Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔻شورش در مکزیک در آستانه افتتاحیه جام جهانی ۲٠۲۶
یک روز به بازی افتتاحیه جام جهانی ۲٠۲۶، معلمان معترض مکزیکی برای چهارمین بار اعتصاب گستردهای به خاطر کم بودن دستمزدشان به راه انداختند و اینبار تا ورزشگاه میزبان افتتاحیه رفتند. اعتراضات تا جایی شدید بود که ارتش مکزیک مجبور شد وارد عمل شود و این ورزشگاه را از دست معترضان نجات داد!
#فرهیختگان راهی به رهایی
یک روز به بازی افتتاحیه جام جهانی ۲٠۲۶، معلمان معترض مکزیکی برای چهارمین بار اعتصاب گستردهای به خاطر کم بودن دستمزدشان به راه انداختند و اینبار تا ورزشگاه میزبان افتتاحیه رفتند. اعتراضات تا جایی شدید بود که ارتش مکزیک مجبور شد وارد عمل شود و این ورزشگاه را از دست معترضان نجات داد!
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6🤔2👎1
یادنامه_پانزدهمین_سالگرد_مهندس_عزتالله_سحابی،_هدی_صابر_و_هاله_سحابی.pdf
21.7 MB
یادنامهی پانزدهمین سالگرد پرواز مهندس عزتالله سحابی، هاله سحابی و هدى صابر
خرداد ۱۴۰۵
پروندهی ویژهی «خشونت و مقاومت»
با آثار و گفتارهایی از:
اکرم مصباحی، الهام شهسوار زاده، پروین فهیمی، جلال یوسفی، حسن یوسفی اشکوری، رضا حسنی ، سعید درودی، سعید مدنی، سمانه گلاب، سیدحسین موسوی، علی اکبر بیدقی ، علی حاجی قاسمی، علیرضا رجایی، فاطمه گوارایی ، فیروزه صابر، کمال اطهاری، لطف اله میثمی، محمدجواد غلامرضا کاشی، محمد حیدرزاده، محمد کریمی، مصطفی محب کیا، مهدی غنی ، مهدی فخرزاده ،مهدیه گلرو، مینو مرتاضی، یحیی شامخی و ... .
#فرهیختگان راهی به رهایی
خرداد ۱۴۰۵
پروندهی ویژهی «خشونت و مقاومت»
با آثار و گفتارهایی از:
اکرم مصباحی، الهام شهسوار زاده، پروین فهیمی، جلال یوسفی، حسن یوسفی اشکوری، رضا حسنی ، سعید درودی، سعید مدنی، سمانه گلاب، سیدحسین موسوی، علی اکبر بیدقی ، علی حاجی قاسمی، علیرضا رجایی، فاطمه گوارایی ، فیروزه صابر، کمال اطهاری، لطف اله میثمی، محمدجواد غلامرضا کاشی، محمد حیدرزاده، محمد کریمی، مصطفی محب کیا، مهدی غنی ، مهدی فخرزاده ،مهدیه گلرو، مینو مرتاضی، یحیی شامخی و ... .
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4
عاطفه طیه، سنگ و شکوفه، تهران، نشر سنگلچ، ۱۴۷ص، ۱۴۰۴.
قبلاً تعدادی از شعرهای خانم عاطفه طیه را خوانده بودم و از تسلط ایشان بر وزن و بلاغت شعر کهن فارسی آگاهی داشتم. چند سال پیش که برای پژوهشی عروضی به شاهدی با کلمهای خاص، آن هم در وزنی شاذ و نادر نیاز داشتم، از ایشان کمک خواستم، و شعری که او سرود چنان روان و زیبا از آب درآمد که هرکس آن را میخواند باور نمیکرد نخستین نمونه در نوع خودش در شعر فارسی بوده باشد. همیشه منتظر بودم دفتری از اشعار ایشان منتشر شود تا رسماً به سلک شاعران بپیوندد و امکان بررسی سیر تحول شعرش و نیز مقایسهٔ اشعارش با اشعار شاعران دیگران فراهم آید که چنین شد و مجموعهٔ حاضر انتشار یافت.
این مجموعه مشتمل است بر اشعاری که او در فاصلهٔ سالهای ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۴ در قالبهای گوناگون سروده و آنها را در سه بخش «غزل و قطعه» و «چهارپاره» و «رباعیها»، و در هر بخش به ترتیب زمانی از جدید به قدیم، گرد آورده است.
شاعران زن را در شعر معاصر فارسی میتوان به سه دسته تقسیم کرد، اول آنها که هیچ نشانی از جنسیت در شعرشان یافت نمیشود، مانند پروین اعتصامی؛ دوم شاعرانی که تعمد دارند به هر طریق زن بودن خود را نشان بدهند و بنده ترجیح میدهم نام هیچیک از آنان را به عنوان مثال در اینجا ذکر نکنم؛ و سوم شاعرانی که هیچ اصراری به نمایش جنسیت خود ندارند اما فضا و لحن شعرشان فریاد میزند که شاعر زن است، مانند فروغ فرخزاد و سیمین بهبهانی. عاطفه طیه آشکارا به گروه سوم تعلق دارد و همین امر بر جذابیت شعر و قدرت آشنایی زدایی کلام او افزوده است.
مقایسهٔ شعر عاطفه با شعر سیمین (تا پیش از «خطی ز سرعت و از آتش» ۱۳۶۰) و شعر فروغ ( تا پیش از «تولدی دیگر» ۱۳۴۱) بهروشنی نشان میدهد که دانش ادبی و برخورداری او از اوزان و بلاغت قدیم، به مراتب بیش از سواد و تسلط ادبی سیمین و فروغ است. اما مقایسهٔ شعر عاطفه طیه با دفترهای بعدی سیمین و فروغ دستکم برای بنده مقدور نیست، زیرا سیمین و فروغ در آثار بعدی خود به شیوهٔ بیان منحصربفردی دست یافتند که هیچ سابقهای در شعر فارسی نداشت و همین امر، کار مقایسهٔ آن اشعار را با این اشعار عاطفه طیه دشوار میسازد.
باری شعر کهن عاطفه بسیار محکمتر و زیباتر از شعر کهن سیمین و فروغ است، و بنده یقین دارم اگر او به کار پژوهش در یافتن شیوهٔ بیان خاص خود ادامه دهد، فصل جدیدی را به دفتر شعر معاصر فارسی اضافه خواهد کرد. بی صبرانه منتظر دفتر دوم اشعار او هستم.
امید طبیبزاده
#فرهیختگان راهی به رهایی
قبلاً تعدادی از شعرهای خانم عاطفه طیه را خوانده بودم و از تسلط ایشان بر وزن و بلاغت شعر کهن فارسی آگاهی داشتم. چند سال پیش که برای پژوهشی عروضی به شاهدی با کلمهای خاص، آن هم در وزنی شاذ و نادر نیاز داشتم، از ایشان کمک خواستم، و شعری که او سرود چنان روان و زیبا از آب درآمد که هرکس آن را میخواند باور نمیکرد نخستین نمونه در نوع خودش در شعر فارسی بوده باشد. همیشه منتظر بودم دفتری از اشعار ایشان منتشر شود تا رسماً به سلک شاعران بپیوندد و امکان بررسی سیر تحول شعرش و نیز مقایسهٔ اشعارش با اشعار شاعران دیگران فراهم آید که چنین شد و مجموعهٔ حاضر انتشار یافت.
این مجموعه مشتمل است بر اشعاری که او در فاصلهٔ سالهای ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۴ در قالبهای گوناگون سروده و آنها را در سه بخش «غزل و قطعه» و «چهارپاره» و «رباعیها»، و در هر بخش به ترتیب زمانی از جدید به قدیم، گرد آورده است.
شاعران زن را در شعر معاصر فارسی میتوان به سه دسته تقسیم کرد، اول آنها که هیچ نشانی از جنسیت در شعرشان یافت نمیشود، مانند پروین اعتصامی؛ دوم شاعرانی که تعمد دارند به هر طریق زن بودن خود را نشان بدهند و بنده ترجیح میدهم نام هیچیک از آنان را به عنوان مثال در اینجا ذکر نکنم؛ و سوم شاعرانی که هیچ اصراری به نمایش جنسیت خود ندارند اما فضا و لحن شعرشان فریاد میزند که شاعر زن است، مانند فروغ فرخزاد و سیمین بهبهانی. عاطفه طیه آشکارا به گروه سوم تعلق دارد و همین امر بر جذابیت شعر و قدرت آشنایی زدایی کلام او افزوده است.
مقایسهٔ شعر عاطفه با شعر سیمین (تا پیش از «خطی ز سرعت و از آتش» ۱۳۶۰) و شعر فروغ ( تا پیش از «تولدی دیگر» ۱۳۴۱) بهروشنی نشان میدهد که دانش ادبی و برخورداری او از اوزان و بلاغت قدیم، به مراتب بیش از سواد و تسلط ادبی سیمین و فروغ است. اما مقایسهٔ شعر عاطفه طیه با دفترهای بعدی سیمین و فروغ دستکم برای بنده مقدور نیست، زیرا سیمین و فروغ در آثار بعدی خود به شیوهٔ بیان منحصربفردی دست یافتند که هیچ سابقهای در شعر فارسی نداشت و همین امر، کار مقایسهٔ آن اشعار را با این اشعار عاطفه طیه دشوار میسازد.
باری شعر کهن عاطفه بسیار محکمتر و زیباتر از شعر کهن سیمین و فروغ است، و بنده یقین دارم اگر او به کار پژوهش در یافتن شیوهٔ بیان خاص خود ادامه دهد، فصل جدیدی را به دفتر شعر معاصر فارسی اضافه خواهد کرد. بی صبرانه منتظر دفتر دوم اشعار او هستم.
امید طبیبزاده
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤15
ترانه یلدا
علی دهباشی
تیماردار فرهنگ زنده شهر ما و امیر بخارا
كانال «مجله بخارا» با عكسی از تابلوی كوچه بخارا در پروفایلش، سالهاست مثل ساعت كار میكند و خبررسان جلساتی است كه علی دهباشی مرتب و منظم، یك تنه و بدون وقفه برگزار میكند تا هر كه تشنه فرهنگ ایران زمین است به مكان جلسه برود یا فیلم جلسه را در آپارات ببیند و زندگیاش رنگین شود. برای بسیاری از فرهیختگان ایران زمین، بخارا قطب و مرجعی یگانه است و میتوان به آسانی ادعا كرد كه علی دهباشی در طول سالهای بعد از انقلاب تنها كسی است كه به تنهایی توانسته جامعه فرهنگی تهران و حتی ایران را به شیوه خود، زنده و فعال نگه دارد. امروز در وضعیتی كه تمام بودجههای فرهنگی دولتی صرف امور متفرقه و عمومی و مسجد و میدان میشوند و تمام آنها كه آرام تلاش میكنند محجوبانه در هجر و سایه قرار میگیرند، توسط علی دهباشی و بخارایش به عموم معرفی میشوند. البته تمام نامآوران صحنههای هنر و ادبیات، علم و فرهنگ، جامعه و محیطزیست و غیره و غیره در ایران و جهان نیز در طول دههها توسط بخارا به فارسیزبانان معرفی شدهاند. بیهیچ تبعیض و با سخاوتمندی تمام. بعضیها در این جهان وجود خود را در انعكاس وسیع فرهنگِ پرورده توسط تعداد بیشماری از دیگران، در آسمان یا در آینه دریای لایتناهی میبینند. علی دهباشی یكی از این افراد است. او خود دست به قلم دارد و مینویسد و به فرهنگ ایران زمین احاطه دارد. اما بیشتر مایل است به معرفی كل حركات یك فرهنگ منسجم دیرین و شگفت بپردازد تا به یكی، دو گوشه آن و همین نگاه كلنگر و فراگیر است كه از دهباشی موجودی یگانه میسازد. برای او پرداختن به عمق شعر شكسپیر از طریق معرفی كتاب با معرفی بهزاد، شاه نگارگری ایران یا معرفی كسی كه به قله اورست صعود كرده و دیگران برایش كتاب نوشتهاند، فرقی به لحاظ ارزشی ندارد. نگاه او از ایران تا دوردستها و خارج از مرزهای تنگ رسمی ادامه دارد و نویسندگان و مترجمان میدانند كتابشان را به دست چه كسی بسپارند تا حق مطلب ادا شود؛ مجلس فاخر و پر جمعیت باشد و همه با خاطراتی خوب به آن رویداد فكر كنند. كار اصلی دهباشی از ابتدا انتشار مجله بخارا بوده است. اما جلسات «شبهای بخارا» حضوری و پرجمعیت، كیفیت دیگری دارد. مینویسد: یكصد و هفتاد و چهارمین شماره مجله بخارا با تصویری از دكتر مهرداد بهار روی جلد در ۴۸۰ صفحه منتشر شد و از صبح روز شنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۴۰۵ در كتابفروشیها در دسترس است. بعد نام دانه به دانه نویسندگان این شماره... ژاله آموزگار و ۳۰ نفر دیگر و سپس آنها كه در بخش یادنامه بهار نوشتهاند را میآورد. این جدیت، دقت و حوصله تنها از علی دهباشی برمیآید. كیست كه یك مجله را ۳۰ سال به تنهایی دربیاورد و آه برنیاورد. از قیمت كاغذ تا زحمت گردآوری متون، از تمام كارهای فنی تا چاپ و پخش. از هزینهها هیچ نمیگویم كه خبر ندارم و خدا میداند علی دهباشی چگونه ذره ذره این خرجها را میكند تا این رودخانه خروشان همیشه در جریان باشد. البته علی دهباشی تیم كوچكی دارد كه با علاقه از همه این جلسات عكس و فیلم و مستندات تهیه میكنند یا از مستندهای دیگران برای معرفی بهتر موضوع مورد بحث در جلسه استفاده میكنند. مثلا تكه كوتاهی از مستند فردوسی و مردم، به كارگردانی حسین ترابی در سال ۱۳۵۵، برای شب سپهر فرهنگی فردوسی و گرامیداشت شاعر حماسیمان به نمایش در میآید. دهباشی شب و روز نمیشناسد. فقط ۹۵۰ شب بخارا در طول سالیان دراز... در یك ماه اخیر: شب كمالالدین بهزاد، شب شعر ویلیام شكسپیر، شب سپهر فرهنگی شاهنامه و... همه پشت سر هم و بیهیچ تعصب تا ترجیحی... از قدیم پنجشنبه صبحهای بخارا را داشت و بعد عصر یكشنبههای بخارا... عصر چهارشنبههای بخارا... عصر سهشنبههای بخارا. هر كتابی كه با هزار زحمت در میآید، هر شماره مجلهای كه در شهر منتشر میشود، دهباشی رونمایی و معرفیاش میكند: درهم تنیدگی جنگ و تجارت، مجله صنوبر برای دوستداران محیط زیست، كتاب هنر معماری هند و ایران، یادداشتهای هوشنگ سیحون... فرقی نمیكند كجا. در سالنهای بزرگ خانه هنرمندان یا خانه اندیشمندان علوم انسانی قدیم، در شهر كتاب نیاوران یا در باغچه فرهنگان یا در خانه كتاب دبا، در باغچه نشر نظر یا در باغچه بزرگ كافه ستاره اسكندری در كوچه خیابان وصال، در حیاط انجمن فلسفه و حكمت در خیابان هانری كربن، در ساختمان جدید بلدیه در میدان توپخانه و البته در فرهنگسراهای سرتاسر تهران ... این مكانهای زیبای فرهنگی اگر رویدادهای علی دهباشی در آنها برگزار نمیشد، آیا اینچنین به مكان- خاطره یا مكان- رویداد تبدیل میشدند تا اینچنین به عنوان مكانی محبوب و یگانه در خاطر ما دوستداران تهران برجا بمانند؟
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی دهباشی
تیماردار فرهنگ زنده شهر ما و امیر بخارا
كانال «مجله بخارا» با عكسی از تابلوی كوچه بخارا در پروفایلش، سالهاست مثل ساعت كار میكند و خبررسان جلساتی است كه علی دهباشی مرتب و منظم، یك تنه و بدون وقفه برگزار میكند تا هر كه تشنه فرهنگ ایران زمین است به مكان جلسه برود یا فیلم جلسه را در آپارات ببیند و زندگیاش رنگین شود. برای بسیاری از فرهیختگان ایران زمین، بخارا قطب و مرجعی یگانه است و میتوان به آسانی ادعا كرد كه علی دهباشی در طول سالهای بعد از انقلاب تنها كسی است كه به تنهایی توانسته جامعه فرهنگی تهران و حتی ایران را به شیوه خود، زنده و فعال نگه دارد. امروز در وضعیتی كه تمام بودجههای فرهنگی دولتی صرف امور متفرقه و عمومی و مسجد و میدان میشوند و تمام آنها كه آرام تلاش میكنند محجوبانه در هجر و سایه قرار میگیرند، توسط علی دهباشی و بخارایش به عموم معرفی میشوند. البته تمام نامآوران صحنههای هنر و ادبیات، علم و فرهنگ، جامعه و محیطزیست و غیره و غیره در ایران و جهان نیز در طول دههها توسط بخارا به فارسیزبانان معرفی شدهاند. بیهیچ تبعیض و با سخاوتمندی تمام. بعضیها در این جهان وجود خود را در انعكاس وسیع فرهنگِ پرورده توسط تعداد بیشماری از دیگران، در آسمان یا در آینه دریای لایتناهی میبینند. علی دهباشی یكی از این افراد است. او خود دست به قلم دارد و مینویسد و به فرهنگ ایران زمین احاطه دارد. اما بیشتر مایل است به معرفی كل حركات یك فرهنگ منسجم دیرین و شگفت بپردازد تا به یكی، دو گوشه آن و همین نگاه كلنگر و فراگیر است كه از دهباشی موجودی یگانه میسازد. برای او پرداختن به عمق شعر شكسپیر از طریق معرفی كتاب با معرفی بهزاد، شاه نگارگری ایران یا معرفی كسی كه به قله اورست صعود كرده و دیگران برایش كتاب نوشتهاند، فرقی به لحاظ ارزشی ندارد. نگاه او از ایران تا دوردستها و خارج از مرزهای تنگ رسمی ادامه دارد و نویسندگان و مترجمان میدانند كتابشان را به دست چه كسی بسپارند تا حق مطلب ادا شود؛ مجلس فاخر و پر جمعیت باشد و همه با خاطراتی خوب به آن رویداد فكر كنند. كار اصلی دهباشی از ابتدا انتشار مجله بخارا بوده است. اما جلسات «شبهای بخارا» حضوری و پرجمعیت، كیفیت دیگری دارد. مینویسد: یكصد و هفتاد و چهارمین شماره مجله بخارا با تصویری از دكتر مهرداد بهار روی جلد در ۴۸۰ صفحه منتشر شد و از صبح روز شنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۴۰۵ در كتابفروشیها در دسترس است. بعد نام دانه به دانه نویسندگان این شماره... ژاله آموزگار و ۳۰ نفر دیگر و سپس آنها كه در بخش یادنامه بهار نوشتهاند را میآورد. این جدیت، دقت و حوصله تنها از علی دهباشی برمیآید. كیست كه یك مجله را ۳۰ سال به تنهایی دربیاورد و آه برنیاورد. از قیمت كاغذ تا زحمت گردآوری متون، از تمام كارهای فنی تا چاپ و پخش. از هزینهها هیچ نمیگویم كه خبر ندارم و خدا میداند علی دهباشی چگونه ذره ذره این خرجها را میكند تا این رودخانه خروشان همیشه در جریان باشد. البته علی دهباشی تیم كوچكی دارد كه با علاقه از همه این جلسات عكس و فیلم و مستندات تهیه میكنند یا از مستندهای دیگران برای معرفی بهتر موضوع مورد بحث در جلسه استفاده میكنند. مثلا تكه كوتاهی از مستند فردوسی و مردم، به كارگردانی حسین ترابی در سال ۱۳۵۵، برای شب سپهر فرهنگی فردوسی و گرامیداشت شاعر حماسیمان به نمایش در میآید. دهباشی شب و روز نمیشناسد. فقط ۹۵۰ شب بخارا در طول سالیان دراز... در یك ماه اخیر: شب كمالالدین بهزاد، شب شعر ویلیام شكسپیر، شب سپهر فرهنگی شاهنامه و... همه پشت سر هم و بیهیچ تعصب تا ترجیحی... از قدیم پنجشنبه صبحهای بخارا را داشت و بعد عصر یكشنبههای بخارا... عصر چهارشنبههای بخارا... عصر سهشنبههای بخارا. هر كتابی كه با هزار زحمت در میآید، هر شماره مجلهای كه در شهر منتشر میشود، دهباشی رونمایی و معرفیاش میكند: درهم تنیدگی جنگ و تجارت، مجله صنوبر برای دوستداران محیط زیست، كتاب هنر معماری هند و ایران، یادداشتهای هوشنگ سیحون... فرقی نمیكند كجا. در سالنهای بزرگ خانه هنرمندان یا خانه اندیشمندان علوم انسانی قدیم، در شهر كتاب نیاوران یا در باغچه فرهنگان یا در خانه كتاب دبا، در باغچه نشر نظر یا در باغچه بزرگ كافه ستاره اسكندری در كوچه خیابان وصال، در حیاط انجمن فلسفه و حكمت در خیابان هانری كربن، در ساختمان جدید بلدیه در میدان توپخانه و البته در فرهنگسراهای سرتاسر تهران ... این مكانهای زیبای فرهنگی اگر رویدادهای علی دهباشی در آنها برگزار نمیشد، آیا اینچنین به مكان- خاطره یا مكان- رویداد تبدیل میشدند تا اینچنین به عنوان مكانی محبوب و یگانه در خاطر ما دوستداران تهران برجا بمانند؟
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤10🤬1
👆👆👆
از دكتر داریوش شایگان تا دكتر محمدعلی موحد، از شهریار عدل تا شاهرخ مسكوب، از پری صابری تا صدها نخبه برجسته هنر و ادب ایران زمین. وقتی صحبت از معماری است پژوهشگران توانای معماری چون بیژن شافعی و سام گیو راد. هنگامی كه او شب عبدالوهاب شهیدی را برگزار كرد، تازه خیلیها متوجه شدند شهیدی هنوز زنده است. وقتی دهها شب برای شاهنامه برگزار میكند تمام كسانی كه شاهنامه را به قصه درآوردهاند، برای كودكان و نوجوانان نوشتهاند، از جغرافیایش جستهاند، داستانهای ویژه آن را بركشیدهاند و عجم را بدین پارسی زنده كردهاند و بعد كسانی مانند جلال خالقیمطلق كه خود شعرها را برای مجلس میخوانند... فرصت مییابند آنطور كه میخواهند از فردوسی بگویند. هر یك به شیوه خود. در كنار همه این فعالیتها، علی دهباشی با انتشار مجله سمرقند، تنها ناشر آثار نویسندگان تاجیكستان و افغانستان است. این جلسات بخارا، همه بینظیر و تكرارنشدنی... همه حاصل حضور صدها نفر سخنران و هزاران مخاطب... همه به همت علی دهباشی كه گردشان میآورد. این كیفیت بیشك حاصل نزدیك به نیم قرن كار مستمر و صبورانه او است. او خوشسلیقه و پر از جان و جوهر زندگی است. روز اول ماه مه، ۱۱ اردیبهشت، عكس دسته گلی از صدها گل موگه (به فارسی گل برف یا زنبق دره) را روی كانال مجله بخارا میگذارد و چنین مینویسد: امروز اول ماه مه و روز هدیه دادن موگه است. این رسم در فرانسه از رنسانس و دوران شارل نهم بنا شد. باغبان او برای نخستینبار گل موگه را پرورش داد و شاه آن را به بانوان دربار هدیه داد و رسم برجا ماند.
نقل از: روزنامه «اعتماد»، سهشنبه نوزدهم خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
از دكتر داریوش شایگان تا دكتر محمدعلی موحد، از شهریار عدل تا شاهرخ مسكوب، از پری صابری تا صدها نخبه برجسته هنر و ادب ایران زمین. وقتی صحبت از معماری است پژوهشگران توانای معماری چون بیژن شافعی و سام گیو راد. هنگامی كه او شب عبدالوهاب شهیدی را برگزار كرد، تازه خیلیها متوجه شدند شهیدی هنوز زنده است. وقتی دهها شب برای شاهنامه برگزار میكند تمام كسانی كه شاهنامه را به قصه درآوردهاند، برای كودكان و نوجوانان نوشتهاند، از جغرافیایش جستهاند، داستانهای ویژه آن را بركشیدهاند و عجم را بدین پارسی زنده كردهاند و بعد كسانی مانند جلال خالقیمطلق كه خود شعرها را برای مجلس میخوانند... فرصت مییابند آنطور كه میخواهند از فردوسی بگویند. هر یك به شیوه خود. در كنار همه این فعالیتها، علی دهباشی با انتشار مجله سمرقند، تنها ناشر آثار نویسندگان تاجیكستان و افغانستان است. این جلسات بخارا، همه بینظیر و تكرارنشدنی... همه حاصل حضور صدها نفر سخنران و هزاران مخاطب... همه به همت علی دهباشی كه گردشان میآورد. این كیفیت بیشك حاصل نزدیك به نیم قرن كار مستمر و صبورانه او است. او خوشسلیقه و پر از جان و جوهر زندگی است. روز اول ماه مه، ۱۱ اردیبهشت، عكس دسته گلی از صدها گل موگه (به فارسی گل برف یا زنبق دره) را روی كانال مجله بخارا میگذارد و چنین مینویسد: امروز اول ماه مه و روز هدیه دادن موگه است. این رسم در فرانسه از رنسانس و دوران شارل نهم بنا شد. باغبان او برای نخستینبار گل موگه را پرورش داد و شاه آن را به بانوان دربار هدیه داد و رسم برجا ماند.
نقل از: روزنامه «اعتماد»، سهشنبه نوزدهم خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤11🤬1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
شکست یا پیروزی در جنگ: دیدن تله بازتولید
محمد مالجو، اقتصاددانی که بررسیهای اقتصادی مفصلی درباره شاخصهای اقتصادی و بالاخص مصرف مردم ایران در سالهای ۱۳۹۸ به بعد انجام داده، ایران امروز را در وضعیت #تله_بازتولید میبیند. مالجو از سه نوع بازتولید سخن میگوید که جامعه ایران به آنها نیازمند است و چالشهای هر کدام را تشریح میکند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/jscOym2aHS4
محمد مالجو معتقد است نظامیان و سیاسیون ایرانی در جنگ موفقیتهای شایسته تقدیری داشتهاند و کشور را از تله بازتولید زیستی رهانیده و بقا را حفظ کردهاند، اما حفظ ایران در سطح بازتولید سیاسی و راهبردی باکیفیت، نیازمند بازنگریهای اساسی است و اصرار بر پیمودن مسیرهای گذشته، خطرناک خواهد بود. وی در بخشی از این گفتوگو رهاورد جنگ و مداخله خارجی در تضعیف بیشتر ایران و تقویت انسداد سیاسی را هم تحلیل میکند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمد مالجو، اقتصاددانی که بررسیهای اقتصادی مفصلی درباره شاخصهای اقتصادی و بالاخص مصرف مردم ایران در سالهای ۱۳۹۸ به بعد انجام داده، ایران امروز را در وضعیت #تله_بازتولید میبیند. مالجو از سه نوع بازتولید سخن میگوید که جامعه ایران به آنها نیازمند است و چالشهای هر کدام را تشریح میکند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/jscOym2aHS4
محمد مالجو معتقد است نظامیان و سیاسیون ایرانی در جنگ موفقیتهای شایسته تقدیری داشتهاند و کشور را از تله بازتولید زیستی رهانیده و بقا را حفظ کردهاند، اما حفظ ایران در سطح بازتولید سیاسی و راهبردی باکیفیت، نیازمند بازنگریهای اساسی است و اصرار بر پیمودن مسیرهای گذشته، خطرناک خواهد بود. وی در بخشی از این گفتوگو رهاورد جنگ و مداخله خارجی در تضعیف بیشتر ایران و تقویت انسداد سیاسی را هم تحلیل میکند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7👎2❤1
یک استارتاپ میخواهد نور خورشید را کم کند
سیوپنج سال پیش، در روزهای ابتدایی ماه آوریل، بخارهایی از بخش شمالی کوه پیناتوبو در فیلیپین بیرون زد. اندک اندک در جاهای دیگری از دامنۀ کوه هم نشت گازهای داغ دیده شد. زمینشناسا ن احتمال میدادند این آتشفشان مشهور آمادۀ فوران باشد. اما کسی انتظار آنچه در ۱۲ ژوئن رخ داد را نداشت: پیناتوبو منفجر شد. ستون عظیمی از خاکستر به ارتفاع نوزده کیلومتر به آسمان رفت و یکی از بزرگترین فورانهای آتشفشانی در قرن بیستم آغاز شد. فعالیتهای آتشفشانی تا چندین روز ادامه یافت و گدازه تا دویستکیلومتر آنسوتر جاری گردید.
فوران پیناتوبو میلیونها تُن دیاکسید گوگرد به استراتوسفر فرستاد. این گاز در اتمسفر واکنش داد و به قطراتی تبدیل شد که نور خورشید را میپراکند و سیارۀ زمین نور کمتری دریافت میکرد. در نتیجۀ این فوران دمای زمین یک درجۀ فارنهایت کاهش یافت.
حالا که دمای سیارۀ زمین سال به سال رکورد جدیدی میزند، «استارداست»، استارتاپ کوچکی با جاهطلبیهای بزرگ، قصد دارد نسخهای مصنوعی و کنترلشده از فورانهای آتشفشانی را، برای خنککردن سیاره، به بازار عرضه کند. این شرکت در حال توسعهٔ ذراتی بسیار بازتابنده است که میتوان آنها را بالای ابرها پخش کرد تا در هوا بهصورت آینهگون معلق بمانند و به مقابله با گرمشدن جهانی کمک کنند. اگرچه این ایده سابقهای چنددههای دارد، اما استارداست حالا گامی بزرگ به پیش برداشته است.
از دهۀ ۱۹۹۰ تاکنون، پیمانها و معاهدات جهانی برای پیشگیری از بحرانهای اقلیمی، یکی پس از دیگری شکست خورده است و در این وضعیت، خیلیها طرفدار طرحهای «مهندسی آبوهوا» شدهاند.
طرفداران تحقیق در این حوزه میگویند حالا که تلاشها برای مهار گرمشدن زمین به جایی نرسیده، بشر ناچار است همۀ گزینهها را روی میز بگذارد. دو اقلیمشناس در یادداشتی تازه در تایمز نوشتند «اگر بازتاب نور خورشید بتواند جان انسانها را نجات دهد و از محیطزیست محافظت کند، دستکم آنقدر اهمیت دارد که دربارهاش گفتوگو کنیم». اما از طرف دیگر، استدلالهای مخالفانِ مهندسی آبوهوا هم چندان غیرمنطقی نیستند. آنها میپرسند از کجا معلوم پیامدهای پیشبینینشدۀ چنین طرحهایی هم جان میلیونها انسان را به خطر نیاندازد؟
چون پای جان انسانهایی از سراسر زمین مطرح است، باید پیش از اجرای چنین طرحهایی، توافقی جامع میان کشورها ایجاد شود. اما با چه سازوکاری؟ و با چه تضمینی؟ اگر ابرقدرتها ناگهان پا پس بکشند، بقیه چه میتوانند بکنند؟
بهعلاوه، یکی دیگر از جنبههای منفی مهندسی آبوهوا این است که اگر یک بار به کار گرفته شود، ناچار باید برای مدت بسیار طولانی ادامه پیدا کند. وقتی ذرات بازتابنده برای اولینبار در جو پخش شوند، باید دائماً جایگزین شوند. چون اگر این جایگزینی متوقف شود، دما ناگهان اوج میگیرد، چشماندازی که اکنون با عنوان «جهش دماییِ پس از توقف» شناخته میشود. همۀ اینها باعث میشود نتوان با خیال راحت به استقبال این دست تکنولوژیها رفت. مهندسی آبوهوا راهحل تغییرات آبوهوایی نیست، چون در نهایت نوعی تسکیندهنده است.
ترجمان علوم انسانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
سیوپنج سال پیش، در روزهای ابتدایی ماه آوریل، بخارهایی از بخش شمالی کوه پیناتوبو در فیلیپین بیرون زد. اندک اندک در جاهای دیگری از دامنۀ کوه هم نشت گازهای داغ دیده شد. زمینشناسا ن احتمال میدادند این آتشفشان مشهور آمادۀ فوران باشد. اما کسی انتظار آنچه در ۱۲ ژوئن رخ داد را نداشت: پیناتوبو منفجر شد. ستون عظیمی از خاکستر به ارتفاع نوزده کیلومتر به آسمان رفت و یکی از بزرگترین فورانهای آتشفشانی در قرن بیستم آغاز شد. فعالیتهای آتشفشانی تا چندین روز ادامه یافت و گدازه تا دویستکیلومتر آنسوتر جاری گردید.
فوران پیناتوبو میلیونها تُن دیاکسید گوگرد به استراتوسفر فرستاد. این گاز در اتمسفر واکنش داد و به قطراتی تبدیل شد که نور خورشید را میپراکند و سیارۀ زمین نور کمتری دریافت میکرد. در نتیجۀ این فوران دمای زمین یک درجۀ فارنهایت کاهش یافت.
حالا که دمای سیارۀ زمین سال به سال رکورد جدیدی میزند، «استارداست»، استارتاپ کوچکی با جاهطلبیهای بزرگ، قصد دارد نسخهای مصنوعی و کنترلشده از فورانهای آتشفشانی را، برای خنککردن سیاره، به بازار عرضه کند. این شرکت در حال توسعهٔ ذراتی بسیار بازتابنده است که میتوان آنها را بالای ابرها پخش کرد تا در هوا بهصورت آینهگون معلق بمانند و به مقابله با گرمشدن جهانی کمک کنند. اگرچه این ایده سابقهای چنددههای دارد، اما استارداست حالا گامی بزرگ به پیش برداشته است.
از دهۀ ۱۹۹۰ تاکنون، پیمانها و معاهدات جهانی برای پیشگیری از بحرانهای اقلیمی، یکی پس از دیگری شکست خورده است و در این وضعیت، خیلیها طرفدار طرحهای «مهندسی آبوهوا» شدهاند.
طرفداران تحقیق در این حوزه میگویند حالا که تلاشها برای مهار گرمشدن زمین به جایی نرسیده، بشر ناچار است همۀ گزینهها را روی میز بگذارد. دو اقلیمشناس در یادداشتی تازه در تایمز نوشتند «اگر بازتاب نور خورشید بتواند جان انسانها را نجات دهد و از محیطزیست محافظت کند، دستکم آنقدر اهمیت دارد که دربارهاش گفتوگو کنیم». اما از طرف دیگر، استدلالهای مخالفانِ مهندسی آبوهوا هم چندان غیرمنطقی نیستند. آنها میپرسند از کجا معلوم پیامدهای پیشبینینشدۀ چنین طرحهایی هم جان میلیونها انسان را به خطر نیاندازد؟
چون پای جان انسانهایی از سراسر زمین مطرح است، باید پیش از اجرای چنین طرحهایی، توافقی جامع میان کشورها ایجاد شود. اما با چه سازوکاری؟ و با چه تضمینی؟ اگر ابرقدرتها ناگهان پا پس بکشند، بقیه چه میتوانند بکنند؟
بهعلاوه، یکی دیگر از جنبههای منفی مهندسی آبوهوا این است که اگر یک بار به کار گرفته شود، ناچار باید برای مدت بسیار طولانی ادامه پیدا کند. وقتی ذرات بازتابنده برای اولینبار در جو پخش شوند، باید دائماً جایگزین شوند. چون اگر این جایگزینی متوقف شود، دما ناگهان اوج میگیرد، چشماندازی که اکنون با عنوان «جهش دماییِ پس از توقف» شناخته میشود. همۀ اینها باعث میشود نتوان با خیال راحت به استقبال این دست تکنولوژیها رفت. مهندسی آبوهوا راهحل تغییرات آبوهوایی نیست، چون در نهایت نوعی تسکیندهنده است.
ترجمان علوم انسانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤8🔥2
اولین چیزی که خدا خلق کرد
سفر بود
بعد شک
بعد نوستالژی...
نگاه خیرهی اولیس
ساخته ی تئو آنجلوپلوس
👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
سفر بود
بعد شک
بعد نوستالژی...
نگاه خیرهی اولیس
ساخته ی تئو آنجلوپلوس
👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1🤔1
تئودور آنجلوپولوس روز ۲۴ ژانویه سال ۲۰۱۲ هنگام فیلمبرداری آخرین اثرش بر اثر یک سانحهی رانندگی درگذشت و در آرامگاه شهر آتن به خاک سپرده شد.
مراسم خاکسپاری اش به طور مستقیم از تلویزیون دولتی یونان پخش شد و وزیر فرهنگ یونان و رهبر کلیسای ارتدوکس این کشور در آن شرکت داشتند. به درخواست همسر «آنجلوپولوس»، تابوت این کارگردان مزین به دستههای گل رز و همچنین جوایز سینمایی بود که وی طی چهار دهه فیلمسازی کسب کرده بود.
«آنجلوپولوس» که هنگام مرگ ۷۶ سال داشت. او در حال گرفتن سکانسهای خارجی فیلماش در شهر بندری «پیرائوس» نزدیک آتن بود که بر اثر برخورد شدید یک موتورسیکلت به بیمارستان متروپولیتن منتقل شد، اما بر اثر شدت سانحه دار فانی را وداع گفت.
وی خالق آثار برجستهای چون «گامهای معلق لکلک»، «ابدیت و یک روز»، «دشت گریان»، «سفر به سیاترا»، «چشماندازی در مه»، «نگاه خیس اولیس» و «غبار زمان» بود که بیش از ۲۰ فیلم بلند سینمایی ساخت و جوایز معتبر جشنوارههای برلین، کن و شیر طلای ونیز را کسب کرد. فیلم «دشت گریان» این کارگردان در بخش «معناگرا» و بینالملل بیستوسومین جشنواره فجر نمایش یافت و سیمرغ ویژهی هیات داوران را دریافت کرد.
«تئو آنجلوپولوس» متولد۲۷ آوریل ۱۹۳۵ در آتن، نمایشنامهنویس، تهیهکننده، بازیگر، منتقد، نویسنده، حقوقدان و شاعر بود. وی تحصیلات ابتدایی را در آتن آغاز کرد، اما پس مدتی آن را رها کرد و به قصد تحصیل هنر و ادبیات به دانشگاه سوربن فرانسه رفت. پس از پایان تحصیلات به کشور خود بازگشت و به عنوان یک روزنامهنگار و منتقد در یکی از روزنامههای یونان مشغول به کار شد.
«آنجلوپولوس» اولین فیلماش را با نام «انتشار» در سال ۱۹۶۷ساخت، اما در سال ۱۹۷۵ بود که با فیلم «بازیکنان سفر» که در بخش دو هفته کارگردانان جشنوارهی کن اکران شد، به شهرت جهانی رسید.
تاریخ و اسطورهشناسی یونان از مضامین اصلی فیلمهای «آنجلوپولوس» بودند و سهگانهی «روزهای ۳۶» را براساس تاریخ معاصر یونان مقابل دوربین برد. این کارگردان فقید علاقهی خاصی به سینمای مدرن اروپا و آثار کارگردانانی چون «آندری تارکوفسکی» داشت و سبک کلی آثارش نیز الهام گرفته از این نوع سینما بود. در بیشتر فیلمهای معروفش به مضامینی چون آوارگی و سرگشتگی، عشق گمشده، مرگ و تعلق به خاک و سرزمین پرداخته است.
«آنجلوپولوس» طی چهار دهه حضور چشمگیر در عرصهی سینما، جوایز متعددی کسب کرد که از مهمترین آنها میتوان به نخل طلای جشنوارهی کن برای فیلم «ابدیت و یک روز» (۱۹۹۸)، جایزه ویژه هیئت داوران کن برای فیلم «نگاه خیرهی اولیس» (۱۹۹۵)، جایزهی بهترین فیلمنامه و جایزه فیپرشی کن در سال ۱۹۸۴، سه جایزهی بهترین فیلم و کارگردانی از جشنواره تسالونیکی، شش جایزه از جشنواره ونیز برای فیلم «چشماندازی در مه» (۱۹۸۸) و چهار جایزه از جشنواره فیلم برلین اشاره کرد.
آنجلوپلوس
از کنج دنج
#فرهیختگان راهی به رهایی
مراسم خاکسپاری اش به طور مستقیم از تلویزیون دولتی یونان پخش شد و وزیر فرهنگ یونان و رهبر کلیسای ارتدوکس این کشور در آن شرکت داشتند. به درخواست همسر «آنجلوپولوس»، تابوت این کارگردان مزین به دستههای گل رز و همچنین جوایز سینمایی بود که وی طی چهار دهه فیلمسازی کسب کرده بود.
«آنجلوپولوس» که هنگام مرگ ۷۶ سال داشت. او در حال گرفتن سکانسهای خارجی فیلماش در شهر بندری «پیرائوس» نزدیک آتن بود که بر اثر برخورد شدید یک موتورسیکلت به بیمارستان متروپولیتن منتقل شد، اما بر اثر شدت سانحه دار فانی را وداع گفت.
وی خالق آثار برجستهای چون «گامهای معلق لکلک»، «ابدیت و یک روز»، «دشت گریان»، «سفر به سیاترا»، «چشماندازی در مه»، «نگاه خیس اولیس» و «غبار زمان» بود که بیش از ۲۰ فیلم بلند سینمایی ساخت و جوایز معتبر جشنوارههای برلین، کن و شیر طلای ونیز را کسب کرد. فیلم «دشت گریان» این کارگردان در بخش «معناگرا» و بینالملل بیستوسومین جشنواره فجر نمایش یافت و سیمرغ ویژهی هیات داوران را دریافت کرد.
«تئو آنجلوپولوس» متولد۲۷ آوریل ۱۹۳۵ در آتن، نمایشنامهنویس، تهیهکننده، بازیگر، منتقد، نویسنده، حقوقدان و شاعر بود. وی تحصیلات ابتدایی را در آتن آغاز کرد، اما پس مدتی آن را رها کرد و به قصد تحصیل هنر و ادبیات به دانشگاه سوربن فرانسه رفت. پس از پایان تحصیلات به کشور خود بازگشت و به عنوان یک روزنامهنگار و منتقد در یکی از روزنامههای یونان مشغول به کار شد.
«آنجلوپولوس» اولین فیلماش را با نام «انتشار» در سال ۱۹۶۷ساخت، اما در سال ۱۹۷۵ بود که با فیلم «بازیکنان سفر» که در بخش دو هفته کارگردانان جشنوارهی کن اکران شد، به شهرت جهانی رسید.
تاریخ و اسطورهشناسی یونان از مضامین اصلی فیلمهای «آنجلوپولوس» بودند و سهگانهی «روزهای ۳۶» را براساس تاریخ معاصر یونان مقابل دوربین برد. این کارگردان فقید علاقهی خاصی به سینمای مدرن اروپا و آثار کارگردانانی چون «آندری تارکوفسکی» داشت و سبک کلی آثارش نیز الهام گرفته از این نوع سینما بود. در بیشتر فیلمهای معروفش به مضامینی چون آوارگی و سرگشتگی، عشق گمشده، مرگ و تعلق به خاک و سرزمین پرداخته است.
«آنجلوپولوس» طی چهار دهه حضور چشمگیر در عرصهی سینما، جوایز متعددی کسب کرد که از مهمترین آنها میتوان به نخل طلای جشنوارهی کن برای فیلم «ابدیت و یک روز» (۱۹۹۸)، جایزه ویژه هیئت داوران کن برای فیلم «نگاه خیرهی اولیس» (۱۹۹۵)، جایزهی بهترین فیلمنامه و جایزه فیپرشی کن در سال ۱۹۸۴، سه جایزهی بهترین فیلم و کارگردانی از جشنواره تسالونیکی، شش جایزه از جشنواره ونیز برای فیلم «چشماندازی در مه» (۱۹۸۸) و چهار جایزه از جشنواره فیلم برلین اشاره کرد.
آنجلوپلوس
از کنج دنج
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7
@sokhanranihaa
@sokhanranihaa
مسعود زنجانی در گفتگو با دکتر مژگان خلیلی
نشست اول دورهٔ «ژاپن باستان؛ راهنمای سفر به معنویت و خرد ژاپن»
١٠ مهر ١۴٠۴
٨٠ دقیقه
«زنده باد فلسفه»
فایل صوتی از سخنرانیها
#فرهیختگان راهی به رهایی
نشست اول دورهٔ «ژاپن باستان؛ راهنمای سفر به معنویت و خرد ژاپن»
١٠ مهر ١۴٠۴
٨٠ دقیقه
«زنده باد فلسفه»
فایل صوتی از سخنرانیها
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پیت هگست:
حملاتی که امشب علیه ایران انجام میشود، قاطع و کوبنده خواهد بود.
اگر این حملات به فردا شب موکول شود نیز، قاطع و کوبنده خواهد بود.
در تمام این مدت، ایران فرصتی برای رسیدن به توافق دارد. نکته اصلی همین است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
حملاتی که امشب علیه ایران انجام میشود، قاطع و کوبنده خواهد بود.
اگر این حملات به فردا شب موکول شود نیز، قاطع و کوبنده خواهد بود.
در تمام این مدت، ایران فرصتی برای رسیدن به توافق دارد. نکته اصلی همین است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤬9👍2
👆👆👆
ترجمه:
چهار نکته حقوقی مهم درباره اظهارات پیت هگست:
۱) توجیه ارائهشده برای حمله به ایران ــ یعنی «تعیین شروط یک توافق» ــ نقض آشکار منشور ملل متحد است.
استفاده از بمباران برای وادار کردن یک دولت به اعطای امتیاز، مصداق بارز اعمال زور قهری (Coercive Force) و در نتیجه، اقدامی غیرقانونی است. بند ۴ ماده ۲ منشور ملل متحد نهتنها «استفاده از زور»، بلکه «تهدید به زور» علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر دولت را نیز ممنوع میکند. بهکارگیری زور بهعنوان اهرم چانهزنی سیاسی یا دیپلماتیک، در هیچیک از استثناهای محدود و مشخصی که منشور برای توسل مشروع به زور پیشبینی کرده است، جای نمیگیرد.
۲) مقامات آمریکایی نباید اجازه یابند پس از وقوع عملیات، ماهیت آن را بهصورت پسینی بازتعریف کنند و آن را «دفاع مشروع» جلوه دهند.
چه این بازتعریف در قالب نامههای ارسالی به شورای امنیت بر اساس ماده ۵۱ منشور ملل متحد صورت گیرد و چه در قالب گزارشهای ارائهشده به کنگره آمریکا تحت قانون اختیارات جنگی (War Powers Resolution)، تغییری در ماهیت حقوقی اقدام ایجاد نمیکند. در حقوق بینالملل، ارزیابی مشروعیت توسل به زور تا حد زیادی بر مبنای هدفی صورت میگیرد که تصمیمگیرندگان در زمان اقدام بهصراحت اعلام میکنند. هدفی که در اینجا اعلام شده، «وادار کردن طرف مقابل به پذیرش یک توافق» است، نه دفع یا پاسخ به یک حمله مسلحانه. بنابراین، استناد متأخر به دفاع مشروع نمیتواند بهصورت عطفبهماسبق، عملی را که آشکارا بهعنوان ابزاری برای تحمیل یک توافق معرفی شده است، مشروعیت ببخشد.
۳) حملات نظامیای که با هدف اعلامشده توسط وزیر دفاع آمریکا، پیت هگست، انجام شوند، با حقوق داخلی ایالات متحده نیز مغایرت دارند.
بند ۸ از اصل اول قانون اساسی ایالات متحده، اختیار اعلان جنگ را منحصراً به کنگره واگذار کرده است. اختیارات رئیسجمهور بهعنوان فرمانده کل قوا صرفاً شامل دفع حملات ناگهانی علیه ایالات متحده میشود و نه آغاز عملیات تهاجمی با هدف کسب امتیازات دیپلماتیک از یک دولت خارجی.
بر اساس قانون اختیارات جنگی مصوب ۱۹۷۳، ورود نیروهای مسلح آمریکا به مخاصمات نظامی تنها در سه حالت مجاز است: اعلام رسمی جنگ از سوی کنگره، وجود مجوز قانونی مشخص و صریح، یا وقوع وضعیت اضطراری ناشی از حمله به ایالات متحده. هیچیک از این شرایط در خصوص ایران محقق نشده است.
اگرچه دولت آمریکا در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ اقدام نظامی علیه ایران را آغاز کرد و مطابق قانون اختیارات جنگی گزارشی به کنگره ارائه داد، اما کنگره نه اعلان جنگ صادر کرده و نه مجوز قانونی مشخصی برای این عملیات تصویب کرده است.
موضع دولت مبنی بر اینکه نیازی به مجوز کنگره ندارد و اینکه قانون اختیارات جنگی «غیرقانونی» یا «مغایر قانون اساسی» است، با متن صریح قانون اساسی سازگار نیست. هر دور جدیدی از حملات که آشکارا با هدف استفاده از زور بهعنوان اهرم تحمیل یک «توافق» توجیه شود، خارج از حدود اختیارات قانونی و قانون اساسی قوه مجریه خواهد بود، مهلت شصتروزه مقرر در قانون اختیارات جنگی را بدون اخذ مجوز قانونی مجدداً فعال خواهد کرد و دقیقاً همان نوع استفاده غیرمجاز از نیروی نظامی خواهد بود که اکثریت دوحزبی مجلس نمایندگان آمریکا در ۳ ژوئن ۲۰۲۶ به پایان دادن آن رأی دادند.
۴) ماده ۵۲ کنوانسیون وین درباره حقوق معاهدات مقرر میدارد که هر توافقی که از طریق تهدید یا استفاده از زور و در نقض منشور ملل متحد تحصیل شده باشد، باطل و بلااثر است.
بر این اساس، هر «توافقی» که شرایط آن تحت فشار بمباران یا تهدید نظامی دیکته شده باشد، از همان لحظه انعقاد فاقد اعتبار حقوقی خواهد بود. از این منظر، چنین راهبردی از حیث حقوقی ماهیتی خودویرانگر دارد؛ چراکه همان ابزاری که برای تحمیل توافق به کار گرفته شده است، موجب سلب هرگونه اثر الزامآور حقوقی از آن توافق خواهد شد.
https://x.com/i/status/2064818934139035980
#فرهیختگان راهی به رهایی
ترجمه:
چهار نکته حقوقی مهم درباره اظهارات پیت هگست:
۱) توجیه ارائهشده برای حمله به ایران ــ یعنی «تعیین شروط یک توافق» ــ نقض آشکار منشور ملل متحد است.
استفاده از بمباران برای وادار کردن یک دولت به اعطای امتیاز، مصداق بارز اعمال زور قهری (Coercive Force) و در نتیجه، اقدامی غیرقانونی است. بند ۴ ماده ۲ منشور ملل متحد نهتنها «استفاده از زور»، بلکه «تهدید به زور» علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر دولت را نیز ممنوع میکند. بهکارگیری زور بهعنوان اهرم چانهزنی سیاسی یا دیپلماتیک، در هیچیک از استثناهای محدود و مشخصی که منشور برای توسل مشروع به زور پیشبینی کرده است، جای نمیگیرد.
۲) مقامات آمریکایی نباید اجازه یابند پس از وقوع عملیات، ماهیت آن را بهصورت پسینی بازتعریف کنند و آن را «دفاع مشروع» جلوه دهند.
چه این بازتعریف در قالب نامههای ارسالی به شورای امنیت بر اساس ماده ۵۱ منشور ملل متحد صورت گیرد و چه در قالب گزارشهای ارائهشده به کنگره آمریکا تحت قانون اختیارات جنگی (War Powers Resolution)، تغییری در ماهیت حقوقی اقدام ایجاد نمیکند. در حقوق بینالملل، ارزیابی مشروعیت توسل به زور تا حد زیادی بر مبنای هدفی صورت میگیرد که تصمیمگیرندگان در زمان اقدام بهصراحت اعلام میکنند. هدفی که در اینجا اعلام شده، «وادار کردن طرف مقابل به پذیرش یک توافق» است، نه دفع یا پاسخ به یک حمله مسلحانه. بنابراین، استناد متأخر به دفاع مشروع نمیتواند بهصورت عطفبهماسبق، عملی را که آشکارا بهعنوان ابزاری برای تحمیل یک توافق معرفی شده است، مشروعیت ببخشد.
۳) حملات نظامیای که با هدف اعلامشده توسط وزیر دفاع آمریکا، پیت هگست، انجام شوند، با حقوق داخلی ایالات متحده نیز مغایرت دارند.
بند ۸ از اصل اول قانون اساسی ایالات متحده، اختیار اعلان جنگ را منحصراً به کنگره واگذار کرده است. اختیارات رئیسجمهور بهعنوان فرمانده کل قوا صرفاً شامل دفع حملات ناگهانی علیه ایالات متحده میشود و نه آغاز عملیات تهاجمی با هدف کسب امتیازات دیپلماتیک از یک دولت خارجی.
بر اساس قانون اختیارات جنگی مصوب ۱۹۷۳، ورود نیروهای مسلح آمریکا به مخاصمات نظامی تنها در سه حالت مجاز است: اعلام رسمی جنگ از سوی کنگره، وجود مجوز قانونی مشخص و صریح، یا وقوع وضعیت اضطراری ناشی از حمله به ایالات متحده. هیچیک از این شرایط در خصوص ایران محقق نشده است.
اگرچه دولت آمریکا در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ اقدام نظامی علیه ایران را آغاز کرد و مطابق قانون اختیارات جنگی گزارشی به کنگره ارائه داد، اما کنگره نه اعلان جنگ صادر کرده و نه مجوز قانونی مشخصی برای این عملیات تصویب کرده است.
موضع دولت مبنی بر اینکه نیازی به مجوز کنگره ندارد و اینکه قانون اختیارات جنگی «غیرقانونی» یا «مغایر قانون اساسی» است، با متن صریح قانون اساسی سازگار نیست. هر دور جدیدی از حملات که آشکارا با هدف استفاده از زور بهعنوان اهرم تحمیل یک «توافق» توجیه شود، خارج از حدود اختیارات قانونی و قانون اساسی قوه مجریه خواهد بود، مهلت شصتروزه مقرر در قانون اختیارات جنگی را بدون اخذ مجوز قانونی مجدداً فعال خواهد کرد و دقیقاً همان نوع استفاده غیرمجاز از نیروی نظامی خواهد بود که اکثریت دوحزبی مجلس نمایندگان آمریکا در ۳ ژوئن ۲۰۲۶ به پایان دادن آن رأی دادند.
۴) ماده ۵۲ کنوانسیون وین درباره حقوق معاهدات مقرر میدارد که هر توافقی که از طریق تهدید یا استفاده از زور و در نقض منشور ملل متحد تحصیل شده باشد، باطل و بلااثر است.
بر این اساس، هر «توافقی» که شرایط آن تحت فشار بمباران یا تهدید نظامی دیکته شده باشد، از همان لحظه انعقاد فاقد اعتبار حقوقی خواهد بود. از این منظر، چنین راهبردی از حیث حقوقی ماهیتی خودویرانگر دارد؛ چراکه همان ابزاری که برای تحمیل توافق به کار گرفته شده است، موجب سلب هرگونه اثر الزامآور حقوقی از آن توافق خواهد شد.
https://x.com/i/status/2064818934139035980
#فرهیختگان راهی به رهایی
X (formerly Twitter)
Reza Nasri (@RezaNasri1) on X
Four important legal points on @PeteHegseth's remarks:
1) The rationale offered for striking Iran - "to set the terms for a deal" - is a direct violation of the UN Charter. It is an attempt to extract concessions through bombardment, which is the textbook…
1) The rationale offered for striking Iran - "to set the terms for a deal" - is a direct violation of the UN Charter. It is an attempt to extract concessions through bombardment, which is the textbook…
👍4❤3🤬1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
رضویفقیه: حکومت و اپوزیسیون همدیگر را می سازند
سعید رضویفقیه تحلیلگر سیاسی میگوید : رابطه حکومت و اپوزیسیون یک رابطه یکطرفه نیست، بلکه هر دو بر رفتار و شکلگیری یکدیگر تأثیر میگذارند. او با اشاره به تجربههای تاریخی میگوید: سرکوب میتواند مخالفان را به سمت رادیکالیسم سوق دهد و در مقابل، اقدامات خشونتآمیز اپوزیسیون نیز زمینه تشدید برخوردهای حکومتی را فراهم میکند. به باور او، یک اپوزیسیون مسئول و یک حکومت عقلانی میتوانند در اصلاح و تعدیل رفتار یکدیگر نقش مثبت داشته باشند
فیلم کامل مناظره را در کانال یوتیوب یا آپارات انصاف نیوز ببینید.
#فرهیختگان راهی به رهایی
سعید رضویفقیه تحلیلگر سیاسی میگوید : رابطه حکومت و اپوزیسیون یک رابطه یکطرفه نیست، بلکه هر دو بر رفتار و شکلگیری یکدیگر تأثیر میگذارند. او با اشاره به تجربههای تاریخی میگوید: سرکوب میتواند مخالفان را به سمت رادیکالیسم سوق دهد و در مقابل، اقدامات خشونتآمیز اپوزیسیون نیز زمینه تشدید برخوردهای حکومتی را فراهم میکند. به باور او، یک اپوزیسیون مسئول و یک حکومت عقلانی میتوانند در اصلاح و تعدیل رفتار یکدیگر نقش مثبت داشته باشند
فیلم کامل مناظره را در کانال یوتیوب یا آپارات انصاف نیوز ببینید.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5👎3
چرا سمیرا حتی پس از مرگ هم از خشونتگر و قاتل خود خلاصی ندارد؟
نویسنده: اشواق
زنکشی در لحظه شلیک اتفاق نمیافتد. زنکشی یک رویداد ناگهانی یا نتیجه یک لحظه خشم نیست. فمینیستها سالهاست تأکید میکنند که زنکشی آخرین حلقه زنجیرهای از خشونت است؛ زنجیرهای که ممکن است سالها پیش از قتل آغاز شده باشد. کنترل، تهدید، تحقیر، محدودکردن ارتباطات اجتماعی، تعقیب، ارعاب، خشونت روانی، خشونت اقتصادی و خشونت فیزیکی اغلب پیش از وقوع قتل رخ دادهاند. آنچه در لحظه قتل دیده میشود، نقطه پایانی فرایندی است که بارها و بارها هشدارهای آن نادیده گرفته شده است.
در کار با زنان خشونتدیده بارها دیدهام که خشونت مرگبار تقریباً همیشه نشانههایی از خود بر جای میگذارد. زنانی که از تهدیدها، ترسها و نگرانیهای خود سخن میگویند، اغلب در حال توصیف همین زنجیره خشونتها هستند. مسئله این نیست که هیچکس نمیدانست؛ مسئله این است که هشدارها جدی گرفته نمیشوند تا زمانی که خشونت به نقطهای غیرقابلبازگشت برسد و زنی کشته شود. یکی از جنبههای کمتر دیدهشده خشونت خانگی، نادیده گرفتن دانش و ارزیابی خودِ قربانی از خطر است.
یکی از موانع اصلی در مقابله با خشونت علیه زنان، خصوصیسازی خشونت خانگی است. جامعه همچنان خشونت خانگی را «مسئلهای خانوادگی» تلقی میکند؛ موضوعی که گویا باید پشت درهای بسته خانه حلوفصل شود و دیگران نباید در آن مداخله کنند. همین نگاه سبب میشود تهدیدها، آزارها و حتی نشانههای آشکار خطر نادیده گرفته شوند. خانواده، دوستان، همکاران، پلیس، حراست دانشگاهها، محیطهای کاری و حتی رسانهها ممکن است از مداخله خودداری کنند، زیرا خشونت را نه یک مسئله اجتماعی و عمومی، بلکه یک اختلاف شخصی میان زن و مرد میبینند.
خشونت خانگی یک مسئله خصوصی نیست. هنگامی که جان یک انسان در خطر است، مسئولیت اخلاقی و اجتماعی ایجاب میکند که تهدیدها جدی گرفته شوند، اطلاعرسانی صورت گیرد و نهادهای مسئول برای پیشگیری از وقوع فاجعه وارد عمل شوند.
متأسفانه ترس از کشتهشدن، آسیبدیدن یا مورد انتقام قرارگرفتن یکی از مهمترین دلایلی است که بسیاری از قربانیان را در روابط خشونتآمیز نگه میدارد. برخلاف تصور رایج، بسیاری از زنان به این دلیل در رابطه میمانند که خطرات ترک رابطه را بهخوبی میشناسند و میدانند خشونتگر ممکن است پس از جدایی واکنش شدیدتری نشان دهد. به همین دلیل، ماندن در رابطه همیشه نشانه ناآگاهی یا ناتوانی نیست؛ گاهی تلاشی برای زندهماندن است.
قتل سمیرا ساکی تنها محصول تصمیم یک فرد برای اعمال خشونت نبود. این قتل محصول زنجیرهای از هشدارهای نادیدهگرفتهشده، عادیسازی خشونت علیه زنان، ضعف سازوکارهای حمایتی، خصوصیسازی خشونت و خلأهای قانونی است. سمیرا با چهار گلوله کشته نشد؛ او در میان مجموعهای از فرصتهای ازدسترفته برای حمایت، مداخله و پیشگیری جان خود را از دست داد. ماشه را یک نفر کشید، اما مسئولیت متوقفنشدن خشونت تنها بر دوش یک نفر نیست.
نسخه کامل متن:
https://harasswatch.com/news/2593
#فرهیختگان راهی به رهایی
نویسنده: اشواق
زنکشی در لحظه شلیک اتفاق نمیافتد. زنکشی یک رویداد ناگهانی یا نتیجه یک لحظه خشم نیست. فمینیستها سالهاست تأکید میکنند که زنکشی آخرین حلقه زنجیرهای از خشونت است؛ زنجیرهای که ممکن است سالها پیش از قتل آغاز شده باشد. کنترل، تهدید، تحقیر، محدودکردن ارتباطات اجتماعی، تعقیب، ارعاب، خشونت روانی، خشونت اقتصادی و خشونت فیزیکی اغلب پیش از وقوع قتل رخ دادهاند. آنچه در لحظه قتل دیده میشود، نقطه پایانی فرایندی است که بارها و بارها هشدارهای آن نادیده گرفته شده است.
در کار با زنان خشونتدیده بارها دیدهام که خشونت مرگبار تقریباً همیشه نشانههایی از خود بر جای میگذارد. زنانی که از تهدیدها، ترسها و نگرانیهای خود سخن میگویند، اغلب در حال توصیف همین زنجیره خشونتها هستند. مسئله این نیست که هیچکس نمیدانست؛ مسئله این است که هشدارها جدی گرفته نمیشوند تا زمانی که خشونت به نقطهای غیرقابلبازگشت برسد و زنی کشته شود. یکی از جنبههای کمتر دیدهشده خشونت خانگی، نادیده گرفتن دانش و ارزیابی خودِ قربانی از خطر است.
یکی از موانع اصلی در مقابله با خشونت علیه زنان، خصوصیسازی خشونت خانگی است. جامعه همچنان خشونت خانگی را «مسئلهای خانوادگی» تلقی میکند؛ موضوعی که گویا باید پشت درهای بسته خانه حلوفصل شود و دیگران نباید در آن مداخله کنند. همین نگاه سبب میشود تهدیدها، آزارها و حتی نشانههای آشکار خطر نادیده گرفته شوند. خانواده، دوستان، همکاران، پلیس، حراست دانشگاهها، محیطهای کاری و حتی رسانهها ممکن است از مداخله خودداری کنند، زیرا خشونت را نه یک مسئله اجتماعی و عمومی، بلکه یک اختلاف شخصی میان زن و مرد میبینند.
خشونت خانگی یک مسئله خصوصی نیست. هنگامی که جان یک انسان در خطر است، مسئولیت اخلاقی و اجتماعی ایجاب میکند که تهدیدها جدی گرفته شوند، اطلاعرسانی صورت گیرد و نهادهای مسئول برای پیشگیری از وقوع فاجعه وارد عمل شوند.
متأسفانه ترس از کشتهشدن، آسیبدیدن یا مورد انتقام قرارگرفتن یکی از مهمترین دلایلی است که بسیاری از قربانیان را در روابط خشونتآمیز نگه میدارد. برخلاف تصور رایج، بسیاری از زنان به این دلیل در رابطه میمانند که خطرات ترک رابطه را بهخوبی میشناسند و میدانند خشونتگر ممکن است پس از جدایی واکنش شدیدتری نشان دهد. به همین دلیل، ماندن در رابطه همیشه نشانه ناآگاهی یا ناتوانی نیست؛ گاهی تلاشی برای زندهماندن است.
قتل سمیرا ساکی تنها محصول تصمیم یک فرد برای اعمال خشونت نبود. این قتل محصول زنجیرهای از هشدارهای نادیدهگرفتهشده، عادیسازی خشونت علیه زنان، ضعف سازوکارهای حمایتی، خصوصیسازی خشونت و خلأهای قانونی است. سمیرا با چهار گلوله کشته نشد؛ او در میان مجموعهای از فرصتهای ازدسترفته برای حمایت، مداخله و پیشگیری جان خود را از دست داد. ماشه را یک نفر کشید، اما مسئولیت متوقفنشدن خشونت تنها بر دوش یک نفر نیست.
نسخه کامل متن:
https://harasswatch.com/news/2593
#فرهیختگان راهی به رهایی
دیدبان آزار
چرا سمیرا حتی پس از مرگ نیز از خشونتگر و قاتل خود خلاصی ندارد؟
رسانهها صرفاً گزارشدهنده رویدادها نیستند؛ آنها در شکلدادن به درک عمومی از خشونت، قربانی و مسئولیت اجتماعی نقش مهمی دارند.
😢7❤2
مقاومت و عدم خشونت؛ «تنها ره رهایی»!
«مقاومت و عدم خشونت» سابقه ای دیرین در تاریخ معاصر جهان دارد. نمونه بارز آن در لهستان و مشهورترش در هندوستان تحت استعمار «بریتانیای کبیر». در اواخر دوران فعالیت مهاتما گاندی در جریان مبارزات ضداستعماری اش، به دلایلی، خشونت در شبه قاره هندوستان شدت پیدا کرد. گاندی در دفاع از حقوق مسلمانانی که بیش از حد تحت خشونت سیک های متعصب قرار گرفته بودند، با تمام قوا به یاری برخاست. او به عنوان اعتراض به کشتار مسلمانان، روزه مخصوص خود را گرفته بود و برای اتمام آن به معبد می رفت که در راه یک فرد سیک مسلک او را به جرم همیاری و حمایت از مسلمانان به گلوله بست و در فرجام آن گاندی به خون غلطید و کشته شد. این نشان می دهد مقاومت و عدم خشونت فقط برای دفاع از حقوق و یا افراد همفکر و وابسته نیست؛ بلکه عدم خشونت بیش از همه باید شامل مخالفان فکری و مسلکی و مذهبی باشد. بیهوده نیست که گاندی هنوز هم در جهان به عنوان نمونه عالی از عدم خشونت شناخته شده و شهرت دارد.
در ایران ما نیز عدم خشونت و البته همراه با مقاومت و پایداری در راه هدف، سابقه ای دیرین دارد. این سنت از عصر مشروطه به بعد، البته به مقتضای روز، ادامه پیدا کرده است. هرچند در جنبش مشروطه خواهی جریانی رادیکال و گاه افراطی، عمدتا در قالب انجمن های مخفی ظهور پیدا کرده و گاه نیز دست به ترور برخی مخالفان زدند، اما در مجموع سنت اعتدالی و حداکثر رادیکالیسم آرمانخواه ادامه پیدا کرد
در این میان دو نکته مهم اند و شایسته است مورد دقت و تأمل قرار گیرند. نخست آن که بین رادیکالیسم و افراط گرایی فرق فارقی است. رادیکالیسم و به ویژه افراطی گری بیشتر حاشیه بر متن بوده و غالبا برآمده از تحولات بی ثبات کننده و خروج جامعه از نظم و انتظام لازم بوده و به ویژه ضعف و ناتوانی حکومت مرکزی زمینه های رشد و برکشیده شدن نوعی رادیکالیسم و حتی افراط گرایی غالبا زیانبار را تولید کرده است. نکته دیگر آن که به طور خاص اقدامات تندروانه و حتی اقدامات مسلحانه را غالبا حکومت و حاکمان بر شماری از افراد و جمعیت ها و حزب ها تحمیل کرده اند. از این رو مسئولیت این نوع اقدامات در تاریخ معاصر عمدتا بر عهده ی حاکمان و مسئولان وقت است. نمونه های آن را می توان از جنبش مشروطه خواهی تا هم اکنون پی گرفت.
اما در این میان تاریخ تحولات حداقل معاصر گواه است که مطمئن راه غلبه بر تمامی موانع آزادی و عدالت و دموکراسی و حتی تحقق اعلامیه جهانی حقوق بشر، مقاومت در راه اهداف مشروع و قابل تحقق همراه با پرهیز از هر نوع خشونت ورزی و یا اصطلاحا تندروی غیرضرور است. شریعتی، به رغم ادبیات گاه تند و رادیکالی اش، جمله مشهوری دارد که به نیکی مرادم را روشن می کند. او سخنی به این مضمون دارد: در تغییرات اجتماعی، کوتاه ترین راه مهم نیست، مطمئن ترین راه مهم است. رادیکالیسم و به ویژه افراط گری و غالبا بی تحملی، راه هر نوع تغییرات محتمل را می بندد. مهندس بازرگان در دوران نخست وزیری اش که گاه در تلویزیون ظاهر می شد و با مردم سخن می گفت، یک بار گفت: کریم شیره ای (دلقک دربار ناصری) نزد شاه آمد و گفت: اعلیحضرت! پول می خوام، خیلی می خوام، زود هم می خوام! فکر می کنم این تمثیل عامیانه نمونه خوبی برای نشان دادن چنین بی حوصلگی اجتماعی برای مبارزان آزادیخواه و عدالت طلب باشد.
در نیم قرن اخیر جریان مشهور به ملّی – مذهبی مصداقی برای چنین مشی و منشی در مبارزات اجتماعی بوده و هستند. شاخص ها و سخنگویان این جریان در چند دهه نسبتا طولانی، از این مشی پیروی کرده اند. جز بازرگان و نهضت آزادی، مهندس سحابی به طور خاص مصداقی از مقاومت و مداومت در راه تحقق اهداف مشخص اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و در یک بیان «اهداف ملی» شمرده می شود.
می دانیم که جریان موسوم به «ملّی – مذهبی» در نیمه نخست دهه هفتاد و پس از انتشار ماهانه «ایران فردا» و شخص سحابی شکل گرفت. البته این جریان در آستانه برگزاری مجلس پنجم و اندکی بعد ریاست جمهوری دوره اول آقای خاتمی، گسترده شد و تقریبا تمامی افراد و یا نهادهای سیاسی و مذهبی غیر رسمی و مطرح در آن زمان را ذیل «شورای فعالان ملّی – مذهبی» گرد آورد. در اینجا نیازی به گزارشی از تاریخچه این جریان نیست. مراد تأکید بر این نکته بوده و هست که مقاومت و پایداری و استواری در راه آزادی و عدالت و ایجاد تغییرات مثبت اجتماعی، تنها راه رهایی از هر نوع سلطه داخلی و خارجی است.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
«مقاومت و عدم خشونت» سابقه ای دیرین در تاریخ معاصر جهان دارد. نمونه بارز آن در لهستان و مشهورترش در هندوستان تحت استعمار «بریتانیای کبیر». در اواخر دوران فعالیت مهاتما گاندی در جریان مبارزات ضداستعماری اش، به دلایلی، خشونت در شبه قاره هندوستان شدت پیدا کرد. گاندی در دفاع از حقوق مسلمانانی که بیش از حد تحت خشونت سیک های متعصب قرار گرفته بودند، با تمام قوا به یاری برخاست. او به عنوان اعتراض به کشتار مسلمانان، روزه مخصوص خود را گرفته بود و برای اتمام آن به معبد می رفت که در راه یک فرد سیک مسلک او را به جرم همیاری و حمایت از مسلمانان به گلوله بست و در فرجام آن گاندی به خون غلطید و کشته شد. این نشان می دهد مقاومت و عدم خشونت فقط برای دفاع از حقوق و یا افراد همفکر و وابسته نیست؛ بلکه عدم خشونت بیش از همه باید شامل مخالفان فکری و مسلکی و مذهبی باشد. بیهوده نیست که گاندی هنوز هم در جهان به عنوان نمونه عالی از عدم خشونت شناخته شده و شهرت دارد.
در ایران ما نیز عدم خشونت و البته همراه با مقاومت و پایداری در راه هدف، سابقه ای دیرین دارد. این سنت از عصر مشروطه به بعد، البته به مقتضای روز، ادامه پیدا کرده است. هرچند در جنبش مشروطه خواهی جریانی رادیکال و گاه افراطی، عمدتا در قالب انجمن های مخفی ظهور پیدا کرده و گاه نیز دست به ترور برخی مخالفان زدند، اما در مجموع سنت اعتدالی و حداکثر رادیکالیسم آرمانخواه ادامه پیدا کرد
در این میان دو نکته مهم اند و شایسته است مورد دقت و تأمل قرار گیرند. نخست آن که بین رادیکالیسم و افراط گرایی فرق فارقی است. رادیکالیسم و به ویژه افراطی گری بیشتر حاشیه بر متن بوده و غالبا برآمده از تحولات بی ثبات کننده و خروج جامعه از نظم و انتظام لازم بوده و به ویژه ضعف و ناتوانی حکومت مرکزی زمینه های رشد و برکشیده شدن نوعی رادیکالیسم و حتی افراط گرایی غالبا زیانبار را تولید کرده است. نکته دیگر آن که به طور خاص اقدامات تندروانه و حتی اقدامات مسلحانه را غالبا حکومت و حاکمان بر شماری از افراد و جمعیت ها و حزب ها تحمیل کرده اند. از این رو مسئولیت این نوع اقدامات در تاریخ معاصر عمدتا بر عهده ی حاکمان و مسئولان وقت است. نمونه های آن را می توان از جنبش مشروطه خواهی تا هم اکنون پی گرفت.
اما در این میان تاریخ تحولات حداقل معاصر گواه است که مطمئن راه غلبه بر تمامی موانع آزادی و عدالت و دموکراسی و حتی تحقق اعلامیه جهانی حقوق بشر، مقاومت در راه اهداف مشروع و قابل تحقق همراه با پرهیز از هر نوع خشونت ورزی و یا اصطلاحا تندروی غیرضرور است. شریعتی، به رغم ادبیات گاه تند و رادیکالی اش، جمله مشهوری دارد که به نیکی مرادم را روشن می کند. او سخنی به این مضمون دارد: در تغییرات اجتماعی، کوتاه ترین راه مهم نیست، مطمئن ترین راه مهم است. رادیکالیسم و به ویژه افراط گری و غالبا بی تحملی، راه هر نوع تغییرات محتمل را می بندد. مهندس بازرگان در دوران نخست وزیری اش که گاه در تلویزیون ظاهر می شد و با مردم سخن می گفت، یک بار گفت: کریم شیره ای (دلقک دربار ناصری) نزد شاه آمد و گفت: اعلیحضرت! پول می خوام، خیلی می خوام، زود هم می خوام! فکر می کنم این تمثیل عامیانه نمونه خوبی برای نشان دادن چنین بی حوصلگی اجتماعی برای مبارزان آزادیخواه و عدالت طلب باشد.
در نیم قرن اخیر جریان مشهور به ملّی – مذهبی مصداقی برای چنین مشی و منشی در مبارزات اجتماعی بوده و هستند. شاخص ها و سخنگویان این جریان در چند دهه نسبتا طولانی، از این مشی پیروی کرده اند. جز بازرگان و نهضت آزادی، مهندس سحابی به طور خاص مصداقی از مقاومت و مداومت در راه تحقق اهداف مشخص اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و در یک بیان «اهداف ملی» شمرده می شود.
می دانیم که جریان موسوم به «ملّی – مذهبی» در نیمه نخست دهه هفتاد و پس از انتشار ماهانه «ایران فردا» و شخص سحابی شکل گرفت. البته این جریان در آستانه برگزاری مجلس پنجم و اندکی بعد ریاست جمهوری دوره اول آقای خاتمی، گسترده شد و تقریبا تمامی افراد و یا نهادهای سیاسی و مذهبی غیر رسمی و مطرح در آن زمان را ذیل «شورای فعالان ملّی – مذهبی» گرد آورد. در اینجا نیازی به گزارشی از تاریخچه این جریان نیست. مراد تأکید بر این نکته بوده و هست که مقاومت و پایداری و استواری در راه آزادی و عدالت و ایجاد تغییرات مثبت اجتماعی، تنها راه رهایی از هر نوع سلطه داخلی و خارجی است.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4❤1
👆👆👆
واقعیت این است که جنبش اصلاح طلبی در دوران پس از انقلاب 57، چند دهه پیش از جنبش اصلاح طلبی نوع دوم خردادی توسط سخنگویان و نمادهای این جریان پدید آمده بود. «ملّی» در این عنوان، هم به معنای «حق حاکمیت ملی» (دموکراسی) بوده و هم به معنای ایران دوستی و اولویت حراست بی چون و چرا از کشور ایران و حفظ استقلال و تمامیت ارضی است و «مذهبی» نیز به معنای خوانش رهایی بخش و عدالت محور از دین اسلام و مذهب تشیع علوی بوده است. نمادهای آن عمدتا حول پنج شخصیت تاریخی شناخته می شوند: مصدق، طالقانی، بازرگان شریعتی و عزت الله سحابی. هرچند این آسمان ستاره کم ندارد.
یادی هم کنیم از زنده یاد هدی صابر. او نیز از بستگان این جریان و به طور خاص از دلبستگان مهندس سحابی بود. مشی و آموزه های او را که ملّی (به معنای ایران دوستی و اولویت قایل شدن برای ایران پیش از هر کنش سیاسی و حزبی و تشکیلاتی) و نیز مذهبی و دینداری خالصانه و التزام به دین رهایی بخش بوده است. صابر در این مسیر بیش از همه اهل ایثار و استواری و مقاومت و مداومت بوده است. زمانی که او در زندان بود، سحابی درگذشت و هنگامی که دخترش هاله به شکل مظلومانه ای مورد ضرب قرار گرفت و درگذشت، صابر در زندان در اعتراض به ان رخداد اسفناک اعتصاب غذا کرد و در پی آن در همان جا درگذشت. بدین ترتیب هدی صابر نهایت مقاومت و اخلاص و فداکاری را با جانش نشان داد.
به هر حال اکنون در شرایط «واقعا حسّاس» و مهم کنونی، جامعه ما راهی ندارد جز این که سنت مقاومت این بزرگواران را ادامه دهد و صبر و پایداری و اخلاص را نیز از آنان بیاموزد. این که گفته می شود تمام راه ها را آزموده ایم، به نظر می رسد چندان قانع کننده نمی نماید. راه تغییرات هرگز مسدود نمی شود. هرچند تا اطلاع ثانوی اصلاح طلبی به معنای متعارف و دوم خردادی آن، به هر دلیل، بسته است و به نظر می رسد دوران تاریخی آن به پایان رسیده است. اما تجارب تاریخی نشان می دهد این راه هیچ گاه مطلق و برای همیشه بسته نمی شود و مسدود نمی ماند؛ فقط باید راه های تازه کشف شود و تجارب دیگر را نیز آزمود. از قضا تجربه هرچند همراه با فراز و فرودهای بسیار 47 سال اخیر نشان می دهد که جنبش های مدنی البته همراه با مقاومت و پرهیز از دامچاله اعمال خشونت های افراطی و احیانا تله مرسوم بر سر راه مبارزان، توانسته اند در عرصه هایی حاکمیت استبدادی و سلطه طلب را وادار به عقب نشینی کند. جنبش های مدنی و دانشجویی و بیشتر جنبش های زنان کم دستاورد نداشته است. خشونت از قضا بیشتر به تحکیم استبداد کمک می کند و راهی به رهایی نبوده و نیست. امیدوارم که هرچه زودتر شاهد تحولات و تغییرات مثبت در وطن خودمان باشیم.
از خداوند برای شادی و آمرزش روح دلیرانی چون سحابی و هاله و هدی دعا می کنم.
حسن یوسفی اشکوری
#فرهیختگان راهی به رهایی
واقعیت این است که جنبش اصلاح طلبی در دوران پس از انقلاب 57، چند دهه پیش از جنبش اصلاح طلبی نوع دوم خردادی توسط سخنگویان و نمادهای این جریان پدید آمده بود. «ملّی» در این عنوان، هم به معنای «حق حاکمیت ملی» (دموکراسی) بوده و هم به معنای ایران دوستی و اولویت حراست بی چون و چرا از کشور ایران و حفظ استقلال و تمامیت ارضی است و «مذهبی» نیز به معنای خوانش رهایی بخش و عدالت محور از دین اسلام و مذهب تشیع علوی بوده است. نمادهای آن عمدتا حول پنج شخصیت تاریخی شناخته می شوند: مصدق، طالقانی، بازرگان شریعتی و عزت الله سحابی. هرچند این آسمان ستاره کم ندارد.
یادی هم کنیم از زنده یاد هدی صابر. او نیز از بستگان این جریان و به طور خاص از دلبستگان مهندس سحابی بود. مشی و آموزه های او را که ملّی (به معنای ایران دوستی و اولویت قایل شدن برای ایران پیش از هر کنش سیاسی و حزبی و تشکیلاتی) و نیز مذهبی و دینداری خالصانه و التزام به دین رهایی بخش بوده است. صابر در این مسیر بیش از همه اهل ایثار و استواری و مقاومت و مداومت بوده است. زمانی که او در زندان بود، سحابی درگذشت و هنگامی که دخترش هاله به شکل مظلومانه ای مورد ضرب قرار گرفت و درگذشت، صابر در زندان در اعتراض به ان رخداد اسفناک اعتصاب غذا کرد و در پی آن در همان جا درگذشت. بدین ترتیب هدی صابر نهایت مقاومت و اخلاص و فداکاری را با جانش نشان داد.
به هر حال اکنون در شرایط «واقعا حسّاس» و مهم کنونی، جامعه ما راهی ندارد جز این که سنت مقاومت این بزرگواران را ادامه دهد و صبر و پایداری و اخلاص را نیز از آنان بیاموزد. این که گفته می شود تمام راه ها را آزموده ایم، به نظر می رسد چندان قانع کننده نمی نماید. راه تغییرات هرگز مسدود نمی شود. هرچند تا اطلاع ثانوی اصلاح طلبی به معنای متعارف و دوم خردادی آن، به هر دلیل، بسته است و به نظر می رسد دوران تاریخی آن به پایان رسیده است. اما تجارب تاریخی نشان می دهد این راه هیچ گاه مطلق و برای همیشه بسته نمی شود و مسدود نمی ماند؛ فقط باید راه های تازه کشف شود و تجارب دیگر را نیز آزمود. از قضا تجربه هرچند همراه با فراز و فرودهای بسیار 47 سال اخیر نشان می دهد که جنبش های مدنی البته همراه با مقاومت و پرهیز از دامچاله اعمال خشونت های افراطی و احیانا تله مرسوم بر سر راه مبارزان، توانسته اند در عرصه هایی حاکمیت استبدادی و سلطه طلب را وادار به عقب نشینی کند. جنبش های مدنی و دانشجویی و بیشتر جنبش های زنان کم دستاورد نداشته است. خشونت از قضا بیشتر به تحکیم استبداد کمک می کند و راهی به رهایی نبوده و نیست. امیدوارم که هرچه زودتر شاهد تحولات و تغییرات مثبت در وطن خودمان باشیم.
از خداوند برای شادی و آمرزش روح دلیرانی چون سحابی و هاله و هدی دعا می کنم.
حسن یوسفی اشکوری
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7👎2❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
طنین قطعه وطن من اثر استاد مشکاتیان با مضرابهای علی قمصری در ایوان مدائن
علی قمصری، با انتشار ویدئویی در روز یکشنبه، ۱۷ خردادماه، صدوهفتادودومین اجرای «تار ایرانی» خود را به بنای تاریخی طاق کسری (ایوان مدائن) در بغداد عراق اختصاص داد و در آن قطعه ماندگار «وطن من» ساخته استاد پرویز مشکاتیان را نواخت. قمصری با اشاره به اینکه این اجرا پیش از «فجایع اندوهبار اخیر» ضبط شده است، هدف از این سفرها در جغرافیای ایرانِ کهن را نه نمایش تفاوتها، بلکه یادآوری پیوندهای فرهنگی عمیق خاورمیانه و روزگاری دانست که موسیقی بدون نیاز به ترجمه، مردم را پیش از پیدایش مرزها به هم پیوند میداد. او با اشاره به افسانه کج ساختهشدن این طاق بزرگ عهد ساسانی به نشانه احترام انوشیروان به حق مالکیت یک پیرزن و نماد عدالت، این اجرا را که ویدئوی آن توسط مادرش با تلفن همراه ثبت شده، به عنوان پیام صلح، دوستی و همبستگی به مردم شریف عراق و صلح جهانی تقدیم کرد؛ سفری که با هماهنگی مثنی البهادی و استاد نصیر شمه (نوازنده برجسته عود) میسر شده و تدوین آن را علیرضا سفرنژاد و پالایش صوتیاش را حسن خدایینیا بر عهده داشتهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی قمصری، با انتشار ویدئویی در روز یکشنبه، ۱۷ خردادماه، صدوهفتادودومین اجرای «تار ایرانی» خود را به بنای تاریخی طاق کسری (ایوان مدائن) در بغداد عراق اختصاص داد و در آن قطعه ماندگار «وطن من» ساخته استاد پرویز مشکاتیان را نواخت. قمصری با اشاره به اینکه این اجرا پیش از «فجایع اندوهبار اخیر» ضبط شده است، هدف از این سفرها در جغرافیای ایرانِ کهن را نه نمایش تفاوتها، بلکه یادآوری پیوندهای فرهنگی عمیق خاورمیانه و روزگاری دانست که موسیقی بدون نیاز به ترجمه، مردم را پیش از پیدایش مرزها به هم پیوند میداد. او با اشاره به افسانه کج ساختهشدن این طاق بزرگ عهد ساسانی به نشانه احترام انوشیروان به حق مالکیت یک پیرزن و نماد عدالت، این اجرا را که ویدئوی آن توسط مادرش با تلفن همراه ثبت شده، به عنوان پیام صلح، دوستی و همبستگی به مردم شریف عراق و صلح جهانی تقدیم کرد؛ سفری که با هماهنگی مثنی البهادی و استاد نصیر شمه (نوازنده برجسته عود) میسر شده و تدوین آن را علیرضا سفرنژاد و پالایش صوتیاش را حسن خدایینیا بر عهده داشتهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤21👎1