Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
آخرین وضعیت میرحسین موسوی در گفتوگو با اردشیر امیرارجمند
در پی بستری شدن میرحسین موسوی در بیمارستان و انتشار خبرهای اخیر از وضعیت ایشان، اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین، در گفتوگو با بیبیسی فارسی به تشریح وضعیت سلامتی ایشان پرداختند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
در پی بستری شدن میرحسین موسوی در بیمارستان و انتشار خبرهای اخیر از وضعیت ایشان، اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین، در گفتوگو با بیبیسی فارسی به تشریح وضعیت سلامتی ایشان پرداختند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤9👎3
این یک فاجعه است!
به بازیکنان جام جهانی ایران ویزای ورود به ایالات متحده اعطا شده است. اما آنها شب را در ایالات متحده نخواهند ماند.
آنها در مکزیک مستقر خواهند شد و سپس برای هر بازی به آنجا پرواز خواهند کرد.
این بدان معناست که آنها باید در همان روز بازی از طریق اداره مهاجرت ایالات متحده از مرز عبور کنند.
این یک فاجعه است. تریتا پارسی
#فرهیختگان روزن آگاهی
به بازیکنان جام جهانی ایران ویزای ورود به ایالات متحده اعطا شده است. اما آنها شب را در ایالات متحده نخواهند ماند.
آنها در مکزیک مستقر خواهند شد و سپس برای هر بازی به آنجا پرواز خواهند کرد.
این بدان معناست که آنها باید در همان روز بازی از طریق اداره مهاجرت ایالات متحده از مرز عبور کنند.
این یک فاجعه است. تریتا پارسی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍11🤬6👎3
چالشهای جمعیتی اسرائیل؛ آیندهای پرابهام
بر اساس گزارش جدیدی که اواخر ماه مه توسط «مؤسسه تحقیقات سیاستگذاری یهود» (JPR) در لندن منتشر شده است، پیشبینی میشود که در کمتر از یک دهه آینده، اکثریت یهودیان جهان در اسرائیل زندگی خواهند کرد. در حال حاضر، یهودیان اسرائیل ۴۶ درصد از کل جمعیت یهودیان جهان را تشکیل میدهند. در این گزارش که با عنوان «مردم یهود در سال ۲۱۲۶: دموگرافی، هویت و آینده یک اقلیت جهانی»* منتشر شده، آمده است: «با توجه به نرخهای رشد متفاوت دموگرافیک کنونی، عبور از مرز نمادین ۵۰ درصد ممکن است تا سال ۲۰۳۵ رخ دهد.»
رشد چشمگیر جمعیت ارتدوکسها
این گزارش...
https://urlz.fr/vb4Q
حبیب حسینی فرد
#فرهیختگان روزن آگاهی
بر اساس گزارش جدیدی که اواخر ماه مه توسط «مؤسسه تحقیقات سیاستگذاری یهود» (JPR) در لندن منتشر شده است، پیشبینی میشود که در کمتر از یک دهه آینده، اکثریت یهودیان جهان در اسرائیل زندگی خواهند کرد. در حال حاضر، یهودیان اسرائیل ۴۶ درصد از کل جمعیت یهودیان جهان را تشکیل میدهند. در این گزارش که با عنوان «مردم یهود در سال ۲۱۲۶: دموگرافی، هویت و آینده یک اقلیت جهانی»* منتشر شده، آمده است: «با توجه به نرخهای رشد متفاوت دموگرافیک کنونی، عبور از مرز نمادین ۵۰ درصد ممکن است تا سال ۲۰۳۵ رخ دهد.»
رشد چشمگیر جمعیت ارتدوکسها
این گزارش...
https://urlz.fr/vb4Q
حبیب حسینی فرد
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
چالشهای جمعیتی اسرائیل؛ آیندهای پرابهام
چالشهای جمعیتی اسرائیل؛ آیندهای پرابهام بر اساس گزارش جدیدی که اواخر ماه مه توسط «مؤسسه تحقیقات سیاستگذاری یهود» (JPR) در لندن منتشر شده است، پیشبینی میشود که در کمتر از یک دهه آینده، اکثریت یهودیان جهان در اسرائیل زندگی خواهند کرد. در حال حاضر، یهودیان…
🤔2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فیلم کوتاه برشانهی فلات(۱۳۸۱)
ساخته احمد زاهدی لنگرودی
این فیلم که دربارهی استودانها و نحوهی به خاکسپاری مردگان زرتشتی است با جملهای از نیچه شروع میشود که میگوید: «همه مرگ را سترگ میانگارند؛ اما هنوز مرگ را جشن نگرفتهاند». سپس فیلم به یکی از استودانهای قدیمی شهر یزد میپردازد. جایی که در آن زرتشتیان یزد، مردگان خویش را دفن میکردهاند. فیلم از تحقیق شایستهای برخوردار است.
موضوعی بکر با گفتاری که برگرفته از دفتر شعر زندهیاد محمد مختاری در ترکیب با عکسهای ارزشمند بهمن جلالی، مجموعهیی شایسته را سامان دادهاند که بیتردید اگر نتوان بر آن فیلم قومپژوه اطلاق کرد؛ نمیتوان رویکردش را نیز به فیلم قومنگاری نادیده گرفت.
وامداریاش در نگارش گفتار و عنوان فیلم، به کتاب برشانهی فلات از زنده یاد محمد مختاری آن را از وزن بیشتری برخوردار ساخته است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
ساخته احمد زاهدی لنگرودی
این فیلم که دربارهی استودانها و نحوهی به خاکسپاری مردگان زرتشتی است با جملهای از نیچه شروع میشود که میگوید: «همه مرگ را سترگ میانگارند؛ اما هنوز مرگ را جشن نگرفتهاند». سپس فیلم به یکی از استودانهای قدیمی شهر یزد میپردازد. جایی که در آن زرتشتیان یزد، مردگان خویش را دفن میکردهاند. فیلم از تحقیق شایستهای برخوردار است.
موضوعی بکر با گفتاری که برگرفته از دفتر شعر زندهیاد محمد مختاری در ترکیب با عکسهای ارزشمند بهمن جلالی، مجموعهیی شایسته را سامان دادهاند که بیتردید اگر نتوان بر آن فیلم قومپژوه اطلاق کرد؛ نمیتوان رویکردش را نیز به فیلم قومنگاری نادیده گرفت.
وامداریاش در نگارش گفتار و عنوان فیلم، به کتاب برشانهی فلات از زنده یاد محمد مختاری آن را از وزن بیشتری برخوردار ساخته است.
منبع:
همایون امامی - سینمای مردم شناختی ایران: نقدی بر قوم پژوهی در سینمای مستند ایران - شرکت نشر نقد افکار، سازمان میراث فرهنگی کشور، پژوهشکده - ۱۳۸۸
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤4👍3
در کجا این ظلم بر انسان کنند ؟!
علی رضا معینی
بازخوانی یک پرونده( حجة الاسلام عبدالرحیم سلیمانی اردستانی) در ترازوی شریعت، اخلاق و وجدان
بخش یکم: آنچه گذشت؛ صورتبندی آنچه بر ایشان رفته است
پیش از هر داوری، باید دید که بر این اندیشمند چه گذشته است. آنچه رخ داده، نه یک مجازات قانونی، که زنجیرهای از اقدامات است که هر یک به تنهایی وجدان بیدار را میآزارد:
۱. بازداشت بدون دلیل موجه
ایشان را نه به جرمی آشکار، که به بهانهٔ سخنانی که در چارچوب آزادی بیان و نقد مشفقانه میگنجد، از خانه و کاشانه ربودند. گویی پرسشگری و صراحت، خود جرم است.
۲. حبس انفرادی؛ شکنجهای در سکوت
ایشان را در سلولی تنها افکندند. حبس انفرادی، به گواهی روانشناسان و حقوقدانان، خود شکلی از شکنجهٔ روانی است. انسانی که با اندیشه و گفتگو زنده است، از نعمت همصحبتی محروم شد.
۳. فحاشی و سوء رفتار
نه به آیین جوانمردی، که با زبان دشنام و رفتاری تحقیرآمیز با ایشان مواجه شدند. این نه شیوهٔ حکومت دینی، که شیوهٔ زندانبانان بیفرهنگ است.
۴. محرومیت از حقوق اولیهٔ یک شهروند و یک زندانی
دسترسی به وکیل، ملاقات با خانواده، و حتی برخورداری از شرایط اولیهٔ بهداشتی و انسانی، حقوقی هستند که حتی در سختترین نظامهای کیفری نیز رعایت میشوند. اما گویا برای ایشان، حتی این حداقلها نیز دریغ شده است.
۵. ایجاد رعب و ارعاب فکری
هدف از این رفتارها چیست؟ جز این است که میخواهند به دیگران نیز نشان دهند که پرسشگری و نقد، چه سرانجام شومی دارد؟ این، تروریسم فکری است.
بخش دوم: ترازوی شریعت؛ آیا این رفتارها دینی است؟
اکنون به سراغ میزان شریعت میرویم. آیا در حکومتی که خود را «دینی» و «نبوی» میخواند، این رفتارها مجاز است؟ پاسخ را از قرآن و سنت میجوییم:
۱. کرامت ذاتی انسان؛ اصلی که نقض شده است
قرآن کریم میفرماید: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» (اسراء، ۷۰). ما فرزندان آدم را کرامت بخشیدیم. این کرامت، ذاتی است و مشروط به هیچ شرطی نیست. نه ایمان، نه عقیده، نه سخن و سکوت. فحاشی و تحقیر یک انسان، مستقیم نقض این آیه است.
۲. اصل برائت و عدالتِ نبوی
پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «البَیِّنَةُ عَلَی المُدَّعی وَ الیَمینُ عَلَی مَن أَنکَر». بار اثبات بر عهدهٔ مدعی است. کجاست آن دلیل روشن که بر اساس آن، این اندیشمند به بند کشیده شده است؟ سخن گفتن، جرم نیست؛ جرم آن است که سخن، دروغ یا فتنهانگیز باشد. و این را باید در دادگاهی عادلانه ثابت کرد.
۳. سیرهٔ علوی؛ مدارا با مخالف
امیرالمؤمنین علی (ع) با خوارج چگونه رفتار کرد؟ آنان که به صراحت به او ناسزا میگفتند و او را کافر میخواندند. علی (ع) سه شرط گذاشت: تا شمشیر نکشیدهاند، با آنان نجنگید؛ تا اموال مردم را غارت نکردهاند، متعرضشان نشوید؛ و تا زمانی که صرفاً اظهار عقیده میکنند، حقوقشان از بیتالمال محفوظ است.
آیا این اندیشمند شمشیر کشیده بود؟ آیا اموال مردم را غارت کرده بود؟ پس چرا با او چنین کردند؟
۴. سیرهٔ حسینی؛ کرامت حتی در اوج نبرد
در ظهر عاشورا، هنگامی که دشمن، امام حسین (ع) و یارانش را محاصره کرده بود، امام فرمودند: «اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید.» و نیز آن سخن ماندگار که حتی به لشکر دشمن اجازه دادند آب بنوشند. حبس انفرادی، فحاشی و محرومیت از حقوق اولیه، با کدام گوشهٔ سیرهٔ حسینی سازگار است؟
بخش سوم: ترازوی اخلاق و وجدان
اگر از دین بگذریم، اخلاق و وجدان بشری چه میگوید؟
۱. اصل آزادی بیان
انسان، با اندیشه و بیانش انسان است. خفقان و سرکوب، نه تنها یک حق را پایمال میکند، بلکه شخصیت انسان را در هم میشکند. وجدان بیدار، هرگز نمیپذیرد که کسی را به جرم سخن گفتن، در سلول انفرادی بیندازند.
۲. اصل تناسب جرم و مجازات
فرض کنیم که سخنی گفته شده که از نظر برخی گزنده بوده است. آیا مجازات حبس انفرادی، فحاشی و تحقیر، متناسب با یک «سخن» است؟ این گزافهگویی در مجازات، خود ظلمی است آشکار.
۳. اصل مدارا و گفتگو
یگانه راه مواجهه با اندیشه، اندیشه است. اگر سخنی نادرست است، با منطق پاسخش دهید، نه با غل و زنجیر. جامعهای که اهل گفتگو نباشد و به جای منطق، به سرکوب متوسل شود، محکوم به زوال است.
بخش چهارم: خطرات و عواقب رواج این رویه
رواج این رفتارها، تنها یک نفر را قربانی نمیکند؛ بلکه بنیانهای جامعه را میلرزاند:
۱. نابودی سرمایههای اجتماعی
اندیشمندان، سرمایههای یک ملت هستند. وقتی آنان را به بند میکشند، پیام این است: فکر نکن، سخن مگو، نقد مکن. و این، مرگ تدریجی یک ملت است.
۲. ترویج نفاق و دورویی
وقتی صراحت جرم باشد، آدمیان نقاب بر چهره میزنند. جامعهای که در آن صداقت مجازات دارد، به باتلاقی از دروغ و تملق فرو میرود.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی رضا معینی
بازخوانی یک پرونده( حجة الاسلام عبدالرحیم سلیمانی اردستانی) در ترازوی شریعت، اخلاق و وجدان
بخش یکم: آنچه گذشت؛ صورتبندی آنچه بر ایشان رفته است
پیش از هر داوری، باید دید که بر این اندیشمند چه گذشته است. آنچه رخ داده، نه یک مجازات قانونی، که زنجیرهای از اقدامات است که هر یک به تنهایی وجدان بیدار را میآزارد:
۱. بازداشت بدون دلیل موجه
ایشان را نه به جرمی آشکار، که به بهانهٔ سخنانی که در چارچوب آزادی بیان و نقد مشفقانه میگنجد، از خانه و کاشانه ربودند. گویی پرسشگری و صراحت، خود جرم است.
۲. حبس انفرادی؛ شکنجهای در سکوت
ایشان را در سلولی تنها افکندند. حبس انفرادی، به گواهی روانشناسان و حقوقدانان، خود شکلی از شکنجهٔ روانی است. انسانی که با اندیشه و گفتگو زنده است، از نعمت همصحبتی محروم شد.
۳. فحاشی و سوء رفتار
نه به آیین جوانمردی، که با زبان دشنام و رفتاری تحقیرآمیز با ایشان مواجه شدند. این نه شیوهٔ حکومت دینی، که شیوهٔ زندانبانان بیفرهنگ است.
۴. محرومیت از حقوق اولیهٔ یک شهروند و یک زندانی
دسترسی به وکیل، ملاقات با خانواده، و حتی برخورداری از شرایط اولیهٔ بهداشتی و انسانی، حقوقی هستند که حتی در سختترین نظامهای کیفری نیز رعایت میشوند. اما گویا برای ایشان، حتی این حداقلها نیز دریغ شده است.
۵. ایجاد رعب و ارعاب فکری
هدف از این رفتارها چیست؟ جز این است که میخواهند به دیگران نیز نشان دهند که پرسشگری و نقد، چه سرانجام شومی دارد؟ این، تروریسم فکری است.
بخش دوم: ترازوی شریعت؛ آیا این رفتارها دینی است؟
اکنون به سراغ میزان شریعت میرویم. آیا در حکومتی که خود را «دینی» و «نبوی» میخواند، این رفتارها مجاز است؟ پاسخ را از قرآن و سنت میجوییم:
۱. کرامت ذاتی انسان؛ اصلی که نقض شده است
قرآن کریم میفرماید: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» (اسراء، ۷۰). ما فرزندان آدم را کرامت بخشیدیم. این کرامت، ذاتی است و مشروط به هیچ شرطی نیست. نه ایمان، نه عقیده، نه سخن و سکوت. فحاشی و تحقیر یک انسان، مستقیم نقض این آیه است.
۲. اصل برائت و عدالتِ نبوی
پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «البَیِّنَةُ عَلَی المُدَّعی وَ الیَمینُ عَلَی مَن أَنکَر». بار اثبات بر عهدهٔ مدعی است. کجاست آن دلیل روشن که بر اساس آن، این اندیشمند به بند کشیده شده است؟ سخن گفتن، جرم نیست؛ جرم آن است که سخن، دروغ یا فتنهانگیز باشد. و این را باید در دادگاهی عادلانه ثابت کرد.
۳. سیرهٔ علوی؛ مدارا با مخالف
امیرالمؤمنین علی (ع) با خوارج چگونه رفتار کرد؟ آنان که به صراحت به او ناسزا میگفتند و او را کافر میخواندند. علی (ع) سه شرط گذاشت: تا شمشیر نکشیدهاند، با آنان نجنگید؛ تا اموال مردم را غارت نکردهاند، متعرضشان نشوید؛ و تا زمانی که صرفاً اظهار عقیده میکنند، حقوقشان از بیتالمال محفوظ است.
آیا این اندیشمند شمشیر کشیده بود؟ آیا اموال مردم را غارت کرده بود؟ پس چرا با او چنین کردند؟
۴. سیرهٔ حسینی؛ کرامت حتی در اوج نبرد
در ظهر عاشورا، هنگامی که دشمن، امام حسین (ع) و یارانش را محاصره کرده بود، امام فرمودند: «اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید.» و نیز آن سخن ماندگار که حتی به لشکر دشمن اجازه دادند آب بنوشند. حبس انفرادی، فحاشی و محرومیت از حقوق اولیه، با کدام گوشهٔ سیرهٔ حسینی سازگار است؟
بخش سوم: ترازوی اخلاق و وجدان
اگر از دین بگذریم، اخلاق و وجدان بشری چه میگوید؟
۱. اصل آزادی بیان
انسان، با اندیشه و بیانش انسان است. خفقان و سرکوب، نه تنها یک حق را پایمال میکند، بلکه شخصیت انسان را در هم میشکند. وجدان بیدار، هرگز نمیپذیرد که کسی را به جرم سخن گفتن، در سلول انفرادی بیندازند.
۲. اصل تناسب جرم و مجازات
فرض کنیم که سخنی گفته شده که از نظر برخی گزنده بوده است. آیا مجازات حبس انفرادی، فحاشی و تحقیر، متناسب با یک «سخن» است؟ این گزافهگویی در مجازات، خود ظلمی است آشکار.
۳. اصل مدارا و گفتگو
یگانه راه مواجهه با اندیشه، اندیشه است. اگر سخنی نادرست است، با منطق پاسخش دهید، نه با غل و زنجیر. جامعهای که اهل گفتگو نباشد و به جای منطق، به سرکوب متوسل شود، محکوم به زوال است.
بخش چهارم: خطرات و عواقب رواج این رویه
رواج این رفتارها، تنها یک نفر را قربانی نمیکند؛ بلکه بنیانهای جامعه را میلرزاند:
۱. نابودی سرمایههای اجتماعی
اندیشمندان، سرمایههای یک ملت هستند. وقتی آنان را به بند میکشند، پیام این است: فکر نکن، سخن مگو، نقد مکن. و این، مرگ تدریجی یک ملت است.
۲. ترویج نفاق و دورویی
وقتی صراحت جرم باشد، آدمیان نقاب بر چهره میزنند. جامعهای که در آن صداقت مجازات دارد، به باتلاقی از دروغ و تملق فرو میرود.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍10❤3🤔3
👆👆👆
۳. وهن چهرهٔ دین
حکومتی که خود را «دینی» میخواند، با این رفتارها، چهرهٔ دین را مخدوش میکند. مردم میگویند: «اگر دین این است، پس ما بیدینیم.» این بزرگترین خیانت به دین است.
۴. نقض حاکمیت قانون
وقتی ارادههای فردی جای قانون را میگیرد، دیگر «قانون» معنایی ندارد. جامعه به سمت هرج و مرج و خودکامگی پیش میرود.
۵. از دست رفتن اعتماد عمومی
مردم دیگر نه به دستگاه قضا اعتماد دارند، نه به حکومت. وقتی اعتماد از بین برود، پایههای حکومت سست میشود.
۶. مهاجرت نخبگان و خالی شدن کشور از اندیشه
نخبگان و اندیشمندان، تحمل خفقان را ندارند. یا سکوت میکنند، یا میروند. و کشوری که از اندیشه خالی شود، چونان پیکری بیروح است.
بخش پنجم: سخن پایانی
آنچه بر این اندیشمند رفته، نه تنها خلاف قانون، اخلاق، دین و وجدان است، بلکه نشانهای از یک بیماری خطرناک در پیکرهٔ جامعه است. بیماریای به نام «ترس از حقیقت». به نام «خودکامگی در سایهٔ دین». به نام «فراموشی سیرهٔ نبوی و علوی و حسینی».
آزادی، عدالت و کرامت، نه شعار که نیاز فطری انسان هستند. ما به عنوان مسلمان، به عنوان شیعه، و به عنوان انسان، موظفیم در برابر این بیعدالتیها بایستیم. نه با شمشیر و خشونت، که با قلم، با بیان، با دفاعیاتی از جنس حق و حقیقت.
باشد که وجدانها بیدار شود و ظلمت این رویه، جای خود را به روشنایی عدالت و انصاف دهد.
بگذار از منظری دیگر بنگریم و عیار ستم و انحراف را بدست آوریم :
فهرست آنچه بر ایشان رفته است (خلاف قانون، اخلاق، دین و وجدان):
۱. بازداشت خودسرانه بدون حکم قضایی معتبر
۲. حبس انفرادی به مثابه شکنجهٔ روانی
۳. فحاشی و تحقیر کلامی توسط مأموران
۴. ممانعت از دسترسی به وکیل مستقل
۵. ممانعت از ملاقات با خانواده
۶. محرومیت از شرایط اولیهٔ بهداشتی و انسانی
۷. فشار برای اعترافگیری و وادار کردن به سکوت
۸. ایجاد ارعاب و ترور فکری در جامعهٔ اندیشمندان
۹. نقض آشکار اصل برائت
۱۰. مجازات نامتناسب با عمل (سخن گفتن)
استدلالهای دینی و اخلاقی (با استمداد از مبانی اسلامی):
۱. کرامت ذاتی انسان
قرآن: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» (اسراء، ۷۰)
این کرامت، مشروط به هیچ شرطی نیست. تحقیر و فحاشی، مستقیم نقض این کرامت خدادادی است.
۲. اصل برائت در اسلام
پیامبر (ص): «البَیِّنَةُ عَلَی المُدَّعی»
متهم، مجرم نیست مگر آنکه جرم او در دادگاهی عادلانه ثابت شود. کجاست آن دلیل؟
۳. سیرهٔ علوی در مدارا با مخالف
امام علی (ع) با خوارج که به او ناسزا میگفتند، تا زمانی که شمشیر نکشیدند و اموال مردم را غارت نکردند، مدارا کرد. آیا این اندیشمند شمشیر کشیده بود؟
۴. سیرهٔ حسینی و کرامت حتی در نبرد
امام حسین (ع) حتی به دشمن در میدان جنگ، آب و امان داد. حبس انفرادی و فحاشی، با کدام سیرهٔ حسینی سازگار است؟
۵. اصل آزادی بیان در قرآن
قرآن: «فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ» (زمر، ۱۸)
بندگان من کسانی هستند که سخنان مختلف را میشنوند و بهترین را برمیگزینند. این یعنی آزادی شنیدن و گفتن.
۶. اصل مدارا و گفتگو
قرآن: «ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ» (نحل، ۱۲۵)
حتی در دعوت به دین، باید با حکمت و موعظهٔ نیکو سخن گفت، چه رسد به برخورد با مخالف.
خطرات و عواقب رواج این رویه:
۱. نابودی سرمایههای اجتماعی و خاموشی چراغ اندیشه
۲. ترویج نفاق، دورویی و چاپلوسی در جامعه
۳. وهن چهرهٔ دین و ایجاد نفرت از شریعت
۴. نقض حاکمیت قانون و گسترش خودکامگی
۵. از دست رفتن اعتماد عمومی و فروپاشی سرمایهٔ اجتماعی
۶. مهاجرت نخبگان و خالی شدن کشور از مغزهای متفکر
سخن پایانی:
تکرار می کنم :
آزادی، عدالت و کرامت، نه شعار که نیاز فطری انساناند. ما به عنوان مسلمان، شیعه و انسان، موظفیم در برابر بیعدالتی بایستیم. نه با خشونت، که با قلم، با بیان، با دفاعیاتی از جنس حق و حقیقت. باشد که وجدانها بیدار شود و ظلمت این رویه، جای خود را به روشنایی عدالت و انصاف دهد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
۳. وهن چهرهٔ دین
حکومتی که خود را «دینی» میخواند، با این رفتارها، چهرهٔ دین را مخدوش میکند. مردم میگویند: «اگر دین این است، پس ما بیدینیم.» این بزرگترین خیانت به دین است.
۴. نقض حاکمیت قانون
وقتی ارادههای فردی جای قانون را میگیرد، دیگر «قانون» معنایی ندارد. جامعه به سمت هرج و مرج و خودکامگی پیش میرود.
۵. از دست رفتن اعتماد عمومی
مردم دیگر نه به دستگاه قضا اعتماد دارند، نه به حکومت. وقتی اعتماد از بین برود، پایههای حکومت سست میشود.
۶. مهاجرت نخبگان و خالی شدن کشور از اندیشه
نخبگان و اندیشمندان، تحمل خفقان را ندارند. یا سکوت میکنند، یا میروند. و کشوری که از اندیشه خالی شود، چونان پیکری بیروح است.
بخش پنجم: سخن پایانی
آنچه بر این اندیشمند رفته، نه تنها خلاف قانون، اخلاق، دین و وجدان است، بلکه نشانهای از یک بیماری خطرناک در پیکرهٔ جامعه است. بیماریای به نام «ترس از حقیقت». به نام «خودکامگی در سایهٔ دین». به نام «فراموشی سیرهٔ نبوی و علوی و حسینی».
آزادی، عدالت و کرامت، نه شعار که نیاز فطری انسان هستند. ما به عنوان مسلمان، به عنوان شیعه، و به عنوان انسان، موظفیم در برابر این بیعدالتیها بایستیم. نه با شمشیر و خشونت، که با قلم، با بیان، با دفاعیاتی از جنس حق و حقیقت.
باشد که وجدانها بیدار شود و ظلمت این رویه، جای خود را به روشنایی عدالت و انصاف دهد.
بگذار از منظری دیگر بنگریم و عیار ستم و انحراف را بدست آوریم :
فهرست آنچه بر ایشان رفته است (خلاف قانون، اخلاق، دین و وجدان):
۱. بازداشت خودسرانه بدون حکم قضایی معتبر
۲. حبس انفرادی به مثابه شکنجهٔ روانی
۳. فحاشی و تحقیر کلامی توسط مأموران
۴. ممانعت از دسترسی به وکیل مستقل
۵. ممانعت از ملاقات با خانواده
۶. محرومیت از شرایط اولیهٔ بهداشتی و انسانی
۷. فشار برای اعترافگیری و وادار کردن به سکوت
۸. ایجاد ارعاب و ترور فکری در جامعهٔ اندیشمندان
۹. نقض آشکار اصل برائت
۱۰. مجازات نامتناسب با عمل (سخن گفتن)
استدلالهای دینی و اخلاقی (با استمداد از مبانی اسلامی):
۱. کرامت ذاتی انسان
قرآن: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» (اسراء، ۷۰)
این کرامت، مشروط به هیچ شرطی نیست. تحقیر و فحاشی، مستقیم نقض این کرامت خدادادی است.
۲. اصل برائت در اسلام
پیامبر (ص): «البَیِّنَةُ عَلَی المُدَّعی»
متهم، مجرم نیست مگر آنکه جرم او در دادگاهی عادلانه ثابت شود. کجاست آن دلیل؟
۳. سیرهٔ علوی در مدارا با مخالف
امام علی (ع) با خوارج که به او ناسزا میگفتند، تا زمانی که شمشیر نکشیدند و اموال مردم را غارت نکردند، مدارا کرد. آیا این اندیشمند شمشیر کشیده بود؟
۴. سیرهٔ حسینی و کرامت حتی در نبرد
امام حسین (ع) حتی به دشمن در میدان جنگ، آب و امان داد. حبس انفرادی و فحاشی، با کدام سیرهٔ حسینی سازگار است؟
۵. اصل آزادی بیان در قرآن
قرآن: «فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ» (زمر، ۱۸)
بندگان من کسانی هستند که سخنان مختلف را میشنوند و بهترین را برمیگزینند. این یعنی آزادی شنیدن و گفتن.
۶. اصل مدارا و گفتگو
قرآن: «ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ» (نحل، ۱۲۵)
حتی در دعوت به دین، باید با حکمت و موعظهٔ نیکو سخن گفت، چه رسد به برخورد با مخالف.
خطرات و عواقب رواج این رویه:
۱. نابودی سرمایههای اجتماعی و خاموشی چراغ اندیشه
۲. ترویج نفاق، دورویی و چاپلوسی در جامعه
۳. وهن چهرهٔ دین و ایجاد نفرت از شریعت
۴. نقض حاکمیت قانون و گسترش خودکامگی
۵. از دست رفتن اعتماد عمومی و فروپاشی سرمایهٔ اجتماعی
۶. مهاجرت نخبگان و خالی شدن کشور از مغزهای متفکر
سخن پایانی:
تکرار می کنم :
آزادی، عدالت و کرامت، نه شعار که نیاز فطری انساناند. ما به عنوان مسلمان، شیعه و انسان، موظفیم در برابر بیعدالتی بایستیم. نه با خشونت، که با قلم، با بیان، با دفاعیاتی از جنس حق و حقیقت. باشد که وجدانها بیدار شود و ظلمت این رویه، جای خود را به روشنایی عدالت و انصاف دهد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤7👍5🤔2😱2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ایران، ایران
عزیز، دردت به جونُم...
سه تار و آواز : زنده یاد محمدرضا لطفی
کرن موزیک
#فرهیختگان روزن آگاهی
عزیز، دردت به جونُم...
سه تار و آواز : زنده یاد محمدرضا لطفی
کرن موزیک
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤11
نکاتی در باب «اپوزیسیون کنترلشده»
جملهای منتسب به جورج اورول راجع به مردم معترض وجود دارد که آنان را دو دسته میداند: «آنهایی که گول میخورند و آنانی که گلوله میخورند!»
این جمله، تنها چند ساعت بعد از گزارش فردوسیپور در فینال چمپیونزلیگ، در ذهنم تداعی شد. عادل در گزارشش «یاد آنهایی که دیگر بین ما نیستند» را گرامی داشت! بدون توضیح اینکه منظورش دقیقاً یاد کدام «آنها» است؟ کشتهشدگان دیماه؟ یا کشتهشدگان نظامی در جنگ؟!
راجع به این باز گذاشتن یا «راه دررو» بحث زیاد شده؛ عادل نه اولین است و نه آخرین و مقصود این پست هم فقط شخص او نیست.
امثال این ژستها، مدام با اشکال جدید، بخشی از مردم را گول میزنند. پس بیایید تا در این نوشتار، چرایی تشکیل و چرایی گول خوردنمان را بهنخوی «علمیتر» بازخوانی کنیم.
«اپوزیسیون کنترلشده» اصطلاحی در علوم سیاسی است که سابقهٔ تئوریک و کارکردی دارد و اصلاً ایدهٔ جدیدی نیست. منظور از این مفهوم، «گروه یا فردی است که ظاهراً با نظم موجود مخالف است، اما مخالفتش طوری طراحی شده تا درنهایت به بقای سیستم کمک کند.» یکی از مشهورترین نمونهها «عملیات تراست» در شوروی دههٔ ۱۹۲۰ است؛ طی این عملیات «کا.گ.ب.» اپوزیسیونی جعلی ایجاد کرد تا مخالفان را جهتدهی کند، از طریق همین اپوزیسیون جعلی به اپوزیسیون واقعی انگ بزند و البته فعالان راستین اپوزیسیون را هم شناسایی کند!
چرا اپوزیسیون کنترلشده میسازند؟!
• مشروعیتبخشی. یک نهاد بسته، همیشه از وجود منتقدان محدود سود خواهد برد. چرا؟ چون مردم میگویند: «بیین، حتی میشود انتقاد کرد!» یا «اونجوریها هم که میگویند نیست بابا! چطور فلانی، در فلان فیلمش آن تیکه را به حکومت انداخت و کاریش نداشتند؟!»
• خواست کارگزار. برای قدرت، نوع و مصداق انتقاد بسیار مهم است. یعنی قدرت فقط با سانسور سلبی کار نمیکند؛ گاهی با سانسور ایجابی تعیین میکند دربارهٔ چه چیزی صحبت شود و دربارهٔ چه چیزی نه! مثلاً فردوسیپور میتوانست در برنامهٔ نود، دربارهٔ امکانات کم ورزشگاهها، سطح پایین فوتبال و حتی اختلاس مدیر فلان باشگاه صحبت کند؛ زیرا اینها بیخطر بودند و فضا را از معضلات کلی و بزرگتر دور میکردند!
• جعل کثرتگرایی. با بالا بودن تعداد ظاهری افراد و حوزهها، از گزارشگر تا بازیکن گرفته تا کارگردان و خواننده و فیلسوف، توهم پلورالیسم و تکثرگرایی به مردم القا میشود. مردم تصور میکنند که دیدگاههای مختلف در حال رقابتاند؛ حالآنکه درواقع، همهٔ اینها، دیدگاههای مُجازیاند که در محدودهای مشخص حرکت میکنند. فرض کنید به شما میگویند در منوی رستورانی، ده غذای مختلف وجود دارد؛ شما در ذهنتان تصور میکنید پای تنوع غذایی در میان است. اما درواقع منو شامل اینهاست: «پورهٔ سیبزمینی، سیبزمینی سرخکرده، سیبزمینی تنوری و...». در اصل فقط یک مادهٔ غذایی وجود داشته است!
•• اپوزیسیون صوری، باید چگونه باشد تا باورش کنیم؟
• قدری هزینه بپردازد. مردم آن اپوزیسیونی را باورپذیرتر میدانند که شکست و پرداخت هزینهٔ قهرمانش را هم ببینند. به همین علت، مثلاً برنامهٔ ۹۰ قطع میشود؛ مطمئن باشید به چشم کسی نخواهد آمد که چطور مجوز برنامههای فوتبال ۳۶۰ و ۱۲۰ در پلتفرمهای رسمی صادر شده است؛ و به همین خاطر فلان فعال سیاسی «کنترلشده»، مدتی زندانی میشود، و در همان حال چندین نفر از مخالفان سیاسی اردوگاه دیگر هرگز حتی به مرخصی هم فرستاده نمیشوند یا حتی اعدام میشوند.
• ابهام راهبردی ایجاد کند. زبان احساسی میتواند ابهام بیافریند؛ یعنی عمداً صحبتهایی گفته شود که چندین تفسیر داشته باشند و این ابهام، بسیار کارساز است. مثالی که در شروع زدیم و بهانهٔ این نوشتار شد، مصداقی از بهرهبرداری از ابهام است.
• سوگیری تأییدی. انسان ذاتاً برای تنها نبودن و حس رضایت ذهنی، تمایل به هماندیشیپنداری و همراهی دیگران دارد. حالا فرض کنید این حس در شرایط ناپایدار ناشی از وضعیت بد جامعه و اقتصاد، چقدر بیشتر خواهد شد؛ بنابراین، بسیاری دوست دارند تا باور کنند که شخصیت محبوبشان «طرف مردم» است و به همین دلیل، ناخودآگاه شواهد موافق این وهم را بزرگنمایی و شواهد مخالفش را کوچکنمایی میکنند.
علی علیرضایی
#فرهیختگان روزن آگاهی
جملهای منتسب به جورج اورول راجع به مردم معترض وجود دارد که آنان را دو دسته میداند: «آنهایی که گول میخورند و آنانی که گلوله میخورند!»
این جمله، تنها چند ساعت بعد از گزارش فردوسیپور در فینال چمپیونزلیگ، در ذهنم تداعی شد. عادل در گزارشش «یاد آنهایی که دیگر بین ما نیستند» را گرامی داشت! بدون توضیح اینکه منظورش دقیقاً یاد کدام «آنها» است؟ کشتهشدگان دیماه؟ یا کشتهشدگان نظامی در جنگ؟!
راجع به این باز گذاشتن یا «راه دررو» بحث زیاد شده؛ عادل نه اولین است و نه آخرین و مقصود این پست هم فقط شخص او نیست.
امثال این ژستها، مدام با اشکال جدید، بخشی از مردم را گول میزنند. پس بیایید تا در این نوشتار، چرایی تشکیل و چرایی گول خوردنمان را بهنخوی «علمیتر» بازخوانی کنیم.
«اپوزیسیون کنترلشده» اصطلاحی در علوم سیاسی است که سابقهٔ تئوریک و کارکردی دارد و اصلاً ایدهٔ جدیدی نیست. منظور از این مفهوم، «گروه یا فردی است که ظاهراً با نظم موجود مخالف است، اما مخالفتش طوری طراحی شده تا درنهایت به بقای سیستم کمک کند.» یکی از مشهورترین نمونهها «عملیات تراست» در شوروی دههٔ ۱۹۲۰ است؛ طی این عملیات «کا.گ.ب.» اپوزیسیونی جعلی ایجاد کرد تا مخالفان را جهتدهی کند، از طریق همین اپوزیسیون جعلی به اپوزیسیون واقعی انگ بزند و البته فعالان راستین اپوزیسیون را هم شناسایی کند!
چرا اپوزیسیون کنترلشده میسازند؟!
• مشروعیتبخشی. یک نهاد بسته، همیشه از وجود منتقدان محدود سود خواهد برد. چرا؟ چون مردم میگویند: «بیین، حتی میشود انتقاد کرد!» یا «اونجوریها هم که میگویند نیست بابا! چطور فلانی، در فلان فیلمش آن تیکه را به حکومت انداخت و کاریش نداشتند؟!»
• خواست کارگزار. برای قدرت، نوع و مصداق انتقاد بسیار مهم است. یعنی قدرت فقط با سانسور سلبی کار نمیکند؛ گاهی با سانسور ایجابی تعیین میکند دربارهٔ چه چیزی صحبت شود و دربارهٔ چه چیزی نه! مثلاً فردوسیپور میتوانست در برنامهٔ نود، دربارهٔ امکانات کم ورزشگاهها، سطح پایین فوتبال و حتی اختلاس مدیر فلان باشگاه صحبت کند؛ زیرا اینها بیخطر بودند و فضا را از معضلات کلی و بزرگتر دور میکردند!
• جعل کثرتگرایی. با بالا بودن تعداد ظاهری افراد و حوزهها، از گزارشگر تا بازیکن گرفته تا کارگردان و خواننده و فیلسوف، توهم پلورالیسم و تکثرگرایی به مردم القا میشود. مردم تصور میکنند که دیدگاههای مختلف در حال رقابتاند؛ حالآنکه درواقع، همهٔ اینها، دیدگاههای مُجازیاند که در محدودهای مشخص حرکت میکنند. فرض کنید به شما میگویند در منوی رستورانی، ده غذای مختلف وجود دارد؛ شما در ذهنتان تصور میکنید پای تنوع غذایی در میان است. اما درواقع منو شامل اینهاست: «پورهٔ سیبزمینی، سیبزمینی سرخکرده، سیبزمینی تنوری و...». در اصل فقط یک مادهٔ غذایی وجود داشته است!
•• اپوزیسیون صوری، باید چگونه باشد تا باورش کنیم؟
• قدری هزینه بپردازد. مردم آن اپوزیسیونی را باورپذیرتر میدانند که شکست و پرداخت هزینهٔ قهرمانش را هم ببینند. به همین علت، مثلاً برنامهٔ ۹۰ قطع میشود؛ مطمئن باشید به چشم کسی نخواهد آمد که چطور مجوز برنامههای فوتبال ۳۶۰ و ۱۲۰ در پلتفرمهای رسمی صادر شده است؛ و به همین خاطر فلان فعال سیاسی «کنترلشده»، مدتی زندانی میشود، و در همان حال چندین نفر از مخالفان سیاسی اردوگاه دیگر هرگز حتی به مرخصی هم فرستاده نمیشوند یا حتی اعدام میشوند.
• ابهام راهبردی ایجاد کند. زبان احساسی میتواند ابهام بیافریند؛ یعنی عمداً صحبتهایی گفته شود که چندین تفسیر داشته باشند و این ابهام، بسیار کارساز است. مثالی که در شروع زدیم و بهانهٔ این نوشتار شد، مصداقی از بهرهبرداری از ابهام است.
• سوگیری تأییدی. انسان ذاتاً برای تنها نبودن و حس رضایت ذهنی، تمایل به هماندیشیپنداری و همراهی دیگران دارد. حالا فرض کنید این حس در شرایط ناپایدار ناشی از وضعیت بد جامعه و اقتصاد، چقدر بیشتر خواهد شد؛ بنابراین، بسیاری دوست دارند تا باور کنند که شخصیت محبوبشان «طرف مردم» است و به همین دلیل، ناخودآگاه شواهد موافق این وهم را بزرگنمایی و شواهد مخالفش را کوچکنمایی میکنند.
علی علیرضایی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍18❤5👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چگونه باید از جنگ دوباره جلوگیری کرد؟
غلامرضا ظریفیان، فعال سیاسی در گفتوگو با «گفتوگوی استراتژیک» گفت که ایران در ماههای آینده همچنان در وضعیت «نه جنگ، نه صلح» قرار خواهد داشت؛ شرایطی که نااطمینانی، فشار اقتصادی و فرسایش سرمایه اجتماعی را تشدید میکند.
او تأکید دارد کشور برای عبور از این وضعیت نیازمند کاهش تنشهای خارجی، حرکت به سمت مذاکره و تقویت گفتوگوی ملی است.
به گفته وی، تجربه جنگ اخیر نشان داد حفظ انسجام داخلی و شنیدن صدای گروههای مختلف اجتماعی میتواند به فرصتی برای اصلاحات، افزایش اعتماد عمومی و مدیریت بهتر تحولات آینده تبدیل شود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
غلامرضا ظریفیان، فعال سیاسی در گفتوگو با «گفتوگوی استراتژیک» گفت که ایران در ماههای آینده همچنان در وضعیت «نه جنگ، نه صلح» قرار خواهد داشت؛ شرایطی که نااطمینانی، فشار اقتصادی و فرسایش سرمایه اجتماعی را تشدید میکند.
او تأکید دارد کشور برای عبور از این وضعیت نیازمند کاهش تنشهای خارجی، حرکت به سمت مذاکره و تقویت گفتوگوی ملی است.
به گفته وی، تجربه جنگ اخیر نشان داد حفظ انسجام داخلی و شنیدن صدای گروههای مختلف اجتماعی میتواند به فرصتی برای اصلاحات، افزایش اعتماد عمومی و مدیریت بهتر تحولات آینده تبدیل شود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥4❤1
مصاحبه کریستین امانپور با رئیسجمهور لبنان و پاسخ توئیتری عراقچی به اظهارات عون
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍2🔥2❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مطهری: نشنیدن صدای مردم یکی از آسیبهای حکمرانی است
علی مطهری، فعال سیاسی، در برنامه «گفتوگوی استراتژیک» با اشاره به احساس بخشی از جامعه نسبت به نبود تریبون کافی برای بیان دیدگاههای خود گفت مردم تصور میکنند صدای آنها در ساختارهای رسمی مانند صدا و سیما و حتی مجلس بهطور کامل شنیده نمیشود.
مطهری تأکید کرد که تقویت این تریبونها میتواند به رشد سیاسی و اجتماعی جامعه کمک کند و از بروز اعتراضات خیابانی بکاهد.
او با اشاره به وقایعی مانند اعتراضات سالهای گذشته گفت اگر نهادهایی مانند مجلس یا دولت زودتر به مطالبات مردم پاسخ دهند، زمینه حضور خیابانی معترضان کاهش مییابد.
این فعال سیاسی همچنین گفت در گذشته حتی طرح سؤال از رئیسجمهور یا وزرا برای برخی تابو تلقی میشد، در حالی که این امر بخشی طبیعی از نظارت پارلمانی است و نباید بهعنوان تضعیف نظام تلقی شود.
مطهری با اشاره به تجربه سؤال از وزیر کشور در ماجرای درگذشت ستار بهشتی افزود پاسخگویی مسئولان به پرسشهای نمایندگان میتواند به شفافیت بیشتر و تقویت اعتماد عمومی منجر شود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی مطهری، فعال سیاسی، در برنامه «گفتوگوی استراتژیک» با اشاره به احساس بخشی از جامعه نسبت به نبود تریبون کافی برای بیان دیدگاههای خود گفت مردم تصور میکنند صدای آنها در ساختارهای رسمی مانند صدا و سیما و حتی مجلس بهطور کامل شنیده نمیشود.
مطهری تأکید کرد که تقویت این تریبونها میتواند به رشد سیاسی و اجتماعی جامعه کمک کند و از بروز اعتراضات خیابانی بکاهد.
او با اشاره به وقایعی مانند اعتراضات سالهای گذشته گفت اگر نهادهایی مانند مجلس یا دولت زودتر به مطالبات مردم پاسخ دهند، زمینه حضور خیابانی معترضان کاهش مییابد.
این فعال سیاسی همچنین گفت در گذشته حتی طرح سؤال از رئیسجمهور یا وزرا برای برخی تابو تلقی میشد، در حالی که این امر بخشی طبیعی از نظارت پارلمانی است و نباید بهعنوان تضعیف نظام تلقی شود.
مطهری با اشاره به تجربه سؤال از وزیر کشور در ماجرای درگذشت ستار بهشتی افزود پاسخگویی مسئولان به پرسشهای نمایندگان میتواند به شفافیت بیشتر و تقویت اعتماد عمومی منجر شود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍8🔥2🤔1
زنگ تاریخ؛
عاقبت خودکفایی رمانتیک
علی میرزاخانی
در هواپیمای بوئینگ ۷۸۷ چرخ فرود در فرانسه، درهای بخش بار در سوئد، نوک بالها در کره جنوبی، معکوسکنندههای رانش در مکزیک، دریملاینر باتریها در ژاپن، تیرهای کف در هند و تثبیتکنندههای افقی در ایتالیا تولید میشوند.
با تأمین قطعات و مواد اولیه از ارزانترین مناطق میتوان اقلامی را تولید کرد که تولیدشان با استفاده از منابع محلی توجیه اقتصادی ندارد و اهمیت بیبدیل تجارت از همین زاویه است.
به همین دلیل، شاید درستتر آن باشد که روی یک گوشی هوشمند معمولی برچسب «ساخت جهان» بزنیم نه یک کشور خاص.
بهترین مثال در این زمینه شاید پروژه توماس توئیتس باشد. او تصمیم گرفت با تکیه بر کار خودش و مواد خامی که شخصا تهیه میکند یک توستر بسازد. او سنگآهن را از معدنی متروکه در انگلستان، مس را از معدنی در ولز و میکا را از کوهی در اسکاتلند تهیه کرد.
وقتی تلاش برای تولید فولاد در کوره خانگی شکست خورد او به ذوب سنگآهن در مایکروویو متوسل شد. بدنه پلاستیکی توستر را هم با ذوب زبالههای پلاستیکی تهیه کرد.
تجربه توماس توئیتس در ساخت توستر ۹ ماه طول کشید. این توستر با توجه به هزینه دستمزد از دست رفته در طول ۹ ماه در کنار ۱۰۰۰ پوند هزینه جانبی حدود ۲۰ هزار پوند برای توماس توئیتس آب خورد که ۵۰۰۰ برابر گرانتر از توستری بود که میتوانست به قیمت ۴ پوند از فروشگاه محلی بخرد. ضمن اینکه توستری که از فروشگاه خریداری شود واقعا کار میکند ولی توستر آقای توئیتس پنج ثانیه بعد از وصل شدن به برق شروع به ذوب شدن کرد!
فردای اقتصاد
#فرهیختگان روزن آگاهی
عاقبت خودکفایی رمانتیک
علی میرزاخانی
در هواپیمای بوئینگ ۷۸۷ چرخ فرود در فرانسه، درهای بخش بار در سوئد، نوک بالها در کره جنوبی، معکوسکنندههای رانش در مکزیک، دریملاینر باتریها در ژاپن، تیرهای کف در هند و تثبیتکنندههای افقی در ایتالیا تولید میشوند.
با تأمین قطعات و مواد اولیه از ارزانترین مناطق میتوان اقلامی را تولید کرد که تولیدشان با استفاده از منابع محلی توجیه اقتصادی ندارد و اهمیت بیبدیل تجارت از همین زاویه است.
به همین دلیل، شاید درستتر آن باشد که روی یک گوشی هوشمند معمولی برچسب «ساخت جهان» بزنیم نه یک کشور خاص.
بهترین مثال در این زمینه شاید پروژه توماس توئیتس باشد. او تصمیم گرفت با تکیه بر کار خودش و مواد خامی که شخصا تهیه میکند یک توستر بسازد. او سنگآهن را از معدنی متروکه در انگلستان، مس را از معدنی در ولز و میکا را از کوهی در اسکاتلند تهیه کرد.
وقتی تلاش برای تولید فولاد در کوره خانگی شکست خورد او به ذوب سنگآهن در مایکروویو متوسل شد. بدنه پلاستیکی توستر را هم با ذوب زبالههای پلاستیکی تهیه کرد.
تجربه توماس توئیتس در ساخت توستر ۹ ماه طول کشید. این توستر با توجه به هزینه دستمزد از دست رفته در طول ۹ ماه در کنار ۱۰۰۰ پوند هزینه جانبی حدود ۲۰ هزار پوند برای توماس توئیتس آب خورد که ۵۰۰۰ برابر گرانتر از توستری بود که میتوانست به قیمت ۴ پوند از فروشگاه محلی بخرد. ضمن اینکه توستری که از فروشگاه خریداری شود واقعا کار میکند ولی توستر آقای توئیتس پنج ثانیه بعد از وصل شدن به برق شروع به ذوب شدن کرد!
فردای اقتصاد
#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥4❤1👍1
گناهان نابخشودنی مهندس میرحسین موسوی از نگاه جریان انحصار ثروت و قدرت درکشور
مجید بهمن زاده٭
در اثنای انتخابات سال ۸۸ ایثارگران حامی آقای مهندس میرحسین موسوی، همایشی را در تالار بهمن و در یکی از جنوبی ترین نقاط تهران برگزار کردند و اینجانب نیز به عنوان یک نوجوان بسیجی دوران جنگ، در این مراسم حضور یافتم.
چیزی از آغاز همایش ستاد ایثارگران نگذشته بود که پیرمردی بانگاهی عمیق وچهره ای آفتاب سوخته وارد تالار بهمن شد وچفیه ای که به همراه داشت را به گردن آقای مهندس موسوی آویخت.
از دوستان قدیمی رزمنده در خط جنوب، در خصوص هویت این بزرگمرد سوال کردم، گفتند که ایشان پدر شهید محمد جهان آرا، فرمانده مدافعین خرمشهر در آغاز تهاجم نظامی عراق به ایران است.
نزدیک ایشان شدم، عرض احترام کردم و دلیل تقدیم چفیه و تنها یادگار فرزند والامقامش به آقای موسوی راجویا شدم و ایشان عنوان کرد که آقای مهندس موسوی، شجاعت ترین مسؤل ودولتمرد دوران جنگ است.
در ادامه از شرایط عملیات و آتش سنگین عراق برای درهم شکستن عملیات بیت المقدس برای آزادی خرمشهر گفت وعنوان کرد که شرایط جنگ تا حدی دشوار شده بود که تدارکات چندانی در خرمشهر باقی نمانده بود و حتی نان خشک هم درشرایط محاصره و آتش سنگین، در اختیار نیروهای ایرانی قرار نداشت و همین موضوع در حال ایجاد فضای یاس و ناامیدی در میان مدافعین وطن بود.
به ناگاه، شاهد ورود ده ها کامیون در میان دود و آتش به خرمشهر بودیم که یک دستگاه تویوتای لندکروز نیز پیشاپیش آنها حرکت می کرد.
ماشین ها به حوالی مسجد جامع خرمشهر رسیدند و ما درکمال تعجب شاهد پیاده شده آقای مهندس میرحسین موسوی از تویوتا بودیم!!!
من به پیشواز نخست وزیر دوران جنگ رفتم و ایشان را در آغوش گرفتم و گفتم با آمدن به شهر در شرایط محاصره و تهاجم گستره زمینی و هوایی، کار خطرناکی کردید و ممکن بود که جانتان را از دست بدهید.
آقای مهندس گفت که در فاصله چندین کیلومتری از شهر خرمشهر، رانندگان کامیون های تدارکات با دیدن حجم شدید بارش آتش دشمن به شهر متوقف شده بودند و تلاش فرماندهان برای ترغیب رانندگان جهت ورود به شهر بی نتیجه مانده بود.
من خودم را به قطار کامیون ها رساندم و در جمع رانندگان گفتم که بچه های این آب و خاک، در حالی زیر آتش دشمن گرفتار شده اند، که گرسنه و تشنه هستند و چشم انتظار مهمات و تدارکات موجود در ماشین های شما برای دفاع از این مملکت و مردم هستند.
اما یکی از رانندگان کامیون، زیرلب زمزمه کرد و گفت که اگر خیلی مردی، خودت جلوتر حرکت کن تا ماهم پشت سرت راه بیفتیم.
به همین دلیل، من پیشاپیش کاروان کامیون های غذا و تدارکات حرکت کردم تا وارد شهر شدند.
باشنیدن این خاطره پدر شهید محمد جهان آرا، من هم به این باور رسیدم که جناب مهندس میرحسین موسوی، شجاع ترین دولتمرد دوران جنگ بود واز همین رو، نخستین کسی که در کنار مسجد جامع خرمشهر ودرمیان رزمندگان حاضر شد وپیروزی فرزندان ایران زمین در نخستین لحظات آزادی خرمشهر را تبریک گفت و ویقینا شجاعت و جوانمردی بی مثال و اقدامات نخست وزیری که به مدت ۸ سال اقتصاد ایران را درسخت ترین شرایط جنگ و با قیمت نفت بشکه ای هشت دلار مدیریت کرد، گناهی نابخشودنی درمیان دون پایگان بی هنر وکسانی بود که تا گلو درلجنزار قدرت پرستی، فساد و رانت فرو رفته بودند.
البته آقای مهندس موسوی، گناهان غیرقابل بخشش دیگری هم داشت، نخست وزیر محبوب و مورد اعتمادترین فرد برای امام خمینی بود و هیچگاه اجازه تحمیل تمامی بار مشکلات جنگ را در بردوش مردم نداد و علیرغم درگیری کشور در شرایط جنگی، نیازهای عمومی ومعیشتی طبقات محروم و فرودست جامعه در زمان صدارتش تامین و توزیع می شد، گناه دیگر آقای موسوی و سرکار خانم دکتررهنورد، ارتباط دیرینه شان با دانشگاه به عنوان چهره هایی فرهیخته ومطلع بود و درنهایت، آقای مهندس موسوی تنها مسؤلی در طی پنج دهه گذشته است که همیشه در کنار ملت ایران ایستاد، داراییش در طی ۸ سال نخست وزیری وی، هیچ افزایشی نداشت، خودش و خانواده اش از رانت های دولتی برای ایجاد کارتل های اقتصادی و تجاری استفاده نکردند، اقامتی در خارج از کشور نگرفتند و به سبب نام وجایگاه پدر گرانقدر خود، صاحب پست و مقام وثروت و جایگاهی نان و آب دار در کنار سفره انقلاب نشدند.
باتوجه بیان اجمالی پیشینه خدمات ارزشمند آقای مهندس میرحسین موسوی به وطن، به نظرمی رسد که اگر کمترین انصاف و تعلق خاطری درمیان آمرین حصر غیرقانونی آقای مهندس موسوی وجود داشت، امروزه نباید شاهد تحمیل این شرایط نگران کننده وغمبار بر این بزرگ مرد تاریخ ایران درحصر و بیمارستان می بودیم.
خداوندا، ای دادار بی همتا و خالق هستی بخش،
تو خود حافظ ونگهدار این بزرگمرد تاریخ وطن عزیزمان باش
٭حقوقدان و کارشناس ارشد علوم سیاسی
#فرهیختگان راهی به رهایی
مجید بهمن زاده٭
در اثنای انتخابات سال ۸۸ ایثارگران حامی آقای مهندس میرحسین موسوی، همایشی را در تالار بهمن و در یکی از جنوبی ترین نقاط تهران برگزار کردند و اینجانب نیز به عنوان یک نوجوان بسیجی دوران جنگ، در این مراسم حضور یافتم.
چیزی از آغاز همایش ستاد ایثارگران نگذشته بود که پیرمردی بانگاهی عمیق وچهره ای آفتاب سوخته وارد تالار بهمن شد وچفیه ای که به همراه داشت را به گردن آقای مهندس موسوی آویخت.
از دوستان قدیمی رزمنده در خط جنوب، در خصوص هویت این بزرگمرد سوال کردم، گفتند که ایشان پدر شهید محمد جهان آرا، فرمانده مدافعین خرمشهر در آغاز تهاجم نظامی عراق به ایران است.
نزدیک ایشان شدم، عرض احترام کردم و دلیل تقدیم چفیه و تنها یادگار فرزند والامقامش به آقای موسوی راجویا شدم و ایشان عنوان کرد که آقای مهندس موسوی، شجاعت ترین مسؤل ودولتمرد دوران جنگ است.
در ادامه از شرایط عملیات و آتش سنگین عراق برای درهم شکستن عملیات بیت المقدس برای آزادی خرمشهر گفت وعنوان کرد که شرایط جنگ تا حدی دشوار شده بود که تدارکات چندانی در خرمشهر باقی نمانده بود و حتی نان خشک هم درشرایط محاصره و آتش سنگین، در اختیار نیروهای ایرانی قرار نداشت و همین موضوع در حال ایجاد فضای یاس و ناامیدی در میان مدافعین وطن بود.
به ناگاه، شاهد ورود ده ها کامیون در میان دود و آتش به خرمشهر بودیم که یک دستگاه تویوتای لندکروز نیز پیشاپیش آنها حرکت می کرد.
ماشین ها به حوالی مسجد جامع خرمشهر رسیدند و ما درکمال تعجب شاهد پیاده شده آقای مهندس میرحسین موسوی از تویوتا بودیم!!!
من به پیشواز نخست وزیر دوران جنگ رفتم و ایشان را در آغوش گرفتم و گفتم با آمدن به شهر در شرایط محاصره و تهاجم گستره زمینی و هوایی، کار خطرناکی کردید و ممکن بود که جانتان را از دست بدهید.
آقای مهندس گفت که در فاصله چندین کیلومتری از شهر خرمشهر، رانندگان کامیون های تدارکات با دیدن حجم شدید بارش آتش دشمن به شهر متوقف شده بودند و تلاش فرماندهان برای ترغیب رانندگان جهت ورود به شهر بی نتیجه مانده بود.
من خودم را به قطار کامیون ها رساندم و در جمع رانندگان گفتم که بچه های این آب و خاک، در حالی زیر آتش دشمن گرفتار شده اند، که گرسنه و تشنه هستند و چشم انتظار مهمات و تدارکات موجود در ماشین های شما برای دفاع از این مملکت و مردم هستند.
اما یکی از رانندگان کامیون، زیرلب زمزمه کرد و گفت که اگر خیلی مردی، خودت جلوتر حرکت کن تا ماهم پشت سرت راه بیفتیم.
به همین دلیل، من پیشاپیش کاروان کامیون های غذا و تدارکات حرکت کردم تا وارد شهر شدند.
باشنیدن این خاطره پدر شهید محمد جهان آرا، من هم به این باور رسیدم که جناب مهندس میرحسین موسوی، شجاع ترین دولتمرد دوران جنگ بود واز همین رو، نخستین کسی که در کنار مسجد جامع خرمشهر ودرمیان رزمندگان حاضر شد وپیروزی فرزندان ایران زمین در نخستین لحظات آزادی خرمشهر را تبریک گفت و ویقینا شجاعت و جوانمردی بی مثال و اقدامات نخست وزیری که به مدت ۸ سال اقتصاد ایران را درسخت ترین شرایط جنگ و با قیمت نفت بشکه ای هشت دلار مدیریت کرد، گناهی نابخشودنی درمیان دون پایگان بی هنر وکسانی بود که تا گلو درلجنزار قدرت پرستی، فساد و رانت فرو رفته بودند.
البته آقای مهندس موسوی، گناهان غیرقابل بخشش دیگری هم داشت، نخست وزیر محبوب و مورد اعتمادترین فرد برای امام خمینی بود و هیچگاه اجازه تحمیل تمامی بار مشکلات جنگ را در بردوش مردم نداد و علیرغم درگیری کشور در شرایط جنگی، نیازهای عمومی ومعیشتی طبقات محروم و فرودست جامعه در زمان صدارتش تامین و توزیع می شد، گناه دیگر آقای موسوی و سرکار خانم دکتررهنورد، ارتباط دیرینه شان با دانشگاه به عنوان چهره هایی فرهیخته ومطلع بود و درنهایت، آقای مهندس موسوی تنها مسؤلی در طی پنج دهه گذشته است که همیشه در کنار ملت ایران ایستاد، داراییش در طی ۸ سال نخست وزیری وی، هیچ افزایشی نداشت، خودش و خانواده اش از رانت های دولتی برای ایجاد کارتل های اقتصادی و تجاری استفاده نکردند، اقامتی در خارج از کشور نگرفتند و به سبب نام وجایگاه پدر گرانقدر خود، صاحب پست و مقام وثروت و جایگاهی نان و آب دار در کنار سفره انقلاب نشدند.
باتوجه بیان اجمالی پیشینه خدمات ارزشمند آقای مهندس میرحسین موسوی به وطن، به نظرمی رسد که اگر کمترین انصاف و تعلق خاطری درمیان آمرین حصر غیرقانونی آقای مهندس موسوی وجود داشت، امروزه نباید شاهد تحمیل این شرایط نگران کننده وغمبار بر این بزرگ مرد تاریخ ایران درحصر و بیمارستان می بودیم.
خداوندا، ای دادار بی همتا و خالق هستی بخش،
تو خود حافظ ونگهدار این بزرگمرد تاریخ وطن عزیزمان باش
٭حقوقدان و کارشناس ارشد علوم سیاسی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤23👍9👎1
کینه توزیِ آکادمیک !
جعفر بخشی بی نیاز
زدن مخالفان نظام ؛ آن هم نه با گلوله که با آرپی چی نظریه ای ست که به تازه گی توسط یک استاد دانشگاه مطرح شده و در صورت تایید و با تهیه آرپی چی های بسیار در کشور ؛ وقوع این رخداد احتمالی را ممکن است به یقین برساند. در حالی که دانشگاهها باید پناهگاهِ تفکر آزاد ؛ محلِ تلاقیِ پرسشگری و کانونِ پرورشِ مدارا باشند ؛ شنیدن سخن از زبان کسی که بر کرسیِ تدریس در دانشگاه تهران نشسته ؛ نشان میدهد که چگونه دینِ قدرت توانسته حتی در تاروپودِ دانش هم نفوذ کند. بیژن عبدالکریمی با خواستار شدن برای اعدامِ مخالفان با ابزاری چون آرپی جی از مرزهای تحلیلِ سیاسی و حتی حقوقی عبور کرده و مستقیماً به قلمروِ عزیمتِ انتقام جویانه قدم گذاشته است. این نوع گفتمان چیزی نیست جز تخم کینه کاشتن در خاکِ جامعه.
وقتی یک صاحب نظر ؛ به جای بازخوانیِ ریشههای نارضایتی و تحلیلِ ساختارهای سرکوب ؛ تنها به ریختن خون فکر میکند ؛ در واقع اعلام میکند که دیگر راهی برای گفتگو ؛ اصلاح و فهمِ تقابلها باقی نمانده است. این کلام نه تنها مخالف را از جریانِ عمومی حذف نمیکند ؛ بلکه خشمِ نهفته در دلِ تودهها را از یک مخالفتِ فکری به یک انتقامِ وجودی تبدیل میکند. تاریخ ؛ درسهای بزرگی در بابِ گذار از بحرانها به ما داده است. اگر نگاهی به سرنوشتِ تمدنها بیندازیم ؛ میبینیم که قدرتهایی که با تیغ بر سرِ مخالف ماندند ؛ در نهایت با همان تیغ فرو ریختند. اما قدرتهایی که با گذشت و ادغام گذار کردند، تاریخ را ساختند. در سنتِ معنوی و تاریخی که ما با آن شناخته میشویم ؛ نمونهی خیره کننده در فتح مکه پیامبر اسلام است که پس از سالها ستم ؛ شکنجه و خون ریزی در لحظهی اوجِ قدرت نه با آرپی جی و اعدام بلکه با جملهی ماندگارِ «اذهبوا فانتُم الطُّلقاء» (بروید که شما آزاد هستید) روبرو با مخالفانش ایستاد. او با بخشیدنِ دشمنان نه تنها مکه بلکه قلبهای آنها را هم فتح کرد. این قدرتِ گذشت بود که تمدن ساخت نه قدرتِ کینه.
#فرهیختگان راهی به رهایی
جعفر بخشی بی نیاز
زدن مخالفان نظام ؛ آن هم نه با گلوله که با آرپی چی نظریه ای ست که به تازه گی توسط یک استاد دانشگاه مطرح شده و در صورت تایید و با تهیه آرپی چی های بسیار در کشور ؛ وقوع این رخداد احتمالی را ممکن است به یقین برساند. در حالی که دانشگاهها باید پناهگاهِ تفکر آزاد ؛ محلِ تلاقیِ پرسشگری و کانونِ پرورشِ مدارا باشند ؛ شنیدن سخن از زبان کسی که بر کرسیِ تدریس در دانشگاه تهران نشسته ؛ نشان میدهد که چگونه دینِ قدرت توانسته حتی در تاروپودِ دانش هم نفوذ کند. بیژن عبدالکریمی با خواستار شدن برای اعدامِ مخالفان با ابزاری چون آرپی جی از مرزهای تحلیلِ سیاسی و حتی حقوقی عبور کرده و مستقیماً به قلمروِ عزیمتِ انتقام جویانه قدم گذاشته است. این نوع گفتمان چیزی نیست جز تخم کینه کاشتن در خاکِ جامعه.
وقتی یک صاحب نظر ؛ به جای بازخوانیِ ریشههای نارضایتی و تحلیلِ ساختارهای سرکوب ؛ تنها به ریختن خون فکر میکند ؛ در واقع اعلام میکند که دیگر راهی برای گفتگو ؛ اصلاح و فهمِ تقابلها باقی نمانده است. این کلام نه تنها مخالف را از جریانِ عمومی حذف نمیکند ؛ بلکه خشمِ نهفته در دلِ تودهها را از یک مخالفتِ فکری به یک انتقامِ وجودی تبدیل میکند. تاریخ ؛ درسهای بزرگی در بابِ گذار از بحرانها به ما داده است. اگر نگاهی به سرنوشتِ تمدنها بیندازیم ؛ میبینیم که قدرتهایی که با تیغ بر سرِ مخالف ماندند ؛ در نهایت با همان تیغ فرو ریختند. اما قدرتهایی که با گذشت و ادغام گذار کردند، تاریخ را ساختند. در سنتِ معنوی و تاریخی که ما با آن شناخته میشویم ؛ نمونهی خیره کننده در فتح مکه پیامبر اسلام است که پس از سالها ستم ؛ شکنجه و خون ریزی در لحظهی اوجِ قدرت نه با آرپی جی و اعدام بلکه با جملهی ماندگارِ «اذهبوا فانتُم الطُّلقاء» (بروید که شما آزاد هستید) روبرو با مخالفانش ایستاد. او با بخشیدنِ دشمنان نه تنها مکه بلکه قلبهای آنها را هم فتح کرد. این قدرتِ گذشت بود که تمدن ساخت نه قدرتِ کینه.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍7🔥5❤4
.بستن تنگۀ هرمز شاید یکی از مهمترین رویدادهای ژئوپلیتیکی قرن بیستویکم باشد
بستهشدن یک آبراهه راهبردی به دستِ کشوری تحت محاصره، از نادرترین و درعینحال سرنوشتسازترین رویدادها در تاریخ اقتصاد جهانی بهشمار میرود. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، این اتفاق تنها دو بار رخ داده است. در سال ۱۹۵۶، مصر کانال سوئز را بهمدت پنج ماه بست و با اینکار امپراتوری استعماری عظیم بریتانیا را به زانو درآورد. این رخداد برای نخستینبار نشان داد که یک کشور کوچک نیز میتواند به نظم اقتصادیای که جهان را زیر سلطه درآورده، آسیب جدی وارد کند.
اکنون نیز ایران تنگه هرمز را، که یکچهارم نفت دریابرد جهان از آن عبور میکند، به محاصره درآورده است. پرسش این است که آیا این بحران، نوید پایان هژمونی آمریکا را میدهد؟ پس از آن چه خواهد شد؟
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، بیش از سه هزار کشتی را در خلیج فارس زمینگیر کرده و جهان را با کمبود روزانه بیش از ۱۱ میلیون بشکه نفت روبهرو ساخته است. زنجیرههای تأمین مبتنی بر هیدروکربن مختل شدهاند: نهفقط صادرات نفت و گاز، بلکه عرضه اوره مورد استفاده در کودهای شیمیایی، هلیوم مورد نیاز صنایع نیمهرسانا، و گوگرد لازم برای تجهیزات دفاعی نیز آسیب دیدهاند. ایران که سالها زیر فشار تحریمهای غرب بوده، اکنون دارد با همان سلاحهای اقتصادی انتقام میگیرد.
پیامدها ویرانگر و زنجیرهوارند. در نیمکره شمالی، درست در زمانی که کشاورزان برای کشت بهاره آماده میشوند، کود شیمیایی رو به اتمام است. مصر و سریلانکا برای سهمیهبندی مصرف نفت، سیاست دورکاری را اجرا کردهاند. در قاهره، به مغازهها و رستورانها دستور داده شده ساعت ۹ شب تعطیل کنند. در بریتانیا، که واردکننده بزرگ انرژی است، بازده اوراق قرضه دولتی به سطوحی رسیده که از زمان بحران مالی ۲۰۰۸ دیده نشده بود. و پیشبینی میشود نرخ تورم در ایالات متحده، که بزرگترین تولیدکننده نفت و گاز جهان است، ۴ درصد فراتر رود.
بحران هرمز، همانقدر که یک رویارویی ژئوپولیتیکی است، آزمونی برای نظام مالی جهانی نیز بهشمار میرود. این بحران ممکن است به سلطه دلار آمریکا، هم بهعنوان ارز ذخیره جهانی و هم معیار همگانی ارزش، پایان دهد؛ جایگاهی که هفت دهه ستون هژمونی آمریکا بوده است. در این دوره، دلار هم مبنای قیمتگذاری بینالمللی نفت خام بوده و هم پشتوانه عمده بدهی جهانی. در سالهای اخیر، افزایش قیمت انرژی معمولاً موجب تقویت دلار شده، ثروت را به آمریکا آورده و زیان را به کشورهایی فرستاده که از قبل، بیشترین آسیبها را دیده بودند.
هرمز به معنای پایان رقصِ مرگِ «نفت و دلار» نیست؛ ساختاری که همواره آمیزهای انفجاری از قدرت و بیثباتی بوده است. اما این بحران نشان میدهد که گذار هژمونیک، احتمالاً با چه دگرگونیهای ساختاریای رخ خواهد داد.
هژمونی آمریکا پیش از بحران هرمز نیز در حال فرسایش بود. عوامل این روند متعددند: نارضایتی فزاینده از سلطه دلار، ظهور چین بهعنوان رقیبی قدرتمند، تلاش برای کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی، و افزایش قدرت ژئوپولیتیکی در جنوب جهانی. هرمز هم شکنندگی نظام سوخت فسیلی را آشکار کرد و هم محدودیتهای قدرت آمریکا را. واشنگتن دیگر نه بهنظر میرسد قادر باشد جنگهایی را که آغاز میکند ببرد، و نه بتواند پیامدهای اقتصادی بیملاحظگیهایش را مدیریت کند.
با این حال، سادهلوحانه خواهد بود اگر انتظار داشته باشیم قدرت آمریکا ناگهان فروبپاشد و فضایی خالی برای چیزی بهتر باز شود. محتملتر آن است که قدرت آمریکا بهآرامی فرسوده شود، در حالی که میکوشد از طریق خشونت و اجبار اقتصادی، مانع شکلگیری نظم بینالمللی تازه گردد. غزه، لبنان و ایران گواهی هستند بر اینکه ماشین جنگی ایالات متحده چگونه وقتی از بهوجودآوردن نظمی تازه ناتوان است، دست به هر کاری میزند تا از ایجاد نظمی بدیل نیز جلوگیری کند. فرو رفتن در این نقش مخرب و واکنشی، تصورِ افول هژمونی آمریکا را منطقیتر از همیشه کرده است.
آنچه خواندید مروری است بر مطلب «The Reckoning» نوشته مونا علی در وبسایت اکوئیتور. مونا علی استاد اقتصاد دانشگاه ایالتی نیویورک در آمریکاست.
از ترجمان علوم انسانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
بستهشدن یک آبراهه راهبردی به دستِ کشوری تحت محاصره، از نادرترین و درعینحال سرنوشتسازترین رویدادها در تاریخ اقتصاد جهانی بهشمار میرود. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، این اتفاق تنها دو بار رخ داده است. در سال ۱۹۵۶، مصر کانال سوئز را بهمدت پنج ماه بست و با اینکار امپراتوری استعماری عظیم بریتانیا را به زانو درآورد. این رخداد برای نخستینبار نشان داد که یک کشور کوچک نیز میتواند به نظم اقتصادیای که جهان را زیر سلطه درآورده، آسیب جدی وارد کند.
اکنون نیز ایران تنگه هرمز را، که یکچهارم نفت دریابرد جهان از آن عبور میکند، به محاصره درآورده است. پرسش این است که آیا این بحران، نوید پایان هژمونی آمریکا را میدهد؟ پس از آن چه خواهد شد؟
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، بیش از سه هزار کشتی را در خلیج فارس زمینگیر کرده و جهان را با کمبود روزانه بیش از ۱۱ میلیون بشکه نفت روبهرو ساخته است. زنجیرههای تأمین مبتنی بر هیدروکربن مختل شدهاند: نهفقط صادرات نفت و گاز، بلکه عرضه اوره مورد استفاده در کودهای شیمیایی، هلیوم مورد نیاز صنایع نیمهرسانا، و گوگرد لازم برای تجهیزات دفاعی نیز آسیب دیدهاند. ایران که سالها زیر فشار تحریمهای غرب بوده، اکنون دارد با همان سلاحهای اقتصادی انتقام میگیرد.
پیامدها ویرانگر و زنجیرهوارند. در نیمکره شمالی، درست در زمانی که کشاورزان برای کشت بهاره آماده میشوند، کود شیمیایی رو به اتمام است. مصر و سریلانکا برای سهمیهبندی مصرف نفت، سیاست دورکاری را اجرا کردهاند. در قاهره، به مغازهها و رستورانها دستور داده شده ساعت ۹ شب تعطیل کنند. در بریتانیا، که واردکننده بزرگ انرژی است، بازده اوراق قرضه دولتی به سطوحی رسیده که از زمان بحران مالی ۲۰۰۸ دیده نشده بود. و پیشبینی میشود نرخ تورم در ایالات متحده، که بزرگترین تولیدکننده نفت و گاز جهان است، ۴ درصد فراتر رود.
بحران هرمز، همانقدر که یک رویارویی ژئوپولیتیکی است، آزمونی برای نظام مالی جهانی نیز بهشمار میرود. این بحران ممکن است به سلطه دلار آمریکا، هم بهعنوان ارز ذخیره جهانی و هم معیار همگانی ارزش، پایان دهد؛ جایگاهی که هفت دهه ستون هژمونی آمریکا بوده است. در این دوره، دلار هم مبنای قیمتگذاری بینالمللی نفت خام بوده و هم پشتوانه عمده بدهی جهانی. در سالهای اخیر، افزایش قیمت انرژی معمولاً موجب تقویت دلار شده، ثروت را به آمریکا آورده و زیان را به کشورهایی فرستاده که از قبل، بیشترین آسیبها را دیده بودند.
هرمز به معنای پایان رقصِ مرگِ «نفت و دلار» نیست؛ ساختاری که همواره آمیزهای انفجاری از قدرت و بیثباتی بوده است. اما این بحران نشان میدهد که گذار هژمونیک، احتمالاً با چه دگرگونیهای ساختاریای رخ خواهد داد.
هژمونی آمریکا پیش از بحران هرمز نیز در حال فرسایش بود. عوامل این روند متعددند: نارضایتی فزاینده از سلطه دلار، ظهور چین بهعنوان رقیبی قدرتمند، تلاش برای کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی، و افزایش قدرت ژئوپولیتیکی در جنوب جهانی. هرمز هم شکنندگی نظام سوخت فسیلی را آشکار کرد و هم محدودیتهای قدرت آمریکا را. واشنگتن دیگر نه بهنظر میرسد قادر باشد جنگهایی را که آغاز میکند ببرد، و نه بتواند پیامدهای اقتصادی بیملاحظگیهایش را مدیریت کند.
با این حال، سادهلوحانه خواهد بود اگر انتظار داشته باشیم قدرت آمریکا ناگهان فروبپاشد و فضایی خالی برای چیزی بهتر باز شود. محتملتر آن است که قدرت آمریکا بهآرامی فرسوده شود، در حالی که میکوشد از طریق خشونت و اجبار اقتصادی، مانع شکلگیری نظم بینالمللی تازه گردد. غزه، لبنان و ایران گواهی هستند بر اینکه ماشین جنگی ایالات متحده چگونه وقتی از بهوجودآوردن نظمی تازه ناتوان است، دست به هر کاری میزند تا از ایجاد نظمی بدیل نیز جلوگیری کند. فرو رفتن در این نقش مخرب و واکنشی، تصورِ افول هژمونی آمریکا را منطقیتر از همیشه کرده است.
آنچه خواندید مروری است بر مطلب «The Reckoning» نوشته مونا علی در وبسایت اکوئیتور. مونا علی استاد اقتصاد دانشگاه ایالتی نیویورک در آمریکاست.
از ترجمان علوم انسانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7👎7🤔1
جمهوری بنر!
مجید مرادی
از فرودگاه که بیرون میآیید در مسیر جاده ها و خیابانها حکومت لحظه به لحظه دارد پیام خود را میفرستد. اصلا جای خالی کمتر پیدا میشود. خورشید هم چشمش به سختی به کف جادهها و خیابانها روشن میشود. چه خبر است؟!
بارها گفتهام و بار دگر میگویم هزینه کردن سالانه هزاران میلیارد تومان از پول ملت، برای انواع تبلیغات از تبریک تا تسلیت و چسباندن و آویختن آنها به تمام درختان و کوچه های شهرها و روستاهای کشور مصداق روش تضییع اموال عمومی و موجب ضمان است.
آیا اگر امام علی در چنین روزگاری میزیست اجازه میداد یک دینار و فقط یک دینار از بیت مال المسلمین هزینه تبریک گفتن به خود ایشان شود؟ هرگز!
مدیران ریاکار و بوقلمون صفت که از جیب ملت هزینه میکنند تا هر روز بنری تازه برافرازند روزی پاسخگوی این تفریط گریهای خود خواهند بود.
در زمانهای که نرخ نان به قیمت جان رسیده است و خزانه از ارز تهی شده است دست بردارید از این همه تضییع اموال مردم!
این همه تبلیغات که مخاطب آن رژیم اشغالگر صهیونی است در دور افتادهترین شهرها و روستاهای و اصلا در خود شهرهای بزرگ و پایتخت چه میکند؟ مگر دیپلماتهای ایرانی زبان ندارند که باید با دیپلماسی بنری با دنیا گفتگو کنید؟! یا با دشنام گفتن به دشمنان ایران دل خودتان را خنک میکنید و ملت باید هزینه عقده گشایی و رجز خوانیتان را بدهد؟! این جوانی که زندگیاش زیر بار فقر و بیکاری تباه شده است با دیدن این همه شعار و بنر چه حالی پیدا میکند؟!
آیا گوش شنوایی هست؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
مجید مرادی
از فرودگاه که بیرون میآیید در مسیر جاده ها و خیابانها حکومت لحظه به لحظه دارد پیام خود را میفرستد. اصلا جای خالی کمتر پیدا میشود. خورشید هم چشمش به سختی به کف جادهها و خیابانها روشن میشود. چه خبر است؟!
بارها گفتهام و بار دگر میگویم هزینه کردن سالانه هزاران میلیارد تومان از پول ملت، برای انواع تبلیغات از تبریک تا تسلیت و چسباندن و آویختن آنها به تمام درختان و کوچه های شهرها و روستاهای کشور مصداق روش تضییع اموال عمومی و موجب ضمان است.
آیا اگر امام علی در چنین روزگاری میزیست اجازه میداد یک دینار و فقط یک دینار از بیت مال المسلمین هزینه تبریک گفتن به خود ایشان شود؟ هرگز!
مدیران ریاکار و بوقلمون صفت که از جیب ملت هزینه میکنند تا هر روز بنری تازه برافرازند روزی پاسخگوی این تفریط گریهای خود خواهند بود.
در زمانهای که نرخ نان به قیمت جان رسیده است و خزانه از ارز تهی شده است دست بردارید از این همه تضییع اموال مردم!
این همه تبلیغات که مخاطب آن رژیم اشغالگر صهیونی است در دور افتادهترین شهرها و روستاهای و اصلا در خود شهرهای بزرگ و پایتخت چه میکند؟ مگر دیپلماتهای ایرانی زبان ندارند که باید با دیپلماسی بنری با دنیا گفتگو کنید؟! یا با دشنام گفتن به دشمنان ایران دل خودتان را خنک میکنید و ملت باید هزینه عقده گشایی و رجز خوانیتان را بدهد؟! این جوانی که زندگیاش زیر بار فقر و بیکاری تباه شده است با دیدن این همه شعار و بنر چه حالی پیدا میکند؟!
آیا گوش شنوایی هست؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍28❤4👎1
Audio
صوت نشستِ «خستگی اخلاقی در جهان مدرن»
مصطفی ملکیان
آذرماه ۱۴۰۴، مؤسسهیِ سروای باران
موضوعات مطرحشده در این نشست:
00:18 اندیشهیِ پیشرفتِ اخلاقی و اندیشهیِ پسرفتِ اخلاقی
12:13 عوامل پسرفتِ اخلاقی
15:17 عامل اول: این تصورِ اشتباه که هر باید و نبایدی از جانبِ اخلاق است
34:24 عامل دوم: غلط بودنِ تصوری که از خود داریم
49:26 عامل سوم: ضعیف شدن دین در جهان سوم در گذر به مدرنیته
53:32 عامل چهارم: رواج شکاکیت، لاادریگری، یا نسبیانگاری اخلاقی
59:30 عامل پنجم: اخلاقیاتِ ما بیشتر جنبهیِ نهی دارد، تا توصیه
1:02:44 عامل ششم: مادیگرایی اخلاقی
1:06:14 عامل هفتم: مصرفزدگی
1:13:06 عامل هشتم: اهمیت دادن به ارزشداوریهای دیگران
1:17:30 عامل نهم: دشوار شدنِ وضع معیشتی برای مردم
#فرهیختگان راهی به رهایی
مصطفی ملکیان
آذرماه ۱۴۰۴، مؤسسهیِ سروای باران
موضوعات مطرحشده در این نشست:
00:18 اندیشهیِ پیشرفتِ اخلاقی و اندیشهیِ پسرفتِ اخلاقی
12:13 عوامل پسرفتِ اخلاقی
15:17 عامل اول: این تصورِ اشتباه که هر باید و نبایدی از جانبِ اخلاق است
34:24 عامل دوم: غلط بودنِ تصوری که از خود داریم
49:26 عامل سوم: ضعیف شدن دین در جهان سوم در گذر به مدرنیته
53:32 عامل چهارم: رواج شکاکیت، لاادریگری، یا نسبیانگاری اخلاقی
59:30 عامل پنجم: اخلاقیاتِ ما بیشتر جنبهیِ نهی دارد، تا توصیه
1:02:44 عامل ششم: مادیگرایی اخلاقی
1:06:14 عامل هفتم: مصرفزدگی
1:13:06 عامل هشتم: اهمیت دادن به ارزشداوریهای دیگران
1:17:30 عامل نهم: دشوار شدنِ وضع معیشتی برای مردم
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6👍1
درباره اینکه چه چیزی موازنه قدرت را به هم میزند؟
منصور خضاعی
اهل فن گفته اند که اگر میخواهید با دشمنی بجنگید و از خودتان دفاع کنید، باید حتما از چند تا خصوصیت درباره او اطلاع کافی داشته باشید؛
اول اینکه واقف باشید او چه اندازه اراده و خواست برای جنگ با شما دارد و با چه هدفی با شما می جنگد.
دوم اینکه از میزان تجهیزات و قوای پشت و جلوی جبهه او اطلاع داشته باشید.
سوم اینکه بدانید ایدئولوژی و باورهای او چیست و این ایدئولوژی تا چه اندازه برای او مقدس است.
چهارم اینکه بدانید تا چه اندازه جنگ_بلد است و تا کجا می تواند بی رحم و آدمکش باشد.
پنجم اینکه تا چه اندازه قدرت بسیج گری عمومی دارد و قادر است طرفدارانش را پای کار بیاورد و نگه دارد.
ششم و هفتم و هشتم ....
من استراتژیست جنگ نیستم، کسانی که این علم را دارند خیلی بهتر و بیشتر از من به جوانب امر واقف اند. غرض از این نوشته رسیدن به نکته دیگری بود. پرسش اصلی در اینجا این است که:
چرا ملت فلسطین، خودش راسأ، یا در اتحاد با کشورهای مسلمان منطقه مانند مصر، لبنان و سوریه و اردن و باقی کشورها، هربار که برای احقاق حقوق فلسطینی ها و بازپس گیری مناطق تصرف شده توسط رژیم اسرائیل، دست به جنگ با این حکومت زدند، به مقصود خود که نرسیدند هیچ، سرزمین های بیشتری را دو دستی تقدیم صهیونیست ها کردند و هربار با فضاحت تمام مجبور به عقب نشینی بیشتر و از هم پاشیدن اتحادها، تکه پاره شدن سرزمین ها و رادیکال تر شدن مبارزات و در نتیجه، با بی اثرتر شدن اقدامات شان مواجه شدند.
تاریخ مبارزات فلسطینیها و سایر همسایگان فلسطین گواه این وضعیت است. از سال ۱۹۴۸ تا به امروز متصرفات اسرائیل در هر جنگ و ناجنگ از دفعات قبلی گسترده تر شده و بر سرزمین های اشغال شده، افزوده است.
حالا همین شرایط را درون یک نظام استبدادی تصور کنید؛ نظامی که نماینده اکثریت جامعه اش نیست، مشروعیت ندارد، مقبولیت هم ندارد، ناکارامد است، زورگو و سلطه گر است. جامعه مدنی و افراد آن می خواهند به نحوی از شر شرارت هایش رها شوند. آنگاه چگونه چنین چیزی ممکن است؟ چطور و با چه ابزاری می توان بر او فائق آمد؟ راه برون رفت چیست؟ آیا باید شکست اش داد؟ آیا باید تسلیم اش کرد؟ براندازی چطور، آیا ممکن است؟ آیا مفید است؟ آیا می توان بجای شکست دادن، او را تغییر داد و از درون متحول کرد؟ صرف نظر از اینکه باید چه رفتاری در پیش گرفت و چگونه باید از او گذر کرد، پرسش اساسی این است که جامعه مدنی بر اساس همان پنج پارامتر بالا تا چه اندازه او را می شناسد و از قدرت او آگاهی دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
منصور خضاعی
اهل فن گفته اند که اگر میخواهید با دشمنی بجنگید و از خودتان دفاع کنید، باید حتما از چند تا خصوصیت درباره او اطلاع کافی داشته باشید؛
اول اینکه واقف باشید او چه اندازه اراده و خواست برای جنگ با شما دارد و با چه هدفی با شما می جنگد.
دوم اینکه از میزان تجهیزات و قوای پشت و جلوی جبهه او اطلاع داشته باشید.
سوم اینکه بدانید ایدئولوژی و باورهای او چیست و این ایدئولوژی تا چه اندازه برای او مقدس است.
چهارم اینکه بدانید تا چه اندازه جنگ_بلد است و تا کجا می تواند بی رحم و آدمکش باشد.
پنجم اینکه تا چه اندازه قدرت بسیج گری عمومی دارد و قادر است طرفدارانش را پای کار بیاورد و نگه دارد.
ششم و هفتم و هشتم ....
من استراتژیست جنگ نیستم، کسانی که این علم را دارند خیلی بهتر و بیشتر از من به جوانب امر واقف اند. غرض از این نوشته رسیدن به نکته دیگری بود. پرسش اصلی در اینجا این است که:
چرا ملت فلسطین، خودش راسأ، یا در اتحاد با کشورهای مسلمان منطقه مانند مصر، لبنان و سوریه و اردن و باقی کشورها، هربار که برای احقاق حقوق فلسطینی ها و بازپس گیری مناطق تصرف شده توسط رژیم اسرائیل، دست به جنگ با این حکومت زدند، به مقصود خود که نرسیدند هیچ، سرزمین های بیشتری را دو دستی تقدیم صهیونیست ها کردند و هربار با فضاحت تمام مجبور به عقب نشینی بیشتر و از هم پاشیدن اتحادها، تکه پاره شدن سرزمین ها و رادیکال تر شدن مبارزات و در نتیجه، با بی اثرتر شدن اقدامات شان مواجه شدند.
تاریخ مبارزات فلسطینیها و سایر همسایگان فلسطین گواه این وضعیت است. از سال ۱۹۴۸ تا به امروز متصرفات اسرائیل در هر جنگ و ناجنگ از دفعات قبلی گسترده تر شده و بر سرزمین های اشغال شده، افزوده است.
حالا همین شرایط را درون یک نظام استبدادی تصور کنید؛ نظامی که نماینده اکثریت جامعه اش نیست، مشروعیت ندارد، مقبولیت هم ندارد، ناکارامد است، زورگو و سلطه گر است. جامعه مدنی و افراد آن می خواهند به نحوی از شر شرارت هایش رها شوند. آنگاه چگونه چنین چیزی ممکن است؟ چطور و با چه ابزاری می توان بر او فائق آمد؟ راه برون رفت چیست؟ آیا باید شکست اش داد؟ آیا باید تسلیم اش کرد؟ براندازی چطور، آیا ممکن است؟ آیا مفید است؟ آیا می توان بجای شکست دادن، او را تغییر داد و از درون متحول کرد؟ صرف نظر از اینکه باید چه رفتاری در پیش گرفت و چگونه باید از او گذر کرد، پرسش اساسی این است که جامعه مدنی بر اساس همان پنج پارامتر بالا تا چه اندازه او را می شناسد و از قدرت او آگاهی دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9🔥2👍1