اطلاعیهی ناشر
همنشینی با سرطان: رویارویی و رهایی
دعوت به مشارکت در خلق مسیر زیست یک کتاب
نشر اگر بهزودی کتاب «همنشینی با سرطان؛ روایت رویارویی و رهایی» نوشته هادی خانیکی را منتشر خواهد کرد، که از تجربهای شخصی آغاز میشود، اما به پرسشهایی فراتر از زندگی فردی میرسد.
این کتاب روایت مواجههی نویسنده با سرطان است، اما صرفاً کتابی درباره بیماری نیست. «همنشینی با سرطان» تلاشی است برای روایت تجربهی رنج، امید، مراقبت، دوستی، گفتوگو و معنای زندگی در روزگار دشوار. این کتاب به ما نشان میدهد چگونه میتوان تجربهای کاملاً شخصی را به تجربهای عمومی و قابل فهم برای دیگران تبدیل کرد.
دربارهی نویسنده
هادی خانیکی از برجستهترین استادان ارتباطات اجتماعی ایران، پژوهشگر علوم ارتباطات، کنشگر مدنی و از چهرههای اثرگذار عرصه عمومی کشور است. نام او طی چند دههی گذشته با مفاهیمی چون گفتوگو، مدارا، سرمایه اجتماعی، جامعه مدنی و توسعهی ارتباطات گره خورده است. خانیکی در مقام استاد دانشگاه، پژوهشگر و کنشگر اجتماعی همواره کوشیده است میان دانشگاه، رسانه، فرهنگ و جامعه پیوند برقرار کند و از گفتوگو بهعنوان راهی برای تقویت همبستگی اجتماعی و کاهش شکافهای اجتماعی دفاع کند.
اهمیت «همنشینی با سرطان» به جایگاه نویسنده نیز بازمیگردد. در این کتاب، یکی از شناختهشدهترین صاحبنظران حوزهی ارتباطات و جامعه مدنی ایران، تجربهای عمیقاً شخصی را با همان نگاه انسانی، اجتماعی و گفتوگومحوری روایت میکند که سالها در آثار و فعالیتهای علمی و مدنی خود دنبال کرده است. از این رو، کتاب افزون بر روایت بیماری، تأملی در زندگی، ارتباط انسانی، امید، مسئولیت اجتماعی و امکان زیستن معنادار در شرایط دشوار است
چرا این کتاب را منتشر میکنیم؟
در سالهای اخیر، بیماری، فقدان، نااطمینانی و اضطراب به بخشی از تجربهی مشترک بسیاری از ما تبدیل شده است. با این حال، کمتر کتابی توانسته است تجربهی بیماری را از سطح روایتی شخصی فراتر ببرد و آن را به موضوعی برای تأملات فرهنگی، اجتماعی و حتی مدنی تبدیل کند.
«همنشینی با سرطان» از این منظر اثری کمنظیر است. هادی خانیکی در این کتاب هم تجربهی زیسته خود را با خوانندگان در میان میگذارد و هم نشان میدهد چگونه رنج فردی میتواند با مسائل بزرگتر زندگی جمعی، مسئولیت اجتماعی، امید مدنی و امکان گفتوگو در جامعه گره بخورد.
این کتاب صرفاً خاطرات مواجهه با یک بیماری، خودیاری یا توصیههای درمانی نیست. آنچه این اثر را متمایز میکند، غنای فرهنگی، اجتماعی و فکری آن است. در صفحات کتاب، تجربهی بیماری با ادبیات فارسی، شعر، فلسفه، علوم اجتماعی، ارتباطات، سیاست، تاریخ معاصر و زندگی روزمره ایرانیان پیوند میخورد و تصویری چندلایه از انسان و جامعه ایرانی پیش روی خواننده قرار میدهد.
«همنشینی با سرطان» را میتوان روایتی از ایران امروز دانست که در آن زندگی فردی و زندگی جمعی، رنج شخصی و دغدغههای اجتماعی، امید فردی و مسئولیت مدنی در کنار یکدیگر معنا پیدا میکنند.
مشارکت در طراحی مسیر زیست
ما باور داریم مسیر زیست هر کتابی، اگرچه با انتشار آن آغاز میشود، اما آنچه به کتاب حیات اجتماعی میبخشد، گفتوگوها، نشستها، نقدها، معرفیها، تجربههای خواندن گروهی و شبکهای از مشارکتهای فرهنگی است که پیرامون آن شکل میگیرد.
از همین رو، از همهی علاقهمندان دعوت میکنیم در خلق مسیر زیست اجتماعی این کتاب مشارکت کنند و ایدههای خود را برای معرفی، ترویج، خواندهشدن و گسترش گفتوگو پیرامون آن با ما در میان بگذارند.
بهویژه مشتاق شنیدن پیشنهادهای افراد و گروههای زیر هستیم:
کتابفروشان
روزنامهنگاران و فعالان رسانهای
منتقدان و مروجان کتاب
استادان دانشگاه و پژوهشگران
پزشکان، پرستاران و فعالان حوزهی سلامت
فعالان مدنی، اجتماعی و سیاسی
دانشجویان و نهادهای فرهنگی دانشجویی
گروهها و باشگاههای کتابخوانی
کتابخانهها
مراکز فرهنگی
بیمارستانها و مراکز درمانی
و خانوادههای بیماران و افرادی که تجربهی بیماری یا مراقبت از بیماران را داشتهاند.
چه برنامهها، نشستها، پویشها، فعالیتهای رسانهای، تجربههای کتابخوانی یا ایدههای خلاقانهای میتواند به دیدهشدن بیشتر این کتاب و شکلگیری گفتوگوهای تازه پیرامون موضوعات آن کمک کند؟
منتظر شنیدن ایدهها و پیشنهادهای
شما هستیم تا با مشارکت یکدیگر، مسیر زیست اجتماعی این کتاب را طراحی کنیم.
همنشینی با سرطان: رویارویی و رهایی
دعوت به مشارکت در خلق مسیر زیست یک کتاب
نشر اگر بهزودی کتاب «همنشینی با سرطان؛ روایت رویارویی و رهایی» نوشته هادی خانیکی را منتشر خواهد کرد، که از تجربهای شخصی آغاز میشود، اما به پرسشهایی فراتر از زندگی فردی میرسد.
این کتاب روایت مواجههی نویسنده با سرطان است، اما صرفاً کتابی درباره بیماری نیست. «همنشینی با سرطان» تلاشی است برای روایت تجربهی رنج، امید، مراقبت، دوستی، گفتوگو و معنای زندگی در روزگار دشوار. این کتاب به ما نشان میدهد چگونه میتوان تجربهای کاملاً شخصی را به تجربهای عمومی و قابل فهم برای دیگران تبدیل کرد.
دربارهی نویسنده
هادی خانیکی از برجستهترین استادان ارتباطات اجتماعی ایران، پژوهشگر علوم ارتباطات، کنشگر مدنی و از چهرههای اثرگذار عرصه عمومی کشور است. نام او طی چند دههی گذشته با مفاهیمی چون گفتوگو، مدارا، سرمایه اجتماعی، جامعه مدنی و توسعهی ارتباطات گره خورده است. خانیکی در مقام استاد دانشگاه، پژوهشگر و کنشگر اجتماعی همواره کوشیده است میان دانشگاه، رسانه، فرهنگ و جامعه پیوند برقرار کند و از گفتوگو بهعنوان راهی برای تقویت همبستگی اجتماعی و کاهش شکافهای اجتماعی دفاع کند.
اهمیت «همنشینی با سرطان» به جایگاه نویسنده نیز بازمیگردد. در این کتاب، یکی از شناختهشدهترین صاحبنظران حوزهی ارتباطات و جامعه مدنی ایران، تجربهای عمیقاً شخصی را با همان نگاه انسانی، اجتماعی و گفتوگومحوری روایت میکند که سالها در آثار و فعالیتهای علمی و مدنی خود دنبال کرده است. از این رو، کتاب افزون بر روایت بیماری، تأملی در زندگی، ارتباط انسانی، امید، مسئولیت اجتماعی و امکان زیستن معنادار در شرایط دشوار است
چرا این کتاب را منتشر میکنیم؟
در سالهای اخیر، بیماری، فقدان، نااطمینانی و اضطراب به بخشی از تجربهی مشترک بسیاری از ما تبدیل شده است. با این حال، کمتر کتابی توانسته است تجربهی بیماری را از سطح روایتی شخصی فراتر ببرد و آن را به موضوعی برای تأملات فرهنگی، اجتماعی و حتی مدنی تبدیل کند.
«همنشینی با سرطان» از این منظر اثری کمنظیر است. هادی خانیکی در این کتاب هم تجربهی زیسته خود را با خوانندگان در میان میگذارد و هم نشان میدهد چگونه رنج فردی میتواند با مسائل بزرگتر زندگی جمعی، مسئولیت اجتماعی، امید مدنی و امکان گفتوگو در جامعه گره بخورد.
این کتاب صرفاً خاطرات مواجهه با یک بیماری، خودیاری یا توصیههای درمانی نیست. آنچه این اثر را متمایز میکند، غنای فرهنگی، اجتماعی و فکری آن است. در صفحات کتاب، تجربهی بیماری با ادبیات فارسی، شعر، فلسفه، علوم اجتماعی، ارتباطات، سیاست، تاریخ معاصر و زندگی روزمره ایرانیان پیوند میخورد و تصویری چندلایه از انسان و جامعه ایرانی پیش روی خواننده قرار میدهد.
«همنشینی با سرطان» را میتوان روایتی از ایران امروز دانست که در آن زندگی فردی و زندگی جمعی، رنج شخصی و دغدغههای اجتماعی، امید فردی و مسئولیت مدنی در کنار یکدیگر معنا پیدا میکنند.
مشارکت در طراحی مسیر زیست
ما باور داریم مسیر زیست هر کتابی، اگرچه با انتشار آن آغاز میشود، اما آنچه به کتاب حیات اجتماعی میبخشد، گفتوگوها، نشستها، نقدها، معرفیها، تجربههای خواندن گروهی و شبکهای از مشارکتهای فرهنگی است که پیرامون آن شکل میگیرد.
از همین رو، از همهی علاقهمندان دعوت میکنیم در خلق مسیر زیست اجتماعی این کتاب مشارکت کنند و ایدههای خود را برای معرفی، ترویج، خواندهشدن و گسترش گفتوگو پیرامون آن با ما در میان بگذارند.
بهویژه مشتاق شنیدن پیشنهادهای افراد و گروههای زیر هستیم:
کتابفروشان
روزنامهنگاران و فعالان رسانهای
منتقدان و مروجان کتاب
استادان دانشگاه و پژوهشگران
پزشکان، پرستاران و فعالان حوزهی سلامت
فعالان مدنی، اجتماعی و سیاسی
دانشجویان و نهادهای فرهنگی دانشجویی
گروهها و باشگاههای کتابخوانی
کتابخانهها
مراکز فرهنگی
بیمارستانها و مراکز درمانی
و خانوادههای بیماران و افرادی که تجربهی بیماری یا مراقبت از بیماران را داشتهاند.
چه برنامهها، نشستها، پویشها، فعالیتهای رسانهای، تجربههای کتابخوانی یا ایدههای خلاقانهای میتواند به دیدهشدن بیشتر این کتاب و شکلگیری گفتوگوهای تازه پیرامون موضوعات آن کمک کند؟
منتظر شنیدن ایدهها و پیشنهادهای
شما هستیم تا با مشارکت یکدیگر، مسیر زیست اجتماعی این کتاب را طراحی کنیم.
❤5👍1
اهمیت محققان خودخوانده و مورخان آماتور
برشی از سخنرانی مجید تفرشی با موضوع:
تاریخ محلی و تاریخ خانوادهها: چالشها و فرصتهای دنیای امروز
https://youtube.com/shorts/o2UEZzjZ_fw
#فرهیختگان راهی به رهایی
برشی از سخنرانی مجید تفرشی با موضوع:
تاریخ محلی و تاریخ خانوادهها: چالشها و فرصتهای دنیای امروز
https://youtube.com/shorts/o2UEZzjZ_fw
#فرهیختگان راهی به رهایی
YouTube
اهمیت محققان خودخوانده و مورخان آماتور
بخشی از سخنرانی مجید تفرشی در همایش بینالمللی شهرنامهنویسی در تا...
👍2
امروز ۲۳ ژوئن/ دوم تیر، صدوهیجدهمین سالگرد به توپ بستن مجلس شورای ملی، به دستور محمد علی شاه قاجار و با اجرای کلنل ولادیمیر لیاخوف روس است. اقدامی که به شوخی یا جدی در تاریخنگاری مشروطیت به آن از «یومالتوپ» یاد میشود.
امروز پس از ۱۱۸ سال، ابعاد قابل توجه و قابل درک بیشتر و گستردهتری را از دلایل و نیات شاه قاجار برای اتخاذ چنین تصمیم سرنوشتسازی در جهت تعطیل مجلس اول مشروطه روشن شده است.
از سوی دیگر، آقای کامران غضنفری نماینده مجلس شورای اسلامی نیز اعلام کرد که از امروز قرار است به همراه تعدادی از نمایندگان معترض به ادامه تعطیلی مجلس، متحصن شوند.
مجلسی که شماری از نمایندگان آن، بیاعتنا به وضعیت حساس کشور، مهمترین وظیفه خود را تخریب دستاوردها و اقدامات دولت پزشکیان در مدیریت کشور در دوران آتشبس و تبعات میداند.
تقارن تاریخی این دو حادثه بیانگر آن است که بود و نبود یا ماهیت مثبت یا منفی مجلس شورا (خوب یا بد)، چگونه میتواند در جهت حفظ یا تخریب منافع راهبردی ملی ایران موثر باشد.
مجید تفرشی
#فرهیختگان راهی به رهایی
امروز پس از ۱۱۸ سال، ابعاد قابل توجه و قابل درک بیشتر و گستردهتری را از دلایل و نیات شاه قاجار برای اتخاذ چنین تصمیم سرنوشتسازی در جهت تعطیل مجلس اول مشروطه روشن شده است.
از سوی دیگر، آقای کامران غضنفری نماینده مجلس شورای اسلامی نیز اعلام کرد که از امروز قرار است به همراه تعدادی از نمایندگان معترض به ادامه تعطیلی مجلس، متحصن شوند.
مجلسی که شماری از نمایندگان آن، بیاعتنا به وضعیت حساس کشور، مهمترین وظیفه خود را تخریب دستاوردها و اقدامات دولت پزشکیان در مدیریت کشور در دوران آتشبس و تبعات میداند.
تقارن تاریخی این دو حادثه بیانگر آن است که بود و نبود یا ماهیت مثبت یا منفی مجلس شورا (خوب یا بد)، چگونه میتواند در جهت حفظ یا تخریب منافع راهبردی ملی ایران موثر باشد.
مجید تفرشی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5❤1🤔1
Audio
«حب الحسين»
مرحوم طه الفشنی
حُبُّ الحُسِین وُسیلةُ السُّعداءِ
وضیاءَهُ قد عَمَّ بالأرجاء
سِبطٌ تَفَرَّعَ مِنهُ نَسلُ المُصطَفى
وَأضَاءَ مِسک بوجهِهِ الوَضَّاء
فَهُوَ الکریمُ ابنُ الکریمُ
وَ جَدُّهُ خَیرُ الأنام وسیِّدُ الشُّفَعاءِ
#فرهیختگان راهی به رهایی
مرحوم طه الفشنی
حُبُّ الحُسِین وُسیلةُ السُّعداءِ
وضیاءَهُ قد عَمَّ بالأرجاء
سِبطٌ تَفَرَّعَ مِنهُ نَسلُ المُصطَفى
وَأضَاءَ مِسک بوجهِهِ الوَضَّاء
فَهُوَ الکریمُ ابنُ الکریمُ
وَ جَدُّهُ خَیرُ الأنام وسیِّدُ الشُّفَعاءِ
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👎1
هیچ امیدی در جنگ نیست
نعمت الله فاضلی، ۱ تیر ۱۴۰۵
این روزها که آتش جنگ فروکش کرده و حداقل تا اطلاع ثانوی درگیر زد و خورد نظامی نیستیم، دعوت می کنم چند ساعتی گوشی تان را گوشه ای بگذارید و بجای شبکه های اجتماعی کتاب دست تان بگیرید و حرف هایی از جنس دیگر بشنوید و بخوانید.
لابد می پرسید چه بخوانیم؟ پرسش ساده ای هم نیست. در میان هزاران هزار کتاب کدام ها خواندنی ترند؟ پاسخ همیشگی این پرسش این است: هر کتابی که برای تان دلنشین است.
اما این روزها و در این حال و هوا خواندن درباره جنگ می چسبد. در جستارک جداگانه ای پیوندهای جنگ و خواندن را گفتم. یکی هم خواندن متون جنگی است.
خوشبختانه کتاب های ارزشمندی درباب جنگ و جنگ ها در بازار و کتابخانه ها هست و لابلای جستارک هایم به برخی شان اشاره کرده ام. کتابخوان ها هم می دانند چطور رد و نشان کتاب های خوب و خواندنی درباب جنگ را از نوشته هایم پیدا کنند. حالا می خواهم شما را دعوت به خواندن سه کتاب خوب کنم. مقدمه کافی است و برویم سر اصل مطلب.
کاش نویسنده ای بزرگ و خلاق یا شاعر بودم. کاش می توانستم تاثیرات نامه های سربازان و افسران جنگ های جهانی را که این روزها می خوانم و تازگی ها ترجمه و چاپ شده اند، برای تان توصیف کنم. از کجا شروع کنم؟ آهان! از یک نامه، نامه ی سربازی جوان به معشوقش.
"عجب بازی عجیبی است این جنگ! همه از شوق رفتن فریاد سر می دهیم و دیری نمی گذرد که همین روز را لعنت کنیم و باز اگر بازگردیم، خواهیم گفت که زیباترین لحظات عمرمان همان روزها بود. خدا نگهدار عزیز دلم. خدا پشت و پناهت. خدا نگهدار دخترک. میکی"
این قطعه ای از نامه ای است که آلفرد سرباز بریتانیایی در اوت ۱۹۱۴ شب قبل از اعزام به جبهه های جنگ برای معشوقه اش نوشت و در کتاب "با عشق از میدان جنگ" (کرکبی ۱۴۰۴: ۲۱) چاپ شده است.
جنگ مرا خواناتر کرد. گمان نمی کردم این همه کتاب و نوشته درباب جنگ بخوانم. تقلایم برای فهمیدن و فهم پذیر کردن تجربه ی جنگ مرا به خواندن و خواندن و خواندن بیشتر کشاند. امیدوارم شما هم خواناتر شده باشید.
از میان کتاب های گوناگون تاریخ جنگ ها، انسان شناسی جنگ ها، فلسفه ی جنگ ها و تحلیل جنگ ها، سه جلد کتاب نامه های جنگ ها بیش از همه متاثرم ساخت. شما هم آنها را بخوانید. تعهد می کنم لذت ببرید، گریه ی کنید، بیاموزید و تجربه، شناخت و احساس تان از جنگ تغییر کند و دنیای جنگ را جوری دیگر ببینید.
این سه جلد عبارتند از "با عشق از میدان جنگ" (۱۴۰۴)؛ "هیچ امیدی در جنگ نیست"(۱۴۰۵)؛ و "سراغم را از جنگ بگیر"(۱۴۰۴). هر سه را انتشارات خوب چاپ و احسان طریقت ترجمه کرده است.
نامه هایی هستند که سربازان، افسران، خلبانان، دریادارها و فرماندهان نظامی به خانواده ها، دوستان، همکاران، معشوقه ها و عزیزانشان از سنگرهای جنگ نوشته اند. قصه ی انسان است، انسانی در موقعیت مرگ و کشتن، دوری و دلتنگی، غم و غصه ی بی انتها، شهامت و شور، فلاکت و هزار رنج که کلمات ناتوان از نقل و انتقال شان هستند.
بگذارید قطعه ای از نامه سرگرد بریگام از فرماندهان آمریکا در جنگ جهانی دوم به خانواده اش را برای تان نقل کنم. او از فیلیپین و هنگامه جنگ و درگیری با ژاپنی ها می نویسد.
افسردگی معمولا بعد از یک درگیری اتفاق می افتد. وقتی افسران و نیروهای مان را از دست می دهیم. ما همچنان به عنوان نیروی پیاده نظام عمل می کنیم، چون هواپیما نداریم. ستوان آمرون را با گشتی نه نفره فرستادم تا گزارشی را بررسی کنند که می گفت یک تیربار دشمن در مناره ی کلیسایی در فاصله ای از خطوط مقدم ما قرار دارد. او و افرادش به کلیسا نزدیک شدند و در پناه مخفیگاه نشستند، اما تا چند دقیقه هیچ فعالیتی مشاهده نکردند. بعد ستوان آمرون دستور داد شلیکی به سوی کلیسا و مناره انجام شود. هیچ واکنشی از سوی دشمن دیده نشد. پس از چند دقیقه او با یکی از افرادش حرکت کرد، از میدان عبور کردند و درست زمانی که به در ورودی کلیسا رسید، ناگهان تیرباری از داخل کلیسا شلیک کرد و او را نقش زمین کرد. سرباز وظیفه آن تیرانداز را گرفت و از پله ها پایین کشید. اما از خانه های اطراف هم شلیک صورت گرفت و او مجبور شد برای نجات جانش آمرون را در دستان ژاپ ها (ژاپنی ها) جا بگذارد و فرار کند، بی آنکه حتی بداند او زنده است یا مرده. ....(سراغم را از جنگ بگیر ۵۱).
دلم می خواهد از نامه های "هیچ امیدی در جنگ نیست" هم برای تان قطعاتی می نوشتم، به ویژه نامه کاپیتان جان آرمز که در شب کریسمس ۱۹۱۴ برای همسرش می نویسد و داستانی محیرالعقول را روایت می کند؛ داستان کنار گذاشتن اسلحه ها در شب کریسمس که صد هزار سرباز بریتانیایی و آلمانی تصمیم گرفتند بجای شلیک کردن به روی هم، کنار هم بایستند و آواز بخوانند و جشن بگیرند.
واقعا در جنگ هیچ امیدی نیست.
#فرهیختگان راهی به رهایی
نعمت الله فاضلی، ۱ تیر ۱۴۰۵
این روزها که آتش جنگ فروکش کرده و حداقل تا اطلاع ثانوی درگیر زد و خورد نظامی نیستیم، دعوت می کنم چند ساعتی گوشی تان را گوشه ای بگذارید و بجای شبکه های اجتماعی کتاب دست تان بگیرید و حرف هایی از جنس دیگر بشنوید و بخوانید.
لابد می پرسید چه بخوانیم؟ پرسش ساده ای هم نیست. در میان هزاران هزار کتاب کدام ها خواندنی ترند؟ پاسخ همیشگی این پرسش این است: هر کتابی که برای تان دلنشین است.
اما این روزها و در این حال و هوا خواندن درباره جنگ می چسبد. در جستارک جداگانه ای پیوندهای جنگ و خواندن را گفتم. یکی هم خواندن متون جنگی است.
خوشبختانه کتاب های ارزشمندی درباب جنگ و جنگ ها در بازار و کتابخانه ها هست و لابلای جستارک هایم به برخی شان اشاره کرده ام. کتابخوان ها هم می دانند چطور رد و نشان کتاب های خوب و خواندنی درباب جنگ را از نوشته هایم پیدا کنند. حالا می خواهم شما را دعوت به خواندن سه کتاب خوب کنم. مقدمه کافی است و برویم سر اصل مطلب.
کاش نویسنده ای بزرگ و خلاق یا شاعر بودم. کاش می توانستم تاثیرات نامه های سربازان و افسران جنگ های جهانی را که این روزها می خوانم و تازگی ها ترجمه و چاپ شده اند، برای تان توصیف کنم. از کجا شروع کنم؟ آهان! از یک نامه، نامه ی سربازی جوان به معشوقش.
"عجب بازی عجیبی است این جنگ! همه از شوق رفتن فریاد سر می دهیم و دیری نمی گذرد که همین روز را لعنت کنیم و باز اگر بازگردیم، خواهیم گفت که زیباترین لحظات عمرمان همان روزها بود. خدا نگهدار عزیز دلم. خدا پشت و پناهت. خدا نگهدار دخترک. میکی"
این قطعه ای از نامه ای است که آلفرد سرباز بریتانیایی در اوت ۱۹۱۴ شب قبل از اعزام به جبهه های جنگ برای معشوقه اش نوشت و در کتاب "با عشق از میدان جنگ" (کرکبی ۱۴۰۴: ۲۱) چاپ شده است.
جنگ مرا خواناتر کرد. گمان نمی کردم این همه کتاب و نوشته درباب جنگ بخوانم. تقلایم برای فهمیدن و فهم پذیر کردن تجربه ی جنگ مرا به خواندن و خواندن و خواندن بیشتر کشاند. امیدوارم شما هم خواناتر شده باشید.
از میان کتاب های گوناگون تاریخ جنگ ها، انسان شناسی جنگ ها، فلسفه ی جنگ ها و تحلیل جنگ ها، سه جلد کتاب نامه های جنگ ها بیش از همه متاثرم ساخت. شما هم آنها را بخوانید. تعهد می کنم لذت ببرید، گریه ی کنید، بیاموزید و تجربه، شناخت و احساس تان از جنگ تغییر کند و دنیای جنگ را جوری دیگر ببینید.
این سه جلد عبارتند از "با عشق از میدان جنگ" (۱۴۰۴)؛ "هیچ امیدی در جنگ نیست"(۱۴۰۵)؛ و "سراغم را از جنگ بگیر"(۱۴۰۴). هر سه را انتشارات خوب چاپ و احسان طریقت ترجمه کرده است.
نامه هایی هستند که سربازان، افسران، خلبانان، دریادارها و فرماندهان نظامی به خانواده ها، دوستان، همکاران، معشوقه ها و عزیزانشان از سنگرهای جنگ نوشته اند. قصه ی انسان است، انسانی در موقعیت مرگ و کشتن، دوری و دلتنگی، غم و غصه ی بی انتها، شهامت و شور، فلاکت و هزار رنج که کلمات ناتوان از نقل و انتقال شان هستند.
بگذارید قطعه ای از نامه سرگرد بریگام از فرماندهان آمریکا در جنگ جهانی دوم به خانواده اش را برای تان نقل کنم. او از فیلیپین و هنگامه جنگ و درگیری با ژاپنی ها می نویسد.
افسردگی معمولا بعد از یک درگیری اتفاق می افتد. وقتی افسران و نیروهای مان را از دست می دهیم. ما همچنان به عنوان نیروی پیاده نظام عمل می کنیم، چون هواپیما نداریم. ستوان آمرون را با گشتی نه نفره فرستادم تا گزارشی را بررسی کنند که می گفت یک تیربار دشمن در مناره ی کلیسایی در فاصله ای از خطوط مقدم ما قرار دارد. او و افرادش به کلیسا نزدیک شدند و در پناه مخفیگاه نشستند، اما تا چند دقیقه هیچ فعالیتی مشاهده نکردند. بعد ستوان آمرون دستور داد شلیکی به سوی کلیسا و مناره انجام شود. هیچ واکنشی از سوی دشمن دیده نشد. پس از چند دقیقه او با یکی از افرادش حرکت کرد، از میدان عبور کردند و درست زمانی که به در ورودی کلیسا رسید، ناگهان تیرباری از داخل کلیسا شلیک کرد و او را نقش زمین کرد. سرباز وظیفه آن تیرانداز را گرفت و از پله ها پایین کشید. اما از خانه های اطراف هم شلیک صورت گرفت و او مجبور شد برای نجات جانش آمرون را در دستان ژاپ ها (ژاپنی ها) جا بگذارد و فرار کند، بی آنکه حتی بداند او زنده است یا مرده. ....(سراغم را از جنگ بگیر ۵۱).
دلم می خواهد از نامه های "هیچ امیدی در جنگ نیست" هم برای تان قطعاتی می نوشتم، به ویژه نامه کاپیتان جان آرمز که در شب کریسمس ۱۹۱۴ برای همسرش می نویسد و داستانی محیرالعقول را روایت می کند؛ داستان کنار گذاشتن اسلحه ها در شب کریسمس که صد هزار سرباز بریتانیایی و آلمانی تصمیم گرفتند بجای شلیک کردن به روی هم، کنار هم بایستند و آواز بخوانند و جشن بگیرند.
واقعا در جنگ هیچ امیدی نیست.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥4❤2
اگر بپرسند شخصا کدام کلام منسوب به سیدالشهدا را اعجابانگیز و معنویتر مییابی، در کنار چند فراز دعای عرفه، پاسخم همین نامهٔ کوتاه و ژرف و فوقالعاده تاثیرگذار ایشان به محمد بن حنفیه است که ظاهرا اخرین نامهٔ ایشان از کربلا به مدینه است. حقیقتا نامهای تاثیرگذارتر از این جملهٔ کوتاه نخواندهام. اولین باری که در نوجوانی با آن مواجه شدم چنان لرزه بر ذهن و روحم انداخت و مو بر تنم راست کرد که تا مدتی ناخواسته و مدام در ذهنم زیرنویسِ تجربهها میشد:
از حسین بن علی به محمد (حنفیه) پسر علی و هر کس از قبیلهٔ بنیهاشم که نزد اوست.
بِسْمِ اللّه ِ الرَّحْمنِ الرَّحیم
امّا بَعد: فَکانَّ الدُّنیا لَمْ تَکُنْ وَ کانَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَلْ وَ السَّلام.
«به نام خدای بخشندهٔ مهربان
باری، گویی هرگز دنیایی نبوده و گویا هماره آخرت است. بدرود.»
دستمریزاد به محمدحسین پویانفر که همین نامهٔ کوتاه و تکاندهنده را برای مجلس یاد و عزای سیدالشهدا انتخاب کرده است.
محمدرضا جلاییپور
#فرهیختگان راهی به رهایی
از حسین بن علی به محمد (حنفیه) پسر علی و هر کس از قبیلهٔ بنیهاشم که نزد اوست.
بِسْمِ اللّه ِ الرَّحْمنِ الرَّحیم
امّا بَعد: فَکانَّ الدُّنیا لَمْ تَکُنْ وَ کانَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَلْ وَ السَّلام.
«به نام خدای بخشندهٔ مهربان
باری، گویی هرگز دنیایی نبوده و گویا هماره آخرت است. بدرود.»
دستمریزاد به محمدحسین پویانفر که همین نامهٔ کوتاه و تکاندهنده را برای مجلس یاد و عزای سیدالشهدا انتخاب کرده است.
محمدرضا جلاییپور
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤14👎1🤔1
انتقاد تند پاپ از رهبران جنگ طلب: اولویت ها منحرف شده است/دامن زدن به درگیری آسانتر از غذا رساندن به مردم شده است
پاپ لئو چهاردهم، رهبر کاتولیک های جهان، در سخنانی تند، رهبران کشورهای مختلف را به دلیل اولویت دادن به هزینه های جنگی بر تأمین غذای نیازمندان، به شدت مورد انتقاد قرار داد.
به گزارش شفقنا، المیادین نوشت: پاپ تأکید کرد که حمایت مالی و تسلیحاتی از منازعات نظامی، در حالی که میلیون ها نفر در جهان از گرسنگی رنج می برند، نشان دهندهٔ «خلأی بنیادین در اولویت های سیاسی و اخلاقی» جامعهٔ بین المللی است.
پاپ لئو با اشاره به آمار گرسنگان جهان، این رویکرد را «انحرافی آشکار در ترازوی ارزش های جهانی» خواند و از قدرتهای بزرگ خواست تا بودجهٔ تسلیحات را به برنامه های مقابله با فقر و سوءتغذیه اختصاص دهند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
پاپ لئو چهاردهم، رهبر کاتولیک های جهان، در سخنانی تند، رهبران کشورهای مختلف را به دلیل اولویت دادن به هزینه های جنگی بر تأمین غذای نیازمندان، به شدت مورد انتقاد قرار داد.
به گزارش شفقنا، المیادین نوشت: پاپ تأکید کرد که حمایت مالی و تسلیحاتی از منازعات نظامی، در حالی که میلیون ها نفر در جهان از گرسنگی رنج می برند، نشان دهندهٔ «خلأی بنیادین در اولویت های سیاسی و اخلاقی» جامعهٔ بین المللی است.
پاپ لئو با اشاره به آمار گرسنگان جهان، این رویکرد را «انحرافی آشکار در ترازوی ارزش های جهانی» خواند و از قدرتهای بزرگ خواست تا بودجهٔ تسلیحات را به برنامه های مقابله با فقر و سوءتغذیه اختصاص دهند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊5
Karevan Del
Arya Aziminejad
مستان همه افتاده و ساقی نمانده گ
ساخته آریا عظیمینژاد با صدای محمدعلی کریمخانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
ساخته آریا عظیمینژاد با صدای محمدعلی کریمخانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5🔥2👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
«علم افتاده و نیست علمدار حسین»
نوحه با صدای زنده یاد حسین سعادتمند
هیئت فهادان یزد
#فرهیختگان راهی به رهایی
نوحه با صدای زنده یاد حسین سعادتمند
هیئت فهادان یزد
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢4❤1👎1
Yame faatemi - Hamid Maghsoudi
Hamidreza Maghsoudi
یم فاطمی در سرمدی
همخوانی در رثای علی اکبر
صدای حمیدرضا مقصودی
شعر از ناصرالدینشاه
#فرهیختگان راهی به رهایی
همخوانی در رثای علی اکبر
صدای حمیدرضا مقصودی
شعر از ناصرالدینشاه
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3👎1
ترجمه تاریخ طبری.pdf
1.2 MB
بخشی از روایت رویداد سفر امام حسین و واقعه عاشورا
از نسخه ترجمه تاریخ طبری، تاریخ کتابت ۵۸۶ قمری
کتابخانه آستان قدس به شماره ۷۴۸۱
نقل از نشریه نامه آستان قدس، سال ۱۳۴۷ - شماره ۳۳ و ۳۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
از نسخه ترجمه تاریخ طبری، تاریخ کتابت ۵۸۶ قمری
کتابخانه آستان قدس به شماره ۷۴۸۱
نقل از نشریه نامه آستان قدس، سال ۱۳۴۷ - شماره ۳۳ و ۳۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4
Audio
واقعۀ کربلا و تاریخنگاری سدۀ نخست
(تاریخنگاری سدههای نخست پس از اسلام، چالشها و معیارها)
علی بهرامیان، یکشنبه ۴ مهر ۱۴۰۰
#فرهیختگان راهی به رهایی
(تاریخنگاری سدههای نخست پس از اسلام، چالشها و معیارها)
علی بهرامیان، یکشنبه ۴ مهر ۱۴۰۰
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊2👍1
اکبر روان شد
جهانبخش کردیزاده (بخشو)
اکبر روان شد چون سوی میدان
لیلا بگفتا با چشم گریان
یوسفصفت مادر مرو در چنگ گرگان
از آتش هجر رخت دل را مسوزان
نوحه از جهانبخش کردیزاده (بخشو)
#فرهیختگان راهی به رهایی
لیلا بگفتا با چشم گریان
یوسفصفت مادر مرو در چنگ گرگان
از آتش هجر رخت دل را مسوزان
نوحه از جهانبخش کردیزاده (بخشو)
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4
مرثیه خوانی و ترکیب بند محتشم کاشانی
میرفخرالدین آغا
مرثیهخوانی ترکیببند محتشم کاشانی
با صدای میر فخرالدین آغا
منقبتخوان فقید افغانستان
قدحهای نهانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
با صدای میر فخرالدین آغا
منقبتخوان فقید افغانستان
قدحهای نهانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4