزل منتشر شده، واکنشهایی در فضای مجازی بهدنبال داشته است.
این اتفاق در حالی رخ داده که تاکنون هیچگونه اعلام رسمی درباره تغییر در سیاستهای مرتبط با حجاب در رسانههای کشور منتشر نشده است.
همین موضوع باعث شکلگیری این پرسش شده که آیا شاهد تغییر در رویکرد رسانههای رسمی هستیم یا این مورد، صرفاً یک خطای موردی در انتشار محتوا بوده است؟
بامدادنو
پن:
ایرنا برخی از این تصاویر را از سایت خود حذف کرده است
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5
عروس فرنگی گرفتار در تهران
کتاب گرفتار در تهران را اتفاقی دیدم؛ گرچه خوب میدانیم آنچه در فضای مجازی پیش چشم شما قرار میگیرد به هیچ وجه «اتفاقی» نیست و اراده بالاتری آن را سر راه شما قرار داده است.
گرفتار در تهران درباره پدیده «قدرت» در ایران بعد از انقلاب است به قلم یک متفکر سیاسی که با مردی ایرانی از طبقه متوسط ازدواج کرده و سالها به ایران رفتوآمد داشته و درباره فرهنگ آن پژوهش کرده است.
هم عنوان کتاب (گرفتار در تهران؛ زنان، تغییرات اجتماعی، و سیاست زندگی روزمره در ایرانِ پس از انقلاب) و هم غیر ایرانی بودن نویسنده یعنی نورما کلر مروزی ناخوانده کلی پیشفرض نه چندان مثبت در ذهن من ردیف کرد، ولی تقریباً همگی اشتباه از آب درآمد!
بهطور کلی، «عروس» به عنوان یک خارجیِ داخلی معمولًا چشمانداز منحصر بفردی درباره خانواده همسرش دارد؛ حالا فکر کنید فرنگی و متفکر سیاسی هم باشد!
کتاب از روایت سرقت شبانه در خانهباغی قدیمی در محله نیاوران شروع میشود. نویسنده همراه معلم زبان فارسی و دوست دیگری مشغول گپ و گفت بودهاند که چند جوان لاغر با صورتهای پوشیده و چاقو برای سرقت وارد میشوند و زنها را میبندند. وقتی یکی از دزدها قصد حلقه ازدواج خانم نویسنده را میکند او با گفتن اینکه «من عروس فرنگی هستم» و این هم حلقه عروسیام است ناگهان نوعی مصونیت پیدا میکند و داراییهایش سرجای خودشان برمیگردند. درحین سرقت معلم زبان فارسی که چون مسن بوده دستهایش را از جلو بستهاند، با دستهای بسته نارنگی پوست میکند و باب گفتگو را با دزدها باز میکند (چه سوژهای جز درس و مشق در سر معلمها هست؟). یکی از دزدها شروع به درد دل میکند و آن یکی زیرسیگاری دم دست خانم نویسنده میگذارد تا باتوجه به بسته بودن دستها مجبور به تف کردن هستههای نارنگی نشود...در نهایت دزدها به استثنای اموال عروس خانم، دزدیدنیها را میدزدند و آن سه زن را رها میکنند.
نویسنده از این داستان و داستانهای مشابه این برای واکاوی مناسبات قدرت در جامعه ایران استفاده میکند. با دستهای بسته چطور میشود مذاکره کرد و نارنگی خورد!
به همین نحو، در سراسر کتاب برخی مناسبات خاص فرهنگ ایرانی را برجسته میکند. به نوروز و شبکه روابط و اِعمال قدرت مادران در مناسک مربوط به نوروز اشاره میکند_ که در آن مادران تلاش میکنند ضمن تثبت اقتدار خودشان دختران را نیز برای کسب چنین اقتداری تعلیم دهند، ولی آنها از این مناسک و مناسبات فراری هستند.
به آشپزخانه ایرانی و «سبزی پاککردن» اشاره میکند و فرایند بسیار طولانی آمادهسازی سبزی قرمهسبزی. به اینکه مهارت در آشپزی و اصالت سبزی خانگی یعنی چه و به اینکه نسل جدید زنها سبزی آماده میخرند. سبزی آماده که هم در وقت زنان صرفهجویی میکند و هم بازاری برای اشتغال گروههای دیگری از زنان فراهم کرده؛ درعین حال زنان را از جمعهای زنانه و حلقههای صمیمانه سبزیپاککنی محروم کرده است.
به مناسبات قدرت و محبت در شبکه روابط خانوادگی پدرسالار و تغییر آنها اشاره میکند. به فرهنگ تعارف، جوکهای قومی- جنسی و شکستن تابوهای سرد و سخت و خشمآور قلمرو عمومی، در قلمرو خصوصی اشاره میکند. به سینمای ایرانِ بعد از انقلاب اشاره میکند و تولیدات سینماگران نامداری که خواستند زندگی دوپاره تحت نظارت و سانسور را تجسم ببخشند.
جنبش زن، زندگی، آزادی از نگاه نویسنده سرریز کردن مطالبه برای تغییر مناسبات قدرت از قلمرو خصوصی به قلمرو عمومی بود. جایی که که تغییرات نسلی با مطالبات برابریخواهانه زنان از آغاز انقلاب ۵۷ تلاقی کرد و موج بلندی به راه انداخت.
در ادامه کتاب نویسنده به ویژگیهای سبک زندگی جوانان، به ویژه زنان جوان اشاره میکند که به واسطه آن مرزهای قلمرو عمومی و خصوصی و عاملیت خود را جابهجا کردهاند.
در فصل پایانی نویسنده مروری دارد بر بنیانهای نظری که مطالعهاش را بر آن استوار کرده و توضیح میدهد چرا به عنوان یک متفکر سیاسی به جای تحلیل ساختار رسمی قدرت، سراغ مناسبات جاری در زندگی روزمره رفته است. او در سراسر کتاب از ایدههای آرنت، فوکو، دوسرتو، بوردیو و ایریگاری استفاده میکند تا نشان دهد مناسبات میان افراد، برخلاف جریان رسمی و حاکمیتی درحال دموکراتیزه شدن است.
برای مطالعه بیشتر نک
Marzouzi, Norma Claire. Tied Up in Tehran: Women, Social Change, and the Politics of Everyday Life in Post-Revolutionary Iran.Cambridge University Press, 2025.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
کتاب گرفتار در تهران را اتفاقی دیدم؛ گرچه خوب میدانیم آنچه در فضای مجازی پیش چشم شما قرار میگیرد به هیچ وجه «اتفاقی» نیست و اراده بالاتری آن را سر راه شما قرار داده است.
گرفتار در تهران درباره پدیده «قدرت» در ایران بعد از انقلاب است به قلم یک متفکر سیاسی که با مردی ایرانی از طبقه متوسط ازدواج کرده و سالها به ایران رفتوآمد داشته و درباره فرهنگ آن پژوهش کرده است.
هم عنوان کتاب (گرفتار در تهران؛ زنان، تغییرات اجتماعی، و سیاست زندگی روزمره در ایرانِ پس از انقلاب) و هم غیر ایرانی بودن نویسنده یعنی نورما کلر مروزی ناخوانده کلی پیشفرض نه چندان مثبت در ذهن من ردیف کرد، ولی تقریباً همگی اشتباه از آب درآمد!
بهطور کلی، «عروس» به عنوان یک خارجیِ داخلی معمولًا چشمانداز منحصر بفردی درباره خانواده همسرش دارد؛ حالا فکر کنید فرنگی و متفکر سیاسی هم باشد!
کتاب از روایت سرقت شبانه در خانهباغی قدیمی در محله نیاوران شروع میشود. نویسنده همراه معلم زبان فارسی و دوست دیگری مشغول گپ و گفت بودهاند که چند جوان لاغر با صورتهای پوشیده و چاقو برای سرقت وارد میشوند و زنها را میبندند. وقتی یکی از دزدها قصد حلقه ازدواج خانم نویسنده را میکند او با گفتن اینکه «من عروس فرنگی هستم» و این هم حلقه عروسیام است ناگهان نوعی مصونیت پیدا میکند و داراییهایش سرجای خودشان برمیگردند. درحین سرقت معلم زبان فارسی که چون مسن بوده دستهایش را از جلو بستهاند، با دستهای بسته نارنگی پوست میکند و باب گفتگو را با دزدها باز میکند (چه سوژهای جز درس و مشق در سر معلمها هست؟). یکی از دزدها شروع به درد دل میکند و آن یکی زیرسیگاری دم دست خانم نویسنده میگذارد تا باتوجه به بسته بودن دستها مجبور به تف کردن هستههای نارنگی نشود...در نهایت دزدها به استثنای اموال عروس خانم، دزدیدنیها را میدزدند و آن سه زن را رها میکنند.
نویسنده از این داستان و داستانهای مشابه این برای واکاوی مناسبات قدرت در جامعه ایران استفاده میکند. با دستهای بسته چطور میشود مذاکره کرد و نارنگی خورد!
به همین نحو، در سراسر کتاب برخی مناسبات خاص فرهنگ ایرانی را برجسته میکند. به نوروز و شبکه روابط و اِعمال قدرت مادران در مناسک مربوط به نوروز اشاره میکند_ که در آن مادران تلاش میکنند ضمن تثبت اقتدار خودشان دختران را نیز برای کسب چنین اقتداری تعلیم دهند، ولی آنها از این مناسک و مناسبات فراری هستند.
به آشپزخانه ایرانی و «سبزی پاککردن» اشاره میکند و فرایند بسیار طولانی آمادهسازی سبزی قرمهسبزی. به اینکه مهارت در آشپزی و اصالت سبزی خانگی یعنی چه و به اینکه نسل جدید زنها سبزی آماده میخرند. سبزی آماده که هم در وقت زنان صرفهجویی میکند و هم بازاری برای اشتغال گروههای دیگری از زنان فراهم کرده؛ درعین حال زنان را از جمعهای زنانه و حلقههای صمیمانه سبزیپاککنی محروم کرده است.
به مناسبات قدرت و محبت در شبکه روابط خانوادگی پدرسالار و تغییر آنها اشاره میکند. به فرهنگ تعارف، جوکهای قومی- جنسی و شکستن تابوهای سرد و سخت و خشمآور قلمرو عمومی، در قلمرو خصوصی اشاره میکند. به سینمای ایرانِ بعد از انقلاب اشاره میکند و تولیدات سینماگران نامداری که خواستند زندگی دوپاره تحت نظارت و سانسور را تجسم ببخشند.
جنبش زن، زندگی، آزادی از نگاه نویسنده سرریز کردن مطالبه برای تغییر مناسبات قدرت از قلمرو خصوصی به قلمرو عمومی بود. جایی که که تغییرات نسلی با مطالبات برابریخواهانه زنان از آغاز انقلاب ۵۷ تلاقی کرد و موج بلندی به راه انداخت.
در ادامه کتاب نویسنده به ویژگیهای سبک زندگی جوانان، به ویژه زنان جوان اشاره میکند که به واسطه آن مرزهای قلمرو عمومی و خصوصی و عاملیت خود را جابهجا کردهاند.
در فصل پایانی نویسنده مروری دارد بر بنیانهای نظری که مطالعهاش را بر آن استوار کرده و توضیح میدهد چرا به عنوان یک متفکر سیاسی به جای تحلیل ساختار رسمی قدرت، سراغ مناسبات جاری در زندگی روزمره رفته است. او در سراسر کتاب از ایدههای آرنت، فوکو، دوسرتو، بوردیو و ایریگاری استفاده میکند تا نشان دهد مناسبات میان افراد، برخلاف جریان رسمی و حاکمیتی درحال دموکراتیزه شدن است.
انقلاب [سال ۵۷] ایران نیز یک نشانگر تاریخیِ منحصربهفرد بود و یک «امکان کثرتگرا» است. میراثی زنده از غم، امید و بشارت؛ حافظه جمعی دربردارنده آنچه باید باشد، آنچه ممکن است باشد، و آنچه باید انجام داد.
برای مطالعه بیشتر نک
Marzouzi, Norma Claire. Tied Up in Tehran: Women, Social Change, and the Politics of Everyday Life in Post-Revolutionary Iran.Cambridge University Press, 2025.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤2👍1
سیانان: ایران بهدنبال کنترل شاهرگ اینترنت جهان است
ایران پس از تجربهٔ تنشهای اخیر در تنگهٔ هرمز، حالا بهدنبال استفاده از یک اهرم تازه برای افزایش نفوذ خود است؛ کابلهای اینترنتی زیردریایی که بخش بزرگی از ارتباطات اینترنتی و مالی میان اروپا، آسیا و کشورهای خلیج فارس را منتقل میکنند.
مقامهای ایرانی اعلام کردهاند که شرکتهای بزرگ فناوری مانند گوگل، مایکروسافت، متا و آمازون باید برای عبور این کابلها از منطقه، هزینه پرداخت کنند و از قوانین ایران تبعیت داشته باشند.
کابلهای زیردریایی ستون اصلی اینترنت جهان هستند و قطع یا آسیب به آنها فقط باعث کندی اینترنت نمیشود، بلکه میتواند بانکداری بینالمللی، ارتباطات نظامی، خدمات ابری هوش مصنوعی، بازیهای آنلاین و حتی تجارت جهانی را مختل کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
ایران پس از تجربهٔ تنشهای اخیر در تنگهٔ هرمز، حالا بهدنبال استفاده از یک اهرم تازه برای افزایش نفوذ خود است؛ کابلهای اینترنتی زیردریایی که بخش بزرگی از ارتباطات اینترنتی و مالی میان اروپا، آسیا و کشورهای خلیج فارس را منتقل میکنند.
مقامهای ایرانی اعلام کردهاند که شرکتهای بزرگ فناوری مانند گوگل، مایکروسافت، متا و آمازون باید برای عبور این کابلها از منطقه، هزینه پرداخت کنند و از قوانین ایران تبعیت داشته باشند.
کابلهای زیردریایی ستون اصلی اینترنت جهان هستند و قطع یا آسیب به آنها فقط باعث کندی اینترنت نمیشود، بلکه میتواند بانکداری بینالمللی، ارتباطات نظامی، خدمات ابری هوش مصنوعی، بازیهای آنلاین و حتی تجارت جهانی را مختل کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍3
ترس از آزردن رؤیا
ترس از خط خوردن
آنتونی ناتینگ، نویسنده انگلیسی زندگینامه ناصر (۱۳۵۳)، در شرح فراز و فرودهای این رهبر افسانه ای عرب که مدتها نامش با هیجان و رؤیا همراه بود، تعبیری تأمل برانگیز به کار میبرد. او به طور آشکار و با کنایه از این مهم یاد میکند که ناصر «اسیر اعتبار» خود شده بود؛ناصری که میخواست کانال سوئز را ملی کند اسرائیل را شکست داده، وحدت عربی را برپا دارد و جهشی به سوی تمدن و سربلندی برای اعراب ایجاد کند. اتفاقاً همین شعارهای ناصر و پایبندی به آنها بود که ناصر را اسیر اعتبار خود و شعارهایش کرد. شاید هیچیک از خواستهای ناصر از نگاه اعراب به خودی خود سرزنش آلود نباشد ولی چیزی که کار را برای او سخت کرد همین قول به انجام تعهداتش بود؛ تعهداتی که میلیونها عرب و فراتر از آن مردم ستمدیده جهان سوم دل نگران تحقق آنها بودند.
نه وضعیت اعراب و توانایی هایشان و نه چگونگی رهبری ناصر نمیتوانست به این فهم دست یابد که این وعدهها دست کم در کوتاه مدت قابلیت تحقق ندارند و البته وعده های واگذار شده به تاریخی بسیار فراتر از زمانۀ زندگی مردمان هم دیگر چیزی نیستند که همین نزدیکی ها در انتظار نشسته باشند.
پیش از ناصر این مصدق بود که در خاورمیانه به «ستیز علیه استعمار پیر» انگلستان برخاست و شعار ملی کردن صنعت نفت را به شعاری ملی تبدیل کرد که حس و نگاه میلیونها ایرانی را در آن متبلور ساخت ولی مصدق هم به تعبیری که از ناتینگ برای ناصر آوردم، اسیر اعتبار و رویای خود شد.
به طور مثال پیشنهادی که در سفر آمریکا به او شده بود، می توانست برای خود مصدق معقول جلوه کند ولی او در این اندیشه بود که چگونه میتواند به ایران برگردد و بگوید تحقق کامل رؤیا بماند برای بعد و بیایید به همین میزان از موفقیت، رضایت بدهیم و خود را برای گامهای بعدی آماده کنیم؟ احتمالاً یکی از تفاوت های مصدق با رقیب ایرانی خود، قوام، این بود که قوام رؤیاپروری مصدق را نداشت و سیاست و سنجش امکانات را مهم تر از رؤیاپروری مشترک با مردم میدانست ترس از به چالش کشیدن رؤیا، در زمانی که باید به زمان دورتری آن را واگذار کرد، نیازمند هم هنر سیاسی زمامداران است و هم گروه های واسطه با داشتن مرجعیت لازم که بتواند این مهم را به «توده ها» تفهیم کند.
موردی دیگر از «ترس» در سنجش رؤیاها را میتوان در خاطرات روغنی زنجانی، رئیس وقت سازمان برنامه و بودجه (۱۳۸۲) دید زنجانی حرفهای مهمی را در شکل خاطره آوردهاند: (اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی،به کوشش بهمن احمدی امویی، ۱۳۸۲)
زنجانی در خاطرات خود با صراحتی که کمی برای من تعجب انگیز بود، به مشکلات ناشی از ادامه جنگ و نیاز به تجدید نظر اساسی در این مورد پرداخته بود. زنجانی ابتدا با اشاره به مهندس موسوی، نخست وزیر درباره تغییر سیاستهای جنگی گفت: «فکر میکنم ایشان هم در باطن با من موافق بودند این موضوع مسئلهای است که هنوز برای من حل نشده است (همان: ۱۸۲). وی کمی بعدتر این معما را با اشاره به اعضای هیئت دولت و همین طور نمایندگان مجلس بیشتر شرح میدهد درباره مسئولان عالی رتبه» میگوید:
«تقریباً اگر آنها نسبت به جنگ انتقادهای جدی داشتند اما در جلسات رسمی هیئت دولت وقتی ادامه جنگ رأی میدادند و با شور و صحبت از جنگ به میان می آمد شوق متفق القول میشدند که باید جنگ را با شدت ادامه داد و آیههای قرآن و حدیثهای معصومان و شعرهای حماسی را نیز چاشنی سخنان خود میکردند. یک اتاقی در پشت محل برگزاری جلسات هیئت دولت بود که وزرا برای تماس با دفتر یا منازلشان یا رفع خستگی و کشیدن سیگار و نوشیدن چای به آنجا میرفتند. معمولاً وقتی خبر یا گزارشی از وضعیت جنگ ارائه میشد وزرا نظرات واقعیشان را در آن اتاق به خوبی بیان میکردند و به صورت خودمانی مخالف ادامه جنگ بودند اما وقتی دو متری از آن اتاق دور می شدند و وارد محل برگزاری جلسات دولت میشدند بر ضرورت تداوم جنگ سخن گفتند.... البته در مجلس هم همین طور بود».
خاطرات زنجانی کاملاً روشن است پایبند بودن به رؤیای کلی یا اعتباری که تک تک دست اندرکاران در همراهی با این رؤیا پیدا کردهاند و چه بسا از سر همین اعتبار هم به مقامهای مهمی دست یافته اند چیزی نیست که بتوان در منظر عمومی از آن دست کشید و خواهان سنجش مجدد امکان تحقق آن شد. زنجانی از خودسانسوری حرف میزند ولی من آن را «ترس» نهفته و نهادینه شده در میان ایرانیان در گذر سالیان و سده های بسیار میدانم ترس از آزردن رؤیا ترس از خط خوردن.
کشف ذهن( کشف نشانگان ریختار ذهن ایرانی)
حاتم قادری
نشر مانوش
از کانال سهند ایرانمهر
#فرهیختگان راهی به رهایی
ترس از خط خوردن
آنتونی ناتینگ، نویسنده انگلیسی زندگینامه ناصر (۱۳۵۳)، در شرح فراز و فرودهای این رهبر افسانه ای عرب که مدتها نامش با هیجان و رؤیا همراه بود، تعبیری تأمل برانگیز به کار میبرد. او به طور آشکار و با کنایه از این مهم یاد میکند که ناصر «اسیر اعتبار» خود شده بود؛ناصری که میخواست کانال سوئز را ملی کند اسرائیل را شکست داده، وحدت عربی را برپا دارد و جهشی به سوی تمدن و سربلندی برای اعراب ایجاد کند. اتفاقاً همین شعارهای ناصر و پایبندی به آنها بود که ناصر را اسیر اعتبار خود و شعارهایش کرد. شاید هیچیک از خواستهای ناصر از نگاه اعراب به خودی خود سرزنش آلود نباشد ولی چیزی که کار را برای او سخت کرد همین قول به انجام تعهداتش بود؛ تعهداتی که میلیونها عرب و فراتر از آن مردم ستمدیده جهان سوم دل نگران تحقق آنها بودند.
نه وضعیت اعراب و توانایی هایشان و نه چگونگی رهبری ناصر نمیتوانست به این فهم دست یابد که این وعدهها دست کم در کوتاه مدت قابلیت تحقق ندارند و البته وعده های واگذار شده به تاریخی بسیار فراتر از زمانۀ زندگی مردمان هم دیگر چیزی نیستند که همین نزدیکی ها در انتظار نشسته باشند.
پیش از ناصر این مصدق بود که در خاورمیانه به «ستیز علیه استعمار پیر» انگلستان برخاست و شعار ملی کردن صنعت نفت را به شعاری ملی تبدیل کرد که حس و نگاه میلیونها ایرانی را در آن متبلور ساخت ولی مصدق هم به تعبیری که از ناتینگ برای ناصر آوردم، اسیر اعتبار و رویای خود شد.
به طور مثال پیشنهادی که در سفر آمریکا به او شده بود، می توانست برای خود مصدق معقول جلوه کند ولی او در این اندیشه بود که چگونه میتواند به ایران برگردد و بگوید تحقق کامل رؤیا بماند برای بعد و بیایید به همین میزان از موفقیت، رضایت بدهیم و خود را برای گامهای بعدی آماده کنیم؟ احتمالاً یکی از تفاوت های مصدق با رقیب ایرانی خود، قوام، این بود که قوام رؤیاپروری مصدق را نداشت و سیاست و سنجش امکانات را مهم تر از رؤیاپروری مشترک با مردم میدانست ترس از به چالش کشیدن رؤیا، در زمانی که باید به زمان دورتری آن را واگذار کرد، نیازمند هم هنر سیاسی زمامداران است و هم گروه های واسطه با داشتن مرجعیت لازم که بتواند این مهم را به «توده ها» تفهیم کند.
موردی دیگر از «ترس» در سنجش رؤیاها را میتوان در خاطرات روغنی زنجانی، رئیس وقت سازمان برنامه و بودجه (۱۳۸۲) دید زنجانی حرفهای مهمی را در شکل خاطره آوردهاند: (اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی،به کوشش بهمن احمدی امویی، ۱۳۸۲)
زنجانی در خاطرات خود با صراحتی که کمی برای من تعجب انگیز بود، به مشکلات ناشی از ادامه جنگ و نیاز به تجدید نظر اساسی در این مورد پرداخته بود. زنجانی ابتدا با اشاره به مهندس موسوی، نخست وزیر درباره تغییر سیاستهای جنگی گفت: «فکر میکنم ایشان هم در باطن با من موافق بودند این موضوع مسئلهای است که هنوز برای من حل نشده است (همان: ۱۸۲). وی کمی بعدتر این معما را با اشاره به اعضای هیئت دولت و همین طور نمایندگان مجلس بیشتر شرح میدهد درباره مسئولان عالی رتبه» میگوید:
«تقریباً اگر آنها نسبت به جنگ انتقادهای جدی داشتند اما در جلسات رسمی هیئت دولت وقتی ادامه جنگ رأی میدادند و با شور و صحبت از جنگ به میان می آمد شوق متفق القول میشدند که باید جنگ را با شدت ادامه داد و آیههای قرآن و حدیثهای معصومان و شعرهای حماسی را نیز چاشنی سخنان خود میکردند. یک اتاقی در پشت محل برگزاری جلسات هیئت دولت بود که وزرا برای تماس با دفتر یا منازلشان یا رفع خستگی و کشیدن سیگار و نوشیدن چای به آنجا میرفتند. معمولاً وقتی خبر یا گزارشی از وضعیت جنگ ارائه میشد وزرا نظرات واقعیشان را در آن اتاق به خوبی بیان میکردند و به صورت خودمانی مخالف ادامه جنگ بودند اما وقتی دو متری از آن اتاق دور می شدند و وارد محل برگزاری جلسات دولت میشدند بر ضرورت تداوم جنگ سخن گفتند.... البته در مجلس هم همین طور بود».
خاطرات زنجانی کاملاً روشن است پایبند بودن به رؤیای کلی یا اعتباری که تک تک دست اندرکاران در همراهی با این رؤیا پیدا کردهاند و چه بسا از سر همین اعتبار هم به مقامهای مهمی دست یافته اند چیزی نیست که بتوان در منظر عمومی از آن دست کشید و خواهان سنجش مجدد امکان تحقق آن شد. زنجانی از خودسانسوری حرف میزند ولی من آن را «ترس» نهفته و نهادینه شده در میان ایرانیان در گذر سالیان و سده های بسیار میدانم ترس از آزردن رؤیا ترس از خط خوردن.
کشف ذهن( کشف نشانگان ریختار ذهن ایرانی)
حاتم قادری
نشر مانوش
از کانال سهند ایرانمهر
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3👍3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نخست وزیر اسبق فرانسه:
ما خودمان «تله هرمز» را ایجاد کردیم و اکنون در موضع ضعف، هیچ راه حلی برای آن نداریم/ایرانیها به این خط مشی ادامه میدهند تا به خوبی نشان دهند که این منطقه ملک طلق و قلمرو انحصاری خودشان است...
#فرهیختگان راهی به رهایی
ما خودمان «تله هرمز» را ایجاد کردیم و اکنون در موضع ضعف، هیچ راه حلی برای آن نداریم/ایرانیها به این خط مشی ادامه میدهند تا به خوبی نشان دهند که این منطقه ملک طلق و قلمرو انحصاری خودشان است...
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🔥1
گزارش برگزاری اولین انتخابات شورای مرکزی #کنگره_آزادی_ایران
نخستین شورای مرکزی «کنگره آزادی ایران» در حالی انتخاب شد که بیش از نیمی از کرسیها به زنان رسید. این در شرایطی است که زنان تنها حدود ۴۰ درصد اعضای مجمع عمومی این نهاد را تشکیل میدهند. در میان ۱۳ عضو شورای مرکزی همچنین نمایندگانی از حزبهای مردم بلوچستان، حیات آزاد کردستان و کومله کردستان ایران حضور دارند.
این انتخابات که در دومین نشست رسمی مجمع عمومی در ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۷ می ۲۰۲۶) و با مشارکت۸۸ نفر از ۹۴ عضو برگزار شد، همزمان حامل پیام دیگری نیز بود: نشانههایی از انتقال نسلی. کنارهگیری رضا علیجانی و مهرداد خوانساری از نامزدی در شورای مرکزی و بهروز بیات از نامزدی برای شورای نظارت پیش از آغاز رأیگیری به نفع نامزدهای جوانتر، اقدامی کمسابقه در فضای رقابتی سیاست ایرانی بهشمار میرود؛ حرکتی که میتواند بهعنوان تلاشی برای باز کردن فضا به روی نسل جدید و کاهش تمرکز چهرههای تثبیتشده تفسیر شود.
درانتخابات شورای مرکزی، که در دو بخش «نامزدهای مستقل» و «نمایندگان و اعضای احزاب و جریانهای سیاسی» برگزار شد، در مجموع ۱۳ نفر به عضویت شورا درآمدند. در بخش مستقلها، مهدیه گلرو، اسماعیل عبدی، مریم سعیدی، نگین شیرآقایی، سعید دهقان، کاوه کرمانشاهی، سمانه سوادی و سوران منصورنیا انتخاب شدند. در بخش احزاب و جریانها نیز فریبا برهانزهی از حزب مردم بلوچستان، حسین رزاق از گروه ۱۷ نفر، ریوار آبدانان از حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، فرزانه عظیمی از حزب چپ ایران و ناهید بهمنی از حزب کومله کردستان ایران به شورا راه یافتند.
در ادامه این نشست، انتخابات هیأت
نظارت نیز برگزار شد و اعظم بهرامی، علیرضا منصوری، منا حدیثی، دیاکو مرادی و سوران لطفی بهعنوان اعضای این هیأت انتخاب شدند.
این نشست با ریاست هیأت رئیسه ای مجمع متشکل از رضوان مقدم، مجید زمانی، کامبیز غفوری، نعیمه دوستدار و فرزانه بذرپور برگزار شد و با حضور بیش از ۹۵ درصد اعضا رسمیت یافت. همچنین پیشنهاد افزایش تعداد کرسیهای شورای مرکزی پس از رأیگیری به تصویب رسید و شمار اعضای شورا از ۱۱ به ۱۳ نفر افزایش یافت.
برگزاری این انتخابات، نخستین گام عملی در شکلدهی به ساختارهای اجرایی و نظارتی کنگره آزادی ایران تلقی میشود؛ ساختاری که بهگفته برگزارکنندگان، بر تنوع، مشارکت دموکراتیک و حضور پررنگ زنان تأکید دارد.
پروسه انتخابات به طور زنده در کانال یوتیوب کنگره آزادی ایران پخش شد و قابل دسترسی است.
مهدیه گلرو
#فرهیختگان راهی به رهایی
نخستین شورای مرکزی «کنگره آزادی ایران» در حالی انتخاب شد که بیش از نیمی از کرسیها به زنان رسید. این در شرایطی است که زنان تنها حدود ۴۰ درصد اعضای مجمع عمومی این نهاد را تشکیل میدهند. در میان ۱۳ عضو شورای مرکزی همچنین نمایندگانی از حزبهای مردم بلوچستان، حیات آزاد کردستان و کومله کردستان ایران حضور دارند.
این انتخابات که در دومین نشست رسمی مجمع عمومی در ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۷ می ۲۰۲۶) و با مشارکت۸۸ نفر از ۹۴ عضو برگزار شد، همزمان حامل پیام دیگری نیز بود: نشانههایی از انتقال نسلی. کنارهگیری رضا علیجانی و مهرداد خوانساری از نامزدی در شورای مرکزی و بهروز بیات از نامزدی برای شورای نظارت پیش از آغاز رأیگیری به نفع نامزدهای جوانتر، اقدامی کمسابقه در فضای رقابتی سیاست ایرانی بهشمار میرود؛ حرکتی که میتواند بهعنوان تلاشی برای باز کردن فضا به روی نسل جدید و کاهش تمرکز چهرههای تثبیتشده تفسیر شود.
درانتخابات شورای مرکزی، که در دو بخش «نامزدهای مستقل» و «نمایندگان و اعضای احزاب و جریانهای سیاسی» برگزار شد، در مجموع ۱۳ نفر به عضویت شورا درآمدند. در بخش مستقلها، مهدیه گلرو، اسماعیل عبدی، مریم سعیدی، نگین شیرآقایی، سعید دهقان، کاوه کرمانشاهی، سمانه سوادی و سوران منصورنیا انتخاب شدند. در بخش احزاب و جریانها نیز فریبا برهانزهی از حزب مردم بلوچستان، حسین رزاق از گروه ۱۷ نفر، ریوار آبدانان از حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، فرزانه عظیمی از حزب چپ ایران و ناهید بهمنی از حزب کومله کردستان ایران به شورا راه یافتند.
در ادامه این نشست، انتخابات هیأت
نظارت نیز برگزار شد و اعظم بهرامی، علیرضا منصوری، منا حدیثی، دیاکو مرادی و سوران لطفی بهعنوان اعضای این هیأت انتخاب شدند.
این نشست با ریاست هیأت رئیسه ای مجمع متشکل از رضوان مقدم، مجید زمانی، کامبیز غفوری، نعیمه دوستدار و فرزانه بذرپور برگزار شد و با حضور بیش از ۹۵ درصد اعضا رسمیت یافت. همچنین پیشنهاد افزایش تعداد کرسیهای شورای مرکزی پس از رأیگیری به تصویب رسید و شمار اعضای شورا از ۱۱ به ۱۳ نفر افزایش یافت.
برگزاری این انتخابات، نخستین گام عملی در شکلدهی به ساختارهای اجرایی و نظارتی کنگره آزادی ایران تلقی میشود؛ ساختاری که بهگفته برگزارکنندگان، بر تنوع، مشارکت دموکراتیک و حضور پررنگ زنان تأکید دارد.
پروسه انتخابات به طور زنده در کانال یوتیوب کنگره آزادی ایران پخش شد و قابل دسترسی است.
مهدیه گلرو
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍2👎2❤1🤔1
دکتر مارگارت کانولی، خواهر رئیس جمهور ایرلند، هنگام عزیمت به غزه به عنوان بخشی از ناوگان جهانی سومود توسط نیروهای دریایی صهیونیستی دستگیر شد./جماران
#فرهیختگان راهی به رهایی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6🤬1
دیکتاتوریِ کلیکی
آیا ایران به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شده است؟
سعید حجاریان
جامعه ایران و متغیرهای مؤثر بر تحولات آن را میتوان ذیل چندین رهیافت توضیح داد. با ارجاع به انقلاب اسلامی، میتوان از نظریههای انقلاب گفت، به وضعیت گردش نخبگان و الگوهای توسعه ارجاع داد، و یا دست آخر به سیاستهای شبهائتلافی و آنچه در پستوهای ساخت قدرت میگذرد، اشاره کرد. اگر جملگی این رهیافتها را در یک روش طولی و زمانمند، در کنار یکدیگر قرار دهیم، به نقطهای مهم رهنمون خواهیم شد و آن اینکه نقش و کارویژه جامعه، اعم از تشکلهای رسمی، اجتماعهایِ ساختیافته و نیز هویتهای منفرد بهتدریج تحلیل رفته است و گویی ما به عصر «سیاست تودهای» پرتاب شدهایم.
میخواهم بر سر مسئله «سیاست تودهای» توقف کنم و از زاویهای بدان بپردازم و این پرسش را پیش بکشم که چرا افراد جوامع از هنجارها و ساختهای تاریخی و نهادمند عبور و عدول میکنند، و آخرالامر به تکهویتهایِ ژلاتینی تبدیل میشوند. چندی پیش، نشریه آتلانتیک در نوشتهای به بحث درباره شیوه سیاستورزی و سیاستگذاری دونالد ترامپ، رییسجمهور ایالات متحده پرداخت و توضیح داد الگوی تصمیمسازی یا دستکم شیوه جدید قاببندی آن دستخوش چه تحولی شده است. نویسنده این پارادایم جدید را ذیل مفهوم clicktatorship توضیح داده بود؛ عنوانی که میتوان آن را به «دیکتاتوریِ کلیکی» ترجمه کرد. طرفه آنکه ما درباره کشوری صحبت میکنیم که بنا به تعاریف واجد عقلانیت نهادی بوده است و در غالب موارد توانسته است پروسه تحلیل، تصمیم، و اجرا را، خاصه در زمینه روابط خارجی، با اجماع عقلهایِ منفصلِ دولت به پیش براند.
حادث شدن چنین وضعیتی در سیاست امریکا، شاید تا حد قابل توجهی معلول شخصیت رییسجمهور فعلی باشد. فردی که، در تحلیل عملکرد دولتاش و کیفیت تصمیمهای او علاوه بر سایر مؤلفهها به وجوه روانشناختی نیز توجه میشود. چنانکه سابقاً در کتابی که سیمای ترامپ را ترسیم کرده بود، «لذت آنی» (Instant gratification) متغیری تأثیرگذار در حیات اقتصادی- سیاسی خوانده شده و در جای دیگر، وجوه امپراتورگونگی ترامپ برجسته شده بود.
از نمونه امریکا و دونالد ترامپ که درگذریم، میبایست این پرسش را پیش بکشیم که آیا میتوان چنین چارچوب تحلیلی را به جامعه و ساخت قدرت ایران تعمیم داد و ادعا کرد ما هم به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شدهایم؟ در بادی امر، با توجه به نظام حکمرانی و رگولاتوری حاکم بر ارتباطات و فضای مجازی ایران باید قاطعانه گفت، خیر! اساساً بستری برای آزادی کلیک وجود ندارد که بخواهد بر فراز بر آن دیکتاتوری متولد شود. ولی زمانیکه در واقعیت میدان قدری تأمل کنیم، درمییابیم که ما نیز مدتهاست به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شدهایم. اما چرا؟
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6393
منبع: مجله آگاهی نو، شماره ۱۸، بهار ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
آیا ایران به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شده است؟
سعید حجاریان
جامعه ایران و متغیرهای مؤثر بر تحولات آن را میتوان ذیل چندین رهیافت توضیح داد. با ارجاع به انقلاب اسلامی، میتوان از نظریههای انقلاب گفت، به وضعیت گردش نخبگان و الگوهای توسعه ارجاع داد، و یا دست آخر به سیاستهای شبهائتلافی و آنچه در پستوهای ساخت قدرت میگذرد، اشاره کرد. اگر جملگی این رهیافتها را در یک روش طولی و زمانمند، در کنار یکدیگر قرار دهیم، به نقطهای مهم رهنمون خواهیم شد و آن اینکه نقش و کارویژه جامعه، اعم از تشکلهای رسمی، اجتماعهایِ ساختیافته و نیز هویتهای منفرد بهتدریج تحلیل رفته است و گویی ما به عصر «سیاست تودهای» پرتاب شدهایم.
میخواهم بر سر مسئله «سیاست تودهای» توقف کنم و از زاویهای بدان بپردازم و این پرسش را پیش بکشم که چرا افراد جوامع از هنجارها و ساختهای تاریخی و نهادمند عبور و عدول میکنند، و آخرالامر به تکهویتهایِ ژلاتینی تبدیل میشوند. چندی پیش، نشریه آتلانتیک در نوشتهای به بحث درباره شیوه سیاستورزی و سیاستگذاری دونالد ترامپ، رییسجمهور ایالات متحده پرداخت و توضیح داد الگوی تصمیمسازی یا دستکم شیوه جدید قاببندی آن دستخوش چه تحولی شده است. نویسنده این پارادایم جدید را ذیل مفهوم clicktatorship توضیح داده بود؛ عنوانی که میتوان آن را به «دیکتاتوریِ کلیکی» ترجمه کرد. طرفه آنکه ما درباره کشوری صحبت میکنیم که بنا به تعاریف واجد عقلانیت نهادی بوده است و در غالب موارد توانسته است پروسه تحلیل، تصمیم، و اجرا را، خاصه در زمینه روابط خارجی، با اجماع عقلهایِ منفصلِ دولت به پیش براند.
حادث شدن چنین وضعیتی در سیاست امریکا، شاید تا حد قابل توجهی معلول شخصیت رییسجمهور فعلی باشد. فردی که، در تحلیل عملکرد دولتاش و کیفیت تصمیمهای او علاوه بر سایر مؤلفهها به وجوه روانشناختی نیز توجه میشود. چنانکه سابقاً در کتابی که سیمای ترامپ را ترسیم کرده بود، «لذت آنی» (Instant gratification) متغیری تأثیرگذار در حیات اقتصادی- سیاسی خوانده شده و در جای دیگر، وجوه امپراتورگونگی ترامپ برجسته شده بود.
از نمونه امریکا و دونالد ترامپ که درگذریم، میبایست این پرسش را پیش بکشیم که آیا میتوان چنین چارچوب تحلیلی را به جامعه و ساخت قدرت ایران تعمیم داد و ادعا کرد ما هم به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شدهایم؟ در بادی امر، با توجه به نظام حکمرانی و رگولاتوری حاکم بر ارتباطات و فضای مجازی ایران باید قاطعانه گفت، خیر! اساساً بستری برای آزادی کلیک وجود ندارد که بخواهد بر فراز بر آن دیکتاتوری متولد شود. ولی زمانیکه در واقعیت میدان قدری تأمل کنیم، درمییابیم که ما نیز مدتهاست به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شدهایم. اما چرا؟
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6393
منبع: مجله آگاهی نو، شماره ۱۸، بهار ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
مشق نو
دیکتاتوریِ کلیکی
وبسایت «مشق نو» بهعنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، میکوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند. این مجموعه در قالب یادداشتها، جستارها و گفتوگوهای عمیق، در پیِ صورتبندیِ نظریِ چالشهای اکنونِ…
❤1
حالتان از این همه تناقض و دورویی بهم نمیخورد؟
ياشار سلطانی
دیروز هتل تاریخی عامریها کاشان را بهخاطر «حجاب» پلمب کردند؛ مسافران سرگردان شدند و ۹۰ نفر از پرسنل بیکار!
اما همزمان، شبها در میدانها و مراسمهایی مثل #جان_فدا، شعار «بیحجاب هم خواهر ماست» تکرار میشود و همان زنان با آزادترین پوشش در قاب رسمی دیده میشوند.
اگر حجاب قانون است، چرا اجرای آن اینقدر مقطعی و گزینشی است؟
حالتان از این همه تناقض و دورویی بهم نمیخورد؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
ياشار سلطانی
دیروز هتل تاریخی عامریها کاشان را بهخاطر «حجاب» پلمب کردند؛ مسافران سرگردان شدند و ۹۰ نفر از پرسنل بیکار!
اما همزمان، شبها در میدانها و مراسمهایی مثل #جان_فدا، شعار «بیحجاب هم خواهر ماست» تکرار میشود و همان زنان با آزادترین پوشش در قاب رسمی دیده میشوند.
اگر حجاب قانون است، چرا اجرای آن اینقدر مقطعی و گزینشی است؟
حالتان از این همه تناقض و دورویی بهم نمیخورد؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6🔥5
جنگ ایران چپ جهانی را دو شقه کرده است. اقلیتی کوچک هم حملهٔ آمریکا و اسرائیل را بهعنوان تجاوزی امپریالیستی محکوم میکنند و هم دولت ایران را بهعنوان یک حکومت تئوکراتیکِ سرمایهداریِ سرکوبگر. اردوگاه بزرگتری اما همزمان با محکوم کردن امپریالیسم آمریکا از جمهوری اسلامی به دلیل «ضدامپریالیست» بودنش حمایت میکند.
حمایت آشکار یا ضمنی بخش قابلتوجهی از چپ از یک حکومت تئوکراتیک شبهفاشیستی ــ حکومتی که هزاران نیروی چپ را اعدام و معترضان بیشماری را قتلعام کرده است، حکومتی که کارگران، زنان و اقلیتهای جنسی و جنسیتی را بهشدت سرکوب میکند و کوردها و دیگر ملتهای فرودست را تحت ستم استعماری نگه میدارد ــ نشانهی پدیدهایست است که فرد هالیدی آن را «ضدامپریالیسم معیوب» مینامید: نوعی ضدامپریالیسم که به آسانی باورناپذیری خود را با دیکتاتوریهای مناطق نیمهپیرامونی جهان همسو میکند؛ رژیمهایی که قادر نیستند «بدیلی ارائه دهند که از نظر سیاسی و اخلاقی بر خود امپریالیسم ارجح باشد».
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/889440/&rhash=0ceb6994783a68
عدنان فلاحی
#فرهیختگان راهی به رهایی
حمایت آشکار یا ضمنی بخش قابلتوجهی از چپ از یک حکومت تئوکراتیک شبهفاشیستی ــ حکومتی که هزاران نیروی چپ را اعدام و معترضان بیشماری را قتلعام کرده است، حکومتی که کارگران، زنان و اقلیتهای جنسی و جنسیتی را بهشدت سرکوب میکند و کوردها و دیگر ملتهای فرودست را تحت ستم استعماری نگه میدارد ــ نشانهی پدیدهایست است که فرد هالیدی آن را «ضدامپریالیسم معیوب» مینامید: نوعی ضدامپریالیسم که به آسانی باورناپذیری خود را با دیکتاتوریهای مناطق نیمهپیرامونی جهان همسو میکند؛ رژیمهایی که قادر نیستند «بدیلی ارائه دهند که از نظر سیاسی و اخلاقی بر خود امپریالیسم ارجح باشد».
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/889440/&rhash=0ceb6994783a68
عدنان فلاحی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍2👎2
اسنودن:
وقتی صحبت از دیماه میشود، حامیان جمهوری اسلامی میگویند :
«کار موساد و سیا بود؛ خودشان مردم را کشتند تا نظام را بدنام کنند».
اما همانها وقتی گزارش نهادهای مستقل و بینالمللی درباره دهها هزار کشته، زخمی و بازداشتی منتشر میشود، ناگهان همهچیز را انکار میکنند و میگویند:
«نه، فقط همان سههزار و خردهای که حکومت میگوید.»
این تناقض را چطور باید فهمید؟
اگر واقعن ماجرا آنقدر گسترده بوده که سرویسهای اطلاعاتی خارجی توانستهاند در دهها شهر عملیات انجام دهند، مردم بکشند، بانک آتش بزنند و کشور را به آشوب بکشند، پس چرا آمار تلفات و ابعاد سرکوب را کوچک جلوه میدهید؟
و اگر همهچیز محدود و جزئی بوده، پس این روایت «جنگ تمامعیار موساد و سیا» از کجا آمده است؟
نمیشود همزمان دو روایت متضاد را پذیرفت:
هم بگویید «دشمن خارجی چنین عملیات عظیمی انجام داده» و هم اصرار داشته باشید که «تقریبن اتفاق خاصی نیفتاده و آمارها اغراق است.»
حالا یک سؤال ساده اما ویرانکننده:
اگر واقعن دهها هزار نیروی آموزشدیده و مسلحِ وابسته به موساد و سیا داخل ایران فعال بودند و در خیابانها آدم میکشتند، چرا حالا که بیش از ۷۰ روز است تجمعات حکومتی هر شب در شهرهای مختلف برگزار میشود، حتا یک گزارش از حمله به این تجمعات وجود ندارد؟
چطور میشود این نیروهای ادعایی فقط وسط اعتراضات مخالفان حکومت ظاهر شوند، فقط همان مردمی را بکشند که مرگ برخامنه ای میگفتند، اما وقتی حامیان حکومت در خیابانها شعار «هل من مبارز» میدهند، ناگهان غیبشان بزند؟
اگر واقعن چنین شبکه عظیم و سازمانیافتهای وجود داشت، منطقی بود که حامیان حکومت و تجمعات حکومتی اولین هدفش باشند، نه اینکه فقط معترضان و مخالفان کشته شوند.
همین تناقض بهتنهایی کافی است تا هر آدم منصفی بفهمد با یک روایت امنیتی و تبلیغاتی طرف است، نه با حقیقت.
روایتی که ساخته شده تا مسئولیت خون مردم از دوش حکومت برداشته شود و همهچیز گردن «دشمن خارجی» بیفتد.
دستگاههای امنیتی جا سالهاست همین الگو را تکرار میکنند:
هرجا مردم معترض باشند میگویند «دشمن خارجی»،
هرجا آمار قربانیان بالا برود میگویند «دروغ و اغراق».
یعنی همزمان هم میخواهند جامعه را از «دشمن» بترسانند، هم رد خون را پاک کنند.
این دیگر تحلیل نیست؛ یک بازی تبلیغاتی و مهندسی روایت است که شما را در آن گرفتار کردهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
وقتی صحبت از دیماه میشود، حامیان جمهوری اسلامی میگویند :
«کار موساد و سیا بود؛ خودشان مردم را کشتند تا نظام را بدنام کنند».
اما همانها وقتی گزارش نهادهای مستقل و بینالمللی درباره دهها هزار کشته، زخمی و بازداشتی منتشر میشود، ناگهان همهچیز را انکار میکنند و میگویند:
«نه، فقط همان سههزار و خردهای که حکومت میگوید.»
این تناقض را چطور باید فهمید؟
اگر واقعن ماجرا آنقدر گسترده بوده که سرویسهای اطلاعاتی خارجی توانستهاند در دهها شهر عملیات انجام دهند، مردم بکشند، بانک آتش بزنند و کشور را به آشوب بکشند، پس چرا آمار تلفات و ابعاد سرکوب را کوچک جلوه میدهید؟
و اگر همهچیز محدود و جزئی بوده، پس این روایت «جنگ تمامعیار موساد و سیا» از کجا آمده است؟
نمیشود همزمان دو روایت متضاد را پذیرفت:
هم بگویید «دشمن خارجی چنین عملیات عظیمی انجام داده» و هم اصرار داشته باشید که «تقریبن اتفاق خاصی نیفتاده و آمارها اغراق است.»
حالا یک سؤال ساده اما ویرانکننده:
اگر واقعن دهها هزار نیروی آموزشدیده و مسلحِ وابسته به موساد و سیا داخل ایران فعال بودند و در خیابانها آدم میکشتند، چرا حالا که بیش از ۷۰ روز است تجمعات حکومتی هر شب در شهرهای مختلف برگزار میشود، حتا یک گزارش از حمله به این تجمعات وجود ندارد؟
چطور میشود این نیروهای ادعایی فقط وسط اعتراضات مخالفان حکومت ظاهر شوند، فقط همان مردمی را بکشند که مرگ برخامنه ای میگفتند، اما وقتی حامیان حکومت در خیابانها شعار «هل من مبارز» میدهند، ناگهان غیبشان بزند؟
اگر واقعن چنین شبکه عظیم و سازمانیافتهای وجود داشت، منطقی بود که حامیان حکومت و تجمعات حکومتی اولین هدفش باشند، نه اینکه فقط معترضان و مخالفان کشته شوند.
همین تناقض بهتنهایی کافی است تا هر آدم منصفی بفهمد با یک روایت امنیتی و تبلیغاتی طرف است، نه با حقیقت.
روایتی که ساخته شده تا مسئولیت خون مردم از دوش حکومت برداشته شود و همهچیز گردن «دشمن خارجی» بیفتد.
دستگاههای امنیتی جا سالهاست همین الگو را تکرار میکنند:
هرجا مردم معترض باشند میگویند «دشمن خارجی»،
هرجا آمار قربانیان بالا برود میگویند «دروغ و اغراق».
یعنی همزمان هم میخواهند جامعه را از «دشمن» بترسانند، هم رد خون را پاک کنند.
این دیگر تحلیل نیست؛ یک بازی تبلیغاتی و مهندسی روایت است که شما را در آن گرفتار کردهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍14👎2❤1
نشست پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم فردوسی در بنیاد ایرانشناسی تبریز
در این نشست طاهری خسروشاهی با اشاره به جایگاه حکیم فردوسی و اهمیت شاهنامه در گستره تاریخ گفت: شاهنامه از این نقطهنظر که به عنوان یک اثر ادبی مهم در تاریخ ادبیات ایران است، برای ما مهم است. به ویژه اینکه سرایندهٔ آن، فردوسی بزرگ، بیش از سی سال برای تدوین این اثر سترگ زحمت کشیده و در نهایت تنگی معاش، این اثر ماندگار را پرداخته است.
او گفت: شاهنامه نقش پررنگی در احیای هویت ایرانی و وحدت ملّی دارد.
رئیس بنیاد ایرانشناسی استان آذربایجان شرقی افزود: ما شاهنامه را در کنار دیگرویژگیهایش، به عنوان یک اثر تاریخی میدانیم و به این دلیل که شاهنامه، حاوی اطلاعات مهمی از تاریخ ایران است، برای ما اهمیت دارد.
در این همایش، دکتر بهرام آجورلو درباره تبریز و ربع رشیدی؛ بررسی پیشینه میراث مادی شاهنامه، دکتر فاطمه اروجی درباره شخصیت اسکندر در شاهنامه و دکتر داوود هاشمی درباره گذار اجتماعی شاهنامه از فرادستان به فرودستان در تبریز دوره قاجار سخنرانی کردند.
گفتنی است این نشست با اجرای آیین نقالی توسط استاد علی مداحی به پایان رسید.
از آذریها
#فرهیختگان
در این نشست طاهری خسروشاهی با اشاره به جایگاه حکیم فردوسی و اهمیت شاهنامه در گستره تاریخ گفت: شاهنامه از این نقطهنظر که به عنوان یک اثر ادبی مهم در تاریخ ادبیات ایران است، برای ما مهم است. به ویژه اینکه سرایندهٔ آن، فردوسی بزرگ، بیش از سی سال برای تدوین این اثر سترگ زحمت کشیده و در نهایت تنگی معاش، این اثر ماندگار را پرداخته است.
او گفت: شاهنامه نقش پررنگی در احیای هویت ایرانی و وحدت ملّی دارد.
رئیس بنیاد ایرانشناسی استان آذربایجان شرقی افزود: ما شاهنامه را در کنار دیگرویژگیهایش، به عنوان یک اثر تاریخی میدانیم و به این دلیل که شاهنامه، حاوی اطلاعات مهمی از تاریخ ایران است، برای ما اهمیت دارد.
در این همایش، دکتر بهرام آجورلو درباره تبریز و ربع رشیدی؛ بررسی پیشینه میراث مادی شاهنامه، دکتر فاطمه اروجی درباره شخصیت اسکندر در شاهنامه و دکتر داوود هاشمی درباره گذار اجتماعی شاهنامه از فرادستان به فرودستان در تبریز دوره قاجار سخنرانی کردند.
گفتنی است این نشست با اجرای آیین نقالی توسط استاد علی مداحی به پایان رسید.
از آذریها
#فرهیختگان
❤2
جمهوری، جمهوريت و سلطنت طلبی
https://www.zeitoons.com/117062
حسن یوسفی اشکوری
#فرهیختگان راهی به رهایی
https://www.zeitoons.com/117062
حسن یوسفی اشکوری
#فرهیختگان راهی به رهایی
سایت خبری تحلیلی زیتون
جمهوری، جمهوریت و سلطنت موروثی | سایت خبری تحلیلی زیتون
در این نوشتار کوتاه تلاش میشود که بین سه مفهوم «جمهوری»، «جمهوریت» و نیز «سلطنت» (یا پادشاهی) فرق نهاده شود و تفاوت آنها، هرچند به اشاره، تبیین شود. در نهایت نیز به یک دعوی یا استدلال برای تثبیت احیای پادشاهی و، بهطور خاص، احیای سلطنت پهلویها در ایران…
👍2
جنگ جنبشها را تضعیف میکند؟ | آصف بیات | ۵.۲
گدار
صحبتهای آصف بیات در کلاب گدار:
آصف بیات در این گفتوگو از نسبت جنگ، خیزشهای اجتماعی و امکان گذار دموکراتیک در ایران سخن میگوید؛ از جامعهای که میان استبداد داخلی و فشار خارجی گرفتار شده و در عین حال هنوز در جستوجوی راهی کمهزینه برای تغییر است. او با مرور پیامدهای جنگ، خیزشهای دیماه، رشد جریان سلطنتطلب، سیاستِ استیصال، و فرسایش جامعه مدنی، تلاش میکند توضیح دهد چرا بخشی از جامعه به ایده «رهایی از بیرون» نزدیک شد و چرا این مسیر، بهجای همگرایی، شکافهای تازهای ایجاد کرده است.
در ادامه، بحث به مسئله «گذار» میرسد؛ اینکه آیا میتوان بدون فروپاشی و خشونت گسترده، نظمی دموکراتیک را متصور شد؟ و اگر چنین امکانی وجود دارد، چه نوع قدرت اجتماعی، چه نوع سازماندهی و چه نوع همگرایی سیاسی برای آن لازم است؟ ا
#فرهیختگان راهی به رهایی
آصف بیات در این گفتوگو از نسبت جنگ، خیزشهای اجتماعی و امکان گذار دموکراتیک در ایران سخن میگوید؛ از جامعهای که میان استبداد داخلی و فشار خارجی گرفتار شده و در عین حال هنوز در جستوجوی راهی کمهزینه برای تغییر است. او با مرور پیامدهای جنگ، خیزشهای دیماه، رشد جریان سلطنتطلب، سیاستِ استیصال، و فرسایش جامعه مدنی، تلاش میکند توضیح دهد چرا بخشی از جامعه به ایده «رهایی از بیرون» نزدیک شد و چرا این مسیر، بهجای همگرایی، شکافهای تازهای ایجاد کرده است.
در ادامه، بحث به مسئله «گذار» میرسد؛ اینکه آیا میتوان بدون فروپاشی و خشونت گسترده، نظمی دموکراتیک را متصور شد؟ و اگر چنین امکانی وجود دارد، چه نوع قدرت اجتماعی، چه نوع سازماندهی و چه نوع همگرایی سیاسی برای آن لازم است؟ ا
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3