20160823134621-9534-61.pdf
425.6 KB
سیمای زنان در تاریخ جهانگشای جوینی
مسعود روحانی - محمد علیپور
زبان و ادب فارسی (دانشگاه تبریز)
سال ۶۸ پاییز و زمستان ۱۳۹۴ شماره ۲۳۲
از شکفتن در آفتاب
#فرهیختگان روزن آگاهی
مسعود روحانی - محمد علیپور
زبان و ادب فارسی (دانشگاه تبریز)
سال ۶۸ پاییز و زمستان ۱۳۹۴ شماره ۲۳۲
از شکفتن در آفتاب
#فرهیختگان روزن آگاهی
🕊2
فرهیختگان
برخی مدارس امتحانات مجازی را هم لغو کردند بر اساس اطلاعات رسیده، برخی مدارس به جای برگزاری امتحانات مجازی، نمرات دانشآموزان را بر مبنای ارزشیابی کیفی و مستمر ثبت میکنند./تسنیم پ.ن: فرهیختگان نسبت به ویرانی نظام آموزش ملی هشدار میدهد. وزارت آموزشوپرورش…
✅افشاگری جنجالی: برخی مدیران دانشآموز جابهجا میکنند و پورسانت میگیرند!
مرتضی نظری، تحلیلگر مسائل آموزش:
🔹برخی مدیرانِ دارای مدرسه غیردولتی برای جابهجایی دانشآموزان میان مدارس پورسانت میگیرند و آموزش را به بنگاه اقتصادی تبدیل کردهاند
🔹برخی مدیران مناطق و مدارس خاص در موقعیتی قرار گرفتهاند که منافع شخصی آنان با مسئولیت اداریشان گره خورده است
🔹چند سالی است که در آموزش و پرورش با پدیده قرض دادن، جور کردن و جوش دادن دانشآموز از یک مدرسه به مدرسه دیگر مواجه هستیم
🔹برخی مدیران آموزش و پرورش عملاً به بازاریاب مدارس تبدیل شدهاند و این فضای دلالمآبانه در حال تبدیل شدن به یک اپیدمی است
🔹افرادی که در آموزش و پرورش دارای سمت مدیریتی از سطح منطقه به بالا هستند نباید همزمان مجوزهایی مانند مدرسهداری داشته باشند
🔹امروز شبکهای از خانوادههای سیاسی وارد عرصه مدرسهداری زنجیرهای شدهاند و لاکچریبازی هیچ شباهتی به مفهوم واقعی آموزش ندارد
🔹ایرانی که میتواند روی دنیا اثر بگذارد چرا نتوانسته روی مافیای کنکور اثر بگذارد
🔹برخی افراد با انگیزههایی مانند فرار مالیاتی وارد حوزه مدرسهسازی شدهاند و پشت فعالیت برخی خیرین مدرسهساز نیز ابهام هایی وجود دارد/خبرآنلاین
پ.ن: این نوک کوه فساد نظام آموزشی است که فرهیختگان طی سالهای اخیر مشفقانه هشدار داده است. ایران بدون یک نظام آموزشی سخت، منضبط و دانشپایه، آیندهای ندارد. دیر است ولی همه جدی بگیریم.
#فرهیختگان، روزن آگاهی
مرتضی نظری، تحلیلگر مسائل آموزش:
🔹برخی مدیرانِ دارای مدرسه غیردولتی برای جابهجایی دانشآموزان میان مدارس پورسانت میگیرند و آموزش را به بنگاه اقتصادی تبدیل کردهاند
🔹برخی مدیران مناطق و مدارس خاص در موقعیتی قرار گرفتهاند که منافع شخصی آنان با مسئولیت اداریشان گره خورده است
🔹چند سالی است که در آموزش و پرورش با پدیده قرض دادن، جور کردن و جوش دادن دانشآموز از یک مدرسه به مدرسه دیگر مواجه هستیم
🔹برخی مدیران آموزش و پرورش عملاً به بازاریاب مدارس تبدیل شدهاند و این فضای دلالمآبانه در حال تبدیل شدن به یک اپیدمی است
🔹افرادی که در آموزش و پرورش دارای سمت مدیریتی از سطح منطقه به بالا هستند نباید همزمان مجوزهایی مانند مدرسهداری داشته باشند
🔹امروز شبکهای از خانوادههای سیاسی وارد عرصه مدرسهداری زنجیرهای شدهاند و لاکچریبازی هیچ شباهتی به مفهوم واقعی آموزش ندارد
🔹ایرانی که میتواند روی دنیا اثر بگذارد چرا نتوانسته روی مافیای کنکور اثر بگذارد
🔹برخی افراد با انگیزههایی مانند فرار مالیاتی وارد حوزه مدرسهسازی شدهاند و پشت فعالیت برخی خیرین مدرسهساز نیز ابهام هایی وجود دارد/خبرآنلاین
پ.ن: این نوک کوه فساد نظام آموزشی است که فرهیختگان طی سالهای اخیر مشفقانه هشدار داده است. ایران بدون یک نظام آموزشی سخت، منضبط و دانشپایه، آیندهای ندارد. دیر است ولی همه جدی بگیریم.
#فرهیختگان، روزن آگاهی
😢3❤2👍2
حجت الاسلام رسایی کجا ایستاده است؟
یادداشت حجت الاسلام حمید رسایی، فارغ از درستی یا نادرستی اخبارش در کانال تلگرامی به نام رسایی ، در پی بازنمایی یک انگاره سنتی در رئالیسم سیاسی است: «اعتبار قدرت».
از این منظر، دیپلماسی بدون پشتوانه نظامی، "التماس"، و اقدام نظامی، بدون افق دیپلماتیک، "خودویرانگری" است. در اینجا می خواهم تحلیلی در باره چگونگی تلاقی میدان و دیپلماسی ارائه دهم.
نخست آن که مذاکره زیر سایه تهدید، صرفا یک انتخاب اخلاقی(شرف در برابر بیشرفی) نیست، بلکه یک تکنیک مدیریت تنش است. تندروها در هر دو سو (تهران و واشینگتن) بر این باورند که هرگونه انعطاف در زمان فشار، به مثابه فروریختن سد بازدارندگی است. ولی واقعیتِ حاکم بر نظم بینالملل نشان میدهد که بزرگترین توافقات تاریخی (مانند پایان جنگ ویتنام یا بحران موشکی کوبا) دقیقاً در اوج تنشهای نظامی و زیر سایه "ماشه" رخ دادهاند. این دیالکتیک تهدید و توافق است.
دوم آن که، باید پرسید چه کسانی از تبدیل شدن تنش به یک "زخم باز" سود میبرند؟
در مقیاس بین الملی، بازیگرانی که بقای خود را در «ایرانهراسی» میبینند یا...
برای اسرائیل یا برخی رقبای منطقهای، یک ایرانِ منزوی و درگیر در درگیریهای ایذایی، بسیار مطلوبتر از ایرانی است که با حل پروندههای بینالمللی، به چرخه تجارت جهانی بازگشته و قدرت اقتصادیاش را همتراز قدرت نظامیاش کرده است.
و در مقیاس داخلی: جریانهایی که هویت خود را در «تعریفِ دائم دشمن» بازتولید میکنند. برای این تفکر، توافق (حتی پرسود) به معنای خلعسلاح ایدئولوژیک است. چنین به نظر می رسد که قلمفرساییهایی از جنس یادداشت های
حجت الاسلام رسایی، به هر دلیل، آگاهانه یا از روی نادانی از سیاست بین الملل، نگران فروپاشی نظمی است که در آن «بحران»، مایه اعتبار و نفوذ سیاسی است. این در واقع متزلگاه دیالکتیک تهدید و توافق است.
سوم آن که در شرایطی که "زخمِ بیاعتمادی" بسیار عمیق است، جراحیِ کلان (توافق جامع) خطر مرگ بیمار را دارد. لذا رویکرد گام بهگام نه از روی ضعف، بلکه از روی واقعگرایی انتقادی است:
هر توافق کوچک، بخشی از هزینههای روزمره تحریم را از دوش جامعه برمیدارد و فضای تنفسی ایجاد میکند. ابن به منزله کاهش هزینه اصطکاک است.
هم چنین توافقات مرحلهای، بهانههای حقوقی و سیاسی را از تندروهای غربی برای اجماعسازی جهانی علیه ایران میگیرد. این یعنی تلاش برای خلع سلاح جنگ طلبان خارجی است.
هم چنین در نظم در حال تغییر جهانی، ایران نیازمند خرید زمان برای بازسازی درونی و تنظیم پیوند خود با بلوکهای قدرت جدید (شرق) است، بدون آنکه پلهای ارتباط با غرب را کاملاً ویران کند.
در این میان، نقش افرادی چون رسایی را میتوان در چارچوب تله تنش تحلیل کرد. وقتی رسانهها و چهرههای پرنفوذ، مذاکره را با مفاهیمی چون "پایمال کردن خون" گره میزنند، در حقیقت دست حاکمیت را در شطرنج دیپلماتیک میبندند. این رویکرد:
هزینه تصمیم گیری را برای دولت و حکومت بالا میبرد.به طرف مقابل این پیام را میدهد که دولت مرکزی در ایران از انسجام کافی برخوردار نیست. باعث میشود که "دیپلماسی" نه به عنوان یک ابزار ملی، بلکه به عنوان یک "امتیاز جناحی" دیده شود. کوتاه آن که نقش رادیکالیسم را در شعله ور کردن تنش به نمایش می گذارد.
فرجام
در سیاست خارجی "آرمانگرایی بدون واقع بینی" منجر به انزوا، و "واقع بینی بدون آرمان" منجر به وادادگی می شود. چالش اصلی ایران، یافتن نقطه تعادلی است که هم امنیت ملی را حفظ کند و هم توسعه اقتصادی را فدای شعارهای جناحی نکند.
آیا در جهان سرشار از بی نظمی امروز، اصلا مفهومی به نام مذاکره در شرایط برابر وجود دارد، یا دیپلماسی همواره هنری است برای استخراج امتیاز از میان آوار تهدیدها؟
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان روزن آگاهی
یادداشت حجت الاسلام حمید رسایی، فارغ از درستی یا نادرستی اخبارش در کانال تلگرامی به نام رسایی ، در پی بازنمایی یک انگاره سنتی در رئالیسم سیاسی است: «اعتبار قدرت».
از این منظر، دیپلماسی بدون پشتوانه نظامی، "التماس"، و اقدام نظامی، بدون افق دیپلماتیک، "خودویرانگری" است. در اینجا می خواهم تحلیلی در باره چگونگی تلاقی میدان و دیپلماسی ارائه دهم.
نخست آن که مذاکره زیر سایه تهدید، صرفا یک انتخاب اخلاقی(شرف در برابر بیشرفی) نیست، بلکه یک تکنیک مدیریت تنش است. تندروها در هر دو سو (تهران و واشینگتن) بر این باورند که هرگونه انعطاف در زمان فشار، به مثابه فروریختن سد بازدارندگی است. ولی واقعیتِ حاکم بر نظم بینالملل نشان میدهد که بزرگترین توافقات تاریخی (مانند پایان جنگ ویتنام یا بحران موشکی کوبا) دقیقاً در اوج تنشهای نظامی و زیر سایه "ماشه" رخ دادهاند. این دیالکتیک تهدید و توافق است.
دوم آن که، باید پرسید چه کسانی از تبدیل شدن تنش به یک "زخم باز" سود میبرند؟
در مقیاس بین الملی، بازیگرانی که بقای خود را در «ایرانهراسی» میبینند یا...
برای اسرائیل یا برخی رقبای منطقهای، یک ایرانِ منزوی و درگیر در درگیریهای ایذایی، بسیار مطلوبتر از ایرانی است که با حل پروندههای بینالمللی، به چرخه تجارت جهانی بازگشته و قدرت اقتصادیاش را همتراز قدرت نظامیاش کرده است.
و در مقیاس داخلی: جریانهایی که هویت خود را در «تعریفِ دائم دشمن» بازتولید میکنند. برای این تفکر، توافق (حتی پرسود) به معنای خلعسلاح ایدئولوژیک است. چنین به نظر می رسد که قلمفرساییهایی از جنس یادداشت های
حجت الاسلام رسایی، به هر دلیل، آگاهانه یا از روی نادانی از سیاست بین الملل، نگران فروپاشی نظمی است که در آن «بحران»، مایه اعتبار و نفوذ سیاسی است. این در واقع متزلگاه دیالکتیک تهدید و توافق است.
سوم آن که در شرایطی که "زخمِ بیاعتمادی" بسیار عمیق است، جراحیِ کلان (توافق جامع) خطر مرگ بیمار را دارد. لذا رویکرد گام بهگام نه از روی ضعف، بلکه از روی واقعگرایی انتقادی است:
هر توافق کوچک، بخشی از هزینههای روزمره تحریم را از دوش جامعه برمیدارد و فضای تنفسی ایجاد میکند. ابن به منزله کاهش هزینه اصطکاک است.
هم چنین توافقات مرحلهای، بهانههای حقوقی و سیاسی را از تندروهای غربی برای اجماعسازی جهانی علیه ایران میگیرد. این یعنی تلاش برای خلع سلاح جنگ طلبان خارجی است.
هم چنین در نظم در حال تغییر جهانی، ایران نیازمند خرید زمان برای بازسازی درونی و تنظیم پیوند خود با بلوکهای قدرت جدید (شرق) است، بدون آنکه پلهای ارتباط با غرب را کاملاً ویران کند.
در این میان، نقش افرادی چون رسایی را میتوان در چارچوب تله تنش تحلیل کرد. وقتی رسانهها و چهرههای پرنفوذ، مذاکره را با مفاهیمی چون "پایمال کردن خون" گره میزنند، در حقیقت دست حاکمیت را در شطرنج دیپلماتیک میبندند. این رویکرد:
هزینه تصمیم گیری را برای دولت و حکومت بالا میبرد.به طرف مقابل این پیام را میدهد که دولت مرکزی در ایران از انسجام کافی برخوردار نیست. باعث میشود که "دیپلماسی" نه به عنوان یک ابزار ملی، بلکه به عنوان یک "امتیاز جناحی" دیده شود. کوتاه آن که نقش رادیکالیسم را در شعله ور کردن تنش به نمایش می گذارد.
فرجام
در سیاست خارجی "آرمانگرایی بدون واقع بینی" منجر به انزوا، و "واقع بینی بدون آرمان" منجر به وادادگی می شود. چالش اصلی ایران، یافتن نقطه تعادلی است که هم امنیت ملی را حفظ کند و هم توسعه اقتصادی را فدای شعارهای جناحی نکند.
آیا در جهان سرشار از بی نظمی امروز، اصلا مفهومی به نام مذاکره در شرایط برابر وجود دارد، یا دیپلماسی همواره هنری است برای استخراج امتیاز از میان آوار تهدیدها؟
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍10❤6
سیاست در لباس استادیوم؛
چرا برخی ترجیح میدهند متعصب بمانند تا آگاه؟
احمد یغما
تا به حال فکر کردهاید چرا برخی در برابر واضحترین استدلالها، چشمانشان را میبندند؟ چرا سیاست برای بعضیها از جنس «تدبیر برای آینده» نیست و دقیقاً شبیه به «طرفداری از یک تیم فوتبال» شده است؟
بیایید این پدیده خطرناک را در سه لایه روانشناختی کالبدشکافی کنیم:
پیشلایه: انتخاب دلی، دفاع کورکورانه
قبل از هر چیز باید بدانیم که بسیاری از این طرفداریها، اصلاً بر پایه «شناخت و آگاهی» نیست. درست مثل طرفدار تیمی مثل «منچستر»، که شاید یکبار در کودکی از رنگ پیراهن یا بازی یک بازیکن خوشش آمده و از آن روز «طرفدار» شده، در سیاست هم بسیاری صرفاً بر اساس یک «حس زودگذر»، یک «سخنرانی پرشور» یا یک «جو خانوادگی» به جناحی علاقهمند شدهاند.
آنها هیچ *دلیل برهانی و اثباتی* برای انتخابشان ندارند؛ اول «علاقهمند» شدهاند و بعد برای این علاقه، شروع به توجیه و تفسیر کردهاند. برای این آدمها، جناح سیاسی یک «معشوق» است، نه یک «برنامه کاری».
۱. لایه اول: وقتی «من» تبدیل به «جناح» میشود
در این مرحله، فرد دیگر «طرفدار» یک تفکر نیست، بلکه با آن «یکی» شده است. جناح سیاسی برای او مثل پیراهن تیم محبوب است.
نقد آن جناح، برای او نقد یک سیاست نیست، بلکه «توهین به ناموس فکری» و حمله به شخصیت خودش تلقی میشود. در این فضا، حقیقت اهمیت ندارد؛ فقط «برد تیم ما» مهم است.
۲. لایه دوم: سد محکمی به نام هزینه غرق شده (بنبست فکری)
در این لایه، فرد حتی ذرهای اجازه نمیدهد فکر دیگری به ذهنش خطور کند. چرا؟ چون او سالها با دوست و دشمن، با برادر و همکار، سر این تیم یا جناح «کری» خوانده، درگیر شده و پلهای پشت سرش را خراب کرده است.
پذیرش کمترین اشتباه از سوی جناح خودی، برای او به معنای «باختن در برابر تمام رقبای زندگیاش» است. او ترجیح میدهد تا ابد در اشتباه بماند، اما در مقابل کسی که سالها با او بحث کرده، سرش را پایین نیندازد. اینجا نه برهانی وجود دارد و نه عقلانیتی؛ فقط *غرور* است که جای همه چیز را میگیرد.
۳. لایه سوم: وقتی پاسخ ناکامی، خشونت است (شکستن شیشه اتوبوسها)
خطرناکترین بخش هواداری سیاسی اینجاست. همانطور که تماشاچی متعصب وقتی تیمش در یک بازی سرنوشتساز میبازد، به جای تحلیل فنی، به خیابان میریزد، شیشه اتوبوس میشکند و آتش میزند، «هوادار سیاسی» هم در برابر شکست پروژههای جناحش، به «خشونت کلامی و ساختاری» روی میآورد. او چون نمیتواند با واقعیت «ناکامی» کنار بیاید و دلیلی هم برای دفاع منطقی ندارد، به زمین و زمان فحش میدهد، رقیب را لجنمال میکند و حاضر است امنیت روانی و فیزیکی جامعه را به خطر بیندازد تا خشم ناشی از «فروریختن بت ذهنیاش» را تخلیه کند. برای او، آتش زدن سطل آشغال یا ترور شخصیت منتقدان، راهی برای فرار از درد حقیقت است.
نتیجهگیری: از هوادار به شهروند
تیمهای فوتبال میبرند و میبازند و زندگی ما تغییر نمیکند؛ اما در سیاست، باخت یک تفکر غلط، یعنی برد یک ملت. اگر یاد نگیریم که «نقد خودی» بزرگترین شجاعت است، همیشه در لایه دوم باقی میمانیم؛ جایی که تعصب، ما را به سربازانی تبدیل میکند که برای «نباختن در کریخوانی»، حاضرند آینده کشور را قربانی کنند.
بیایید از خودمان بپرسیم:
ما نگران ایرانیم، یا نگران بقدرت نرسیدن برخی سیاسیون قدرت طلب که برای منافع حزبی دیگران را سیاهی لشکر پشت خود کردهاند، و ما به تلهای افتادیم که تمام فکرما اینست تا جلوی فلانی «کم نیاوریم»؟
#فرهیختگان روزن آگاهی
چرا برخی ترجیح میدهند متعصب بمانند تا آگاه؟
احمد یغما
تا به حال فکر کردهاید چرا برخی در برابر واضحترین استدلالها، چشمانشان را میبندند؟ چرا سیاست برای بعضیها از جنس «تدبیر برای آینده» نیست و دقیقاً شبیه به «طرفداری از یک تیم فوتبال» شده است؟
بیایید این پدیده خطرناک را در سه لایه روانشناختی کالبدشکافی کنیم:
پیشلایه: انتخاب دلی، دفاع کورکورانه
قبل از هر چیز باید بدانیم که بسیاری از این طرفداریها، اصلاً بر پایه «شناخت و آگاهی» نیست. درست مثل طرفدار تیمی مثل «منچستر»، که شاید یکبار در کودکی از رنگ پیراهن یا بازی یک بازیکن خوشش آمده و از آن روز «طرفدار» شده، در سیاست هم بسیاری صرفاً بر اساس یک «حس زودگذر»، یک «سخنرانی پرشور» یا یک «جو خانوادگی» به جناحی علاقهمند شدهاند.
آنها هیچ *دلیل برهانی و اثباتی* برای انتخابشان ندارند؛ اول «علاقهمند» شدهاند و بعد برای این علاقه، شروع به توجیه و تفسیر کردهاند. برای این آدمها، جناح سیاسی یک «معشوق» است، نه یک «برنامه کاری».
۱. لایه اول: وقتی «من» تبدیل به «جناح» میشود
در این مرحله، فرد دیگر «طرفدار» یک تفکر نیست، بلکه با آن «یکی» شده است. جناح سیاسی برای او مثل پیراهن تیم محبوب است.
نقد آن جناح، برای او نقد یک سیاست نیست، بلکه «توهین به ناموس فکری» و حمله به شخصیت خودش تلقی میشود. در این فضا، حقیقت اهمیت ندارد؛ فقط «برد تیم ما» مهم است.
۲. لایه دوم: سد محکمی به نام هزینه غرق شده (بنبست فکری)
در این لایه، فرد حتی ذرهای اجازه نمیدهد فکر دیگری به ذهنش خطور کند. چرا؟ چون او سالها با دوست و دشمن، با برادر و همکار، سر این تیم یا جناح «کری» خوانده، درگیر شده و پلهای پشت سرش را خراب کرده است.
پذیرش کمترین اشتباه از سوی جناح خودی، برای او به معنای «باختن در برابر تمام رقبای زندگیاش» است. او ترجیح میدهد تا ابد در اشتباه بماند، اما در مقابل کسی که سالها با او بحث کرده، سرش را پایین نیندازد. اینجا نه برهانی وجود دارد و نه عقلانیتی؛ فقط *غرور* است که جای همه چیز را میگیرد.
۳. لایه سوم: وقتی پاسخ ناکامی، خشونت است (شکستن شیشه اتوبوسها)
خطرناکترین بخش هواداری سیاسی اینجاست. همانطور که تماشاچی متعصب وقتی تیمش در یک بازی سرنوشتساز میبازد، به جای تحلیل فنی، به خیابان میریزد، شیشه اتوبوس میشکند و آتش میزند، «هوادار سیاسی» هم در برابر شکست پروژههای جناحش، به «خشونت کلامی و ساختاری» روی میآورد. او چون نمیتواند با واقعیت «ناکامی» کنار بیاید و دلیلی هم برای دفاع منطقی ندارد، به زمین و زمان فحش میدهد، رقیب را لجنمال میکند و حاضر است امنیت روانی و فیزیکی جامعه را به خطر بیندازد تا خشم ناشی از «فروریختن بت ذهنیاش» را تخلیه کند. برای او، آتش زدن سطل آشغال یا ترور شخصیت منتقدان، راهی برای فرار از درد حقیقت است.
نتیجهگیری: از هوادار به شهروند
تیمهای فوتبال میبرند و میبازند و زندگی ما تغییر نمیکند؛ اما در سیاست، باخت یک تفکر غلط، یعنی برد یک ملت. اگر یاد نگیریم که «نقد خودی» بزرگترین شجاعت است، همیشه در لایه دوم باقی میمانیم؛ جایی که تعصب، ما را به سربازانی تبدیل میکند که برای «نباختن در کریخوانی»، حاضرند آینده کشور را قربانی کنند.
بیایید از خودمان بپرسیم:
ما نگران ایرانیم، یا نگران بقدرت نرسیدن برخی سیاسیون قدرت طلب که برای منافع حزبی دیگران را سیاهی لشکر پشت خود کردهاند، و ما به تلهای افتادیم که تمام فکرما اینست تا جلوی فلانی «کم نیاوریم»؟
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍12❤1
Forwarded from کانال رسمی مصطفی ملکیان
اولین کانال رسمی مصطفی ملکیان در تلگرام راهاندازی شد
به آدرس:
@mostafa_malekian_official
🔹اطلاعرسانی برنامهها و آثار
🔹انتشار محتوای ویرایششده و معتبر
🔹زیر نظر مؤسسهیِ فرهنگی فرزانه، مرکز رسمی تنظیم و نشر آثار مصطفی ملکیان
🌱 با همرسانی این اطلاعیه از این کانال حمایت کنید
کانال رسمی مصطفی ملکیان
به آدرس:
@mostafa_malekian_official
🔹اطلاعرسانی برنامهها و آثار
🔹انتشار محتوای ویرایششده و معتبر
🔹زیر نظر مؤسسهیِ فرهنگی فرزانه، مرکز رسمی تنظیم و نشر آثار مصطفی ملکیان
🌱 با همرسانی این اطلاعیه از این کانال حمایت کنید
کانال رسمی مصطفی ملکیان
❤3👎2🔥1
و خدا را دیدم؛ برهنه و گرسنه بود....
علیرضا کفایی
ترمینال مسافربری گچساران بودم، دقایقی طول کشید تا مسافرین ماشینی برای مقصد یاسوج تکمیل شود، در این فاصله تمام توجهم به خانمی بود که بسیار ژولیده و با لباسی مندرس، تکه ای نان در دست داشت، نه کیفی نه کفشی نه لباسی که او را بپوشاند، دمپایی دورنگی داشت و احوال او از بیماری و ناتوانی جسمی حکایت داشت.
هنگامی که راننده می خواست راه بیفتد، زن آمد و با حال نزار التماس می کرد که کرایه ندارم؛ رحم کن و تا یاسوج ببرم؛ از او اصرار و راننده هم البته دلسوز بود و می گفت خواهرم جا نیست، اصرار نکن؛ نمی توانم و.....
با راننده بعدی که روی نوبت بود صحبت شد و هزینه داده شد تا خانم را با خودش ببرد، در مسیر راننده و مسافرین می گفتند و مشاهدات هم در جامعه بسیار است که یکی دوتا نیست، کم کم این وضعیت که از زیر خط فقر هم گذشته دارد بیشتر می شود.... سبب نپرسید، همه می دانند و بی شک حکام و سیاسیون در این نزدیک به نیم قرن تقصیر دارند و اما روحانیت بگوید، فرقه های انحرافی بگویند چه کرده اند که این مردم به این حال و روز افتاده اند.
آنچه در جامعه می گذرد محصول کنش حاکمیت است؛ آحاد جامعه طراحی نکرده اند که فقیر باشند، هر فردی می خواهد در رفاه و آرامش و امنیت باشد ولی حکمرانی؛ جامعه را با سیاست های غلط و لجوجانه و جنگ طلبانه به اینجا رسانده است.
حجم وعده های دولت های مختلف و نمایندگان مجلس را ببینید و همه دروغ گفتنه اند؛ زمام داران دروغگو؛ مقدرات امور را در دست گرفته اند و اوضاع کشور وارونه شده است؛ مصادیق بسیار و رو به افزایش است، هر خردمندی هم نهیبی زد و حقایق را گفت، واقعیت ها را از تیرگی و تباهی حال و روز مردم نشان داد؛ برچسبی خورد و با بهتان و تهمتی از میدان به در شد و یا به زندان افتاد.
حاکمیت نمی خواهد به دنبال خدا باشد و از دین مایه بگذارد و به بهشت وعده دهد؛ دنیای مردم را کمی آباد کند؛ خدا همان زنی است که برهنه است و گرسنه است..... چطور می خواهید فساد نباشد، این را هم دروغ می گویند؛ واقعاً اگر می خواهند، خدا را نه در آسمان هفتم که در برهنگی و گرسنگی و فقر مردم ببینند؛ خدا همینجاست....
و خدا را در همان زن برهنه و گرسنه ببینند، ببینند تا بیشتر از این به نفرین برهنگان و گرسنگان گرفتار نیامده اند......این فقر را چاره ای کنید.... دست از شعار بردازید...تا دزدی کمتر شود؛ فساد کمتر شود؛ خدا را ببینید!.
رباید همی این از آن؛ آن ازین
ز نفرین ندانند باز آفرین
نهان بدتر از آشکارا شود
دل شاهشان سنگ خارا شود
بداندیش گردد پدر بر پسر
پسر بر پدر هم چنین چارهگر
شود بندهی بیهنر شهریار
نژاد و بزرگی نیاید به کار
به گیتی کسی را نماند وفا
روان و زبانها شود پر جفا…
زیان کسان از پی سود خویش
بجویند و دین اندر آرند پیش
نباشد بهار و زمستان پدید
نیارند هنگام رامش نبید
چو بسیار ازین داستان بگذرد
کسی سوی آزادگی ننگرد
بریزند خون ازپی خواسته
شود روزگار مهان کاسته
#فرهیختگان راهی به رهایی
علیرضا کفایی
ترمینال مسافربری گچساران بودم، دقایقی طول کشید تا مسافرین ماشینی برای مقصد یاسوج تکمیل شود، در این فاصله تمام توجهم به خانمی بود که بسیار ژولیده و با لباسی مندرس، تکه ای نان در دست داشت، نه کیفی نه کفشی نه لباسی که او را بپوشاند، دمپایی دورنگی داشت و احوال او از بیماری و ناتوانی جسمی حکایت داشت.
هنگامی که راننده می خواست راه بیفتد، زن آمد و با حال نزار التماس می کرد که کرایه ندارم؛ رحم کن و تا یاسوج ببرم؛ از او اصرار و راننده هم البته دلسوز بود و می گفت خواهرم جا نیست، اصرار نکن؛ نمی توانم و.....
با راننده بعدی که روی نوبت بود صحبت شد و هزینه داده شد تا خانم را با خودش ببرد، در مسیر راننده و مسافرین می گفتند و مشاهدات هم در جامعه بسیار است که یکی دوتا نیست، کم کم این وضعیت که از زیر خط فقر هم گذشته دارد بیشتر می شود.... سبب نپرسید، همه می دانند و بی شک حکام و سیاسیون در این نزدیک به نیم قرن تقصیر دارند و اما روحانیت بگوید، فرقه های انحرافی بگویند چه کرده اند که این مردم به این حال و روز افتاده اند.
آنچه در جامعه می گذرد محصول کنش حاکمیت است؛ آحاد جامعه طراحی نکرده اند که فقیر باشند، هر فردی می خواهد در رفاه و آرامش و امنیت باشد ولی حکمرانی؛ جامعه را با سیاست های غلط و لجوجانه و جنگ طلبانه به اینجا رسانده است.
حجم وعده های دولت های مختلف و نمایندگان مجلس را ببینید و همه دروغ گفتنه اند؛ زمام داران دروغگو؛ مقدرات امور را در دست گرفته اند و اوضاع کشور وارونه شده است؛ مصادیق بسیار و رو به افزایش است، هر خردمندی هم نهیبی زد و حقایق را گفت، واقعیت ها را از تیرگی و تباهی حال و روز مردم نشان داد؛ برچسبی خورد و با بهتان و تهمتی از میدان به در شد و یا به زندان افتاد.
حاکمیت نمی خواهد به دنبال خدا باشد و از دین مایه بگذارد و به بهشت وعده دهد؛ دنیای مردم را کمی آباد کند؛ خدا همان زنی است که برهنه است و گرسنه است..... چطور می خواهید فساد نباشد، این را هم دروغ می گویند؛ واقعاً اگر می خواهند، خدا را نه در آسمان هفتم که در برهنگی و گرسنگی و فقر مردم ببینند؛ خدا همینجاست....
و خدا را در همان زن برهنه و گرسنه ببینند، ببینند تا بیشتر از این به نفرین برهنگان و گرسنگان گرفتار نیامده اند......این فقر را چاره ای کنید.... دست از شعار بردازید...تا دزدی کمتر شود؛ فساد کمتر شود؛ خدا را ببینید!.
رباید همی این از آن؛ آن ازین
ز نفرین ندانند باز آفرین
نهان بدتر از آشکارا شود
دل شاهشان سنگ خارا شود
بداندیش گردد پدر بر پسر
پسر بر پدر هم چنین چارهگر
شود بندهی بیهنر شهریار
نژاد و بزرگی نیاید به کار
به گیتی کسی را نماند وفا
روان و زبانها شود پر جفا…
زیان کسان از پی سود خویش
بجویند و دین اندر آرند پیش
نباشد بهار و زمستان پدید
نیارند هنگام رامش نبید
چو بسیار ازین داستان بگذرد
کسی سوی آزادگی ننگرد
بریزند خون ازپی خواسته
شود روزگار مهان کاسته
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤16🔥1
گزارش تازه «تارنمای داوطلب» از جامعه مدنی ایران: از سرکوب تا بازآرایی کنشگری
گزارش نود صفحهای کنشگران داوطلب درباره وضعیت جامعه مدنی ایران نشان میدهد که این حوزه در سالهای اخیر تحت فشار همزمانِ سرکوب سیاسی، بحران اقتصادی، جنگ و محدودیتهای دیجیتال، دچار «فرسایش ساختاری» شده اما همچنان به شکلهای تازهای از فعالیت ادامه میدهد.
بر اساس این گزارش که حاصل گفتگو با تعدادی از کنشگران مدنی در داخل و خارج از کشور است، جامعه مدنی ایران از سازمانهای رسمی و متمرکز فاصله گرفته و به سمت شبکههای غیررسمی، دیجیتال و پراکنده حرکت کرده است؛ روندی که به گفته نویسندگان، هم نشانهای از بقا و سازگاری است و هم از شکنندگی و دشواری سازماندهی پایدار.
این مطالعه همچنین به نقش جنبش «زن، زندگی، آزادی» اشاره میکند و میگوید این جنبش باعث نسلمندتر شدن کنشگری مدنی و تغییر شیوههای اعتراض و سازماندهی شده است. با این حال، گزارش تأکید میکند که افزایش هزینههای کنشگری، سرکوب امنیتی و شکاف نسلی، انتقال تجربه و تداوم تشکلیابی را دشوار کرده است.
در بخش دیگری از این تحلیل آمده است که فضای دیجیتال همزمان به ابزار بقا و همچنین میدان جدیدی برای نظارت، محدودسازی و جنگ اطلاعاتی تبدیل شده است. همچنین جنگ و تحریمها بهعنوان عوامل بیرونی، بنیانهای مادی فعالیت مدنی را تضعیف کردهاند.
با وجود این شرایط، گزارش نتیجه میگیرد که جامعه مدنی ایران «زنده اما فرسوده» است؛ در وضعیتی میان بقا و بازآفرینی، که آینده آن به میزان کاهش سرکوب، امکان باز شدن فضای عمومی و توان بازسازی پیوندهای اجتماعی وابسته خواهد بود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
گزارش نود صفحهای کنشگران داوطلب درباره وضعیت جامعه مدنی ایران نشان میدهد که این حوزه در سالهای اخیر تحت فشار همزمانِ سرکوب سیاسی، بحران اقتصادی، جنگ و محدودیتهای دیجیتال، دچار «فرسایش ساختاری» شده اما همچنان به شکلهای تازهای از فعالیت ادامه میدهد.
بر اساس این گزارش که حاصل گفتگو با تعدادی از کنشگران مدنی در داخل و خارج از کشور است، جامعه مدنی ایران از سازمانهای رسمی و متمرکز فاصله گرفته و به سمت شبکههای غیررسمی، دیجیتال و پراکنده حرکت کرده است؛ روندی که به گفته نویسندگان، هم نشانهای از بقا و سازگاری است و هم از شکنندگی و دشواری سازماندهی پایدار.
این مطالعه همچنین به نقش جنبش «زن، زندگی، آزادی» اشاره میکند و میگوید این جنبش باعث نسلمندتر شدن کنشگری مدنی و تغییر شیوههای اعتراض و سازماندهی شده است. با این حال، گزارش تأکید میکند که افزایش هزینههای کنشگری، سرکوب امنیتی و شکاف نسلی، انتقال تجربه و تداوم تشکلیابی را دشوار کرده است.
در بخش دیگری از این تحلیل آمده است که فضای دیجیتال همزمان به ابزار بقا و همچنین میدان جدیدی برای نظارت، محدودسازی و جنگ اطلاعاتی تبدیل شده است. همچنین جنگ و تحریمها بهعنوان عوامل بیرونی، بنیانهای مادی فعالیت مدنی را تضعیف کردهاند.
با وجود این شرایط، گزارش نتیجه میگیرد که جامعه مدنی ایران «زنده اما فرسوده» است؛ در وضعیتی میان بقا و بازآفرینی، که آینده آن به میزان کاهش سرکوب، امکان باز شدن فضای عمومی و توان بازسازی پیوندهای اجتماعی وابسته خواهد بود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥2
🔺تنگهی هرمز و راند دوم بازی جوجه
به گزارش اکسیوس پیشنویس تفاهمنامهی ایران و آمریکا آمادهی امضاست اما ترامپ برای تایید نهایی چند روز زمان خواسته است.
تردید ترامپ بیانگر موقعیت دشواری است که وی در آن قرار دارد. رئیس جمهور آمریکا میان دو انتخاب ماهیتا متضاد، حاشیهی مانور اندکی دارد: کاهش قیمت بنزین در آمریکا و آماده شدن برای انتخابات میاندورهای کنگره در نوامبر از سویی و محدود کردن برنامهی اتمی ایران از سوی دیگر.
پیشنویس مذاکره شده بیشتر بر بازگشایی تنگهی هرمز متمرکز است و مذاکره بر سر برنامهی هستهای را به مرحلهی دوم موکول میکند. مطابق آن، ایران در عرض یک ماه تنگه را بازگشایی میکند و در عوض از برخی معافیتهای تحریمی بهرهمند و محاصرهی بنادرش پایان مییابد.
این توافق در حکم مسکنی برای اقتصاد تحت فشار جهانی و اقتصاد بحرانزدهی ایران است. اما استخوان را لای زخم برجای میگذارد و عمدهترین مسائل مانند سرنوشت اورانیومهای غنیشده را لاینحل باقی میگذارد.
در حقیقت اصلیترین کارکرد آن بازگرداندن معادله به قبل از نه اسفند و زمان آغاز جنگ است و به طور ضمنی به مزیت ژئوپولتیک ایران در کنترل تنگهی هرمز گردن مینهد.
طبیعتا این چیزی نیست که بازهای حزب جمهوریخواه، دولت راستگرای اسرائیل و حتی برخی متحدان عرب آمریکا به آن خوشامد بگویند. مهمتر از آن پروپاگاندای ترامپ برای دستیابی به توافقی فراتر از برجام و بهتر از عملکرد اوباما زیر سوال میرود.
احتمالا ترامپ این دو سه روز زمان را برای اندیشیدن به این چالشها نیاز دارد.
گزینهی بعدی او بازگشت به جنگ است که این هم محدودیتهای خاص خود را دارد. کاربرد نیروی زمینی و اشغال سرزمینی مطابق مدل عراق و افغانستان خط قرمز ترامپ است. مضاف بر آن جغرافیای ایران و مزیتهای ژئوپولتیک متعدد، از جذابیتهای آن برای هر نیروی اشغالگر میکاهد.
حتی میتوان گفت ترامپ برای رهایی از این تنگنا به یک صلح کامل با ایران از طریق تبدیل آن به اصطلاحا بازیگری عادی هم می اندیشد. اشارات روزهای اخیر او به لزوم پیوستن ترکیه و عربستان و پاکستان و ایران به پیمان ابراهیم موید آرزواندیشی بالاست.
ایران با درک محدودیتهای پیشگفته، علیرغم ضربات بزرگی که طی جنگ دریافت کرد، ادامهی تابآوری و ایستادگی را نوعی مسابقهی اراده میبیند. نبردی که در آن به دلیل داشتن آستانهی تحمل درد بالاتر از رقیب، خود را در موقعیت مناسبتری میداند.
همانگونه که اشاره شد حاشیهی مانور ترامپ اندک است. راه سومی که احتمالا به آن میاندیشد و مطمح نظر طرف اسرائیلی نیز هست، تن دادن به نوعی معامله برای بازگشایی نسبی تنگهی هرمز و کاهش قیمت انرژی است.
کنترل تنگه اهرمی است که ایران را از دچار شدن به سرنوشت عراق دههی نود و تبدیل به دولت شکننده نجات داده است. منطق استراتژیک ایجاب میکند که به آسانی این برگهی مهم را از کف ندهد.
با این اوصاف میتوان گفت آنچه در این مرحله بدست میآید بازگشایی نسبی تنگه است. اما آنچه میماند عزم آمریکا و اسرائیل برای تبدیل ایران به دولت ضعیف از رهگذر فشارهای نظامی، اقتصادی و امنیتی و تصمیم تهران جهت افزایش اهرمهای بازدارندگی خود به شمول برنامهی هستهای است.
بر این اساس میتوان پیشبینی کرد که در کوتاه مدت وضع کجدار و مریز و نه جنگ و صلح کنونی ادامه یابد و طرفین وارد راند دوم بازی جوجه* شوند که برخلاف دور قبل بیشتر مبتنی بر استقامت و توان تحمل درد بیشتر است. در این مرحله تابآوری اقتصادی نتیجهی نهایی را معین میکند.
*دو راننده به سمت هم در یک امتداد با سرعت زیاد حرکت میکنند و یکی باید از مسیر خارج شود وگرنه هر دو با هم برخورد و کشته میشوند. در حالتی که یکی از رانندهها خودرا از مسیر خارج کند، آن راننده بازنده است و او را به خاطر ترسو بودن «جوجه» خطاب میکنند؛ و رانندهای که در مسیر باقیمانده بود برنده اعلام میشود.
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
به گزارش اکسیوس پیشنویس تفاهمنامهی ایران و آمریکا آمادهی امضاست اما ترامپ برای تایید نهایی چند روز زمان خواسته است.
تردید ترامپ بیانگر موقعیت دشواری است که وی در آن قرار دارد. رئیس جمهور آمریکا میان دو انتخاب ماهیتا متضاد، حاشیهی مانور اندکی دارد: کاهش قیمت بنزین در آمریکا و آماده شدن برای انتخابات میاندورهای کنگره در نوامبر از سویی و محدود کردن برنامهی اتمی ایران از سوی دیگر.
پیشنویس مذاکره شده بیشتر بر بازگشایی تنگهی هرمز متمرکز است و مذاکره بر سر برنامهی هستهای را به مرحلهی دوم موکول میکند. مطابق آن، ایران در عرض یک ماه تنگه را بازگشایی میکند و در عوض از برخی معافیتهای تحریمی بهرهمند و محاصرهی بنادرش پایان مییابد.
این توافق در حکم مسکنی برای اقتصاد تحت فشار جهانی و اقتصاد بحرانزدهی ایران است. اما استخوان را لای زخم برجای میگذارد و عمدهترین مسائل مانند سرنوشت اورانیومهای غنیشده را لاینحل باقی میگذارد.
در حقیقت اصلیترین کارکرد آن بازگرداندن معادله به قبل از نه اسفند و زمان آغاز جنگ است و به طور ضمنی به مزیت ژئوپولتیک ایران در کنترل تنگهی هرمز گردن مینهد.
طبیعتا این چیزی نیست که بازهای حزب جمهوریخواه، دولت راستگرای اسرائیل و حتی برخی متحدان عرب آمریکا به آن خوشامد بگویند. مهمتر از آن پروپاگاندای ترامپ برای دستیابی به توافقی فراتر از برجام و بهتر از عملکرد اوباما زیر سوال میرود.
احتمالا ترامپ این دو سه روز زمان را برای اندیشیدن به این چالشها نیاز دارد.
گزینهی بعدی او بازگشت به جنگ است که این هم محدودیتهای خاص خود را دارد. کاربرد نیروی زمینی و اشغال سرزمینی مطابق مدل عراق و افغانستان خط قرمز ترامپ است. مضاف بر آن جغرافیای ایران و مزیتهای ژئوپولتیک متعدد، از جذابیتهای آن برای هر نیروی اشغالگر میکاهد.
حتی میتوان گفت ترامپ برای رهایی از این تنگنا به یک صلح کامل با ایران از طریق تبدیل آن به اصطلاحا بازیگری عادی هم می اندیشد. اشارات روزهای اخیر او به لزوم پیوستن ترکیه و عربستان و پاکستان و ایران به پیمان ابراهیم موید آرزواندیشی بالاست.
ایران با درک محدودیتهای پیشگفته، علیرغم ضربات بزرگی که طی جنگ دریافت کرد، ادامهی تابآوری و ایستادگی را نوعی مسابقهی اراده میبیند. نبردی که در آن به دلیل داشتن آستانهی تحمل درد بالاتر از رقیب، خود را در موقعیت مناسبتری میداند.
همانگونه که اشاره شد حاشیهی مانور ترامپ اندک است. راه سومی که احتمالا به آن میاندیشد و مطمح نظر طرف اسرائیلی نیز هست، تن دادن به نوعی معامله برای بازگشایی نسبی تنگهی هرمز و کاهش قیمت انرژی است.
کنترل تنگه اهرمی است که ایران را از دچار شدن به سرنوشت عراق دههی نود و تبدیل به دولت شکننده نجات داده است. منطق استراتژیک ایجاب میکند که به آسانی این برگهی مهم را از کف ندهد.
با این اوصاف میتوان گفت آنچه در این مرحله بدست میآید بازگشایی نسبی تنگه است. اما آنچه میماند عزم آمریکا و اسرائیل برای تبدیل ایران به دولت ضعیف از رهگذر فشارهای نظامی، اقتصادی و امنیتی و تصمیم تهران جهت افزایش اهرمهای بازدارندگی خود به شمول برنامهی هستهای است.
بر این اساس میتوان پیشبینی کرد که در کوتاه مدت وضع کجدار و مریز و نه جنگ و صلح کنونی ادامه یابد و طرفین وارد راند دوم بازی جوجه* شوند که برخلاف دور قبل بیشتر مبتنی بر استقامت و توان تحمل درد بیشتر است. در این مرحله تابآوری اقتصادی نتیجهی نهایی را معین میکند.
*دو راننده به سمت هم در یک امتداد با سرعت زیاد حرکت میکنند و یکی باید از مسیر خارج شود وگرنه هر دو با هم برخورد و کشته میشوند. در حالتی که یکی از رانندهها خودرا از مسیر خارج کند، آن راننده بازنده است و او را به خاطر ترسو بودن «جوجه» خطاب میکنند؛ و رانندهای که در مسیر باقیمانده بود برنده اعلام میشود.
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍3❤2
دکتر ناصر مهدوی
@Tafakkor
وقتی یک جامعه گرفتار فساد و تبعض شود؛ مردم در آن جامعه طغیان میکنند و متفکران و نخبگان نیز از آنجا کوچ میکنند. در این صورت مقصر واقعی آنهایی هستند که قدرت سیاسی و اقتصادی کشور را در دست داشتند و از آن برای بهبود زندگی مردم استفاده نکردند.
ناصر مهدوی
#فرهیختگان روزن آگاهی
ناصر مهدوی
#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥5❤1
✅مصادره اموال،اخراج و فشار حداکثری برزندگی معترضان دیماه
«انگار هدفشان این است که آدم را آرامآرام نابود کنند، بدون اینکه دوباره بازداشتش کنند»
پس از اعتراضهای سراسری دیماه ۱۴۰۴ در جریان انقلاب ملی ایرانیان، جمهوری اسلامی تنها به بازداشت، اعدام و سرکوب خیابانی معترضان بسنده نکرد، بلکه همزمان برای نابودی زیست اقتصادی بازداشتشدگان، خانوادههای آنان و حتی کسانی که کوچکترین همدلی با اعتراضها نشان داده بودند، پروژهای گسترده را آغاز کرده است؛ روندی که اکنون، حدود پنج ماه پس از آن اعتراضها، همچنان در بسیاری از شهرهای ایران ادامه دارد.
سهام نیوز
#فرهیختگان روزن آگاهی
«انگار هدفشان این است که آدم را آرامآرام نابود کنند، بدون اینکه دوباره بازداشتش کنند»
پس از اعتراضهای سراسری دیماه ۱۴۰۴ در جریان انقلاب ملی ایرانیان، جمهوری اسلامی تنها به بازداشت، اعدام و سرکوب خیابانی معترضان بسنده نکرد، بلکه همزمان برای نابودی زیست اقتصادی بازداشتشدگان، خانوادههای آنان و حتی کسانی که کوچکترین همدلی با اعتراضها نشان داده بودند، پروژهای گسترده را آغاز کرده است؛ روندی که اکنون، حدود پنج ماه پس از آن اعتراضها، همچنان در بسیاری از شهرهای ایران ادامه دارد.
سهام نیوز
#فرهیختگان روزن آگاهی
😢9
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
خانه جنگی
از کابل تا تهران پنجاه سال فاصله است، ولی از تهران تا کابل، فقط چند ماه!
زینب بیات، شاعر اهل افغانستان
#فرهیختگان راهی به رهایی
از کابل تا تهران پنجاه سال فاصله است، ولی از تهران تا کابل، فقط چند ماه!
زینب بیات، شاعر اهل افغانستان
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7❤2
بدعتی در حال تثبیت
آیا وصلشدن دوبارۀ اینترنت جهانی در ایران واقعاً بازگشت به وضعیت عادی است یا صرفاً بازگشت به نقطهای از یک چرخه که خودِ آن چرخه باید مسئلهمند شود؟ اگر قطع اینترنت جهانی در دورههای بحران، از قبیل ادوار اعتراضات خیابانی یا وضعیت جنگی، به یک واکنش تکرارشونده تبدیل شده است، آیا ما با تثبیت یک بدعت مواجه نیستیم؟ اگر چنین است، از تجربههای انباشتهشدۀ جامعه در این قطع و وصلها چه میتوان آموخت تا این بدعت به قاعده بدل نشود؟
آنچه در ظاهر یک «اختلال» به نظر میرسد در واقع طیکردن مراحلی متمایز است. ابتدا پیش از آغاز جنگ چهلروزه با اینترنت جهانیِ فیلترشده مواجه بودیم: دسترسیِ همگانی به اینترنت فیلترشده. جنگ چهلروزه که آمد، اینترنت جنگی برقرار شد: قطع سراسریِ اینترنت جهانی برای اکثریت مطلقِ جامعه اما دسترسیِ قانونی اقلیتِ نزدیک به قدرت سیاسی و دسترسیِ غیرقانونیِ اقلیتِ برخوردار از ثروت اقتصادی. پس از برقراری آتشبس نیز نوبت استقرار اینترنت طبقاتی شد: گسترش صدور مجوز برای دسترسی اقلیتی تأییدشده به اینترنت جهانی اما کماکان ممانعت از دسترسی اکثریت جامعه. نهایتاً نیز بازگشت به اینترنت فیلترشده.
این توالی بر یک الگو دلالت میکند. اگر به عقب بنگریم، نقطۀ عزیمت این الگو در اعتراضات خیابانی آبانماه ۱۳۹۸ با قطع اینترنت جهانی شکل گرفت و در اعتراضات بعدی و نیز در جنگ دوازدهروزه تکرار شد.
مشکل در خودِ این تکرار نهفته است. آنچه یکبار همچون اقدامی استثنایی رخ داد اکنون در حال تبدیلشدن به واکنشی قابلانتظار است. گویی در هر بحران فقط یک کلید ازپیشتعریفشده وجود دارد: قطع اینترنت جهانی. این همان بدعتی است که اگر تثبیت شود قطعاً خطرناک است.
اما، در مقابله با این بدعت، پرسش اصلی کماکان پابرجاست: از تجربههای اعتراض و نارضایتی در قبال قطع اینترنت جهانی و استقرار اینترنت جنگی و سپس راهاندازی اینترنت طبقاتی چه درسی میتوان گرفت تا این بدعت بهتمامی تثبیت نشود؟
پاسخ را نمیتوان در سطح واکنشهای لحظهای جست. تجربهها نشان دادهاند که جامعه هر بار واکنش نشان داده، ابزارهایی برای دورزدن یافته و اشکالی از مقاومت را آزموده است، اما این واکنشها غالباً در سطح پراکنده و ناپیوسته و بدون هیچ افق مشترکی باقی ماندهاند. به بیان دیگر، «تجربه» انباشته شده اما به «صورتبندی» تبدیل نشده است. مادامی که این شکاف پر نشود، هر دور جدید قطع اینترنت جهانی از نو همان چرخه را بازتولید خواهد کرد: غافلگیری، انطباق موقت، و سپس فراموشی نسبی.
ازاینرو مسئله نه صرفاً مخالفت با قطع اینترنت بلکه تبدیل این تجربههای پراکنده به یک آگاهی منسجم است. در پرتو این آگاهی میتوان قطع اینترنت جهانی را از یک امر فنی یا اضطراری به یک مسئلۀ صریح سیاسی و اجتماعی بدل کرد. فقط در این صورت است که میتوان از منطق واکنش به منطق پیشبینی و مطالبه عبور کرد. در غیر این صورت، جامعه در موقعیتی باقی خواهد ماند که هر بار با وقوع بحران نه از موضعی انباشته از تجربه و سازمانیافتگی بلکه از نقطۀ صفر واکنش نشان میدهد. این دقیقاً همان شرطی است که به تثبیت بدعت قطع اینترنت جهانی در مواقع اضطراری یاری میرساند.
محمد مالجو
#فرهیختگان راهی به رهایی
آیا وصلشدن دوبارۀ اینترنت جهانی در ایران واقعاً بازگشت به وضعیت عادی است یا صرفاً بازگشت به نقطهای از یک چرخه که خودِ آن چرخه باید مسئلهمند شود؟ اگر قطع اینترنت جهانی در دورههای بحران، از قبیل ادوار اعتراضات خیابانی یا وضعیت جنگی، به یک واکنش تکرارشونده تبدیل شده است، آیا ما با تثبیت یک بدعت مواجه نیستیم؟ اگر چنین است، از تجربههای انباشتهشدۀ جامعه در این قطع و وصلها چه میتوان آموخت تا این بدعت به قاعده بدل نشود؟
آنچه در ظاهر یک «اختلال» به نظر میرسد در واقع طیکردن مراحلی متمایز است. ابتدا پیش از آغاز جنگ چهلروزه با اینترنت جهانیِ فیلترشده مواجه بودیم: دسترسیِ همگانی به اینترنت فیلترشده. جنگ چهلروزه که آمد، اینترنت جنگی برقرار شد: قطع سراسریِ اینترنت جهانی برای اکثریت مطلقِ جامعه اما دسترسیِ قانونی اقلیتِ نزدیک به قدرت سیاسی و دسترسیِ غیرقانونیِ اقلیتِ برخوردار از ثروت اقتصادی. پس از برقراری آتشبس نیز نوبت استقرار اینترنت طبقاتی شد: گسترش صدور مجوز برای دسترسی اقلیتی تأییدشده به اینترنت جهانی اما کماکان ممانعت از دسترسی اکثریت جامعه. نهایتاً نیز بازگشت به اینترنت فیلترشده.
این توالی بر یک الگو دلالت میکند. اگر به عقب بنگریم، نقطۀ عزیمت این الگو در اعتراضات خیابانی آبانماه ۱۳۹۸ با قطع اینترنت جهانی شکل گرفت و در اعتراضات بعدی و نیز در جنگ دوازدهروزه تکرار شد.
مشکل در خودِ این تکرار نهفته است. آنچه یکبار همچون اقدامی استثنایی رخ داد اکنون در حال تبدیلشدن به واکنشی قابلانتظار است. گویی در هر بحران فقط یک کلید ازپیشتعریفشده وجود دارد: قطع اینترنت جهانی. این همان بدعتی است که اگر تثبیت شود قطعاً خطرناک است.
اما، در مقابله با این بدعت، پرسش اصلی کماکان پابرجاست: از تجربههای اعتراض و نارضایتی در قبال قطع اینترنت جهانی و استقرار اینترنت جنگی و سپس راهاندازی اینترنت طبقاتی چه درسی میتوان گرفت تا این بدعت بهتمامی تثبیت نشود؟
پاسخ را نمیتوان در سطح واکنشهای لحظهای جست. تجربهها نشان دادهاند که جامعه هر بار واکنش نشان داده، ابزارهایی برای دورزدن یافته و اشکالی از مقاومت را آزموده است، اما این واکنشها غالباً در سطح پراکنده و ناپیوسته و بدون هیچ افق مشترکی باقی ماندهاند. به بیان دیگر، «تجربه» انباشته شده اما به «صورتبندی» تبدیل نشده است. مادامی که این شکاف پر نشود، هر دور جدید قطع اینترنت جهانی از نو همان چرخه را بازتولید خواهد کرد: غافلگیری، انطباق موقت، و سپس فراموشی نسبی.
ازاینرو مسئله نه صرفاً مخالفت با قطع اینترنت بلکه تبدیل این تجربههای پراکنده به یک آگاهی منسجم است. در پرتو این آگاهی میتوان قطع اینترنت جهانی را از یک امر فنی یا اضطراری به یک مسئلۀ صریح سیاسی و اجتماعی بدل کرد. فقط در این صورت است که میتوان از منطق واکنش به منطق پیشبینی و مطالبه عبور کرد. در غیر این صورت، جامعه در موقعیتی باقی خواهد ماند که هر بار با وقوع بحران نه از موضعی انباشته از تجربه و سازمانیافتگی بلکه از نقطۀ صفر واکنش نشان میدهد. این دقیقاً همان شرطی است که به تثبیت بدعت قطع اینترنت جهانی در مواقع اضطراری یاری میرساند.
محمد مالجو
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥4❤3
Telegram
آرشیو
تفاوت اپوزیسیون ملی و ضد ملی
بررسی موردی نگاه دکتر فاطمی به اشغال ایران در سوم شهریور ۱۳۲۰
بهمنی قاجار
فاطمی هیچ نگاه مثبتی به رضاشاه ومحمدرضاشاه و خانواده پهلوی ندارد اما وقتی از سوم شهریور ۱۳۲۰ سخن می گوید صرفا احساس تاسف است و درد و آه از تجاوز به ایران و اشغال کشور
سالها بعد در یادداشتی درباره چگونگی آگاهی خود از حمله به ایران و نگرانی هایش در آن روزها می نویسد :
عصر سوم شهریور، هنوز از رادیو تهران و مطبوعات پرده پوش آن روز که زیر شلاق سانسور به سر میبردند، هیچ خبر قابل توجهی دستگیر نمیشد. از رادیو همین طور صفحه قراضه قدیمی «قمر الملوک وزیری» به گوش میرسید و برنامه اخبار هم بیشتر متوجه خبرهای جبهه جنگ بود. اما نه جنگ ایران و متفقین بلکه جنگی که آلمان در جبهه شرقی و غربی اروپا اداره میکرد. من که هیچ وقت یا رادیو نمیگرفتم یا اگر میگرفتم به ایستگاه تهران اکتفا میکردم، نمیدانم چه شد که در یک ایستگاه عربی کلمه «ایران» به گوشم خورد. همانجا متوقف شدم. هنوز نمیدانستم از کدام مملکت عربی آن اخبار پخش میشد ولی گفت که از صبح امروز قوای روس و انگلیس به ایران حمله کردند و مشغول پیشروی هستند.
این خبر برای من شنیدنش در آن روز یکی از حیرت بخشترین و عجیبترین حوادث زندگیام به شمار میرفت و چندین علت مختلف و متضاد، دلیل این استعجاب و شگفتی بیسابقهام بود.
فاطمی در ادامه می نویسد با وجود بغض به رضاشاه به مقاومت او و ارتش وی دلبسته بود
بغضها و دشمنیهایی که بیست سال در تنگنای سینهها عقده شده بود به یک مرتبه منفجر شد. بیطرفها و جوانان که گمان میبردند شاه در این مدت ارتش برای مملکت درست کرده، در روزهای مبادا این قشون به درد خواهد خورد، عصبانی بودند که چرا دفاع شرافتمندانه نشد و همین طور لکه ننگ بر دامان تاریخ وطن نشست
و از نگرانی و وحشتش از تکرار ترکمان چای می گوید :
جنگ! برای ملتی که بعد از شکست ترکمانچای دیگر کمر راست نکرده و رنگ خون را ندیده و از بی حسی بیست سال در خواب و غفلت بی سابقه فرو رفته بوده – این کلمه «جنگ» - در عین حال که وحشتناک و غیر منتظره است باور نکردنی و افسانه مانند جلوه میکند.
و از انتظار بی حاصل خود از رضاشاه برای مقاومت سخن رانده و ابراز می کند :
رضاشاه برای جاوید ماندن در تاریخ ایران یک شانس داشت که آن را هم از دست داد و آن شانس عبارت از این بود که مقاومت میکرد تا کشته میشد و به آن طور مرگ با ذلت دور از وطن رضایت نمیداد. احساسات مردم در روزهای حمله متفقین طوری بود که تمام مملکت پشت سر او میایستاد
و البته با نگاهی تحلیلی به ضعف هایی که رضاشاه را وادار به تسلیم کرد نیز می پردازد وضعیتی که ریشه در همان استبداد خویی و ندیدن به موقع نقاط ضعف داشت
شاید واقعا خود رضاشاه نیز نمیدانست که قشون او اینقدر ضعیف آشیانه خیانت است. رضاشاه روزی از سپهبد «ژان» فرانسوی که چند سال ریاست دانشگاه جنگ ایران را داشت پرسیده بود که اگر ما موقعی مورد حمله دشمن قرار گیریم، چه مدت خواهیم توانست دفاع کنیم.
فرانسوی بی ریا پرسیده بود چه جور دشمنی؟ پهلوی گفته بود مثلا شورویها،
«ژان» جواب داده بود: «به قدری که ارتش روسیه به سرحد شما برسد». دیکتاتور مغرور از این پاسخ صریح به قدری خشمگین شد که فردا، عذر او را خواست. از بس تملق، دروغ، مدیحه سرایی، ضعف نفس و چکمه بوسی در دوران قدرت مطلقه خود دیده بود، این اواخر واقعا خیال میکرد تنها قدرت مشرق زمین و شاید هم قدری بالاتر است.
سرانجام فاطمی از ترکیدن بغض خود برای اشغال ایران می گوید و این چنین از غم و اندوهش برای تجاوز به کشور یاد می کند :
به هر حال در برنامه هشت و نیم رادیو برلن نیز خبر حمله به ایران گفته شد و شرح کشته شدن دریادار «بایندر» را داد. آن شب تا صبح من در تمام مدت گریستم. فردا مریض شدم و در رختخواب باقی ماندم
مقایسه کنید با شادی برخی از اپوزیسیون برای کشته شدن دریادار تنگسیری ، فاطمی هم از دستگاه دیکتاتوری پهلوی بغض دارد اما برای بایندر به عنوان سرباز وطن تا صبح اشک می ریزد اما این بی صفتان پس از خبر ترور تنگسیری حتی از توهین به او وابراز خوشحالی دریغ نورزیدند .
در نهایت کلام قاطع فاطمی در محکومیت ونکوهش تجاوز به ایران :
خون دریاسالار «بایندر» و خون صدها نفر نظامی و غیرنظامی دیگر که در فجر شوم سوم شهریور ناحق به زمین ریخت و افتخار قربانی وطن را پیدا کردند، همچنین روح بزرگ هزارها نفر مردم آذربایجان که در غائله و فتنهانگیزی پیشهوری و غلام یحیی شهید راه آزادی شدند و بالاخره نظاره این اوضاع دردناک و ماتمخیز ما را ملزم میکند که از سوم شهریور خونین با تأسف یاد کنیم.
#فرهیختگان روزن آگاهی
بررسی موردی نگاه دکتر فاطمی به اشغال ایران در سوم شهریور ۱۳۲۰
بهمنی قاجار
فاطمی هیچ نگاه مثبتی به رضاشاه ومحمدرضاشاه و خانواده پهلوی ندارد اما وقتی از سوم شهریور ۱۳۲۰ سخن می گوید صرفا احساس تاسف است و درد و آه از تجاوز به ایران و اشغال کشور
سالها بعد در یادداشتی درباره چگونگی آگاهی خود از حمله به ایران و نگرانی هایش در آن روزها می نویسد :
عصر سوم شهریور، هنوز از رادیو تهران و مطبوعات پرده پوش آن روز که زیر شلاق سانسور به سر میبردند، هیچ خبر قابل توجهی دستگیر نمیشد. از رادیو همین طور صفحه قراضه قدیمی «قمر الملوک وزیری» به گوش میرسید و برنامه اخبار هم بیشتر متوجه خبرهای جبهه جنگ بود. اما نه جنگ ایران و متفقین بلکه جنگی که آلمان در جبهه شرقی و غربی اروپا اداره میکرد. من که هیچ وقت یا رادیو نمیگرفتم یا اگر میگرفتم به ایستگاه تهران اکتفا میکردم، نمیدانم چه شد که در یک ایستگاه عربی کلمه «ایران» به گوشم خورد. همانجا متوقف شدم. هنوز نمیدانستم از کدام مملکت عربی آن اخبار پخش میشد ولی گفت که از صبح امروز قوای روس و انگلیس به ایران حمله کردند و مشغول پیشروی هستند.
این خبر برای من شنیدنش در آن روز یکی از حیرت بخشترین و عجیبترین حوادث زندگیام به شمار میرفت و چندین علت مختلف و متضاد، دلیل این استعجاب و شگفتی بیسابقهام بود.
فاطمی در ادامه می نویسد با وجود بغض به رضاشاه به مقاومت او و ارتش وی دلبسته بود
بغضها و دشمنیهایی که بیست سال در تنگنای سینهها عقده شده بود به یک مرتبه منفجر شد. بیطرفها و جوانان که گمان میبردند شاه در این مدت ارتش برای مملکت درست کرده، در روزهای مبادا این قشون به درد خواهد خورد، عصبانی بودند که چرا دفاع شرافتمندانه نشد و همین طور لکه ننگ بر دامان تاریخ وطن نشست
و از نگرانی و وحشتش از تکرار ترکمان چای می گوید :
جنگ! برای ملتی که بعد از شکست ترکمانچای دیگر کمر راست نکرده و رنگ خون را ندیده و از بی حسی بیست سال در خواب و غفلت بی سابقه فرو رفته بوده – این کلمه «جنگ» - در عین حال که وحشتناک و غیر منتظره است باور نکردنی و افسانه مانند جلوه میکند.
و از انتظار بی حاصل خود از رضاشاه برای مقاومت سخن رانده و ابراز می کند :
رضاشاه برای جاوید ماندن در تاریخ ایران یک شانس داشت که آن را هم از دست داد و آن شانس عبارت از این بود که مقاومت میکرد تا کشته میشد و به آن طور مرگ با ذلت دور از وطن رضایت نمیداد. احساسات مردم در روزهای حمله متفقین طوری بود که تمام مملکت پشت سر او میایستاد
و البته با نگاهی تحلیلی به ضعف هایی که رضاشاه را وادار به تسلیم کرد نیز می پردازد وضعیتی که ریشه در همان استبداد خویی و ندیدن به موقع نقاط ضعف داشت
شاید واقعا خود رضاشاه نیز نمیدانست که قشون او اینقدر ضعیف آشیانه خیانت است. رضاشاه روزی از سپهبد «ژان» فرانسوی که چند سال ریاست دانشگاه جنگ ایران را داشت پرسیده بود که اگر ما موقعی مورد حمله دشمن قرار گیریم، چه مدت خواهیم توانست دفاع کنیم.
فرانسوی بی ریا پرسیده بود چه جور دشمنی؟ پهلوی گفته بود مثلا شورویها،
«ژان» جواب داده بود: «به قدری که ارتش روسیه به سرحد شما برسد». دیکتاتور مغرور از این پاسخ صریح به قدری خشمگین شد که فردا، عذر او را خواست. از بس تملق، دروغ، مدیحه سرایی، ضعف نفس و چکمه بوسی در دوران قدرت مطلقه خود دیده بود، این اواخر واقعا خیال میکرد تنها قدرت مشرق زمین و شاید هم قدری بالاتر است.
سرانجام فاطمی از ترکیدن بغض خود برای اشغال ایران می گوید و این چنین از غم و اندوهش برای تجاوز به کشور یاد می کند :
به هر حال در برنامه هشت و نیم رادیو برلن نیز خبر حمله به ایران گفته شد و شرح کشته شدن دریادار «بایندر» را داد. آن شب تا صبح من در تمام مدت گریستم. فردا مریض شدم و در رختخواب باقی ماندم
مقایسه کنید با شادی برخی از اپوزیسیون برای کشته شدن دریادار تنگسیری ، فاطمی هم از دستگاه دیکتاتوری پهلوی بغض دارد اما برای بایندر به عنوان سرباز وطن تا صبح اشک می ریزد اما این بی صفتان پس از خبر ترور تنگسیری حتی از توهین به او وابراز خوشحالی دریغ نورزیدند .
در نهایت کلام قاطع فاطمی در محکومیت ونکوهش تجاوز به ایران :
خون دریاسالار «بایندر» و خون صدها نفر نظامی و غیرنظامی دیگر که در فجر شوم سوم شهریور ناحق به زمین ریخت و افتخار قربانی وطن را پیدا کردند، همچنین روح بزرگ هزارها نفر مردم آذربایجان که در غائله و فتنهانگیزی پیشهوری و غلام یحیی شهید راه آزادی شدند و بالاخره نظاره این اوضاع دردناک و ماتمخیز ما را ملزم میکند که از سوم شهریور خونین با تأسف یاد کنیم.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍10❤9🤬1
سرمایهگذاری سنگین موساد در سیاست ایران و اصرار بر پیشبرد رژیمجنج
علی افشاری
مقاله «شاخه مخفی موساد فاش شد: ما هنوز با ایران کارمان تمام نشده، تازه شروع کردهایم» نوشته ایتای ایلناعی در «هیوم»، رسانه جریان اصلی اسرائیلی با جزئیات فعالیتهای موساد بعد از ریاست دیوید بارنئا در سال ۲۰۲۱ را در جنگ شناختی و نفوذ در عرصه سیاسی و رسانهای ایران شرح میدهد.
من در سالیان گذشته با درک روند کلی در این خصوص مرتب هشدار داده بودم. اما این مقاله جزئیات بیشتر و روشنگرانه دارد و توضیح میدهد که دولت اسرائیل طیف متنوعی از نیروهای سیاسی و مدنی ایران را هدف قرار داده و رضا پهلوی تنها گزینه نیست.
دوما موساد جنگ ۳۹ روزه را آغاز فروپاشی و تضعیف جمهوری اسلامی میدانسته و نه پایان آن. به عبارت دیگر هدف کوتاه کردن عمر این نظام بوده است. موساد همچنان در ایران فعال بوده و به فعالیتهایش برای تقویت اپوزیسیون وابسته و مداخله در امور داخلی سیاست ایران را ادامه داده و در جلو بردن پروژه رژیمچنج اصرار دارد.
اطلاعات مهم مقاله به شرح زیر هستند:
1️⃣ پروژه بزرگ «ماشین زهرپاشی» در شبکههای اجتماعی: این شبکه شامل هزاران حساب جعلی، عملیات هماهنگ رسانهای، انتشار اطلاعات هدفمند، تخریب وجهه حکومت و تشویق نارضایتی عمومی بوده است. یکی از منابع مقاله میگوید هر سیاستمداری آرزو داشت چنین شبکهای در اختیار داشته باشد. طبق گزارش، موساد علاوه بر حسابهای جعلی، با اینفلوئنسرهای واقعی داخل و خارج ایران نیز کار میکرد و حتی در برخی موارد با استفاده از هوش مصنوعی، شخصیتها و اینفلوئنسرهای مجازی تولید میکرد تا پیامهای ضدحکومتی را گسترش دهد
2️⃣ اصلاحات عملیاتی و راهاندازی نیروهای میدانی: بارنئا در موساد، شاخه سنتی «تزومت» را که مسئول جذب و اداره جاسوسها بود، منحل کرد و چند شاخه جدید جایگزین آن کرد. مهمترین آنها شاخهای بود که وظیفهاش جذب نیروهای غیر اسرائیلی برای عملیات در کشورهای دشمن بود. طبق مقاله، در عملیاتهای «شیر خیزان» و «غرش شیر» دهها عامل غیر اسرائیلی در داخل ایران فعال بودند و به سامانههای پدافندی، پرتابگرهای موشکی و مراکز نظامی حمله کردند. نویسنده میگوید حتی در داخل موساد هم بسیاری باور نمیکردند چنین شبکهای بتواند در ایران شکل بگیرد بدون آنکه لو برود.
3️⃣ همکاری با نیروهای کرد در داخل ایران و مناطق مرزی: مقاله میگوید موساد بخشی از نیروهای کرد را آموزش داده و مسلح کرده بود تا در صورت گسترش بحران داخلی، بتوانند نقش بیثباتکننده ایفا کنند.
4️⃣ در مقاله گفته شده که موساد با برخی جریانهای بالقوه مخالف حکومت ارتباطهایی ایجاد کرده بود تا شاید در آینده بتوانند نوعی آلترناتیو سیاسی یا امنیتی شکل دهند، البته جزئیات بیشتری ارائه نمیشود. در جلسه توجیهی موساد در کاخ سفید پیش از آغاز جنگ ۳۹ روزه نیز، موساد گزینههای مختلفی از مخالفان ایرانی از جمله رضا پهلوی را معرفی کرده بود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی افشاری
مقاله «شاخه مخفی موساد فاش شد: ما هنوز با ایران کارمان تمام نشده، تازه شروع کردهایم» نوشته ایتای ایلناعی در «هیوم»، رسانه جریان اصلی اسرائیلی با جزئیات فعالیتهای موساد بعد از ریاست دیوید بارنئا در سال ۲۰۲۱ را در جنگ شناختی و نفوذ در عرصه سیاسی و رسانهای ایران شرح میدهد.
من در سالیان گذشته با درک روند کلی در این خصوص مرتب هشدار داده بودم. اما این مقاله جزئیات بیشتر و روشنگرانه دارد و توضیح میدهد که دولت اسرائیل طیف متنوعی از نیروهای سیاسی و مدنی ایران را هدف قرار داده و رضا پهلوی تنها گزینه نیست.
دوما موساد جنگ ۳۹ روزه را آغاز فروپاشی و تضعیف جمهوری اسلامی میدانسته و نه پایان آن. به عبارت دیگر هدف کوتاه کردن عمر این نظام بوده است. موساد همچنان در ایران فعال بوده و به فعالیتهایش برای تقویت اپوزیسیون وابسته و مداخله در امور داخلی سیاست ایران را ادامه داده و در جلو بردن پروژه رژیمچنج اصرار دارد.
اطلاعات مهم مقاله به شرح زیر هستند:
1️⃣ پروژه بزرگ «ماشین زهرپاشی» در شبکههای اجتماعی: این شبکه شامل هزاران حساب جعلی، عملیات هماهنگ رسانهای، انتشار اطلاعات هدفمند، تخریب وجهه حکومت و تشویق نارضایتی عمومی بوده است. یکی از منابع مقاله میگوید هر سیاستمداری آرزو داشت چنین شبکهای در اختیار داشته باشد. طبق گزارش، موساد علاوه بر حسابهای جعلی، با اینفلوئنسرهای واقعی داخل و خارج ایران نیز کار میکرد و حتی در برخی موارد با استفاده از هوش مصنوعی، شخصیتها و اینفلوئنسرهای مجازی تولید میکرد تا پیامهای ضدحکومتی را گسترش دهد
2️⃣ اصلاحات عملیاتی و راهاندازی نیروهای میدانی: بارنئا در موساد، شاخه سنتی «تزومت» را که مسئول جذب و اداره جاسوسها بود، منحل کرد و چند شاخه جدید جایگزین آن کرد. مهمترین آنها شاخهای بود که وظیفهاش جذب نیروهای غیر اسرائیلی برای عملیات در کشورهای دشمن بود. طبق مقاله، در عملیاتهای «شیر خیزان» و «غرش شیر» دهها عامل غیر اسرائیلی در داخل ایران فعال بودند و به سامانههای پدافندی، پرتابگرهای موشکی و مراکز نظامی حمله کردند. نویسنده میگوید حتی در داخل موساد هم بسیاری باور نمیکردند چنین شبکهای بتواند در ایران شکل بگیرد بدون آنکه لو برود.
3️⃣ همکاری با نیروهای کرد در داخل ایران و مناطق مرزی: مقاله میگوید موساد بخشی از نیروهای کرد را آموزش داده و مسلح کرده بود تا در صورت گسترش بحران داخلی، بتوانند نقش بیثباتکننده ایفا کنند.
4️⃣ در مقاله گفته شده که موساد با برخی جریانهای بالقوه مخالف حکومت ارتباطهایی ایجاد کرده بود تا شاید در آینده بتوانند نوعی آلترناتیو سیاسی یا امنیتی شکل دهند، البته جزئیات بیشتری ارائه نمیشود. در جلسه توجیهی موساد در کاخ سفید پیش از آغاز جنگ ۳۹ روزه نیز، موساد گزینههای مختلفی از مخالفان ایرانی از جمله رضا پهلوی را معرفی کرده بود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Israel Hayom
Secret Mossad branch revealed: 'We are not done with Iran. We are just getting started'
When David (Dadi) Barnea became Mossad chief, he established another arm to destabilize Iran. Now the head of the branch, O., reveals what happened behind the
❤7👍1👎1
روزنامه والاستریت ژورنال در گزارشی اختصاصی به نقل از منابع آگاه فاش کرد که امارات متحده عربی در طول جنگ، دهها حمله هوایی را علیه مواضعی در ایران انجام داده است.
منابع والاستریت ژورنال میگویند نقش امارات در این کارزار نظامی، «بسیار عمیقتر» از آنچه که پیشتر گزارش شده، بوده است.
بر اساس این گزارش، این حملات با هماهنگی کامل واشنگتن و تلآویو و با اتکا به اطلاعات ارائهشده از سوی آنها انجام شده است.
اهداف امارات شامل جزایر قشم و ابوموسی در تنگه هرمز، بندرعباس، پالایشگاه نفت جزیره لاوان و مجتمع پتروشیمی عسلویه بوده است.
حملات به عسلویه که به صورت مشترک با اسرائیل و در پاسخ به ضربات جمهوری اسلامی به زیرساختهای انرژی امارات انجام شد، واکنشهای شدید بینالمللی را برانگیخت و واشنگتن را وادار کرد از اسرائیل بخواهد حمله به تاسیسات انرژی را متوقف کند.
سهامنیوز
#فرهیختگان راهی به رهایی
منابع والاستریت ژورنال میگویند نقش امارات در این کارزار نظامی، «بسیار عمیقتر» از آنچه که پیشتر گزارش شده، بوده است.
بر اساس این گزارش، این حملات با هماهنگی کامل واشنگتن و تلآویو و با اتکا به اطلاعات ارائهشده از سوی آنها انجام شده است.
اهداف امارات شامل جزایر قشم و ابوموسی در تنگه هرمز، بندرعباس، پالایشگاه نفت جزیره لاوان و مجتمع پتروشیمی عسلویه بوده است.
حملات به عسلویه که به صورت مشترک با اسرائیل و در پاسخ به ضربات جمهوری اسلامی به زیرساختهای انرژی امارات انجام شد، واکنشهای شدید بینالمللی را برانگیخت و واشنگتن را وادار کرد از اسرائیل بخواهد حمله به تاسیسات انرژی را متوقف کند.
سهامنیوز
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤬4❤3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
جهان موازی علی خامنهای
مستندی از بخش پارسی تلویزیون BBC
حسین باستانی در این مستند میکوشد تا، از زاویهای متفاوت، به بررسی دوران رهبری علی خامنهای بپردازد. مستند حاضر، امکان یا مجال بازخوانی کارنامه مبسوط دومین رهبر جمهوری اسلامی را ندارد. اما سعی دارد تا با رجوع به روایتهای در دسترس از ناظران مستقیم یا غیرمستقیم رفتار او، به فهم بیشتر دنیای ذهنیاش کمک کند. «دنیایی موازی» که اولویتهای آن، هرچه بودند، شباهتی به اولویتهای حکومتداری در دیگر نقاط جهان نداشتند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
مستندی از بخش پارسی تلویزیون BBC
حسین باستانی در این مستند میکوشد تا، از زاویهای متفاوت، به بررسی دوران رهبری علی خامنهای بپردازد. مستند حاضر، امکان یا مجال بازخوانی کارنامه مبسوط دومین رهبر جمهوری اسلامی را ندارد. اما سعی دارد تا با رجوع به روایتهای در دسترس از ناظران مستقیم یا غیرمستقیم رفتار او، به فهم بیشتر دنیای ذهنیاش کمک کند. «دنیایی موازی» که اولویتهای آن، هرچه بودند، شباهتی به اولویتهای حکومتداری در دیگر نقاط جهان نداشتند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7👎3❤2
Telegram
آرشیو
نسخه PDF نامه فوق
در دفاع از حق و عدالت
چند لحظه پیش متن دفاعیه جناب آقای عبدالرحیم سلیمانی اردستانی را دیدم و خواندم. رؤیت این متن و محتوای آن، اعم از محورهای کیفرخواست و موارد اتهامی و نیز دفاعیات، از یک سو موجب تأسف شد و از سوی دیگر مرا به یاد کیفرخواست خودم در تابستان 1379 در دادسرا و دادگاه ویژه روحانیت تهران انداخت. جدای از موضوعات اتهامی، نوع رویکرد کیفرخواست نویسان و مبانی و بنیادهای فکری و ایدئولوژیک آنان، تقریبا یکی است. گویی قرار نیست هیچ چیز در نظام ولایی تغییر کند!
اکنون من نه در مقام داوری در باب آرا و نظریات ارائه شده جناب سلیمانی هستم (هرچند وفق آنچه که در اینجا ارائه شده با اغلب آن ها موافقم) و نه، حتی در صورت نادرست بودن نظری قطعی آن ها و یا بخشی از آن ها، شرعا غلط و قانونا جرم و اخلاقا مذموم است. من که خود در دو جا (دادسرای ویژه روحانیت و سپس در دادگاه انقلاب در زندان 59 عشرت آباد) بازجویی شدم، همواره در باره پرسش ها و در واقع اتهامات بازجو، برای این که وارد بحث و جدل بیهوده و حتی مضر نشوم، کوتاه جواب می نوشتم که: این حرف ها درست باشند یا نادرست، از نظر قانونی جرم نبوده و نیستند؛ اگر مدعی هستید که جرم اند، لطفا در دادگاه مستند بگویید تا پاسخ دهم.
در هرحال من در اینجا صرفا می خواهم از حق انسانی و شهروندی و شرعی جناب سلیمانی، دفاع کرده و همذات پنداری خود را با جناب ایشان بدین وسیله ابراز دارم. همان گونه که قبلا نوشتم، بر تمامی حق مداران و به ویژه روحانیان کم و بیش همراه و همفکر ایشان و به طور خاص نواندیشان مدافع عدالت و آزادی فرض است از حقوق انسانی و دینی ایشان دفاع کنند. مهم نیست که چه اندازه اثر دارد یا اصلا ندارد؛ مهم «صداست که می ماند»! من هم به تجربه می دانم که در بیدادگاه های جمهوری اسلامی، «آنچه البته به جایی نرسد، فریاد است» اما این هیچ از تعهد افراد از دفاع از حق و عدالت و حقوق شهروندان کم نمی کند.
برای اطلاع مخاطبان متن دفاعیه را در اینجا می گذارم.
به امید رعایت حق و عدالت و آزادی تمامی اسیران دربند در زندان های جمهوری اسلامی
حسن یوسفی اشکوری
جمعه ۸ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
چند لحظه پیش متن دفاعیه جناب آقای عبدالرحیم سلیمانی اردستانی را دیدم و خواندم. رؤیت این متن و محتوای آن، اعم از محورهای کیفرخواست و موارد اتهامی و نیز دفاعیات، از یک سو موجب تأسف شد و از سوی دیگر مرا به یاد کیفرخواست خودم در تابستان 1379 در دادسرا و دادگاه ویژه روحانیت تهران انداخت. جدای از موضوعات اتهامی، نوع رویکرد کیفرخواست نویسان و مبانی و بنیادهای فکری و ایدئولوژیک آنان، تقریبا یکی است. گویی قرار نیست هیچ چیز در نظام ولایی تغییر کند!
اکنون من نه در مقام داوری در باب آرا و نظریات ارائه شده جناب سلیمانی هستم (هرچند وفق آنچه که در اینجا ارائه شده با اغلب آن ها موافقم) و نه، حتی در صورت نادرست بودن نظری قطعی آن ها و یا بخشی از آن ها، شرعا غلط و قانونا جرم و اخلاقا مذموم است. من که خود در دو جا (دادسرای ویژه روحانیت و سپس در دادگاه انقلاب در زندان 59 عشرت آباد) بازجویی شدم، همواره در باره پرسش ها و در واقع اتهامات بازجو، برای این که وارد بحث و جدل بیهوده و حتی مضر نشوم، کوتاه جواب می نوشتم که: این حرف ها درست باشند یا نادرست، از نظر قانونی جرم نبوده و نیستند؛ اگر مدعی هستید که جرم اند، لطفا در دادگاه مستند بگویید تا پاسخ دهم.
در هرحال من در اینجا صرفا می خواهم از حق انسانی و شهروندی و شرعی جناب سلیمانی، دفاع کرده و همذات پنداری خود را با جناب ایشان بدین وسیله ابراز دارم. همان گونه که قبلا نوشتم، بر تمامی حق مداران و به ویژه روحانیان کم و بیش همراه و همفکر ایشان و به طور خاص نواندیشان مدافع عدالت و آزادی فرض است از حقوق انسانی و دینی ایشان دفاع کنند. مهم نیست که چه اندازه اثر دارد یا اصلا ندارد؛ مهم «صداست که می ماند»! من هم به تجربه می دانم که در بیدادگاه های جمهوری اسلامی، «آنچه البته به جایی نرسد، فریاد است» اما این هیچ از تعهد افراد از دفاع از حق و عدالت و حقوق شهروندان کم نمی کند.
برای اطلاع مخاطبان متن دفاعیه را در اینجا می گذارم.
به امید رعایت حق و عدالت و آزادی تمامی اسیران دربند در زندان های جمهوری اسلامی
حسن یوسفی اشکوری
جمعه ۸ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤9👍5
حمایت کیهان کلهر از کسبوکارهای فرهنگی و هنری
کیهان کلهر، موسیقیدان برجسته ایران صفحه اینستاگرامش را به مدت ۸۸ روز به تبلیغ و حمایت از کسبوکار اهالی فرهنگ و هنر اختصاص داد.
او نوشت که این اقدام را به دلیل حمایت از آنهایی انجام میدهد که «در ماههای اخیر بهدلیل قطع اینترنت دچار خسارت شدهاند.»
آقای کلهر تاکید کرده است که این فراخوان تنها شامل کسبوکارهای داخل ایران میشود.
حکومت ایران در چند دهه گذشته اشاعه موسیقی را به شدت محدود کرد اما پس از گسترش شبکههای اجتماعی، هنرمندان به معرفی خود و آثارشان پرداختند و به این ترتیب بازار خوبی برای محصولات فرهنگی و هنری فراهم شد.
پس از جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران و قطعی کامل اینترنت برای بیش از هشتاد روز بسیاری از مشاغل مجازی بهویژه اهالی فرهنگ و هنر از فعالیت بازماندند که خسارات قابل توجهی به آنها وارد شده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
کیهان کلهر، موسیقیدان برجسته ایران صفحه اینستاگرامش را به مدت ۸۸ روز به تبلیغ و حمایت از کسبوکار اهالی فرهنگ و هنر اختصاص داد.
او نوشت که این اقدام را به دلیل حمایت از آنهایی انجام میدهد که «در ماههای اخیر بهدلیل قطع اینترنت دچار خسارت شدهاند.»
آقای کلهر تاکید کرده است که این فراخوان تنها شامل کسبوکارهای داخل ایران میشود.
حکومت ایران در چند دهه گذشته اشاعه موسیقی را به شدت محدود کرد اما پس از گسترش شبکههای اجتماعی، هنرمندان به معرفی خود و آثارشان پرداختند و به این ترتیب بازار خوبی برای محصولات فرهنگی و هنری فراهم شد.
پس از جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران و قطعی کامل اینترنت برای بیش از هشتاد روز بسیاری از مشاغل مجازی بهویژه اهالی فرهنگ و هنر از فعالیت بازماندند که خسارات قابل توجهی به آنها وارد شده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤10
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
پیام تصویری سجاد آیدنلو، استاد زبان و ادبیات فارسی و شاهنامهشناس به مناسبتِ برگزاری شبِ «شاهنامه و جلال خالقیمطلق» از مجموعه «شبهای بخارا»
پنجشنبه دهم اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ خورشیدی؛
تهران، خانهٔ هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز
● زندهیاد استاد جلال خالقیمطلق؛
ادیب، ایرانشناس و شاهنامهشناس شهیر ایرانی؛
۲۰ شهریور ۱۳۱۶ خورشیدی
۹ اسفند ۱۴۰۴ خورشیدی
#فرهیختگان روزن آگاهی
پنجشنبه دهم اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ خورشیدی؛
تهران، خانهٔ هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز
● زندهیاد استاد جلال خالقیمطلق؛
ادیب، ایرانشناس و شاهنامهشناس شهیر ایرانی؛
۲۰ شهریور ۱۳۱۶ خورشیدی
۹ اسفند ۱۴۰۴ خورشیدی
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5🤬2