یک بحرانِ فراموش شده
کامبیز نوروزی
در بین همه بحرانهای موجود، از بحران افزایش جرائم و آسیبها کمتر گفته میشود. نرخ تورم به شکل بیسابقهای بهسرعت در حال افزایش است، قدرت خرید مردم بهشدت کاهش یافته است، قیمت مواد غذایی به اندازهای بالا رفته که توان تأمین خوراک کافی را از اقشار زیادی از مردم گرفته است، دارو کم و گران شده است و هزینههای درمان به اعداد غیرقابل تصور رسیدهاند. به نظر نمیرسد این مشکلات بهسرعت قابل حل باشند. مثلا فقط بازسازی صنایع فولادی و پتروشیمیها که نقش مهمی در اقتصاد کشور دارند، به چند سال زمان نیاز دارد.
ایجاد فرصتهای شغلی جدید یا جلوگیری از افزایش تورم و اقدامات برای کاهش آن، کاری سخت و زمانبر است.
احتمالا ما باید فعلا صبور باشیم و برای مدتی نهچندان کوتاه با همین بحرانها زندگی کنیم. اما قسمت مهمی از آثار بحرانهای فراگیر را نمیتوان بر عهده زمان گذاشت و بر آنها چشم پوشید.
دادههای علوم جرمشناسی و جامعهشناسی کیفری نشان میدهد این وضعیت، زمین بسیار حاصلخیزی است برای رشد علفهای هرزی به نام جرم و آسیبهای اجتماعی.
احتمال افزایش جرائم علیه اموال مانند سرقت، کلاهبرداری، خیانت در امانت و جرائم علیه تمامیت جسمی مانند نزاع و قتل بسیار زیاد است.
صرفا اقدامات پلیسی و قضائی قادر به جلوگیری از افزایش این جرائم نیستند. کمااینکه با وجود تشدید مجازاتها و اقدامات پلیسی از سال ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۲ آمار سرقت در کشور ۶۰۰ درصد افزایش داشته است.
در طول همین دوره، جمعیت کشور ۲۱ درصد بیشتر شده است. به بیان دیگر رشد آمار انواع سرقتها، نزدیک ۳۰ برابر رشد جمعیت بوده است. این میزان رشد رابطهای معنیدار با نرخ تورم و بیکاری داشته است.
آمار طلاق نیز روند فزاینده خطرناکی را نشان میدهد. در سال ۱۳۹۷ نسبت طلاق به ازدواج ۲۶/۷ درصد بوده؛ یعنی در مقابل هر صد ازدواج، ۲۷ طلاق رخ داده است. در سال ۱۴۰۰ این نسبت به 34.8 درصد افزایش یافت و در ۱۴۰۴ به ۳۹ درصد رسید.
در تهران نسبت طلاق به ازدواج ۵۲/۵ درصد شده است. به احتمال فراوان افزایش پایدار بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و عدم انسجام در برنامههای توسعه همه این آمارها را افزایش خواهد داد.
نکته بسیار مهم این است که بقای این بحرانها موجب تولید یک الگوی رفتاری مجرمانه یا آسیبزا در اقشار مختلف، گروههای اجتماعی مختلف و خصوصا اقشار پاییندستی میشود که استمرار آن به نهادینهشدن رفتارهای مجرمانه و آسیبزا برای گذران زندگی روزمره منجر خواهد شد. به همین دلیل هر اندازه پیشگیری نظاممند از تولید زمینهها و عوامل جرمزا به تأخیر بیفتد، رفتارهای مجرمانه و آسیبها بیشتر، نهادینهتر و سازمانیافتهتر میشوند. در این صورت، مقابله با آنها نیز بسیار سختتر میشود.
توسعه جرم از عوامل مهم برهمخوردن نظم اجتماعی و حقوقی است. برای پیشگیری از رشد و توسعه جرمزایی و آسیبزایی این وضعیت بحرانی نمیتوان منتظر حل همه مشکلات بود، بلکه باید هرچه زودتر برنامهها و اقدامات اورژانسی تدارک دیده شود تا بتوان به مهار و کاهش جرائم و آسیبها پرداخت. برای این مهم حداقل چند اقدام فوری باید انجام شود:
۱- مبارزه با فساد سیاسی و اقتصادی در ساختار دولت و پیشگیری از سوءاستفاده از قدرت.
۲- دعوت گسترده از جامعهشناسان، روانشناسان، روانپزشکان، حقوقدانان و جرمشناسان مستقل برای تدوین سیاستهای مناسب برای مقابله با جرائم و آسیبها در شرایط بحرانی.
۳_ اصلاح گسترده صداوسیما به منظور ایجاد توان رسانهای برای جلب اقشار و گروههای اجتماعی مختلف ملت برای ایجاد انسجام اجتماعی.
۴- اختصاص بودجه خاص برای تأمین نیازهای اقتصادی اقشار پاییندستی که بیشتر در معرض انتخاب رفتارهای مجرمانه ممکن است باشند. یارانه و کالابرگ قادر به تأمین این نیازها نیستند.
۵- تقویت نیروی انتظامی و قضائی برای مقابله با جرم.
غفلت و تأخیر برای تمهید راههای اورژانسی مقابله با جرم و آسیبهای اجتماعی آفاتی است که باغ را میخشکاند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
کامبیز نوروزی
در بین همه بحرانهای موجود، از بحران افزایش جرائم و آسیبها کمتر گفته میشود. نرخ تورم به شکل بیسابقهای بهسرعت در حال افزایش است، قدرت خرید مردم بهشدت کاهش یافته است، قیمت مواد غذایی به اندازهای بالا رفته که توان تأمین خوراک کافی را از اقشار زیادی از مردم گرفته است، دارو کم و گران شده است و هزینههای درمان به اعداد غیرقابل تصور رسیدهاند. به نظر نمیرسد این مشکلات بهسرعت قابل حل باشند. مثلا فقط بازسازی صنایع فولادی و پتروشیمیها که نقش مهمی در اقتصاد کشور دارند، به چند سال زمان نیاز دارد.
ایجاد فرصتهای شغلی جدید یا جلوگیری از افزایش تورم و اقدامات برای کاهش آن، کاری سخت و زمانبر است.
احتمالا ما باید فعلا صبور باشیم و برای مدتی نهچندان کوتاه با همین بحرانها زندگی کنیم. اما قسمت مهمی از آثار بحرانهای فراگیر را نمیتوان بر عهده زمان گذاشت و بر آنها چشم پوشید.
دادههای علوم جرمشناسی و جامعهشناسی کیفری نشان میدهد این وضعیت، زمین بسیار حاصلخیزی است برای رشد علفهای هرزی به نام جرم و آسیبهای اجتماعی.
احتمال افزایش جرائم علیه اموال مانند سرقت، کلاهبرداری، خیانت در امانت و جرائم علیه تمامیت جسمی مانند نزاع و قتل بسیار زیاد است.
صرفا اقدامات پلیسی و قضائی قادر به جلوگیری از افزایش این جرائم نیستند. کمااینکه با وجود تشدید مجازاتها و اقدامات پلیسی از سال ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۲ آمار سرقت در کشور ۶۰۰ درصد افزایش داشته است.
در طول همین دوره، جمعیت کشور ۲۱ درصد بیشتر شده است. به بیان دیگر رشد آمار انواع سرقتها، نزدیک ۳۰ برابر رشد جمعیت بوده است. این میزان رشد رابطهای معنیدار با نرخ تورم و بیکاری داشته است.
آمار طلاق نیز روند فزاینده خطرناکی را نشان میدهد. در سال ۱۳۹۷ نسبت طلاق به ازدواج ۲۶/۷ درصد بوده؛ یعنی در مقابل هر صد ازدواج، ۲۷ طلاق رخ داده است. در سال ۱۴۰۰ این نسبت به 34.8 درصد افزایش یافت و در ۱۴۰۴ به ۳۹ درصد رسید.
در تهران نسبت طلاق به ازدواج ۵۲/۵ درصد شده است. به احتمال فراوان افزایش پایدار بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و عدم انسجام در برنامههای توسعه همه این آمارها را افزایش خواهد داد.
نکته بسیار مهم این است که بقای این بحرانها موجب تولید یک الگوی رفتاری مجرمانه یا آسیبزا در اقشار مختلف، گروههای اجتماعی مختلف و خصوصا اقشار پاییندستی میشود که استمرار آن به نهادینهشدن رفتارهای مجرمانه و آسیبزا برای گذران زندگی روزمره منجر خواهد شد. به همین دلیل هر اندازه پیشگیری نظاممند از تولید زمینهها و عوامل جرمزا به تأخیر بیفتد، رفتارهای مجرمانه و آسیبها بیشتر، نهادینهتر و سازمانیافتهتر میشوند. در این صورت، مقابله با آنها نیز بسیار سختتر میشود.
توسعه جرم از عوامل مهم برهمخوردن نظم اجتماعی و حقوقی است. برای پیشگیری از رشد و توسعه جرمزایی و آسیبزایی این وضعیت بحرانی نمیتوان منتظر حل همه مشکلات بود، بلکه باید هرچه زودتر برنامهها و اقدامات اورژانسی تدارک دیده شود تا بتوان به مهار و کاهش جرائم و آسیبها پرداخت. برای این مهم حداقل چند اقدام فوری باید انجام شود:
۱- مبارزه با فساد سیاسی و اقتصادی در ساختار دولت و پیشگیری از سوءاستفاده از قدرت.
۲- دعوت گسترده از جامعهشناسان، روانشناسان، روانپزشکان، حقوقدانان و جرمشناسان مستقل برای تدوین سیاستهای مناسب برای مقابله با جرائم و آسیبها در شرایط بحرانی.
۳_ اصلاح گسترده صداوسیما به منظور ایجاد توان رسانهای برای جلب اقشار و گروههای اجتماعی مختلف ملت برای ایجاد انسجام اجتماعی.
۴- اختصاص بودجه خاص برای تأمین نیازهای اقتصادی اقشار پاییندستی که بیشتر در معرض انتخاب رفتارهای مجرمانه ممکن است باشند. یارانه و کالابرگ قادر به تأمین این نیازها نیستند.
۵- تقویت نیروی انتظامی و قضائی برای مقابله با جرم.
غفلت و تأخیر برای تمهید راههای اورژانسی مقابله با جرم و آسیبهای اجتماعی آفاتی است که باغ را میخشکاند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍5❤1
پاتریشیا مارینز:
بالگرد مذکور، بهانهای برای تضعیف مواضع دفاعی ایران بود. اگر دقیقتر بررسی شود، اهداف عمدتاً مواضعی از ایران هستند که به موشکهای ضدکشتی مجهز شدهاند.
این امر، مرحله دیگری از همان روندی است که هفتههاست شاهد آن هستیم.
#فرهیختگان روزن آگاهی
بالگرد مذکور، بهانهای برای تضعیف مواضع دفاعی ایران بود. اگر دقیقتر بررسی شود، اهداف عمدتاً مواضعی از ایران هستند که به موشکهای ضدکشتی مجهز شدهاند.
این امر، مرحله دیگری از همان روندی است که هفتههاست شاهد آن هستیم.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤2🤬2👍1🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
توهم سقوط نظام، مانع خرد سیاسی
بخشی از گفتوگوی محمدمهدی اردبیلی، میلاد دخانچی و شروین وکیلی
فیلم کامل این گفتوگو در یوتوب آزاد:
https://youtu.be/kkCHZvJoMSM
#فرهیختگان روزن آگاهی
بخشی از گفتوگوی محمدمهدی اردبیلی، میلاد دخانچی و شروین وکیلی
فیلم کامل این گفتوگو در یوتوب آزاد:
https://youtu.be/kkCHZvJoMSM
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍7👎7
چشمهای کمسو
رحیم قمیشی
آقای ابوترابی مرد بسیار بزرگی بود، خدا رحمتش کند.
پیش از انقلاب، سالها زندان بود، ده سال هم با شروع جنگ، اسارت در عراق نصیبش شد. مجسمه صبر بود و بسیار کم صحبت میکرد.
خاطرهای برایم تعریف کرد، که هر چند روز یکبار یادم میآید. از بس این روزها نمونههایش را میبینم.
میگفت همسایهای داشتیم تازه از قم به تهران آمده بود. هفتهای یک روز ناپدید میشد. بعدها فهمیدم هر هفته برای حمام گرفتن، به قم برمیگردد.
میگفت، حمام تهران ۴ قران (ریال) است و حمام قم ۲ قران، چرا دو قرآن اضافه در تهران بپردازم!
آقای ابوترابی میگفت هر چه به او میگفتم تو ۲ قران پول رفت و ۲ قران برای برگشت میدهی، تا دو قران صرفهجویی کنی!؟ ناراحت میشد و میگفت چرا ارزان بودن آن حمام را نگاه نمیکنی؟ فقط نگاهت به کرایه است!
همینقدر ساده، همینقدر متفکرانه...
لطفاً نخندید!
ما روزها همین کار را تکرار میکنیم. بسیاری که ادای آدمهای متفکر و اندیشمند را درمیآوریم.
عباس، دوستم، از من پرسیده بود؛ ما برای گرفتن جزایر نفتی مجنون عراق، در جنگ هشت ساله، چند شهید دادیم؟
گفتم نمیدانم، شاید ده هزار، شاید بیست هزار. پرسید یکی از آن دُردانهها میارزید به همه آن جزایر لعنتی؟
گفتم نه بهخدا.
این روزها همه آنها که آرزو میکنند جنگ دوباره دربگیرد تا پوزه آمریکا و اسرائیل را بالاخره به خاک بمالیم، حساب کردهاند چند میلیارد دلار صنایع ما صدمه دیدند؟ ده میلیارد، بیست میلیارد؟ خیلی بیشتر.
چند نفر بیکار اضافه شد به بیکاران؟ چقدر اجناس گران شدند؟ چقدر پدرها و مادرها شرمنده فرزندانشان شدند؟ چقدر بیمار بیدارو شدند؟ چقدر کارخانهها کارگر اخراج کردند؟ چقدر صادراتمان کاهش یافت؟ چقدر مایحتاج ضروری نیامد؟ چقدر دلهره از آینده تولید شد؟
میگویند؛
- چرا متوجه نیستی؟؟!
دشمن چقدر ضربه خورد...
چرا آن سوی ماجرا را نگاه نمیکنی!
دوستم که مطلع بود، میپرسید به نظرت ماههای گذشته ما چند دلار برای عبور کشتیها، موفق شدیم عوارض بگیریم؟ معلوم بود نمیدانستم.
با تاثر گفت کمتر از دو سه میلیون دلار، آنهم رمز ارز.
میپرسید و میدانی در ازای آن چند صد میلیون دلار دارائیهای ایران مجدداً توقیف شد؟ چند میلیارد بدهکارمان کردند...
چه باید میگفتم؟!
لطفاً فقط یک وجهش را نگاه کن!
لطفاً سیاهنمایی نکن.
کشتههای ما شهید شدند
آنها به درک واصل شدند
ما چند هزار شهید هم بدهیم، بهشت رفتهاند.
آنها ده کشته هم بدهند جهنم میروند!
آن مهم است.
جنگ برای آنها ساخته شده که قدرت دیدشان تنها یک طرف ماجراست. افقهای دور را قادر نیستند ببینند.
یا نمیخواهند ببینند.
به آنها لطمهای وارد نمیشود! محاسبهگریشان دچار مشکل است.
کدام عقل سلیمی برای دو ریال صرفهجویی، چهار ریال، نه، چند صد برابر، هزینه میکند؟
خود ما!
اگر آن حمام قم، پر از بیماری و شپش نباشد.
یک بار دیگر به خودمان نگاه کنیم
چقدر در زندگی برای رسیدن به مقصود نادرستمان، تنها یک طرف ماجرا را نگاه کردهایم.
ابوترابی یک همسایه نداشته...
هزاران هزار همسایه داشته!
همه آنها که تنها چند سانتیمتری را میبینند
و ادعا میکنند خیلی دانا هستند.
کشور از دست میرود.
اگر به فکر نباشیم!
دلمان را خوش نکنیم به پوزهها
به اینکه در تاریخ مثلاً بنویسند
ما ذرهای کوتاه نیامدیم
حتی وقتی فقر و نداری
و از دست رفتن سرمایهها
و دلهرههای از دست رفتن زیبایی سرزمینمان
سرتاپایمان را گرفت!
#فرهیختگان روزن آگاهی
رحیم قمیشی
آقای ابوترابی مرد بسیار بزرگی بود، خدا رحمتش کند.
پیش از انقلاب، سالها زندان بود، ده سال هم با شروع جنگ، اسارت در عراق نصیبش شد. مجسمه صبر بود و بسیار کم صحبت میکرد.
خاطرهای برایم تعریف کرد، که هر چند روز یکبار یادم میآید. از بس این روزها نمونههایش را میبینم.
میگفت همسایهای داشتیم تازه از قم به تهران آمده بود. هفتهای یک روز ناپدید میشد. بعدها فهمیدم هر هفته برای حمام گرفتن، به قم برمیگردد.
میگفت، حمام تهران ۴ قران (ریال) است و حمام قم ۲ قران، چرا دو قرآن اضافه در تهران بپردازم!
آقای ابوترابی میگفت هر چه به او میگفتم تو ۲ قران پول رفت و ۲ قران برای برگشت میدهی، تا دو قران صرفهجویی کنی!؟ ناراحت میشد و میگفت چرا ارزان بودن آن حمام را نگاه نمیکنی؟ فقط نگاهت به کرایه است!
همینقدر ساده، همینقدر متفکرانه...
لطفاً نخندید!
ما روزها همین کار را تکرار میکنیم. بسیاری که ادای آدمهای متفکر و اندیشمند را درمیآوریم.
عباس، دوستم، از من پرسیده بود؛ ما برای گرفتن جزایر نفتی مجنون عراق، در جنگ هشت ساله، چند شهید دادیم؟
گفتم نمیدانم، شاید ده هزار، شاید بیست هزار. پرسید یکی از آن دُردانهها میارزید به همه آن جزایر لعنتی؟
گفتم نه بهخدا.
این روزها همه آنها که آرزو میکنند جنگ دوباره دربگیرد تا پوزه آمریکا و اسرائیل را بالاخره به خاک بمالیم، حساب کردهاند چند میلیارد دلار صنایع ما صدمه دیدند؟ ده میلیارد، بیست میلیارد؟ خیلی بیشتر.
چند نفر بیکار اضافه شد به بیکاران؟ چقدر اجناس گران شدند؟ چقدر پدرها و مادرها شرمنده فرزندانشان شدند؟ چقدر بیمار بیدارو شدند؟ چقدر کارخانهها کارگر اخراج کردند؟ چقدر صادراتمان کاهش یافت؟ چقدر مایحتاج ضروری نیامد؟ چقدر دلهره از آینده تولید شد؟
میگویند؛
- چرا متوجه نیستی؟؟!
دشمن چقدر ضربه خورد...
چرا آن سوی ماجرا را نگاه نمیکنی!
دوستم که مطلع بود، میپرسید به نظرت ماههای گذشته ما چند دلار برای عبور کشتیها، موفق شدیم عوارض بگیریم؟ معلوم بود نمیدانستم.
با تاثر گفت کمتر از دو سه میلیون دلار، آنهم رمز ارز.
میپرسید و میدانی در ازای آن چند صد میلیون دلار دارائیهای ایران مجدداً توقیف شد؟ چند میلیارد بدهکارمان کردند...
چه باید میگفتم؟!
لطفاً فقط یک وجهش را نگاه کن!
لطفاً سیاهنمایی نکن.
کشتههای ما شهید شدند
آنها به درک واصل شدند
ما چند هزار شهید هم بدهیم، بهشت رفتهاند.
آنها ده کشته هم بدهند جهنم میروند!
آن مهم است.
جنگ برای آنها ساخته شده که قدرت دیدشان تنها یک طرف ماجراست. افقهای دور را قادر نیستند ببینند.
یا نمیخواهند ببینند.
به آنها لطمهای وارد نمیشود! محاسبهگریشان دچار مشکل است.
کدام عقل سلیمی برای دو ریال صرفهجویی، چهار ریال، نه، چند صد برابر، هزینه میکند؟
خود ما!
اگر آن حمام قم، پر از بیماری و شپش نباشد.
یک بار دیگر به خودمان نگاه کنیم
چقدر در زندگی برای رسیدن به مقصود نادرستمان، تنها یک طرف ماجرا را نگاه کردهایم.
ابوترابی یک همسایه نداشته...
هزاران هزار همسایه داشته!
همه آنها که تنها چند سانتیمتری را میبینند
و ادعا میکنند خیلی دانا هستند.
کشور از دست میرود.
اگر به فکر نباشیم!
دلمان را خوش نکنیم به پوزهها
به اینکه در تاریخ مثلاً بنویسند
ما ذرهای کوتاه نیامدیم
حتی وقتی فقر و نداری
و از دست رفتن سرمایهها
و دلهرههای از دست رفتن زیبایی سرزمینمان
سرتاپایمان را گرفت!
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍15❤8😢1
تصاویری از حمله ارتش آمریکا به مخازن آب آشامیدنی بخش بمانی شهرستان سیریک هرمزگان
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
😢13❤1
ترامپ: ایران برای توافق بر سر معاملهای که میتوانست برایشان عالی باشد، خیلی منتظر ماندند، حالا باید تاوانش را بدهند!!!
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
🤬7😱1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
جامعه ایران جمعِ اضداد است، آن را حزباللهی و غیر حزباللهی نکنیم
پیام فضلینژاد در شبکه نسیم:
هر کس جامعه را فقط با یک «صفت» توصیف کند، از واقعیت دور شده است
جوامع تاریخی بزرگ، مانند ایران، همزمان از چهار عنصر برخوردارند: تنوع، اختلاف، حافظه مشترک و قدرت همبستگی. این عناصر، راز پایداری ایران را میسازند.
جوامع مضطرب، افراطی تولید میکنند، اما جوامع مطمئن عقلانیت تولید میکنند
هر جا مانند تظاهراتهای اول انقلاب، انواع سلیقههای متنوع، پوششهای مختلف و افکار متضاد گرد هم میآیند، و ما یک کثرت در وحدت را شاهدیم، میتوان گفت خدا در خیابان است.
گفتگو با محمدرضا شهیدیفر، ۱۸ خرداد ۱۴۰۵، شبکه نسیم صداوسیما، ساعت ۲۳/۴۰
#فرهیختگان روزن آگاهی
پیام فضلینژاد در شبکه نسیم:
هر کس جامعه را فقط با یک «صفت» توصیف کند، از واقعیت دور شده است
جوامع تاریخی بزرگ، مانند ایران، همزمان از چهار عنصر برخوردارند: تنوع، اختلاف، حافظه مشترک و قدرت همبستگی. این عناصر، راز پایداری ایران را میسازند.
جوامع مضطرب، افراطی تولید میکنند، اما جوامع مطمئن عقلانیت تولید میکنند
هر جا مانند تظاهراتهای اول انقلاب، انواع سلیقههای متنوع، پوششهای مختلف و افکار متضاد گرد هم میآیند، و ما یک کثرت در وحدت را شاهدیم، میتوان گفت خدا در خیابان است.
گفتگو با محمدرضا شهیدیفر، ۱۸ خرداد ۱۴۰۵، شبکه نسیم صداوسیما، ساعت ۲۳/۴۰
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍8❤5🤔2
صادق زیباکلام بازداشت شد؛ پرونده در دادسرای فرهنگ و رسانه در دست رسیدگی است
هفدهم خرداد بود که خبر تشدید قرار نظارت قضایی صادق زیباکلام در پی نقض قرار ممنوعیت هرگونه فعالیت رسانهای و تولید محتوا در شبکههای اجتماعی رسانهای شد.
زیباکلام با وجود اعلام دادستانی تهران مبنی بر قرار نظارت قضایی با نقض این قرار، در مصاحبهای اظهاراتی مطرح کرد که همین مصاحبه و ادعاهای مطرح شده در آن منجر به اعلام جرم علیه این فرد و تشدید قرار نظارت قضایی وی شد.
با اعلام جرم جدید و تشدید قرار نظارت قضایی، صبح امروز صادق زیباکلام بازداشت شد.
در حال حاضر پرونده وی در دادسرای فرهنگ و رسانه مطرح رسیدگی است
#فرهیختگان راهی به رهایی
هفدهم خرداد بود که خبر تشدید قرار نظارت قضایی صادق زیباکلام در پی نقض قرار ممنوعیت هرگونه فعالیت رسانهای و تولید محتوا در شبکههای اجتماعی رسانهای شد.
زیباکلام با وجود اعلام دادستانی تهران مبنی بر قرار نظارت قضایی با نقض این قرار، در مصاحبهای اظهاراتی مطرح کرد که همین مصاحبه و ادعاهای مطرح شده در آن منجر به اعلام جرم علیه این فرد و تشدید قرار نظارت قضایی وی شد.
با اعلام جرم جدید و تشدید قرار نظارت قضایی، صبح امروز صادق زیباکلام بازداشت شد.
در حال حاضر پرونده وی در دادسرای فرهنگ و رسانه مطرح رسیدگی است
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤬10👍3
این جام جهانی به چه درد میخورد؟
محمدحسین غیاثی
علم بهتر است یا ثروت؟ هیچکدام. نمونهاش آمریکا. هم بیشترین ثروت امروز دنیا را دارد وهم تمرکز دانش و تکنولوژی در آن سرزمین است آنوقت به آداب میزبانیش در جام جهانی نگاه کنید. عقبماندهترین و فقیرترین کشورها هم با میهمانانشان این کارها را نمیکنند که این گاوچرانها انجام میدهند!
در تمام ادوار جام جهانی فوتبال کشورهای میزبان نهایت آداب و تشریفات میهماننوازانهی خود را انجام دادهاند تا میهمانان با عزت و احترام بیایند، مسابقه بدهند و با خاطرات شیرین به کشورشان برگردند.
آمریکا و رئیسجمهور روانپریشش در تاریخ این جام نوبر است. تابحال خبرهایی که میآید جز تحقیر تیمهای کشورهای جهان سوم خبر مثبتی شنیده نشده است.
من نمیدانم ایران چرا در این مسابقات شرکت کرد!
آمریکا کشوری است که عالیترین مقامات شما را کشته است. به یک دبستان حمله کرد و ۱۶۸ کودک و معلم را به خاک و خون کشید. به ناو آموزشی غیر مسلح، هزاران مایل دورتر از میدان جنگ حمله کرد و دهها ملوان جوان را در دریا غرق کرد فقط برای تفریح. بیشتر از ۳ هزار نفر از مردم و نیروی نظامی را همین دو سه ماه قبل کشت و اکنون شما به آنجا رفتهاید تا چه مسابقهای برگزار کنید؟
بدتر آنکه همین دشمن روانپریش به تعدادی از مسئولین فوتبال ویزا نداد و به بازیکنان هم ویزای یک روزه داد که از مکزیک بیایند مسابقه بدهند و برگردند. الان هم شنیده میشود که به هواداران ایرانی که از طریق فدراسیون فوتبال ایران قصد شرکت در مسابقات را دارند بلیطی فروخته نمیشود. تحمل این همه حقارت برای چیست؟ مگر از این بازی میخواهید به کجا برسید و چه نتیجهای بگیرید؟
۱۹ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
محمدحسین غیاثی
علم بهتر است یا ثروت؟ هیچکدام. نمونهاش آمریکا. هم بیشترین ثروت امروز دنیا را دارد وهم تمرکز دانش و تکنولوژی در آن سرزمین است آنوقت به آداب میزبانیش در جام جهانی نگاه کنید. عقبماندهترین و فقیرترین کشورها هم با میهمانانشان این کارها را نمیکنند که این گاوچرانها انجام میدهند!
در تمام ادوار جام جهانی فوتبال کشورهای میزبان نهایت آداب و تشریفات میهماننوازانهی خود را انجام دادهاند تا میهمانان با عزت و احترام بیایند، مسابقه بدهند و با خاطرات شیرین به کشورشان برگردند.
آمریکا و رئیسجمهور روانپریشش در تاریخ این جام نوبر است. تابحال خبرهایی که میآید جز تحقیر تیمهای کشورهای جهان سوم خبر مثبتی شنیده نشده است.
من نمیدانم ایران چرا در این مسابقات شرکت کرد!
آمریکا کشوری است که عالیترین مقامات شما را کشته است. به یک دبستان حمله کرد و ۱۶۸ کودک و معلم را به خاک و خون کشید. به ناو آموزشی غیر مسلح، هزاران مایل دورتر از میدان جنگ حمله کرد و دهها ملوان جوان را در دریا غرق کرد فقط برای تفریح. بیشتر از ۳ هزار نفر از مردم و نیروی نظامی را همین دو سه ماه قبل کشت و اکنون شما به آنجا رفتهاید تا چه مسابقهای برگزار کنید؟
بدتر آنکه همین دشمن روانپریش به تعدادی از مسئولین فوتبال ویزا نداد و به بازیکنان هم ویزای یک روزه داد که از مکزیک بیایند مسابقه بدهند و برگردند. الان هم شنیده میشود که به هواداران ایرانی که از طریق فدراسیون فوتبال ایران قصد شرکت در مسابقات را دارند بلیطی فروخته نمیشود. تحمل این همه حقارت برای چیست؟ مگر از این بازی میخواهید به کجا برسید و چه نتیجهای بگیرید؟
۱۹ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍18❤2
ایتان لوینز، روزنامهنگار آمریکایی: ایران در تمام طول جنگ یک دانش آموز را هم نکشت
ایتان لوینز: ایالات متحده ۱۵۰ دانش آموز ایرانی را در ۱۰ دقیقه کشت. ایران در تمام طول جنگ یک دانش آموز را هم نکشت. چرا ایران بهعنوان «طرف شرور» تصویر میشود؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
ایتان لوینز: ایالات متحده ۱۵۰ دانش آموز ایرانی را در ۱۰ دقیقه کشت. ایران در تمام طول جنگ یک دانش آموز را هم نکشت. چرا ایران بهعنوان «طرف شرور» تصویر میشود؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9👎7👍3
دموکراسی به زبان ساده !
جعفر بخشی بی نیاز
تصور کنید در میان شلوغی یک میدان بزرگ در ایتالیا جوانی با لبخندی بر لب ؛ گوشی تلفن خود را بالا میگیرد و در کنار نخست وزیر کشورش عکس سلفی میگیرد. دو انسانی که همزمان در یک کادر قرار دارند. یکی قدرت را در دست دارد و دیگری شهروندی ست عادی که افتخار پیدا کرده با عالی ترین مسئول کشورش عکس یادگاری بگیرد. اما درست بعد از اینکه صدای کلیک دوربین بلند می شود و تصویر به ثبت و ضبط می رسد لحن پسر تغییر میکند. او نه با عصبانیت و نه با توهین بلکه با آرامشی که از سرِ قطعیت میآید رو به نخست وزیر میکند و میگوید: من در انتخابات به تو رأی نخواهم داد. این جمله ممکن است برای شنوندهای که با مفاهیم سیاسی بزرگ بازی میکند تکان دهنده باشد. شاید بپرسد: اگر او را دوست داری و به مقام او احترام میگذاری چرا نباید به او رأی بدهی؟
پاسخ در همان جمله بعدی پسر نهفته است: چون نگاه و اندیشهی تو را قبول ندارم. این سناریوی ساده ؛ عصاره و جوهر دموکراسی ست. در بسیاری از فرهنگها و تفکرات غیر دموکراتیک ؛ مخالفت با سیاستمدار با دشمن بودن یا بی احترامی یکی انگاشته میشود. در آنجا اگر با حاکم مخالف باشی یعنی به او حمله کردهای. اما دموکراسی دقیقاً همان مرزی ست که بین احترام به جایگاه و مخالفت با عملکرد ترسیم میکند. وقتی پسر میگوید به تو رأی نمیدهم چون اندیشهات را نمیپذیرم در واقع دارد میگوید: من به عنوان یک شهروند مسئولیت آینده جامعه را بر عهده دارم و نمیتوانم اندیشهای را که با ارزشهای من یا منافع جامعه همخوانی ندارد با رأی خود به رسمیت بشناسم. دموکراسی یعنی همین. توانایی این که بتوانیم با کسی سلفی بگیریم ؛ با او دست بدهیم ؛ حتی برایش آرزوی سلامتی بکنیم اما در صندوق رأی با تمام قاطعیت بگوییم: نه. دموکراسی یعنی جدا کردن عاطفه از تصمیم. یعنی یاد گرفتن این که میتوانیم بدون نفرت ؛ مخالف باشیم و بدون خشونت ؛ تغییر ایجاد کنیم. و این یعنی دقیقا بلوغ سیاسی.
#فرهیختگان روزن آگاهی
جعفر بخشی بی نیاز
تصور کنید در میان شلوغی یک میدان بزرگ در ایتالیا جوانی با لبخندی بر لب ؛ گوشی تلفن خود را بالا میگیرد و در کنار نخست وزیر کشورش عکس سلفی میگیرد. دو انسانی که همزمان در یک کادر قرار دارند. یکی قدرت را در دست دارد و دیگری شهروندی ست عادی که افتخار پیدا کرده با عالی ترین مسئول کشورش عکس یادگاری بگیرد. اما درست بعد از اینکه صدای کلیک دوربین بلند می شود و تصویر به ثبت و ضبط می رسد لحن پسر تغییر میکند. او نه با عصبانیت و نه با توهین بلکه با آرامشی که از سرِ قطعیت میآید رو به نخست وزیر میکند و میگوید: من در انتخابات به تو رأی نخواهم داد. این جمله ممکن است برای شنوندهای که با مفاهیم سیاسی بزرگ بازی میکند تکان دهنده باشد. شاید بپرسد: اگر او را دوست داری و به مقام او احترام میگذاری چرا نباید به او رأی بدهی؟
پاسخ در همان جمله بعدی پسر نهفته است: چون نگاه و اندیشهی تو را قبول ندارم. این سناریوی ساده ؛ عصاره و جوهر دموکراسی ست. در بسیاری از فرهنگها و تفکرات غیر دموکراتیک ؛ مخالفت با سیاستمدار با دشمن بودن یا بی احترامی یکی انگاشته میشود. در آنجا اگر با حاکم مخالف باشی یعنی به او حمله کردهای. اما دموکراسی دقیقاً همان مرزی ست که بین احترام به جایگاه و مخالفت با عملکرد ترسیم میکند. وقتی پسر میگوید به تو رأی نمیدهم چون اندیشهات را نمیپذیرم در واقع دارد میگوید: من به عنوان یک شهروند مسئولیت آینده جامعه را بر عهده دارم و نمیتوانم اندیشهای را که با ارزشهای من یا منافع جامعه همخوانی ندارد با رأی خود به رسمیت بشناسم. دموکراسی یعنی همین. توانایی این که بتوانیم با کسی سلفی بگیریم ؛ با او دست بدهیم ؛ حتی برایش آرزوی سلامتی بکنیم اما در صندوق رأی با تمام قاطعیت بگوییم: نه. دموکراسی یعنی جدا کردن عاطفه از تصمیم. یعنی یاد گرفتن این که میتوانیم بدون نفرت ؛ مخالف باشیم و بدون خشونت ؛ تغییر ایجاد کنیم. و این یعنی دقیقا بلوغ سیاسی.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍9❤6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
روایتی متفاوت از تیمسار شهرام رستمی غیر از روایت های رسمی راجع به سرنگون شدن هواپیمای مسافربری
حقیقت سرنگون کردن هواپیمای مسافربری در تیر ۶۷ چیست؟
روایت های رسمی رسانه های داخلی چقدر به واقعیت نزدیک است؟
تقصیر ایران در رخ دادن این حادثه چه بود؟
پاسخ این سوالها از زبان تیمسار خلبان شهرام رستمی جانشین فرمانده ستادکل نیروهای مسلح
#فرهیختگان راهی به رهایی
حقیقت سرنگون کردن هواپیمای مسافربری در تیر ۶۷ چیست؟
روایت های رسمی رسانه های داخلی چقدر به واقعیت نزدیک است؟
تقصیر ایران در رخ دادن این حادثه چه بود؟
پاسخ این سوالها از زبان تیمسار خلبان شهرام رستمی جانشین فرمانده ستادکل نیروهای مسلح
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢3
میان موشک و مذاکره — شکل تازه جنگ در قرن بیستویکم
در ماههای اخیر، تقابل میان آمریکا، ایران و اسرائیل به مرحلهای رسیده که نه میتوان آن را جنگ تمامعیار نامید و نه صلح. موشکها شلیک میشوند، اما مذاکرات ادامه دارند. تهدیدها اعلام میشوند، اما خطوط قرمز جابهجا میشوند. این وضعیت برای بسیاری گیجکننده است؛ چگونه میشود در حالی که بمب میافتد، پشت میز مذاکره نشست؟ پاسخ این است که جنگ در قرن بیستویکم دیگر آن چیزی نیست که تاریخ به ما آموخته است.
آنچه امروز مشاهده میشود نه کاملاً بیسابقه است و نه شبیه جنگهای کلاسیک گذشته. این نوع منازعه را میتوان «جنگ هیبریدیِ کنترلشده» نامید؛ پدیدهای که عمدتاً زاییده تحولات قرن بیستویکم است.
در جنگهای کلاسیک، از جنگهای ایران و روم گرفته تا دو جنگ جهانی، با آغاز جنگ روابط سیاسی تقریباً قطع میشد و هدف، شکست آشکار دشمن از طریق پیروزی نظامی بود. آتشبس معنایی روشن داشت و جنگ و صلح دو وضعیت مجزا محسوب میشدند. اما از اواخر جنگ سرد به بعد، شکل جدیدی از منازعات ظهور کرد که در آن جنگ و دیپلماسی همزمان پیش میروند و آتشبس نه پایان جنگ، بلکه ابزاری برای مدیریت شدت درگیری است.
در تجربه کنونی، چند ویژگی این منازعه را از جنگهای کلاسیک متمایز میکند.
نخست، چندلایه بودن بازیگران. شبکهای از نیروهای نیابتی و متحدان منطقهای بر روند جنگ اثر میگذارند و مسئولیت حملات را مبهم میکنند؛ به گونهای که هر طرف بتواند ادعای پایبندی به آتشبس را داشته باشد.
دوم، استمرار مذاکرات در اوج تنش نظامی. گفتوگوها خود بخشی از میدان نبرد هستند؛ حمله نظامی میتواند برای کسب امتیاز در میز مذاکره انجام شود و مذاکره نیز میتواند فرصتی برای بازسازی و تجدید آرایش نیروها باشد.
سوم، مفهوم جدید آتشبس. آتشبس دیگر به معنای سکوت کامل سلاحها نیست. حملات محدود و عملیات اطلاعاتی لزوماً پایان آتشبس تلقی نمیشوند و هر طرف اقدامات خود را «پاسخ دفاعی» یا «عملیات پیشگیرانه» معرفی میکند تا اصل توافق فرو نپاشد.
چهارم، مدیریت افکار عمومی. هر طرف ناگزیر است دو روایت همزمان ارائه دهد؛ در داخل اقتدار نشان دهد و در عرصه بینالمللی خود را طرفدار صلح معرفی کند. این دوگانگی روایی در جنگهای کلاسیک به این شکل سازمانیافته وجود نداشت.
از منظر تاریخی، دو نمونه به وضعیت کنونی نزدیکترند. مذاکرات آمریکا و ویتنام شمالی در پاریس میان سالهای ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ که در آن بمبارانها و گفتوگوهای دیپلماتیک همزمان ادامه داشت، و جنگ روسیه و اوکراین که کانالهای دیپلماتیک حتی در اوج درگیری بسته نشدند. با این حال وضعیت کنونی پیچیدهتر است؛ چون سه قدرت با منافع متفاوت و شبکهای از نیروهای نیابتی را همزمان مدیریت میکنند.
کلازویتز، نظریهپرداز نظامی قرن نوزدهم، گفت جنگ چیزی جز ادامه سیاست با ابزارهای دیگر نیست. اما امروز جنگ و سیاست دیگر پشت سر هم نمیآیند؛ همزمان و درهم پیش میروند. هدف اصلی نه نابودی دشمن، بلکه کنترل هزینهها و کسب امتیاز است. نظام بینالملل از منطق «جنگ تا پیروزی کامل» به «مدیریت بحران دائمی» رسیده است.
اما این نوع جنگها به کجا میرسند؟ تجربه تاریخی سه سرنوشت نشان میدهد؛ توافقی ناقص که هیچ طرفی از آن راضی نیست، انجماد درگیری مثل شبهجزیره کره که هفت دهه است نه جنگ است نه صلح، یا فرسایش تدریجی که در آن یک طرف نه از طریق شکست نظامی بلکه از طریق تحملناپذیر شدن هزینهها عقب مینشیند. در هر سه حالت برنده مشخصی وجود ندارد؛ هزینهها واقعیاند اما دستاوردها اغلب موقت و مبهم.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان روزن آگاهی
در ماههای اخیر، تقابل میان آمریکا، ایران و اسرائیل به مرحلهای رسیده که نه میتوان آن را جنگ تمامعیار نامید و نه صلح. موشکها شلیک میشوند، اما مذاکرات ادامه دارند. تهدیدها اعلام میشوند، اما خطوط قرمز جابهجا میشوند. این وضعیت برای بسیاری گیجکننده است؛ چگونه میشود در حالی که بمب میافتد، پشت میز مذاکره نشست؟ پاسخ این است که جنگ در قرن بیستویکم دیگر آن چیزی نیست که تاریخ به ما آموخته است.
آنچه امروز مشاهده میشود نه کاملاً بیسابقه است و نه شبیه جنگهای کلاسیک گذشته. این نوع منازعه را میتوان «جنگ هیبریدیِ کنترلشده» نامید؛ پدیدهای که عمدتاً زاییده تحولات قرن بیستویکم است.
در جنگهای کلاسیک، از جنگهای ایران و روم گرفته تا دو جنگ جهانی، با آغاز جنگ روابط سیاسی تقریباً قطع میشد و هدف، شکست آشکار دشمن از طریق پیروزی نظامی بود. آتشبس معنایی روشن داشت و جنگ و صلح دو وضعیت مجزا محسوب میشدند. اما از اواخر جنگ سرد به بعد، شکل جدیدی از منازعات ظهور کرد که در آن جنگ و دیپلماسی همزمان پیش میروند و آتشبس نه پایان جنگ، بلکه ابزاری برای مدیریت شدت درگیری است.
در تجربه کنونی، چند ویژگی این منازعه را از جنگهای کلاسیک متمایز میکند.
نخست، چندلایه بودن بازیگران. شبکهای از نیروهای نیابتی و متحدان منطقهای بر روند جنگ اثر میگذارند و مسئولیت حملات را مبهم میکنند؛ به گونهای که هر طرف بتواند ادعای پایبندی به آتشبس را داشته باشد.
دوم، استمرار مذاکرات در اوج تنش نظامی. گفتوگوها خود بخشی از میدان نبرد هستند؛ حمله نظامی میتواند برای کسب امتیاز در میز مذاکره انجام شود و مذاکره نیز میتواند فرصتی برای بازسازی و تجدید آرایش نیروها باشد.
سوم، مفهوم جدید آتشبس. آتشبس دیگر به معنای سکوت کامل سلاحها نیست. حملات محدود و عملیات اطلاعاتی لزوماً پایان آتشبس تلقی نمیشوند و هر طرف اقدامات خود را «پاسخ دفاعی» یا «عملیات پیشگیرانه» معرفی میکند تا اصل توافق فرو نپاشد.
چهارم، مدیریت افکار عمومی. هر طرف ناگزیر است دو روایت همزمان ارائه دهد؛ در داخل اقتدار نشان دهد و در عرصه بینالمللی خود را طرفدار صلح معرفی کند. این دوگانگی روایی در جنگهای کلاسیک به این شکل سازمانیافته وجود نداشت.
از منظر تاریخی، دو نمونه به وضعیت کنونی نزدیکترند. مذاکرات آمریکا و ویتنام شمالی در پاریس میان سالهای ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ که در آن بمبارانها و گفتوگوهای دیپلماتیک همزمان ادامه داشت، و جنگ روسیه و اوکراین که کانالهای دیپلماتیک حتی در اوج درگیری بسته نشدند. با این حال وضعیت کنونی پیچیدهتر است؛ چون سه قدرت با منافع متفاوت و شبکهای از نیروهای نیابتی را همزمان مدیریت میکنند.
کلازویتز، نظریهپرداز نظامی قرن نوزدهم، گفت جنگ چیزی جز ادامه سیاست با ابزارهای دیگر نیست. اما امروز جنگ و سیاست دیگر پشت سر هم نمیآیند؛ همزمان و درهم پیش میروند. هدف اصلی نه نابودی دشمن، بلکه کنترل هزینهها و کسب امتیاز است. نظام بینالملل از منطق «جنگ تا پیروزی کامل» به «مدیریت بحران دائمی» رسیده است.
اما این نوع جنگها به کجا میرسند؟ تجربه تاریخی سه سرنوشت نشان میدهد؛ توافقی ناقص که هیچ طرفی از آن راضی نیست، انجماد درگیری مثل شبهجزیره کره که هفت دهه است نه جنگ است نه صلح، یا فرسایش تدریجی که در آن یک طرف نه از طریق شکست نظامی بلکه از طریق تحملناپذیر شدن هزینهها عقب مینشیند. در هر سه حالت برنده مشخصی وجود ندارد؛ هزینهها واقعیاند اما دستاوردها اغلب موقت و مبهم.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
🔥2❤1
صدای عقل، ندای معنا
بزرگداشت استاد مصطفی ملکیان
با حضور:
عبدالکریم سروش
سعید حجاریان
مصطفی تاجزاده
مریم نصر اصفهانی
حسین کمالی
ابراهیم سلطانی
حسین کاجی
سروش دباغ
جواد حیدری
یاسر میردامادی
و مصطفی ملکیان
June 13, 2:00 PM EST
شنبه ۱۴۰۵/۰۳/۲۳، ساعت ۲۱:۳۰ به وقت تهران
لینک جلسه در کلابهاوس
https://www.clubhouse.com/i/%D8%B5%D8%AF%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D9%82%D9%84-%D9%86%D8%AF%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D8%B5%D8%B7%D9%81%DB%8C-%D9%85%D9%84%DA%A9%DB%8C%D8%A7%D9%86/uDZY9nvy
لینک جلسه در گوگلمیت
https://www.google.com/url?q=https://meet.google.com/phs-yacj-iou&sa=D&source=calendar&usd=2&usg=AOvVaw3BNIjnGD8GDz7fbSevKHCG
لینک جلسه در یوتیوب
https://www.youtube.com/channel/UChEJTURDqHrYBAWt0MUs2EA
#فرهیختگان روزن آگاهی
بزرگداشت استاد مصطفی ملکیان
با حضور:
عبدالکریم سروش
سعید حجاریان
مصطفی تاجزاده
مریم نصر اصفهانی
حسین کمالی
ابراهیم سلطانی
حسین کاجی
سروش دباغ
جواد حیدری
یاسر میردامادی
و مصطفی ملکیان
June 13, 2:00 PM EST
شنبه ۱۴۰۵/۰۳/۲۳، ساعت ۲۱:۳۰ به وقت تهران
لینک جلسه در کلابهاوس
https://www.clubhouse.com/i/%D8%B5%D8%AF%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D9%82%D9%84-%D9%86%D8%AF%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D8%B5%D8%B7%D9%81%DB%8C-%D9%85%D9%84%DA%A9%DB%8C%D8%A7%D9%86/uDZY9nvy
لینک جلسه در گوگلمیت
https://www.google.com/url?q=https://meet.google.com/phs-yacj-iou&sa=D&source=calendar&usd=2&usg=AOvVaw3BNIjnGD8GDz7fbSevKHCG
لینک جلسه در یوتیوب
https://www.youtube.com/channel/UChEJTURDqHrYBAWt0MUs2EA
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤8
از هوش تجسمیافته تا فناوری مغز-رایانه؛ رشتههای جدید دانشگاهی در چین
بر اساس فهرست بهروزشدهای که وزارت آموزش چین اخیراً منتشر کرده است، شماری از دانشگاههای این کشور رشتههای کارشناسی جدیدی از جمله «هوش تجسمیافته»، «اقتصاد و مدیریت ارتفاع پایین» و «هوش دریایی و فناوریهای بدون سرنشین» را راهاندازی کردهاند تا نیازهای نوظهور صنعتی و راهبردی کشور را پوشش دهند.
در برنامه پانزدهمین طرح پنجساله توسعه اقتصادی و اجتماعی چین برای سالهای 2026 تا 2030 نیز بر گسترش هدفمند پذیرش دانشجو در مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی باکیفیت، بهویژه در حوزههای علوم پایه، مهندسی، کشاورزی و پزشکی تأکید شده است.
متن کامل این خبر را در اینجا بخوانید
#فرهیختگان روزن آگاهی
بر اساس فهرست بهروزشدهای که وزارت آموزش چین اخیراً منتشر کرده است، شماری از دانشگاههای این کشور رشتههای کارشناسی جدیدی از جمله «هوش تجسمیافته»، «اقتصاد و مدیریت ارتفاع پایین» و «هوش دریایی و فناوریهای بدون سرنشین» را راهاندازی کردهاند تا نیازهای نوظهور صنعتی و راهبردی کشور را پوشش دهند.
در برنامه پانزدهمین طرح پنجساله توسعه اقتصادی و اجتماعی چین برای سالهای 2026 تا 2030 نیز بر گسترش هدفمند پذیرش دانشجو در مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی باکیفیت، بهویژه در حوزههای علوم پایه، مهندسی، کشاورزی و پزشکی تأکید شده است.
متن کامل این خبر را در اینجا بخوانید
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3🔥2
باز هم.... ؟!
علی رضا معینی
خبر کوتاه بود، اما سایهاش بلند.
گفتند پژوهشگری از تبار اهل قلم و تأمل، استادی که سالیان عمر خویش را در مدرسه و دانشگاه، در تدریس و تحقیق، در پرسیدن و فهمیدن سپری کرده است، به حبس و جزای نقدی و خلع لباس محکوم شده است.(حجة الاسلام عبدالرحیم سلیمانی حفظه الله).
خبر در چند سطر پایان یافت، اما در ذهن و دل من آغاز شد؛ آغاز اندوهی عمیق و تأملی دراز.
نخست باور نکردم. سپس اندوهگین شدم. و آنگاه که بیشتر اندیشیدم، نگرانی جای اندوه را گرفت. زیرا مسئله تنها یک شخص نیست؛ مسئله نسبت ما با اندیشه است، نسبت ما با پرسش است، نسبت ما با حقیقت است.
حقیقت را با برهان میتوان پاس داشت، نه با مجازات. عقیده را با استدلال میتوان استوار کرد، نه با تهدید. و ایمان را با فهم میتوان ژرفا بخشید، نه با محدود کردن میدان تحقیق.
از همین رو، با صراحت و بدون هیچ ابهامی، این حکم را مایه تأسف میدانم و خواهان تجدیدنظر جدی و جبران این خطا هستم.
چرا؟
زیرا هر مجازاتی هنگامی مشروعیت اخلاقی مییابد که میان جرم و کیفر تناسبی معقول برقرار باشد. اما پیش از آن باید پرسید: آیا اساساً آنچه رخ داده، از سنخ جرم بوده است یا از سنخ اندیشه؟ از قلمرو بزه بوده است یا از قلمرو بحث و تحقیق؟
اگر سخنی نادرست گفته شده است، پاسخ آن استدلال است. اگر تحلیلی خطا بوده است، پاسخ آن نقد علمی است. اگر نظریهای سست بوده است، پاسخ آن نظریهای نیرومندتر است. زندان را برای اندیشه آفریدهاند یا برای جرم؟ و اگر مرز میان این دو فرو ریزد، امنیت فکری جامعه نیز فرو خواهد ریخت.
بیم من از آن است که در پس چنین احکامی، پیامی ناگفته به جامعه علمی و حوزوی ارسال شود؛ پیامی که مضمون آن این باشد: «در پرسیدن محتاط باشید، در اندیشیدن مرزهای نادیدنی را رعایت کنید و به برخی قلمروها نزدیک نشوید.»
اما تمدنها با احتیاطهای فکری بزرگ نشدهاند. تاریخ دانش، تاریخ جرأتهای معرفتی است. هر گامی که بشر به سوی فهمی تازه برداشته، نخست در هیأت یک پرسش ظاهر شده است. اگر قرار بود هر پرسش نامتعارف به سوءظن نگریسته شود، امروز نه فلسفهای در کار بود، نه علمی، نه فقهی و نه کلامی.
گسترش بیحد و حصر قلمرو مقدسات نیز خطری دیگر است. مقدسات، هنگامی حرمت خود را حفظ میکنند که جایگاهشان روشن و معقول باشد. اما هنگامی که دایره امور ممنوع از پرسش روزبهروز گستردهتر شود، نتیجه آن تقدیس حقیقت نیست؛ تعطیل تحقیق است.
آنچه از پرسش میگریزد، حقیقت نیست؛ تصور ما از حقیقت است.
ایمانی که از سؤال بلرزد، پیش از سؤال نیز استوار نبوده است. باورهایی که برای بقا به حمایت حکم و مجازات نیازمند باشند، پیش از هر چیز نیازمند بازاندیشیاند.
بیش از همه نگران حوزههای علمیه و دانشگاهها هستم. زیرا زیان اصلی چنین رویکردهایی متوجه آنان است. طلبه جوان میآموزد که برخی پرسشها را حتی در ذهن خویش نیز طرح نکند. دانشجوی جوان میآموزد که گاه سکوت از صداقت سودمندتر است. پژوهشگر درمییابد که امنیت شغلی و اجتماعی او ممکن است در گرو نگفتن باشد، نه در گرو جستوجوی حقیقت.
و این آغاز افول است.
جامعهای که پژوهشگرانش از بیان یافتههای خود بیم داشته باشند، اندکاندک قدرت اصلاح خویش را از دست میدهد. جامعهای که در آن هزینه پرسیدن از پاداش فهمیدن بیشتر باشد، به تدریج از درون تهی میشود.
میان درد و درک نسبتی دیرینه است؛ اما اگر درک را مجازات کنیم، تنها درد باقی خواهد ماند. میان خاموشی و خروش نیز پیوندی پنهان برقرار است؛ هرچه صداهای معتدل و عقلانی بیشتر خاموش شوند، میدان برای هیاهو و افراط گشودهتر خواهد شد.
از این رو، این نامه نه فقط اعتراضی به یک حکم، بلکه هشداری نسبت به یک روند است.
از مسئولان امر میخواهم با شجاعت اخلاقی و دوراندیشی تاریخی، در این حکم تجدیدنظر کنند. تجدیدنظر نشانه ضعف نیست؛ نشانه بلوغ است. بازنگری در تصمیمات، اعتراف به خطا نیست؛ احترام به عدالت است. هیچ دستگاهی با اصلاح اشتباهات خود کوچک نمیشود؛ بلکه بزرگتر و معتبرتر میشود.
امروز فرصت آن است که نشان داده شود عدالت، اسیر تعصب نیست؛ و قانون، رقیب آزادی اندیشه نیست.
امید آن دارم که این حکم مورد بازبینی قرار گیرد و حقی که ممکن است در غوغای داوریهای شتابزده نادیده مانده باشد، دوباره دیده شود. زیرا خسارت یک حکم ناعادلانه تنها متوجه یک فرد نیست؛ اعتماد عمومی، امنیت فکری و سرمایه فرهنگی یک جامعه نیز از آن آسیب میبیند.
در پایان، سخنم نه از سر خشم، بلکه از سر دلسوزی است؛ نه از سر دشمنی، بلکه از سر دغدغهای دیرینه برای سرنوشت اندیشه در این سرزمین.
سرزمینی که بیش از هر زمان دیگر، به گفتوگو نیاز دارد نه حذف؛ به استدلال نیاز دارد نه ارعاب؛ به فهم نیاز دارد نه هراس.
و حقیقت، چنان که همیشه بوده است، در روشنایی آزادی بهتر دیده میشود تا در سایه ترس.
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی رضا معینی
خبر کوتاه بود، اما سایهاش بلند.
گفتند پژوهشگری از تبار اهل قلم و تأمل، استادی که سالیان عمر خویش را در مدرسه و دانشگاه، در تدریس و تحقیق، در پرسیدن و فهمیدن سپری کرده است، به حبس و جزای نقدی و خلع لباس محکوم شده است.(حجة الاسلام عبدالرحیم سلیمانی حفظه الله).
خبر در چند سطر پایان یافت، اما در ذهن و دل من آغاز شد؛ آغاز اندوهی عمیق و تأملی دراز.
نخست باور نکردم. سپس اندوهگین شدم. و آنگاه که بیشتر اندیشیدم، نگرانی جای اندوه را گرفت. زیرا مسئله تنها یک شخص نیست؛ مسئله نسبت ما با اندیشه است، نسبت ما با پرسش است، نسبت ما با حقیقت است.
حقیقت را با برهان میتوان پاس داشت، نه با مجازات. عقیده را با استدلال میتوان استوار کرد، نه با تهدید. و ایمان را با فهم میتوان ژرفا بخشید، نه با محدود کردن میدان تحقیق.
از همین رو، با صراحت و بدون هیچ ابهامی، این حکم را مایه تأسف میدانم و خواهان تجدیدنظر جدی و جبران این خطا هستم.
چرا؟
زیرا هر مجازاتی هنگامی مشروعیت اخلاقی مییابد که میان جرم و کیفر تناسبی معقول برقرار باشد. اما پیش از آن باید پرسید: آیا اساساً آنچه رخ داده، از سنخ جرم بوده است یا از سنخ اندیشه؟ از قلمرو بزه بوده است یا از قلمرو بحث و تحقیق؟
اگر سخنی نادرست گفته شده است، پاسخ آن استدلال است. اگر تحلیلی خطا بوده است، پاسخ آن نقد علمی است. اگر نظریهای سست بوده است، پاسخ آن نظریهای نیرومندتر است. زندان را برای اندیشه آفریدهاند یا برای جرم؟ و اگر مرز میان این دو فرو ریزد، امنیت فکری جامعه نیز فرو خواهد ریخت.
بیم من از آن است که در پس چنین احکامی، پیامی ناگفته به جامعه علمی و حوزوی ارسال شود؛ پیامی که مضمون آن این باشد: «در پرسیدن محتاط باشید، در اندیشیدن مرزهای نادیدنی را رعایت کنید و به برخی قلمروها نزدیک نشوید.»
اما تمدنها با احتیاطهای فکری بزرگ نشدهاند. تاریخ دانش، تاریخ جرأتهای معرفتی است. هر گامی که بشر به سوی فهمی تازه برداشته، نخست در هیأت یک پرسش ظاهر شده است. اگر قرار بود هر پرسش نامتعارف به سوءظن نگریسته شود، امروز نه فلسفهای در کار بود، نه علمی، نه فقهی و نه کلامی.
گسترش بیحد و حصر قلمرو مقدسات نیز خطری دیگر است. مقدسات، هنگامی حرمت خود را حفظ میکنند که جایگاهشان روشن و معقول باشد. اما هنگامی که دایره امور ممنوع از پرسش روزبهروز گستردهتر شود، نتیجه آن تقدیس حقیقت نیست؛ تعطیل تحقیق است.
آنچه از پرسش میگریزد، حقیقت نیست؛ تصور ما از حقیقت است.
ایمانی که از سؤال بلرزد، پیش از سؤال نیز استوار نبوده است. باورهایی که برای بقا به حمایت حکم و مجازات نیازمند باشند، پیش از هر چیز نیازمند بازاندیشیاند.
بیش از همه نگران حوزههای علمیه و دانشگاهها هستم. زیرا زیان اصلی چنین رویکردهایی متوجه آنان است. طلبه جوان میآموزد که برخی پرسشها را حتی در ذهن خویش نیز طرح نکند. دانشجوی جوان میآموزد که گاه سکوت از صداقت سودمندتر است. پژوهشگر درمییابد که امنیت شغلی و اجتماعی او ممکن است در گرو نگفتن باشد، نه در گرو جستوجوی حقیقت.
و این آغاز افول است.
جامعهای که پژوهشگرانش از بیان یافتههای خود بیم داشته باشند، اندکاندک قدرت اصلاح خویش را از دست میدهد. جامعهای که در آن هزینه پرسیدن از پاداش فهمیدن بیشتر باشد، به تدریج از درون تهی میشود.
میان درد و درک نسبتی دیرینه است؛ اما اگر درک را مجازات کنیم، تنها درد باقی خواهد ماند. میان خاموشی و خروش نیز پیوندی پنهان برقرار است؛ هرچه صداهای معتدل و عقلانی بیشتر خاموش شوند، میدان برای هیاهو و افراط گشودهتر خواهد شد.
از این رو، این نامه نه فقط اعتراضی به یک حکم، بلکه هشداری نسبت به یک روند است.
از مسئولان امر میخواهم با شجاعت اخلاقی و دوراندیشی تاریخی، در این حکم تجدیدنظر کنند. تجدیدنظر نشانه ضعف نیست؛ نشانه بلوغ است. بازنگری در تصمیمات، اعتراف به خطا نیست؛ احترام به عدالت است. هیچ دستگاهی با اصلاح اشتباهات خود کوچک نمیشود؛ بلکه بزرگتر و معتبرتر میشود.
امروز فرصت آن است که نشان داده شود عدالت، اسیر تعصب نیست؛ و قانون، رقیب آزادی اندیشه نیست.
امید آن دارم که این حکم مورد بازبینی قرار گیرد و حقی که ممکن است در غوغای داوریهای شتابزده نادیده مانده باشد، دوباره دیده شود. زیرا خسارت یک حکم ناعادلانه تنها متوجه یک فرد نیست؛ اعتماد عمومی، امنیت فکری و سرمایه فرهنگی یک جامعه نیز از آن آسیب میبیند.
در پایان، سخنم نه از سر خشم، بلکه از سر دلسوزی است؛ نه از سر دشمنی، بلکه از سر دغدغهای دیرینه برای سرنوشت اندیشه در این سرزمین.
سرزمینی که بیش از هر زمان دیگر، به گفتوگو نیاز دارد نه حذف؛ به استدلال نیاز دارد نه ارعاب؛ به فهم نیاز دارد نه هراس.
و حقیقت، چنان که همیشه بوده است، در روشنایی آزادی بهتر دیده میشود تا در سایه ترس.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍16❤2