فراخوان کمیته آزادی زندانیان سیاسی برای برگزاری گسترده «روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی ایران»
کمیته آزادی زندانیان سیاسی در ایران فعالان مدنی و سیاسی، نهادها، سازمانها و مدافعان حقوق بشر را به شرکت در برنامه های «روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی در ایران» فراخوانده است.
بر اساس این فراخوان، از ۱۸ تا ۲۴ ژوئن برنامههایی شامل سمینارها و تجمعات اعتراضی در کشورهای مختلف برگزار خواهد شد.
روز شنبه ۲۰ ژوئن کنفرانسی در شهر تورنتوی کانادا با حضور خانوادههای دادخواه، جانبهدربردگان، فعالان سیاسی، نمایندگان نهادهای بینالمللی، پزشکان و هنرمندان برگزار شد.
این کمیته در بیانیه خود با اشاره به تشدید سرکوبها در ایران پس از اعتراضات سراسری سالهای اخیر، اعلام کرده است که جمهوری اسلامی همزمان با افزایش بازداشتها و اجرای احکام اعدام، فشار بر زندانیان سیاسی را نیز گسترش داده است. به گفته این نهاد، در شرایط کنونی و بهویژه در فضای ناشی از جنگ و بحرانهای منطقهای، جان زندانیان سیاسی بیش از گذشته در معرض خطر قرار دارد.
در این بیانیه آمده است که زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با محرومیت از خدمات درمانی، کمبود امکانات بهداشتی، دسترسی محدود به آب و غذای کافی و انواع فشارهای روحی و جسمی مواجه هستند. کمیته آزادی زندانیان سیاسی همچنین از انتقال برخی زندانیان به مکانهای نامشخص و افزایش فشار بر خانوادههای آنان ابراز نگرانی کرده است.
این کمیته با انتقاد از محدودیتهای اینترنتی و فشار بر رسانهها، تأکید کرده است که حکومت تلاش میکند اخبار مربوط به وضعیت زندانیان و نقض حقوق بشر را از افکار عمومی پنهان نگه دارد، اما «صدای زندانیان سیاسی و خانوادههای دادخواه خاموششدنی نیست».
کمیته آزادی زندانیان سیاسی از حامیان این کارزار خواسته است با شعارهای «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» و «توقف و لغو حکم اعدام» در برنامههای این روز مشارکت کنند
زيتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
کمیته آزادی زندانیان سیاسی در ایران فعالان مدنی و سیاسی، نهادها، سازمانها و مدافعان حقوق بشر را به شرکت در برنامه های «روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی در ایران» فراخوانده است.
بر اساس این فراخوان، از ۱۸ تا ۲۴ ژوئن برنامههایی شامل سمینارها و تجمعات اعتراضی در کشورهای مختلف برگزار خواهد شد.
روز شنبه ۲۰ ژوئن کنفرانسی در شهر تورنتوی کانادا با حضور خانوادههای دادخواه، جانبهدربردگان، فعالان سیاسی، نمایندگان نهادهای بینالمللی، پزشکان و هنرمندان برگزار شد.
این کمیته در بیانیه خود با اشاره به تشدید سرکوبها در ایران پس از اعتراضات سراسری سالهای اخیر، اعلام کرده است که جمهوری اسلامی همزمان با افزایش بازداشتها و اجرای احکام اعدام، فشار بر زندانیان سیاسی را نیز گسترش داده است. به گفته این نهاد، در شرایط کنونی و بهویژه در فضای ناشی از جنگ و بحرانهای منطقهای، جان زندانیان سیاسی بیش از گذشته در معرض خطر قرار دارد.
در این بیانیه آمده است که زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با محرومیت از خدمات درمانی، کمبود امکانات بهداشتی، دسترسی محدود به آب و غذای کافی و انواع فشارهای روحی و جسمی مواجه هستند. کمیته آزادی زندانیان سیاسی همچنین از انتقال برخی زندانیان به مکانهای نامشخص و افزایش فشار بر خانوادههای آنان ابراز نگرانی کرده است.
این کمیته با انتقاد از محدودیتهای اینترنتی و فشار بر رسانهها، تأکید کرده است که حکومت تلاش میکند اخبار مربوط به وضعیت زندانیان و نقض حقوق بشر را از افکار عمومی پنهان نگه دارد، اما «صدای زندانیان سیاسی و خانوادههای دادخواه خاموششدنی نیست».
کمیته آزادی زندانیان سیاسی از حامیان این کارزار خواسته است با شعارهای «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» و «توقف و لغو حکم اعدام» در برنامههای این روز مشارکت کنند
زيتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5👍5🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مریل استریپ، بازیگر مشهور هالیوود، در نشست سازمان ملل (۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴) با سخنانی تکاندهنده از وضعیت زنان و دختران در افغانستان گفت.
او با اشاره به محدودیتهای گسترده اعمالشده بر زنان تأکید کرد که زنان افغان روزگاری در بسیاری از عرصهها پیشگام بودند، اما امروز از ابتداییترین حقوق و آزادیهای اجتماعی محروم شدهاند او میگوید:
استریپ از جامعه جهانی خواست در برابر آنچه «خاموشسازی تدریجی» زنان افغانستان خواند، سکوت نکند و برای دفاع از حقوق آنان اقدام کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
او با اشاره به محدودیتهای گسترده اعمالشده بر زنان تأکید کرد که زنان افغان روزگاری در بسیاری از عرصهها پیشگام بودند، اما امروز از ابتداییترین حقوق و آزادیهای اجتماعی محروم شدهاند او میگوید:
«آزادی یک گربه ماده بیشتر از یک زن است!»
استریپ از جامعه جهانی خواست در برابر آنچه «خاموشسازی تدریجی» زنان افغانستان خواند، سکوت نکند و برای دفاع از حقوق آنان اقدام کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍17❤4👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بلای جان ایران اختلاس است
سعید لیلاز:
خسارت فولاد در جنگ ۳ میلیارد دلار بوده است اما ارز گمشده از سال ۹۷ تا به امروز ۲۰۰ میلیارد دلار و اختلاس سیستم بانکی سالی ۴۰میلیارد دلار است!
گفتوگوی کامل
https://youtu.be/yrRy_aA481c
#فرهیختگان راهی به رهایی
سعید لیلاز:
خسارت فولاد در جنگ ۳ میلیارد دلار بوده است اما ارز گمشده از سال ۹۷ تا به امروز ۲۰۰ میلیارد دلار و اختلاس سیستم بانکی سالی ۴۰میلیارد دلار است!
گفتوگوی کامل
https://youtu.be/yrRy_aA481c
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍12🔥2🤔1
خانهای که باید ساخت
جواد حیدری
یک پرسش ساده را در نظر بگیرید؛ پرسشی چنان ابتدایی که فلسفهی سیاسی معمولاً از کنارش میگذرد تا به مسائل «جدیتر» برسد: در جهان بودن، یعنی چه؟ و خانه داشتن در جهان، چه حسی است؟ ما عادت کردهایم سیاست را با واژگانِ قدرت، حاکمیت، انتخابات و ایدئولوژی بفهمیم. اما اگر سیاست، پیش از همهی اینها، پاسخی باشد به اضطرابی بسیار کهنتر چه؟- اضطرابِ بیپناهی انسان در جهانی که دیگر سقفی بالای سرش ندارد. کتابِ دکتر کاشی دقیقاً از همینجا آغاز میکند، و همین انتخابِ نقطهی عزیمت است که آن را از انبوه نوشتههای سیاسیِ این سالها متمایز میسازد.
کاشی تصویری بهدست میدهد که از یاد نمیرود: مردمانی پس از یک زلزلهی عظیم. خانهها ویران شدهاند و آنها که جان به در بردهاند، در کوچهها و خیابانها سرگرداناند. هیچ تکیهگاهی نمانده است. این، تشخیصِ او از وضعِ ماست؛ وضعی که نامش را «بیخانمانی» میگذارد. ما در دورانی زندگی میکنیم که سایهی سنگینِ ایدئولوژیهای بزرگ- آن وعدههای پرشکوهِ قرن بیستمی- از سرِ شهر برداشته شده است. روزگاری این ایدئولوژیها کارکردی پنهان داشتند: به انسانِ آوارهی مدرن خانهای میدادند، حسِ تعلق میبخشیدند، ترسِ وجودیاش را تسکین میدادند. اما اکنون فرو ریختهاند و ما، مانند بازماندگانِ آن زلزله، در فضای باز ایستادهایم.
آنچه کاشی در اینجا انجام میدهد، در ظاهر ساده اما در عمق رادیکال است. او نشان میدهد که در برابر این بیخانمانی، دو واکنشِ آشنا وجود دارد و هر دو، در بنیاد، یک چیزند: حسرتِ بازگشت. یکی میگوید به شکوهِ ایرانِ باستان بازگردیم، دیگری به صفای صدرِ اسلام. کاشی با ظرافتی که آدمی را به یاد تبارشناسیِ فکری خاص او میاندازد، نشان میدهد که این دو رقیبِ سرسخت، در حقیقت همخانوادهاند: هر دو به استعارهی «بازگشت به خانهی پدری» چنگ زدهاند؛ خانهای که- و این جملهی کلیدی کتاب است- دیگر وجود ندارد.
ما بهنحوی دردناک پذیرفتهایم که خانهای نیست که به آن بازگردیم. و اینجاست که نویسنده استعارهی خود را مینشاند: به جای بازگشت به خانه، احداثِ خانه. خانه دیگر موضوعی مربوط به دیروز نیست، مربوط به فرداست. این جابهجاییِ بهظاهر کوچک، تمام جهتِ نگاهِ ما را برمیگرداند: از نوستالژی به سوی ساختن، از سوگواری به سوی کار.
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6428
#فرهیختگان راهی به رهایی
نگاهی به کتاب «سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»، نوشتهی محمدجواد غلامرضا کاشی
جواد حیدری
یک پرسش ساده را در نظر بگیرید؛ پرسشی چنان ابتدایی که فلسفهی سیاسی معمولاً از کنارش میگذرد تا به مسائل «جدیتر» برسد: در جهان بودن، یعنی چه؟ و خانه داشتن در جهان، چه حسی است؟ ما عادت کردهایم سیاست را با واژگانِ قدرت، حاکمیت، انتخابات و ایدئولوژی بفهمیم. اما اگر سیاست، پیش از همهی اینها، پاسخی باشد به اضطرابی بسیار کهنتر چه؟- اضطرابِ بیپناهی انسان در جهانی که دیگر سقفی بالای سرش ندارد. کتابِ دکتر کاشی دقیقاً از همینجا آغاز میکند، و همین انتخابِ نقطهی عزیمت است که آن را از انبوه نوشتههای سیاسیِ این سالها متمایز میسازد.
کاشی تصویری بهدست میدهد که از یاد نمیرود: مردمانی پس از یک زلزلهی عظیم. خانهها ویران شدهاند و آنها که جان به در بردهاند، در کوچهها و خیابانها سرگرداناند. هیچ تکیهگاهی نمانده است. این، تشخیصِ او از وضعِ ماست؛ وضعی که نامش را «بیخانمانی» میگذارد. ما در دورانی زندگی میکنیم که سایهی سنگینِ ایدئولوژیهای بزرگ- آن وعدههای پرشکوهِ قرن بیستمی- از سرِ شهر برداشته شده است. روزگاری این ایدئولوژیها کارکردی پنهان داشتند: به انسانِ آوارهی مدرن خانهای میدادند، حسِ تعلق میبخشیدند، ترسِ وجودیاش را تسکین میدادند. اما اکنون فرو ریختهاند و ما، مانند بازماندگانِ آن زلزله، در فضای باز ایستادهایم.
آنچه کاشی در اینجا انجام میدهد، در ظاهر ساده اما در عمق رادیکال است. او نشان میدهد که در برابر این بیخانمانی، دو واکنشِ آشنا وجود دارد و هر دو، در بنیاد، یک چیزند: حسرتِ بازگشت. یکی میگوید به شکوهِ ایرانِ باستان بازگردیم، دیگری به صفای صدرِ اسلام. کاشی با ظرافتی که آدمی را به یاد تبارشناسیِ فکری خاص او میاندازد، نشان میدهد که این دو رقیبِ سرسخت، در حقیقت همخانوادهاند: هر دو به استعارهی «بازگشت به خانهی پدری» چنگ زدهاند؛ خانهای که- و این جملهی کلیدی کتاب است- دیگر وجود ندارد.
ما بهنحوی دردناک پذیرفتهایم که خانهای نیست که به آن بازگردیم. و اینجاست که نویسنده استعارهی خود را مینشاند: به جای بازگشت به خانه، احداثِ خانه. خانه دیگر موضوعی مربوط به دیروز نیست، مربوط به فرداست. این جابهجاییِ بهظاهر کوچک، تمام جهتِ نگاهِ ما را برمیگرداند: از نوستالژی به سوی ساختن، از سوگواری به سوی کار.
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6428
#فرهیختگان راهی به رهایی
مشق نو
خانهای که باید ساخت
وبسایت «مشق نو» بهعنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، میکوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند. این مجموعه در قالب یادداشتها، جستارها و گفتوگوهای عمیق، در پیِ صورتبندیِ نظریِ چالشهای اکنونِ…
❤1👍1
دکترین نتانیاهو: معجون بدبینی و افراطیگری چطور به فاجعه انجامید؟
بنیامین نتانیاهو نزدیک به دو دهه است که در سمت نخستوزیری اسرائیل باقی مانده، رکوردی که هیچ نخستوزیر دیگری در تاریخ کوتاه رژیم صهیونیستی به آن نرسیده است. او در سالهایی که قدرت را در دست داشته، قاعدۀ بسیاری چیزها را عوض کرده است. با گزینگویههای موهوم آخرالزمانیاش دربارۀ خطراتی وجودی که اسرائیل را تهدید میکنند، رنجی خارج از تصور بر فلسطینیان وارد آورده و با جهانبینیِ بدبینانۀ تاریکش، هیچوقت با هیچ شکلی از صلح و توافق با همسایگان اسرائیل همراه نبوده است. نتانیاهو چطور فکر میکند؟
جاشوا لیفر، روزنامهنگاری که مدتها دربارۀ نتانیاهو و شیوۀ حکمرانیاش تحقیق کرده، معتقد است نتانیاهو، ترکیبی متعارض و پیچیده از چهار چیز است: نئولیبرالیسم، جنگطلبی، پوپولیسم و تکنوکراسی.
اگرچه نتانیاهو متحد یهودیان افراطیِ فوقالعاده مذهبی در اسرائیل است و اشتراکات فکری بسیاری با آنها دارد، خودش هیچگاه آدمی مذهبی نبوده. بلکه به تعبیرِ لیفر آدمی بهشدت سکولار است که نگاهی بسیار تیره به جهان دارد. بخشی از این جهانبینی برآمده از بزرگشدن نزد پدری است که مورخی با اعتقادات عجیبوغریب بود. اما بخش مهمتر، ناشی از کارزاری پوپولیستی است که موفقیتهای سیاسی نتانیاهو از آنجا آغاز شد: مخالفت سرسختانه با گفتگوهای صلح اسحاق رابین و پافشاری بر اینکه صلح با اعراب بیمعنی و برای اسرائیل خطرناک است.
نتانیاهو سال ۱۹۹۶، با برنامههای مفصلی برای بازسازی اقتصاد اسرائیل بر پایۀ اصول بازار آزاد تاچری به قدرت رسید: اصلاح ساختار بوروکراتیک، آزادسازی بازار کار، و کاهش یارانهها برای صنایع در حال ورشکستگی.
بخشی از این اصلاحات اقتصادی انجام شد، اما مهمتر از آن، فرهنگ سیاسی جدیدی بود که نتانیاهو در اسرائیل باب کرد. او اولین نخستوزیر تلویزیونی اسرائیل بود. برای تقویت اجراهای عمومیاش، کلاس بازیگری رفت، آرایش میکرد، کتوشلوارهای گرانقیمت میپوشید و مطمئن میشد که دوربینها فقط زاویهای از صورتش را نشان دهند که بینقصتر است. در کنار این تجملگرایی، زبانِ سیاسی تازهای را به میدان آورد: او حزب خودش -لیکود- را اندک اندک به حزبی پوپولیست و اقتدارگرا تبدیل کرد که حول شخصیت او میچرخید.
ایدۀ اصلی او در حکمرانی، به تعبیر میکا گودمن، فیلسوف و روشنفکر راستگرای اسرائیلی، «مدیریت اشغال» بود. از نظر نتانیاهو اسرائیل باید برای همیشه اشغالگر باشد، اما این اشغالگری را چنان حقبهجانب نشان دهد که طبیعی و منطقی به نظر برسد.
نتانیاهو توانست اندک اندک این ایده را حتی در میان مخالفان خودش جا بیاندازد. آنچه اسرائیلیها «کانسپتزیا» مینامند -یعنی همان مدیریت اشغال و سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن- در حوزۀ سیاست خارجی نیز بازتاب یافت. نتانیاهو از دیرباز مخالف حضور گستردۀ آمریکا در منطقه بود، چون فکر میکرد آمریکا دست اسرائیل را میبندد. در ایدۀ جایگزین او، اسرائیل با پیوندزدن امنیت منطقه به امنیت خودش، میتواند به کنشگری محوری و مستقل در خاورمیانه تبدیل شود. «پیمان ابراهیم» جاهطلبانهترین گام او برای تحققبخشیدن به این رؤیا بود.
جاشوا لیفر مینویسد: حملۀ حماس در هفت اکتبر تمام طرح و نقشههای نتانیاهو را نقش بر آب کرد. شدت این حمله نشان داد که «مدیریت اشغال»، ناگزیر به چه هزینههای سنگینی برای اسرائیل منتهی خواهد شد. در طول تقریباً دو دهۀ اخیر، فلسطینیها متحمل درد و رنج بسیاری شدهاند و اسرائیل طی سالیان دراز دچار نوعی خودپسندی و بیاعتناییِ خطرناک نسبت به سرنوشت همسایگان فلسطینیاش شده است، به این امید که مسئلۀ فلسطین بعد از پیمان ابراهیم، خودبهخود فراموش خواهد شد. تحلیلی که سراپا غلط از آب درآمد.
«دکترین نتانیاهو»
مجلۀ ترجمان شماره ۳۶
#فرهیختگان راهی به رهایی
بنیامین نتانیاهو نزدیک به دو دهه است که در سمت نخستوزیری اسرائیل باقی مانده، رکوردی که هیچ نخستوزیر دیگری در تاریخ کوتاه رژیم صهیونیستی به آن نرسیده است. او در سالهایی که قدرت را در دست داشته، قاعدۀ بسیاری چیزها را عوض کرده است. با گزینگویههای موهوم آخرالزمانیاش دربارۀ خطراتی وجودی که اسرائیل را تهدید میکنند، رنجی خارج از تصور بر فلسطینیان وارد آورده و با جهانبینیِ بدبینانۀ تاریکش، هیچوقت با هیچ شکلی از صلح و توافق با همسایگان اسرائیل همراه نبوده است. نتانیاهو چطور فکر میکند؟
جاشوا لیفر، روزنامهنگاری که مدتها دربارۀ نتانیاهو و شیوۀ حکمرانیاش تحقیق کرده، معتقد است نتانیاهو، ترکیبی متعارض و پیچیده از چهار چیز است: نئولیبرالیسم، جنگطلبی، پوپولیسم و تکنوکراسی.
اگرچه نتانیاهو متحد یهودیان افراطیِ فوقالعاده مذهبی در اسرائیل است و اشتراکات فکری بسیاری با آنها دارد، خودش هیچگاه آدمی مذهبی نبوده. بلکه به تعبیرِ لیفر آدمی بهشدت سکولار است که نگاهی بسیار تیره به جهان دارد. بخشی از این جهانبینی برآمده از بزرگشدن نزد پدری است که مورخی با اعتقادات عجیبوغریب بود. اما بخش مهمتر، ناشی از کارزاری پوپولیستی است که موفقیتهای سیاسی نتانیاهو از آنجا آغاز شد: مخالفت سرسختانه با گفتگوهای صلح اسحاق رابین و پافشاری بر اینکه صلح با اعراب بیمعنی و برای اسرائیل خطرناک است.
نتانیاهو سال ۱۹۹۶، با برنامههای مفصلی برای بازسازی اقتصاد اسرائیل بر پایۀ اصول بازار آزاد تاچری به قدرت رسید: اصلاح ساختار بوروکراتیک، آزادسازی بازار کار، و کاهش یارانهها برای صنایع در حال ورشکستگی.
بخشی از این اصلاحات اقتصادی انجام شد، اما مهمتر از آن، فرهنگ سیاسی جدیدی بود که نتانیاهو در اسرائیل باب کرد. او اولین نخستوزیر تلویزیونی اسرائیل بود. برای تقویت اجراهای عمومیاش، کلاس بازیگری رفت، آرایش میکرد، کتوشلوارهای گرانقیمت میپوشید و مطمئن میشد که دوربینها فقط زاویهای از صورتش را نشان دهند که بینقصتر است. در کنار این تجملگرایی، زبانِ سیاسی تازهای را به میدان آورد: او حزب خودش -لیکود- را اندک اندک به حزبی پوپولیست و اقتدارگرا تبدیل کرد که حول شخصیت او میچرخید.
ایدۀ اصلی او در حکمرانی، به تعبیر میکا گودمن، فیلسوف و روشنفکر راستگرای اسرائیلی، «مدیریت اشغال» بود. از نظر نتانیاهو اسرائیل باید برای همیشه اشغالگر باشد، اما این اشغالگری را چنان حقبهجانب نشان دهد که طبیعی و منطقی به نظر برسد.
نتانیاهو توانست اندک اندک این ایده را حتی در میان مخالفان خودش جا بیاندازد. آنچه اسرائیلیها «کانسپتزیا» مینامند -یعنی همان مدیریت اشغال و سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن- در حوزۀ سیاست خارجی نیز بازتاب یافت. نتانیاهو از دیرباز مخالف حضور گستردۀ آمریکا در منطقه بود، چون فکر میکرد آمریکا دست اسرائیل را میبندد. در ایدۀ جایگزین او، اسرائیل با پیوندزدن امنیت منطقه به امنیت خودش، میتواند به کنشگری محوری و مستقل در خاورمیانه تبدیل شود. «پیمان ابراهیم» جاهطلبانهترین گام او برای تحققبخشیدن به این رؤیا بود.
جاشوا لیفر مینویسد: حملۀ حماس در هفت اکتبر تمام طرح و نقشههای نتانیاهو را نقش بر آب کرد. شدت این حمله نشان داد که «مدیریت اشغال»، ناگزیر به چه هزینههای سنگینی برای اسرائیل منتهی خواهد شد. در طول تقریباً دو دهۀ اخیر، فلسطینیها متحمل درد و رنج بسیاری شدهاند و اسرائیل طی سالیان دراز دچار نوعی خودپسندی و بیاعتناییِ خطرناک نسبت به سرنوشت همسایگان فلسطینیاش شده است، به این امید که مسئلۀ فلسطین بعد از پیمان ابراهیم، خودبهخود فراموش خواهد شد. تحلیلی که سراپا غلط از آب درآمد.
«دکترین نتانیاهو»
مجلۀ ترجمان شماره ۳۶
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍2🤔1
جنگ با گلوله آغاز نمیشود؛ از روایتها و توجیهها شروع میشود
مقصود فراستخواه
مقصود فراستخواه در نشستی درباره «انسان دانشگاهی و مسئله جنگ»، ریشههای تداوم خشونت را در ساحت زبان، روایت و عقل توجیهگر تحلیل کرد.
او با اشاره به تناقض مدرنیته، بر ضرورت پرورش «انسان بهعلاوه» برای عبور از چرخه جنگ تأکید کرد.
فراستخواه در این نشست، جنگ را پدیدهای ماندگار در تاریخ بشر دانست و تأکید کرد که علیرغم پیشرفتهای تمدنی، ظرفیت خشونت همچنان در انسان باقی است. او با تمرکز بر نقش «روایت»، تصریح کرد که هیچ جنگی بدون شکلگیری پیشینی در عرصه زبان و توجیه آغاز نمیشود. به گفته او، روایتها میکوشند جنگ را امری ضروری و اجتنابناپذیر جلوه دهند.
وی با اشاره به جایگاه دوگانه عقل، توضیح داد که عقل میتواند هم ابزار مهار خشونت باشد و هم به سازوکاری برای مشروعیتبخشی به آن تبدیل شود. از نظر او، تاریخ نشان داده است که حتی اخلاق و مفاهیم والایی چون حقوق بشر نیز گاه در خدمت توجیه جنگ قرار گرفتهاند.
این جامعهشناس در ادامه به نقد مدرنیته پرداخت و ریشه برخی اشکال خشونت را در «سوژه خودبنیاد» مدرن دانست؛ سوژهای که با قرار گرفتن در مرکز جهان، دیگران را به ابژه تبدیل میکند. او شکلگیری ایدئولوژیهایی مانند ناسیونالیسم، فاشیسم و دیگر صورتبندیهای قدرتمحور را در امتداد همین منطق تحلیل کرد.
فراستخواه همچنین به پارادوکس جهان معاصر اشاره کرد؛ جهانی که از یکسو گفتمان صلح، حقوق بشر و گفتوگو را گسترش داده و از سوی دیگر، سازوکارهای جنگ—از صنایع نظامی تا رسانههای تولید روایت—را تقویت کرده است. به باور او، این وضعیت نشاندهنده محدودیت خوشبینیهای سادهانگارانه نسبت به عقلانیت مدرن است.
او در بخش دیگری از سخنان خود، نقش دانشگاه را مورد نقد قرار داد و گفت این نهاد نیز نتوانسته بهطور کامل به نیرویی مستقل برای صلح تبدیل شود. به اعتقاد او، دانشگاهها نیز تحت تأثیر ساختارهای قدرت و سرمایه قرار دارند و گاه در بازتولید گفتمانهای توجیهگر خشونت سهیم میشوند.
فراستخواه در پایان، راه برونرفت از چرخه جنگ را در پرورش «انسان بهعلاوه» دانست؛ انسانی که از سطح معمول فراتر رفته و دارای آگاهی، شفقت، مسئولیتپذیری و توانایی بهرسمیتشناختن دیگری است. به گفته او، صلح پایدار نه صرفاً از نهادها یا عقل ابزاری، بلکه از تحول در کیفیت انسان بودن سرچشمه میگیرد.
نکات کلیدی:
جنگها پیش از میدان نبرد، در عرصه روایت و توجیه شکل میگیرند
عقل و اخلاق میتوانند هم مهارکننده و هم توجیهگر خشونت باشند
مدرنیته با وجود گفتمان صلح، سازوکارهای جنگ را نیز بازتولید کرده است
دانشگاه نیز از تأثیر قدرت و سرمایه برکنار نمانده است
«انسان بهعلاوه» بهعنوان راهی برای تحقق صلح پایدار مطرح شد
ادامهدر اندیشه ما
https://andishehma.com/jang-va-golole
#فرهیختگان راهی به رهایی
مقصود فراستخواه
مقصود فراستخواه در نشستی درباره «انسان دانشگاهی و مسئله جنگ»، ریشههای تداوم خشونت را در ساحت زبان، روایت و عقل توجیهگر تحلیل کرد.
او با اشاره به تناقض مدرنیته، بر ضرورت پرورش «انسان بهعلاوه» برای عبور از چرخه جنگ تأکید کرد.
فراستخواه در این نشست، جنگ را پدیدهای ماندگار در تاریخ بشر دانست و تأکید کرد که علیرغم پیشرفتهای تمدنی، ظرفیت خشونت همچنان در انسان باقی است. او با تمرکز بر نقش «روایت»، تصریح کرد که هیچ جنگی بدون شکلگیری پیشینی در عرصه زبان و توجیه آغاز نمیشود. به گفته او، روایتها میکوشند جنگ را امری ضروری و اجتنابناپذیر جلوه دهند.
وی با اشاره به جایگاه دوگانه عقل، توضیح داد که عقل میتواند هم ابزار مهار خشونت باشد و هم به سازوکاری برای مشروعیتبخشی به آن تبدیل شود. از نظر او، تاریخ نشان داده است که حتی اخلاق و مفاهیم والایی چون حقوق بشر نیز گاه در خدمت توجیه جنگ قرار گرفتهاند.
این جامعهشناس در ادامه به نقد مدرنیته پرداخت و ریشه برخی اشکال خشونت را در «سوژه خودبنیاد» مدرن دانست؛ سوژهای که با قرار گرفتن در مرکز جهان، دیگران را به ابژه تبدیل میکند. او شکلگیری ایدئولوژیهایی مانند ناسیونالیسم، فاشیسم و دیگر صورتبندیهای قدرتمحور را در امتداد همین منطق تحلیل کرد.
فراستخواه همچنین به پارادوکس جهان معاصر اشاره کرد؛ جهانی که از یکسو گفتمان صلح، حقوق بشر و گفتوگو را گسترش داده و از سوی دیگر، سازوکارهای جنگ—از صنایع نظامی تا رسانههای تولید روایت—را تقویت کرده است. به باور او، این وضعیت نشاندهنده محدودیت خوشبینیهای سادهانگارانه نسبت به عقلانیت مدرن است.
او در بخش دیگری از سخنان خود، نقش دانشگاه را مورد نقد قرار داد و گفت این نهاد نیز نتوانسته بهطور کامل به نیرویی مستقل برای صلح تبدیل شود. به اعتقاد او، دانشگاهها نیز تحت تأثیر ساختارهای قدرت و سرمایه قرار دارند و گاه در بازتولید گفتمانهای توجیهگر خشونت سهیم میشوند.
فراستخواه در پایان، راه برونرفت از چرخه جنگ را در پرورش «انسان بهعلاوه» دانست؛ انسانی که از سطح معمول فراتر رفته و دارای آگاهی، شفقت، مسئولیتپذیری و توانایی بهرسمیتشناختن دیگری است. به گفته او، صلح پایدار نه صرفاً از نهادها یا عقل ابزاری، بلکه از تحول در کیفیت انسان بودن سرچشمه میگیرد.
نکات کلیدی:
جنگها پیش از میدان نبرد، در عرصه روایت و توجیه شکل میگیرند
عقل و اخلاق میتوانند هم مهارکننده و هم توجیهگر خشونت باشند
مدرنیته با وجود گفتمان صلح، سازوکارهای جنگ را نیز بازتولید کرده است
دانشگاه نیز از تأثیر قدرت و سرمایه برکنار نمانده است
«انسان بهعلاوه» بهعنوان راهی برای تحقق صلح پایدار مطرح شد
ادامهدر اندیشه ما
https://andishehma.com/jang-va-golole
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5🤔1
پزشکیان: از این میترسم نتوانیم مردم را راضی کنیم و به خیابان بیایند:
https://www.hamshahrionline.ir/news/1045993
#فرهیختگان روزن آگاهی
https://www.hamshahrionline.ir/news/1045993
#فرهیختگان روزن آگاهی
همشهری آنلاین
پزشکیان: از این میترسم نتوانیم مردم را راضی کنیم و به خیابان بیایند | ویدئو
پزشکیان گفت: من از این می ترسم که نتوانیم مردم را راضی کنیم و به خیابان بیایند اعتراض کنند.
👍7
مسئولیت حقوقی رهبری و نهادهای نظام
کیومرث اشتریان
پیام رهبری در باره توافق ایران و آمریکا می تواند معنای ویژه ای در حقوق اساسی در ایران بیابد.
اگر این معنای ویژه در ساختار حقوق عمومی نهادینه شود می تواند یک دستاورد مهم در حقوق اساسی و فضای سیاسی ایران باشد.
وقتی رهبری نظر متفاوتی از آنچه که توسط نهادهای سیاسی ارایه شده است داشته باشد و آن را صریحا بیان کند به این معناست که نهادهای رسمی کشور زمین حقوقی خود را دارند و ایشان همان را تحریر کرده و «استقلال عمل حقوقی» و «نظر کارشناسی» آنان را، علیرغم «تفاوت نظر» پذیرفته است.
اساس موضوع همین است و البته باید همین باشد. به بیان حقوق اساسی، این یعنی که رهبر مسئول حاکمیت ملی است و نهادها مسئول تصمیم های روزمره رژیم سیاسی اند. منتهی مشخص نیست که چرا تصریح این فقره برای برخی مسئله ساز است.
چنین رویکردی به نفع همه ارکان نظام سیاسی و از جمله نهاد رهبری است چرا که این نهادها متقابلا باید مسئولیت خویش را در پیشبرد اهداف اعلامی بپذیرند و پی بگیرند. این مسئولیت پذیری دوسویه است؛ از سویی اینان در عرصه دیپلماسی باید بتوانند از منافع ملی دفاع کنند و در سیاست داخلی نیز کارشکنی ها را نیز با قدرت مدیریت کنند.
از سوی دیگر، رهبری هم مراقبت می کند که «دیگران» بصورت پنهانی برای دولت و شعام مانع تراشی نکنند.
یادآوری می کنم که رهبری شهید در سخنرانی مشهور خویش در ابتدای دهه ۱۳۹۰ به این نکته تصریح کرده بود که: «یک عدهای با مغالطه ... گفتند معنای ولایت مطلقه این است که رهبری در نظام جمهوری اسلامی، مطلق از همهی قوانین است؛ ... هر جا بخواهد، هر کار بخواهد، میتواند بکند. مسئله این نبود، این نیست. .. در واقع رهبری، یک مدیریت کلان ارزشی است ... این مسئولیت، مسئولیت اجرائی نیست؛ دخالت در کارها هم نیست. مسئولین در بخشهای مختلف، مسئولیتهای مشخصی دارند ... در همهی اینها رهبری نه میتواند دخالت کند، نه حق دارد دخالت کند، نه قادر است دخالت کند؛ اصلاً امکان ندارد.» (سخنرانی 24 مهر ماه 1390)
خب! همه سخن ما این است که همین معنا را در ساختارهای تصمیم گیری و فضای سیاسی به وضوح و سادگی نهادینه کنید تا کشور از هوچیگری فارغ شود و همه مسئولیت های خُرد و کلان کشور بر سر یک تن (رهبر) آوار نشود.
درک حقوقی این معنا و مهمتر از آن نهادینه سازی آن برای نظام تصمیمگیری و بویژه برای فضای سیاسی مهم است.
به راستی چه ضرورتی است که نهادهایی که در حقوق اساسی ایران برساخته شده اند از معنا و مفهوم و مسئولیت تهی بشوند؟ آنچنانکه بر مجلس شورا رفته است؟
مشکل اینجاست که اغلب خلاف این راه طی شده است و چنین برگشته است که نهادهای حقوق اساسی هیچ کاره شوند.
طرفه آنکه در این فقره از یکسو مخالفان حکومت و از سوی دیگر «خود-نظام پنداران» همداستانند. با چنین رویکردی رهبری نظام فاصله خود را از تصمیمگیری های کارشناسی حفظ می کند.
اگر رهبر از سر حقیقت و نه از روی مجاز مسئولیت ها را به منتخبان ملت بسپارد؛ در عمل ملت و منتخبان آن نیز باید مسئولیت انتخاب خویش را بپذیرند.
چنین است که این به معنی شانه خالی کردن رهبر از زیر بار مسئولیت نیست بلکه واگذاری حقیقی مسئولیت حقوقی و شخصیت کارشناسی به نمایندگان ملت است.
در این هنگامه است که رهبر آخرین سنگرهای هسته سخت نظام را حفظ می کند. و اگر آمریکا به زیر میز مذاکره بزند (که بسیار محتمل است) همان ها که رهبری را با نظر کارشناسی خود همراه کرده اند به صف همان هسته سخت می پیوندند؛ چون آنها هم خیرخواه ملتند.
مشخص است که چرا عده ای نمی خواهند مساله به این سادگی دیده شود و مقاومت را در تهمت به رقیبان، پایداری را در لجاجت با مردمان و وفاداری را در خودنمایی برای کسب جاه و مقام می بینند.
تظاهرات شبانه ایرانیان در سه ماه اخیر نشان داد بسیاری از کسانی که به این هسته سخت پیوستند در مرز بندی های مرسوم سیاسی به یک جناح و تفکر خاص تعلق نداشتند.
بدینسان، رهبر در نظام جمهوری اسلامی به بنیانیترین و نه «تنهاترین» محور هسته سخت نظام و ایران تبدیل می شود. یعنی که اهرم فشار هسته سخت نظام همچنان و همواره قابلیت فعال سازی توده ای و گسترش مردمی دارد.
در هنگامه های بحران همگان و همگنان به رهبر همچون هسته ای سخت می نگرند و سیل خروشان ملت در بحر اتحاد او به موج مقاومت می رسد؛ و این دقیقه ای مهم برای امنیت ملی ایران است.
بدینسان رهبری به نماد حاکمیت ملی و نه حاکمیت جناحی تبدیل خواهد شد.
یک مهارت مهم برای رهبران این است که بدانند در کجا و تا چه حد در امور دخالت «نکنند».
طریقت موضوعی و شریعت رهبری دو مقوله جداگانه است؛ یکی سرشار از منازعه است و دیگری پربار از وحدت؛ یکی فارغ از بار ارزشی است و دیگری نماد هدایت ارزشی. «دخالت نکردن» یک مهارت مهم برای «رهبری کردن» است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
کیومرث اشتریان
پیام رهبری در باره توافق ایران و آمریکا می تواند معنای ویژه ای در حقوق اساسی در ایران بیابد.
اگر این معنای ویژه در ساختار حقوق عمومی نهادینه شود می تواند یک دستاورد مهم در حقوق اساسی و فضای سیاسی ایران باشد.
وقتی رهبری نظر متفاوتی از آنچه که توسط نهادهای سیاسی ارایه شده است داشته باشد و آن را صریحا بیان کند به این معناست که نهادهای رسمی کشور زمین حقوقی خود را دارند و ایشان همان را تحریر کرده و «استقلال عمل حقوقی» و «نظر کارشناسی» آنان را، علیرغم «تفاوت نظر» پذیرفته است.
اساس موضوع همین است و البته باید همین باشد. به بیان حقوق اساسی، این یعنی که رهبر مسئول حاکمیت ملی است و نهادها مسئول تصمیم های روزمره رژیم سیاسی اند. منتهی مشخص نیست که چرا تصریح این فقره برای برخی مسئله ساز است.
چنین رویکردی به نفع همه ارکان نظام سیاسی و از جمله نهاد رهبری است چرا که این نهادها متقابلا باید مسئولیت خویش را در پیشبرد اهداف اعلامی بپذیرند و پی بگیرند. این مسئولیت پذیری دوسویه است؛ از سویی اینان در عرصه دیپلماسی باید بتوانند از منافع ملی دفاع کنند و در سیاست داخلی نیز کارشکنی ها را نیز با قدرت مدیریت کنند.
از سوی دیگر، رهبری هم مراقبت می کند که «دیگران» بصورت پنهانی برای دولت و شعام مانع تراشی نکنند.
یادآوری می کنم که رهبری شهید در سخنرانی مشهور خویش در ابتدای دهه ۱۳۹۰ به این نکته تصریح کرده بود که: «یک عدهای با مغالطه ... گفتند معنای ولایت مطلقه این است که رهبری در نظام جمهوری اسلامی، مطلق از همهی قوانین است؛ ... هر جا بخواهد، هر کار بخواهد، میتواند بکند. مسئله این نبود، این نیست. .. در واقع رهبری، یک مدیریت کلان ارزشی است ... این مسئولیت، مسئولیت اجرائی نیست؛ دخالت در کارها هم نیست. مسئولین در بخشهای مختلف، مسئولیتهای مشخصی دارند ... در همهی اینها رهبری نه میتواند دخالت کند، نه حق دارد دخالت کند، نه قادر است دخالت کند؛ اصلاً امکان ندارد.» (سخنرانی 24 مهر ماه 1390)
خب! همه سخن ما این است که همین معنا را در ساختارهای تصمیم گیری و فضای سیاسی به وضوح و سادگی نهادینه کنید تا کشور از هوچیگری فارغ شود و همه مسئولیت های خُرد و کلان کشور بر سر یک تن (رهبر) آوار نشود.
درک حقوقی این معنا و مهمتر از آن نهادینه سازی آن برای نظام تصمیمگیری و بویژه برای فضای سیاسی مهم است.
به راستی چه ضرورتی است که نهادهایی که در حقوق اساسی ایران برساخته شده اند از معنا و مفهوم و مسئولیت تهی بشوند؟ آنچنانکه بر مجلس شورا رفته است؟
مشکل اینجاست که اغلب خلاف این راه طی شده است و چنین برگشته است که نهادهای حقوق اساسی هیچ کاره شوند.
طرفه آنکه در این فقره از یکسو مخالفان حکومت و از سوی دیگر «خود-نظام پنداران» همداستانند. با چنین رویکردی رهبری نظام فاصله خود را از تصمیمگیری های کارشناسی حفظ می کند.
اگر رهبر از سر حقیقت و نه از روی مجاز مسئولیت ها را به منتخبان ملت بسپارد؛ در عمل ملت و منتخبان آن نیز باید مسئولیت انتخاب خویش را بپذیرند.
چنین است که این به معنی شانه خالی کردن رهبر از زیر بار مسئولیت نیست بلکه واگذاری حقیقی مسئولیت حقوقی و شخصیت کارشناسی به نمایندگان ملت است.
در این هنگامه است که رهبر آخرین سنگرهای هسته سخت نظام را حفظ می کند. و اگر آمریکا به زیر میز مذاکره بزند (که بسیار محتمل است) همان ها که رهبری را با نظر کارشناسی خود همراه کرده اند به صف همان هسته سخت می پیوندند؛ چون آنها هم خیرخواه ملتند.
مشخص است که چرا عده ای نمی خواهند مساله به این سادگی دیده شود و مقاومت را در تهمت به رقیبان، پایداری را در لجاجت با مردمان و وفاداری را در خودنمایی برای کسب جاه و مقام می بینند.
تظاهرات شبانه ایرانیان در سه ماه اخیر نشان داد بسیاری از کسانی که به این هسته سخت پیوستند در مرز بندی های مرسوم سیاسی به یک جناح و تفکر خاص تعلق نداشتند.
بدینسان، رهبر در نظام جمهوری اسلامی به بنیانیترین و نه «تنهاترین» محور هسته سخت نظام و ایران تبدیل می شود. یعنی که اهرم فشار هسته سخت نظام همچنان و همواره قابلیت فعال سازی توده ای و گسترش مردمی دارد.
در هنگامه های بحران همگان و همگنان به رهبر همچون هسته ای سخت می نگرند و سیل خروشان ملت در بحر اتحاد او به موج مقاومت می رسد؛ و این دقیقه ای مهم برای امنیت ملی ایران است.
بدینسان رهبری به نماد حاکمیت ملی و نه حاکمیت جناحی تبدیل خواهد شد.
یک مهارت مهم برای رهبران این است که بدانند در کجا و تا چه حد در امور دخالت «نکنند».
طریقت موضوعی و شریعت رهبری دو مقوله جداگانه است؛ یکی سرشار از منازعه است و دیگری پربار از وحدت؛ یکی فارغ از بار ارزشی است و دیگری نماد هدایت ارزشی. «دخالت نکردن» یک مهارت مهم برای «رهبری کردن» است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3👍3🤔2
✍️ مردان آهنین!
روزهای بمباران، روزهای مرز بین مرگ و زندگی بود. بنا ندارم خاطره تلخ آن دوران را زنده کنم. باید به آینده فکر کرد و برای آبادی آن اندیشید. یکی از این اندیشه ها، درس گرفتن از گذشته هاست. گذشته از نوع عدم است، آینده هم همین است، منتها فرقی که دارند این است که گذشته دیگر بر نمی گردد ولی آینده واقع می شود. همین تفاوت کافی است که با مصالح گذشته، آینده مان را بسازیم. بگذریم...
در ایام بمباران، وقتی شب، سر بر بالین می گذاشتیم، نمی دانستیم که صبح روز بعد را خواهیم دید یا نه! یک شب قبل از خواب، خیلی به این موضوع فکر کردم: آیا آماده رفتن هستم؟ اگر بنا باشد یکی از این بمب ها، پیکی باشد که بخواهد جانم را بگیرد، آیا آماده تحویل دادن آن هستم؟
آن شب یاد مردانی افتادم که با اینکه می دانستند آخرین شب زندگی شان در این دنیاست، اما با این وجود شاد بودند و آماده رفتن. نوشتن از حسین (ع) سخت است، از یارانش نیز. مردانی که شجاعت را تجسم بخشیدند و لباس همت را بر تن کردند، تمام اینها را هم با نیروی عشق انجام دادند. اصلا عشق است که بی باک می کند آدم را.
آن شب، شجاعتشان را تحسین کردم و به همتشان آفرین گفتم. چطور جان عزیزشان در کفشان بود، و منتظر اشاره ای بودند برای تقدیم آن؟ چطور به دنیا پشت پا زدند و به حسابش نیاوردند؟
آن شب، شب سختی بود برایم. فاصله دوری که از آنان داشتم آزارم می داد. من کجا و آنان کجا؟ هیچ نگران فردای شان نبودند. انگار فرقی برایشان نمی کرد مرگ و زندگی. حق هم داشتند که فرقی احساس نکنند. وقتی در آغوش معشوق باشی، مگر دیگر نگران چیزی هستی و به چیز دیگری هم فکر می کنی؟
آغوش حسین، آغوش خداست. دنیا و عقبی ندارد.
بیشتر که فکر کردم، دیدم دلیل نگرانی ام، نه از دست دادن مال و همسر و خانواده، بلکه همین بی آغوشی بود. اگر در آغوش خدا بودم، چه باکی داشتم از پیکهای الهی که نشانه ام بگیرند؟ پیکهایی که نتوانند این آغوش را ازم بگیرند، هر چه می خواهند بکنند. همین آغوش را کم داشتم و هنوز هم همان را کم دارم.
ای مردان مصمم و آهنین! ای کوه های استقامت! دستم را بگیرید تا به دامن یار برسد؛ دست ما کوتاه است و خرما بر نخیل!
میثاق محرابی
#فرهیختگان راهی به رهایی
روزهای بمباران، روزهای مرز بین مرگ و زندگی بود. بنا ندارم خاطره تلخ آن دوران را زنده کنم. باید به آینده فکر کرد و برای آبادی آن اندیشید. یکی از این اندیشه ها، درس گرفتن از گذشته هاست. گذشته از نوع عدم است، آینده هم همین است، منتها فرقی که دارند این است که گذشته دیگر بر نمی گردد ولی آینده واقع می شود. همین تفاوت کافی است که با مصالح گذشته، آینده مان را بسازیم. بگذریم...
در ایام بمباران، وقتی شب، سر بر بالین می گذاشتیم، نمی دانستیم که صبح روز بعد را خواهیم دید یا نه! یک شب قبل از خواب، خیلی به این موضوع فکر کردم: آیا آماده رفتن هستم؟ اگر بنا باشد یکی از این بمب ها، پیکی باشد که بخواهد جانم را بگیرد، آیا آماده تحویل دادن آن هستم؟
آن شب یاد مردانی افتادم که با اینکه می دانستند آخرین شب زندگی شان در این دنیاست، اما با این وجود شاد بودند و آماده رفتن. نوشتن از حسین (ع) سخت است، از یارانش نیز. مردانی که شجاعت را تجسم بخشیدند و لباس همت را بر تن کردند، تمام اینها را هم با نیروی عشق انجام دادند. اصلا عشق است که بی باک می کند آدم را.
آن شب، شجاعتشان را تحسین کردم و به همتشان آفرین گفتم. چطور جان عزیزشان در کفشان بود، و منتظر اشاره ای بودند برای تقدیم آن؟ چطور به دنیا پشت پا زدند و به حسابش نیاوردند؟
آن شب، شب سختی بود برایم. فاصله دوری که از آنان داشتم آزارم می داد. من کجا و آنان کجا؟ هیچ نگران فردای شان نبودند. انگار فرقی برایشان نمی کرد مرگ و زندگی. حق هم داشتند که فرقی احساس نکنند. وقتی در آغوش معشوق باشی، مگر دیگر نگران چیزی هستی و به چیز دیگری هم فکر می کنی؟
آغوش حسین، آغوش خداست. دنیا و عقبی ندارد.
بیشتر که فکر کردم، دیدم دلیل نگرانی ام، نه از دست دادن مال و همسر و خانواده، بلکه همین بی آغوشی بود. اگر در آغوش خدا بودم، چه باکی داشتم از پیکهای الهی که نشانه ام بگیرند؟ پیکهایی که نتوانند این آغوش را ازم بگیرند، هر چه می خواهند بکنند. همین آغوش را کم داشتم و هنوز هم همان را کم دارم.
ای مردان مصمم و آهنین! ای کوه های استقامت! دستم را بگیرید تا به دامن یار برسد؛ دست ما کوتاه است و خرما بر نخیل!
میثاق محرابی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4🤔1🕊1
روایت شهروندانی که بدون ابلاغ، دسترسیشان به خطوط تلفن همراه را از دست دادند: سیمکارت سیاه/ خطهایی که بیصدا قطع شدند
امتداد در گزارشی به بررسی قطع ناگهانی، سیستماتیک و بدون اطلاع قبلی سیمکارتهای برخی از شهروندان ایرانی میپردازد که روند زندگی روزمره، شغلی و حقوقی آنها را با بحران و اختلال جدی مواجه کرده است.
علت و نحوه مسدودی
شهروندان به صورت کاملاً بیخبر متوجه قطع شدن آنتن، اینترنت و مسدودی تماسهای خطوط تلفن همراه خود میشوند. پشتیبانی اپراتورها دلیل این اتفاق را دستور نهادهای قضایی، نهادهای امنیتی، وزارتخانهها و تحت عنوان «موارد خاص مدیریتی» اعلام میکنند. برای مثال، مواردی از این مسدودیها بلافاصله پس از شرکت در تجمعات دانشجویی یا به بهانه «فعالیت در فضای مجازی مغایر با قوانین» رخ داده است.
پیامدهای گسترده در زندگی روزمره و شغلی
از آنجا که هویت شهروندان و دسترسیهای آنها امروزه به شدت به سیمکارت وابسته است، حقوقدانان این اقدام را نقض حقوق درج شده در قانون اساسی میدانند. این مسدودی باعث از کار افتادن خدمات بانکی و پیامک رمز دوم، عدم امکان استفاده از تاکسیهای اینترنتی، مختل شدن کسبوکارها، و قطع دسترسی به سامانههای آموزشی و دانشگاهی میشود. همچنین، حتی امکان برقراری تماسهای اضطراری نیز مسدود میشود که میتواند خطرات جانی به همراه داشته باشد.
محرومیت از حقوق قانونی و قضایی (سامانه ثنا)
یکی از خطرناکترین پیامدهای این قطعی، عدم دسترسی افراد به سامانه ثنای قوه قضائیه است. به دلیل مسدود بودن خط، شهروندان متوجه ارسال ابلاغیهها یا تشکیل پروندههای قضایی و انضباطی علیه خود نمیشوند و در نتیجه، امکان دفاع و استفاده از حقوق قانونی خود را از دست میدهند.
روند مبهم، طولانی و سلیقهای پیگیری
هیچ روند شفاف، پاسخگو و رسمی برای رفع این محدودیتها وجود ندارد و نهادهای مربوطه نیز اطلاعرسانی نمیکنند. روند پیگیری برای هر فرد متفاوت است؛ به برخی گفته شده منتظر تماس بمانند یا به دادسرا مراجعه کنند، و به برخی دیگر دستور داده شده که تنها از طریق ارسال پیام به یک شماره در پیامرسان «ایتا» یا تماس با شماره «۱۱۴» پیگیر باشند و اکیداً از مراجعه حضوری خودداری کنند.
سلب حق خرید سیمکارت جدید
دامنه این محدودیتها بسیار گسترده است و در برخی موارد، سیستم به گونهای عمل کرده است که حق خرید و ثبتنام سیمکارت جدید نیز از این افراد سلب شده است
متن کامل گزارش
#فرهیختگان راهی به رهایی
امتداد در گزارشی به بررسی قطع ناگهانی، سیستماتیک و بدون اطلاع قبلی سیمکارتهای برخی از شهروندان ایرانی میپردازد که روند زندگی روزمره، شغلی و حقوقی آنها را با بحران و اختلال جدی مواجه کرده است.
علت و نحوه مسدودی
شهروندان به صورت کاملاً بیخبر متوجه قطع شدن آنتن، اینترنت و مسدودی تماسهای خطوط تلفن همراه خود میشوند. پشتیبانی اپراتورها دلیل این اتفاق را دستور نهادهای قضایی، نهادهای امنیتی، وزارتخانهها و تحت عنوان «موارد خاص مدیریتی» اعلام میکنند. برای مثال، مواردی از این مسدودیها بلافاصله پس از شرکت در تجمعات دانشجویی یا به بهانه «فعالیت در فضای مجازی مغایر با قوانین» رخ داده است.
پیامدهای گسترده در زندگی روزمره و شغلی
از آنجا که هویت شهروندان و دسترسیهای آنها امروزه به شدت به سیمکارت وابسته است، حقوقدانان این اقدام را نقض حقوق درج شده در قانون اساسی میدانند. این مسدودی باعث از کار افتادن خدمات بانکی و پیامک رمز دوم، عدم امکان استفاده از تاکسیهای اینترنتی، مختل شدن کسبوکارها، و قطع دسترسی به سامانههای آموزشی و دانشگاهی میشود. همچنین، حتی امکان برقراری تماسهای اضطراری نیز مسدود میشود که میتواند خطرات جانی به همراه داشته باشد.
محرومیت از حقوق قانونی و قضایی (سامانه ثنا)
یکی از خطرناکترین پیامدهای این قطعی، عدم دسترسی افراد به سامانه ثنای قوه قضائیه است. به دلیل مسدود بودن خط، شهروندان متوجه ارسال ابلاغیهها یا تشکیل پروندههای قضایی و انضباطی علیه خود نمیشوند و در نتیجه، امکان دفاع و استفاده از حقوق قانونی خود را از دست میدهند.
روند مبهم، طولانی و سلیقهای پیگیری
هیچ روند شفاف، پاسخگو و رسمی برای رفع این محدودیتها وجود ندارد و نهادهای مربوطه نیز اطلاعرسانی نمیکنند. روند پیگیری برای هر فرد متفاوت است؛ به برخی گفته شده منتظر تماس بمانند یا به دادسرا مراجعه کنند، و به برخی دیگر دستور داده شده که تنها از طریق ارسال پیام به یک شماره در پیامرسان «ایتا» یا تماس با شماره «۱۱۴» پیگیر باشند و اکیداً از مراجعه حضوری خودداری کنند.
سلب حق خرید سیمکارت جدید
دامنه این محدودیتها بسیار گسترده است و در برخی موارد، سیستم به گونهای عمل کرده است که حق خرید و ثبتنام سیمکارت جدید نیز از این افراد سلب شده است
متن کامل گزارش
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
روایت شهروندانی که بدون ابلاغ، دسترسیشان به خطوط تلفن همراه را از دست دادند: سیمکارت سیاه/ خطهایی که بیصدا قطع شدند
امتداد-محمدحسین موسوی: دیگر برایتان رمز دوم نمیآید، اینترنتتان قطع میشود، امکان تماس با دیگران را ندارید، امکان ورود به سامانههای دولتی وجود ندارد، حتی خرید طرح ترافیک یا یک پرداخت قبض ساده برای شما ناممکن میشود، گرفتن یک تاکسی اینترنتی یا خرید از یک…
🤬5🔥3❤2👎1😱1
آغاز برنامههای ۵۰مین سالگرد یادمان دکتر علی شریعتی
بهابتکار دانشگاه حکیمسبزواری
در ۴۹مین سالگردبزرگداشت زندهیاد علی شریعتی مزینانی، مجموعهای از تلاشهای فرهنگی و عمرانی، در شهر سبزوار و روستاشهر مزینان (زیرعنوانِ «خاستگاه خاندان-نیاکان شریعتی»-علامه بهمنآبادی، آخوند حکیم قربانعلی، استاد محمدتقی شریعتی، و برادرشان علامه قربانعلی، و...) آغازشد.
صبح پنجشنبه ۲۸خردادماه در دانشگاه حکیم سبزوار نخستین جلسه شورای سیاستگذاری ۵۰مین آیین بزرگداشت دکتر شریعتی، با حضور جمعی از استادان دانشگاه تشکیل شد. حاضران در این نشست ضمن بررسی ابعاد گوناگون برگزاری این رویداد فرهنگی ملی درسال ۱۴۰۶، برضرورت بهرهگیری از ظرفیتهای علمی و اجتماعی ایران و سایر کشورها، بر ضرورت برگزاری علمی سمینار نقدوبررسی، در سطح بینالمللی و بینا-دانشگاهی در سال آینده تأکید ورزیدند.
ادامهی متن
#فرهیختگان روزن آگاهی
بهابتکار دانشگاه حکیمسبزواری
در ۴۹مین سالگردبزرگداشت زندهیاد علی شریعتی مزینانی، مجموعهای از تلاشهای فرهنگی و عمرانی، در شهر سبزوار و روستاشهر مزینان (زیرعنوانِ «خاستگاه خاندان-نیاکان شریعتی»-علامه بهمنآبادی، آخوند حکیم قربانعلی، استاد محمدتقی شریعتی، و برادرشان علامه قربانعلی، و...) آغازشد.
صبح پنجشنبه ۲۸خردادماه در دانشگاه حکیم سبزوار نخستین جلسه شورای سیاستگذاری ۵۰مین آیین بزرگداشت دکتر شریعتی، با حضور جمعی از استادان دانشگاه تشکیل شد. حاضران در این نشست ضمن بررسی ابعاد گوناگون برگزاری این رویداد فرهنگی ملی درسال ۱۴۰۶، برضرورت بهرهگیری از ظرفیتهای علمی و اجتماعی ایران و سایر کشورها، بر ضرورت برگزاری علمی سمینار نقدوبررسی، در سطح بینالمللی و بینا-دانشگاهی در سال آینده تأکید ورزیدند.
ادامهی متن
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
آغاز برنامههای ۵۰مین سالگرد یادمان دکتر علی شریعتی
آغاز برنامههای ۵۰مین سالگرد یادمان دکتر علی شریعتی بهابتکار دانشگاه حکیمسبزواری در ۴۹مین سالگردبزرگداشت زندهیاد علی شریعتی مزینانی، مجموعهای از تلاشهای فرهنگی و عمرانی، در شهر سبزوار و روستاشهر مزینان (زیرعنوانِ «خاستگاه خاندان-نیاکان شریعتی»-علامه…
👍11👎4
ایران جنگ را برد، اما ممکن است صلح را ببازد!
نشریه فارین افرز در تحلیلی تازه، معتقد است که جمهوری اسلامی توانست از جنگ ۲۰۲۶ بدون فروپاشی سیاسی عبور کند و از این منظر به یک موفقیت راهبردی دست یابد. با این حال، به باور نویسنده، آزمون اصلی ایران نه در میدان جنگ، بلکه در مدیریت شرایط پس از جنگ رقم خواهد خورد.
مقاله استدلال میکند که بر خلاف اهداف اولیه آمریکا و اسراییل، جمهوری اسلامی از جنگ ۲۰۲۶ به عنوان یک نظام سیاسی فرو نپاشید و توانست بقای خود را حفظ کند. در منطق جنگهای نامتقارن، همین بقا نوعی پیروزی محسوب میشود.
از این منظر، تهران توانست اهداف اصلی طرف مقابل را ناکام بگذارد و خود را به عنوان بازیگری که از شدیدترین فشارهای نظامی عبور کرده معرفی کند.
اما نویسنده معتقد است چالش اصلی ایران پس از جنگ آغاز میشود. جنگ نوعی همبستگی ملی و بسیج اجتماعی ایجاد کرد، اما حفظ این وضعیت در دوران صلح بسیار دشوارتر است.
جامعه ایران اکنون، انتظار بهبود شرایط اقتصادی، بازسازی زیرساختها، کاهش فشارهای معیشتی و بهرهبرداری از هرگونه گشایش دیپلماتیک را دارد. اگر حکومت نتواند این انتظارات را مدیریت کند، دستاوردهای سیاسی حاصل از جنگ ممکن است به سرعت فرسوده شود.
*مقاله هشدار میدهد که خطر اصلی برای جمهوری اسلامی دیگر تهدید خارجی نیست، بلکه شکاف میان انتظارات جامعه و توانایی حکومت در پاسخگویی به آنهاست.*
نویسنده همچنین معتقد است که رهبران ایران اکنون با یک انتخاب راهبردی روبرو هستند:
استفاده از فضای پساجنگ برای #تنشزدایی و #بازسازی اقتصادی
یا تداوم رویکرد تقابلی و امنیتی.
در صورت انتخاب گزینه دوم، خطر بازتولید بحرانهای داخلی و بینالمللی افزایش خواهد یافت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
نشریه فارین افرز در تحلیلی تازه، معتقد است که جمهوری اسلامی توانست از جنگ ۲۰۲۶ بدون فروپاشی سیاسی عبور کند و از این منظر به یک موفقیت راهبردی دست یابد. با این حال، به باور نویسنده، آزمون اصلی ایران نه در میدان جنگ، بلکه در مدیریت شرایط پس از جنگ رقم خواهد خورد.
مقاله استدلال میکند که بر خلاف اهداف اولیه آمریکا و اسراییل، جمهوری اسلامی از جنگ ۲۰۲۶ به عنوان یک نظام سیاسی فرو نپاشید و توانست بقای خود را حفظ کند. در منطق جنگهای نامتقارن، همین بقا نوعی پیروزی محسوب میشود.
از این منظر، تهران توانست اهداف اصلی طرف مقابل را ناکام بگذارد و خود را به عنوان بازیگری که از شدیدترین فشارهای نظامی عبور کرده معرفی کند.
اما نویسنده معتقد است چالش اصلی ایران پس از جنگ آغاز میشود. جنگ نوعی همبستگی ملی و بسیج اجتماعی ایجاد کرد، اما حفظ این وضعیت در دوران صلح بسیار دشوارتر است.
جامعه ایران اکنون، انتظار بهبود شرایط اقتصادی، بازسازی زیرساختها، کاهش فشارهای معیشتی و بهرهبرداری از هرگونه گشایش دیپلماتیک را دارد. اگر حکومت نتواند این انتظارات را مدیریت کند، دستاوردهای سیاسی حاصل از جنگ ممکن است به سرعت فرسوده شود.
*مقاله هشدار میدهد که خطر اصلی برای جمهوری اسلامی دیگر تهدید خارجی نیست، بلکه شکاف میان انتظارات جامعه و توانایی حکومت در پاسخگویی به آنهاست.*
نویسنده همچنین معتقد است که رهبران ایران اکنون با یک انتخاب راهبردی روبرو هستند:
استفاده از فضای پساجنگ برای #تنشزدایی و #بازسازی اقتصادی
یا تداوم رویکرد تقابلی و امنیتی.
در صورت انتخاب گزینه دوم، خطر بازتولید بحرانهای داخلی و بینالمللی افزایش خواهد یافت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8❤5🤔1
امر ملی؛ میان مقاومت و حافظه
(یادداشتی در حاشیهی سخنرانی احسان شریعتی)
افسانه نجاتی
در متن سخنرانی دکتر احسان شریعتی که اخیرا انتشار یافته است ، پرسش از امر ملی نه از سر علاقهای نظری، بلکه از دل وضعیت طرح میشود؛ از دل احساس خطری که نویسنده آن را متوجه موجودیت ایران میداند. همین نقطه آغاز، متن را زنده میکند: امر ملی دیگر موضوعی دانشگاهی نیست، بلکه تبدیل به مسئلهای وجودی میشود.
اما شاید درست در همینجا لازم باشد کمی درنگ کنیم.
آیا ملت فقط زمانی خود را نشان میدهد که زخمی شود؟
در متن، ایدهای تکرار میشود که در سنتی از اندیشه ما سابقه دارد: اینکه احساس ملی اغلب در مواجهه با دیگری، در برابر نفی، در برابر سلطه و در لحظهی مقاومت آشکار میشود. گویی تا زمانی که خطری نباشد، ملت نیز در سکون و خاموشی باقی میماند.
در این تلقی حقیقتی وجود دارد. بسیاری از ملتها در لحظههای بحران خود را بازشناختهاند. اما آیا این تمام حقیقت است؟
اگر ملت فقط در برابر تهدید به خود آگاه شود، آنگاه هویت جمعی همیشه به حضور دشمن نیاز خواهد داشت؛ و این وضع خطرناک است. زیرا جامعهای که فقط در لحظهی نفی خود را مییابد، در لحظههای آرام به فراموشی خود نزدیک میشود.
شاید بتوان از زاویهای دیگر نیز به مسئله نگاه کرد.
شاید امر ملی نه فقط مقاومت، بلکه نوعی حافظه باشد.
نه حافظه به معنای انبار گذشته؛ بلکه آن نیرویی که اجازه میدهد تجربهها، زبانها، شکستها، شادیها و روایتهای پراکنده در طول زمان به گفتوگویی با یکدیگر تبدیل شوند.
در این صورت، ملت دیگر صرفاً یک مرز سیاسی یا واکنشی دفاعی نیست؛ نوعی تداوم است.
اینجا پرسش دیگری پدید میآید: آیا آنچه ما را به هم پیوند میدهد فقط خطر مشترک است یا چیزی عمیقتر نیز وجود دارد؟
وقتی از ایران سخن میگوییم، آیا فقط از دولت، امنیت و جغرافیا سخن میگوییم؟ یا از لایههایی از خاطره، زبان، ادبیات، تجربه زیسته، شیوه اندوهگین شدن، شیوه امید بستن و حتی شیوه به یاد آوردن؟
اگر چنین باشد، امر ملی چیزی کمتر از سیاست و چیزی بیشتر از سیاست است.
نکتهی ارزشمند متن شاید همین باشد که نمیخواهد ملیت را به نژاد یا قوم تقلیل دهد. اما شاید بتوان یک گام دیگر برداشت و گفت: ملیت فقط «شخصیت در برابر عقیده» هم نیست؛ بلکه نوعی زمانمندی است. راهی که یک جامعه در طول قرنها خود را حمل میکند، تغییر میدهد و دوباره میسازد.
در این نگاه، دفاع از امر ملی فقط دفاع از مرز نیست؛ دفاع از امکان ادامه یافتن یک روایت تاریخی است.
و شاید در نهایت، پرسش اصلی این نباشد که در برابر چه کسی ایستادهایم.
بلکه این باشد که وقتی خطری در کار نیست، چگونه هنوز میتوانیم کنار هم بمانیم.
#فرهیختگان روزن آگاهی
(یادداشتی در حاشیهی سخنرانی احسان شریعتی)
افسانه نجاتی
در متن سخنرانی دکتر احسان شریعتی که اخیرا انتشار یافته است ، پرسش از امر ملی نه از سر علاقهای نظری، بلکه از دل وضعیت طرح میشود؛ از دل احساس خطری که نویسنده آن را متوجه موجودیت ایران میداند. همین نقطه آغاز، متن را زنده میکند: امر ملی دیگر موضوعی دانشگاهی نیست، بلکه تبدیل به مسئلهای وجودی میشود.
اما شاید درست در همینجا لازم باشد کمی درنگ کنیم.
آیا ملت فقط زمانی خود را نشان میدهد که زخمی شود؟
در متن، ایدهای تکرار میشود که در سنتی از اندیشه ما سابقه دارد: اینکه احساس ملی اغلب در مواجهه با دیگری، در برابر نفی، در برابر سلطه و در لحظهی مقاومت آشکار میشود. گویی تا زمانی که خطری نباشد، ملت نیز در سکون و خاموشی باقی میماند.
در این تلقی حقیقتی وجود دارد. بسیاری از ملتها در لحظههای بحران خود را بازشناختهاند. اما آیا این تمام حقیقت است؟
اگر ملت فقط در برابر تهدید به خود آگاه شود، آنگاه هویت جمعی همیشه به حضور دشمن نیاز خواهد داشت؛ و این وضع خطرناک است. زیرا جامعهای که فقط در لحظهی نفی خود را مییابد، در لحظههای آرام به فراموشی خود نزدیک میشود.
شاید بتوان از زاویهای دیگر نیز به مسئله نگاه کرد.
شاید امر ملی نه فقط مقاومت، بلکه نوعی حافظه باشد.
نه حافظه به معنای انبار گذشته؛ بلکه آن نیرویی که اجازه میدهد تجربهها، زبانها، شکستها، شادیها و روایتهای پراکنده در طول زمان به گفتوگویی با یکدیگر تبدیل شوند.
در این صورت، ملت دیگر صرفاً یک مرز سیاسی یا واکنشی دفاعی نیست؛ نوعی تداوم است.
اینجا پرسش دیگری پدید میآید: آیا آنچه ما را به هم پیوند میدهد فقط خطر مشترک است یا چیزی عمیقتر نیز وجود دارد؟
وقتی از ایران سخن میگوییم، آیا فقط از دولت، امنیت و جغرافیا سخن میگوییم؟ یا از لایههایی از خاطره، زبان، ادبیات، تجربه زیسته، شیوه اندوهگین شدن، شیوه امید بستن و حتی شیوه به یاد آوردن؟
اگر چنین باشد، امر ملی چیزی کمتر از سیاست و چیزی بیشتر از سیاست است.
نکتهی ارزشمند متن شاید همین باشد که نمیخواهد ملیت را به نژاد یا قوم تقلیل دهد. اما شاید بتوان یک گام دیگر برداشت و گفت: ملیت فقط «شخصیت در برابر عقیده» هم نیست؛ بلکه نوعی زمانمندی است. راهی که یک جامعه در طول قرنها خود را حمل میکند، تغییر میدهد و دوباره میسازد.
در این نگاه، دفاع از امر ملی فقط دفاع از مرز نیست؛ دفاع از امکان ادامه یافتن یک روایت تاریخی است.
و شاید در نهایت، پرسش اصلی این نباشد که در برابر چه کسی ایستادهایم.
بلکه این باشد که وقتی خطری در کار نیست، چگونه هنوز میتوانیم کنار هم بمانیم.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5👎1
علیرضا بیرانوند با شایستگی جایزه بهترین بازیکن دیدار امشب ایران و بلژیک را دریافت کرد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍19👎7❤5
با نقد در شرایط جنگ چه باید کرد؟
یوسف پزشکیان
در شرایط عادی وقتی از کسی نقد میکنیم انتظار داریم که یکی از دو حالت زیر اتفاق بیافتند:
۱- اگر فکر میکند نقد ما وارد نیست، توضیح دهد و ما را روشن کند که چرا نقد ما وارد نیست.
۲- اگر نقد ما وارد است، بپذیرد و چه بسا اعلام کند و بعد اصلاح کند.
اما امروز شرایط کشور خیلی خاص است
یک - وحدت در کشور از همه چیز مهمتر است. هر پیامی که نشان دهنده تفرقه باشد، دشمن را امیدوار میکند. هر پیامی که آغازگر مشاجره و اختلاف باشد و ضد وحدت باشد، مثل موشکی در جبهه داخلی عمل میکند.
دو - مهمترین بخش جنگ، جنگ اطلاعات است. دشمن برای شکست دادن ما به دنبال به دست آوردن اطلاعات مختلف است. اطلاعات از توان نظامی ما، اطلاعات از وضعیت تابآوری ما و ... در چنین شرایطی افشای اطلاعات خدمت به دشمن است.
سه - اطلاعات دو دستهاند: اگر مشکلات مطرح بشود خواهند گفت سیگنال ضعف و ... اگر نقاط قوت مطرح بشود میگویند افشای اطلاعات محرمانه و ...
در چنین شرایطی با نقد و منتقد چه باید کرد؟
نقد مثل تیری میشود که از طرف جبهه خودی به سمت مجاهدان شلیک میشود و آنها تضعیف میکند و توان و صبر سربازان و فرماندهان جنگ اقتصادی، اجتماعی و رسانهای را مثل خوره میخورد.
اکنون زمان آن است که همه ما «صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ» کنار هم بایستیم و از هم فاصله نگیریم. هرکسی فکر میکند رهبر، رئیسجمهور، رئیسمجلس، اعضای شعام، اعضای تیم مذاکره کننده، سپاه را بزند دارد به کشور خدمت میکند، اشتباه میکند.
رئیسجمهور گفتند: «جنگ رمضان که ستارهای درخشان در تاریخ ایران است، تجلی وحدت مردم، رهبری، دولت و نیروهای مسلح بود».
۱- شرط پیروزی ما یکی بودن و به هم چسبیدن و از هم جدا نشدن است. اگر یکی بودیم، هر کدام را بزنند یعنی همه را زدهاند.
۲- اگر فکر کنیم که ما یکی نیستیم و از هم جدا هستیم و کنار هم قرار نگیریم، دیگر نیازی به جنگ نیست. دشمن بدون جنگیدن ما را شکست داده. ما را به دست خودمان شکست داده است.
من قائل به عصمت مسئولان کشور نیستم، بله ممکن است خطا کنند. اما اطمینان دارم که مسئولان ما دلسوزند، اعتلای ایران و اسلام برایشان مهم است و همه تلاششان را برای اعتلای ایران میکنند.
واعتصموا بحبل الله جمیعا و لاتفرقوا، آیهای است که همواره باید بدان رجوع کرد.
یوسف پزشکیان
#فرهیختگان راهی به رهایی
یوسف پزشکیان
در شرایط عادی وقتی از کسی نقد میکنیم انتظار داریم که یکی از دو حالت زیر اتفاق بیافتند:
۱- اگر فکر میکند نقد ما وارد نیست، توضیح دهد و ما را روشن کند که چرا نقد ما وارد نیست.
۲- اگر نقد ما وارد است، بپذیرد و چه بسا اعلام کند و بعد اصلاح کند.
اما امروز شرایط کشور خیلی خاص است
یک - وحدت در کشور از همه چیز مهمتر است. هر پیامی که نشان دهنده تفرقه باشد، دشمن را امیدوار میکند. هر پیامی که آغازگر مشاجره و اختلاف باشد و ضد وحدت باشد، مثل موشکی در جبهه داخلی عمل میکند.
دو - مهمترین بخش جنگ، جنگ اطلاعات است. دشمن برای شکست دادن ما به دنبال به دست آوردن اطلاعات مختلف است. اطلاعات از توان نظامی ما، اطلاعات از وضعیت تابآوری ما و ... در چنین شرایطی افشای اطلاعات خدمت به دشمن است.
سه - اطلاعات دو دستهاند: اگر مشکلات مطرح بشود خواهند گفت سیگنال ضعف و ... اگر نقاط قوت مطرح بشود میگویند افشای اطلاعات محرمانه و ...
در چنین شرایطی با نقد و منتقد چه باید کرد؟
نقد مثل تیری میشود که از طرف جبهه خودی به سمت مجاهدان شلیک میشود و آنها تضعیف میکند و توان و صبر سربازان و فرماندهان جنگ اقتصادی، اجتماعی و رسانهای را مثل خوره میخورد.
اکنون زمان آن است که همه ما «صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ» کنار هم بایستیم و از هم فاصله نگیریم. هرکسی فکر میکند رهبر، رئیسجمهور، رئیسمجلس، اعضای شعام، اعضای تیم مذاکره کننده، سپاه را بزند دارد به کشور خدمت میکند، اشتباه میکند.
رئیسجمهور گفتند: «جنگ رمضان که ستارهای درخشان در تاریخ ایران است، تجلی وحدت مردم، رهبری، دولت و نیروهای مسلح بود».
۱- شرط پیروزی ما یکی بودن و به هم چسبیدن و از هم جدا نشدن است. اگر یکی بودیم، هر کدام را بزنند یعنی همه را زدهاند.
۲- اگر فکر کنیم که ما یکی نیستیم و از هم جدا هستیم و کنار هم قرار نگیریم، دیگر نیازی به جنگ نیست. دشمن بدون جنگیدن ما را شکست داده. ما را به دست خودمان شکست داده است.
من قائل به عصمت مسئولان کشور نیستم، بله ممکن است خطا کنند. اما اطمینان دارم که مسئولان ما دلسوزند، اعتلای ایران و اسلام برایشان مهم است و همه تلاششان را برای اعتلای ایران میکنند.
واعتصموا بحبل الله جمیعا و لاتفرقوا، آیهای است که همواره باید بدان رجوع کرد.
یوسف پزشکیان
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎9❤7