Telegram
آرشیو
وضعیت حکمرانی در ایران ، از نگاه میرزا آقاخان کرمانی..
وضع حکمرانی ایران، همیشه عامل جدایی ملت و دولت گردیده و به همین علت «ترقی و تنزل و ضعف و قوت دولت ایران تابع شخص رهبر یا پادشاه» بوده است...
اگر رهبران کشور دانا و کاردان بودند، کشور را به مقامی بلند رسانیدهاند و هرآینه، ناتوان و بیکاره، مملکت را به خرابی و پریشانی کشانیدهاند..
و این خود سببی دارد:
این جبلت از دیرباز، در نهاد قوم ایرانی مرکوز گردیده که همه چیز، حتی تغییرات فصول سال و ازمنه را به رهبران و پادشاهان نسبت دهند و خرابی و آبادانی را بسته به اراده آنان دانند..
این تصور خود نتیجهٔ اعتقاد مقدسی بود که ایرانیان، شاه و رهبر را خدای روی زمین و اطاعت و بلکه پرستش او را، وظیفه مقدس و بندگی خود میدانستند...
بر اثر آن بدبختیها را به پای گناهکاری و روسیاهی خود، نزد یزدان پاک میگذاشتند و خویشتن را سزاوار آن عقوبتها میپنداشتند..
گمان میبردند که این ایزدیکاری است و هورمزد چنین خواسته است که ایران، خراب گردد و مردم در بیم و پریشانی بمانند، مگر اینکه خداوند، از نو زردشت را بفرستد و آن بنیاد را براندازد...
اثر مهم تاریخی که از این تصور دینی و مذهبی روییده، اینکه ایرانیان، جمهور مردم را «هیچ وقعی ننهاده و منشأ اثر و قدرتی» نمیشمرده، افراد را «ابداً در تغییرات ملکیه ذیمدخل ندانسته و گمان نمیکردند که ملت «در دنیا به قدر ذرهای میتوان منشا اثری» باشد...
سبب عدم ترقی ملت ایران همین «اعتقاد باطل» بود که خود را، «در حقوق مملکت حصهدار» نمیدانستند..
نتیجه غایی این کیفیات، همان شد که اوضاع مملکت و ترقی و تنزل دولت، پیوسته تابع احوال رهبران و پادشاهان باشد و حال آنکه قدرت سایر ملل، علاوه بر کاردانی رئیس مملکت، بنیاد دیگر داشته که «مجلس سنا و قانون حکمت و اتحاد عموم اهالی ملت در منافع و خسارات باشد.
لاجرم اگر ضعفی در شخص رهبر و یا شاه حاصل بشود، اتحاد ملت برای عدم تاثیر آن، مقاومت تواند کرد.
حیف که این گونه اتحاد، هرگز در ملت ایران پیدا نشد.»
از کتاب: اندیشههای میرزاآقاخان کرمانی
فریدون آدمیت سال ۱۳۵۷، ص ۱۷۱_۱۷۲
#فرهیختگان روزن آگاهی
وضع حکمرانی ایران، همیشه عامل جدایی ملت و دولت گردیده و به همین علت «ترقی و تنزل و ضعف و قوت دولت ایران تابع شخص رهبر یا پادشاه» بوده است...
اگر رهبران کشور دانا و کاردان بودند، کشور را به مقامی بلند رسانیدهاند و هرآینه، ناتوان و بیکاره، مملکت را به خرابی و پریشانی کشانیدهاند..
و این خود سببی دارد:
این جبلت از دیرباز، در نهاد قوم ایرانی مرکوز گردیده که همه چیز، حتی تغییرات فصول سال و ازمنه را به رهبران و پادشاهان نسبت دهند و خرابی و آبادانی را بسته به اراده آنان دانند..
این تصور خود نتیجهٔ اعتقاد مقدسی بود که ایرانیان، شاه و رهبر را خدای روی زمین و اطاعت و بلکه پرستش او را، وظیفه مقدس و بندگی خود میدانستند...
بر اثر آن بدبختیها را به پای گناهکاری و روسیاهی خود، نزد یزدان پاک میگذاشتند و خویشتن را سزاوار آن عقوبتها میپنداشتند..
گمان میبردند که این ایزدیکاری است و هورمزد چنین خواسته است که ایران، خراب گردد و مردم در بیم و پریشانی بمانند، مگر اینکه خداوند، از نو زردشت را بفرستد و آن بنیاد را براندازد...
اثر مهم تاریخی که از این تصور دینی و مذهبی روییده، اینکه ایرانیان، جمهور مردم را «هیچ وقعی ننهاده و منشأ اثر و قدرتی» نمیشمرده، افراد را «ابداً در تغییرات ملکیه ذیمدخل ندانسته و گمان نمیکردند که ملت «در دنیا به قدر ذرهای میتوان منشا اثری» باشد...
سبب عدم ترقی ملت ایران همین «اعتقاد باطل» بود که خود را، «در حقوق مملکت حصهدار» نمیدانستند..
نتیجه غایی این کیفیات، همان شد که اوضاع مملکت و ترقی و تنزل دولت، پیوسته تابع احوال رهبران و پادشاهان باشد و حال آنکه قدرت سایر ملل، علاوه بر کاردانی رئیس مملکت، بنیاد دیگر داشته که «مجلس سنا و قانون حکمت و اتحاد عموم اهالی ملت در منافع و خسارات باشد.
لاجرم اگر ضعفی در شخص رهبر و یا شاه حاصل بشود، اتحاد ملت برای عدم تاثیر آن، مقاومت تواند کرد.
حیف که این گونه اتحاد، هرگز در ملت ایران پیدا نشد.»
۲۷ تیرماه، سالروز قتل میرزاآقاخان کرمانی نویسنده و روشنفکر و از نمونههای ممتاز نسل اول ملیگرایان سکولار.
میرزا آقاخان را میتوان در کنار میرزا فتحعلی آخوندزاده، از بنیانگذاران ناسیونالیسم نوین ایرانی دانست.
پس از کشته شدن ناصرالدینشاه، دولت عثمانی، احمد روحی، خبیرالملک و میرزا آقاخان را که در طرابوزان زندانی کرده بود، به ایران تحویل داد.
در سال ۱۳۱۴ هجری قمری، مطابق با ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۶ میلادی، محمدعلی میرزا، ولیعهد، آنان را به اتهام بابی بودن در باغ شمال تبریز سربرید و سرها را پر از کاه کرده به تهران فرستاد.
از کتاب: اندیشههای میرزاآقاخان کرمانی
فریدون آدمیت سال ۱۳۵۷، ص ۱۷۱_۱۷۲
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤6👍2😢1
راه سوم و جنگ و صفبندیهای داخلی، وظایف جامعهی مدنی، دورنما و چشمانداز نسبی
گفتگو با کیوان صمیمی
به کوشش: امین احمدی
جریان راه سوم مواضع توامان ضدسلطه جهانی و دخالت بیگانگان و استبداد داخلی دارد. هم با پذیرش سرمایهداری جهانی مخالف است و هم سلطه جریانهای غارتگر داخلی را بر مناسبات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی کشورمان را نفی میکند. و اینکه راست جهانی بیشتر از آنکه مخالف حکومت فعلی حاکم باشد، مخالف یک حاکمیت ملی و دموکراتیک بر ایران است. کیوان صمیمی در این گفتگو میکوشد تا نگاه جریان راه سوم را از ورای بیش از ۵۰سال تجربه عینی سیاسی، در مواجهه با آنچه از دیماه ۱۴۰۴ تا به امروز بر ایران گذشته، بازگو نماید.
1️⃣ آیا جنگ چهل روزه قابل پیشگیری بود؟ عوامل و ریشه های جنگ و چرایی رسیدن به این نقطه از نظر شما چه بوده است؟
درباره قابل پیشگیری بودن جنگ، فکر می کنم باید به جنگ دوازده روزه و حتی عقبتر یعنی ترورهای اسرائیل از دانشمندان هسته ای، اسماعیل هنیه و ...و دیگر ضرباتی که به ایران وارد کرد بازگشت. همچنین به راه انداختن جنگ هشت ساله به همراه ایالات متحده با تحریک و تشویق صدام به حمله باید توجه داشت.این رودیدادها همگی سلسله وار به یکدیگر مربوط است و نمی توان فقط بر این جنگ چهل روزه تمرکز کرد و بی ارتباط دیگر وقایع چهل و اندی سال اخیر آنرا دید و تحلیل کرد.
به نظر من پیشگیری از جنگ اخیر از ۲۲ بهمن ۵۷ آغاز می شود. سخنان آیت الله خمینی و دیگر حاکمان به علاوه فضای ضداسرائیلی و ضد آمریکایی جامعه انقلابی مبنی بر نابودی اسرائیل،مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل و خصومت نظام جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل ریشه های وقوع جنگ چهل روزه است.البته ذکر این نکات به این معنی نیست که موقعیت ژئوپلتیک ایران در نظر گرفته نشود. در هر صورت ایران برای اسرائیل یک شاخی بود و هست اما دیپلماسی یعنی اینکه با توجه به مقدورات و با وجود فضای تنش، میبایست مدیریت صورت میگرفت و به رغم اینکه ایران خطری برای اسرائیل بوده و هست این خطر و تهدید به جنگ کشیده نشود.
به عنوان نمونه در بعد از دوم خرداد فضایی ایجاد شد که به دنبال تعدیل شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل و فضای خصومت در روابط بینالملل جمهوری اسلامی بود اما هسته سخت قدرت و تندروهای حاکم نگذاشتند این فضا پا گرفته و علیه سیاستهای تنش زدای خاتمی کارشکنی کردند. وقایع ۸۸ و آنچه در ادامه پیش آمد، مهر خاتمتی بر سیاست تنش زدایی با جهان بود.
اگر یک سیاست ملی حاکم میشد، جمهوری اسلامی می توانست اختلافات و تنشها با غرب و اسرائیل را کاهش دهد. در نهایت میتوان گفت که ریشه جنگ چهل روزه برخوردهای ایدئولوژیک با حکومت ایدئولوژیک،سلطه گر و تمامیت خواه اسرائیل بود و اسرائیل در مقاطع مختلف از اول انقلاب تاکنون تلاشهایی برای تجزیه و نابودی ایران به کمک آمریکا انجام داد.این جنگ قابل پیشگیری بود اگر جلوی سیاستهای تخاصم و ایدئولوژیک علیه اسرائیل در این چهل و هفت سال گرفته میشد و البته این مساله انکار تجاوز و تخاصم اسرائیل با ایران نیست.....
متن کامل:
https://cutt.ly/wywnJegu
#فرهیختگان روزن آگاهی
گفتگو با کیوان صمیمی
به کوشش: امین احمدی
جریان راه سوم مواضع توامان ضدسلطه جهانی و دخالت بیگانگان و استبداد داخلی دارد. هم با پذیرش سرمایهداری جهانی مخالف است و هم سلطه جریانهای غارتگر داخلی را بر مناسبات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی کشورمان را نفی میکند. و اینکه راست جهانی بیشتر از آنکه مخالف حکومت فعلی حاکم باشد، مخالف یک حاکمیت ملی و دموکراتیک بر ایران است. کیوان صمیمی در این گفتگو میکوشد تا نگاه جریان راه سوم را از ورای بیش از ۵۰سال تجربه عینی سیاسی، در مواجهه با آنچه از دیماه ۱۴۰۴ تا به امروز بر ایران گذشته، بازگو نماید.
1️⃣ آیا جنگ چهل روزه قابل پیشگیری بود؟ عوامل و ریشه های جنگ و چرایی رسیدن به این نقطه از نظر شما چه بوده است؟
درباره قابل پیشگیری بودن جنگ، فکر می کنم باید به جنگ دوازده روزه و حتی عقبتر یعنی ترورهای اسرائیل از دانشمندان هسته ای، اسماعیل هنیه و ...و دیگر ضرباتی که به ایران وارد کرد بازگشت. همچنین به راه انداختن جنگ هشت ساله به همراه ایالات متحده با تحریک و تشویق صدام به حمله باید توجه داشت.این رودیدادها همگی سلسله وار به یکدیگر مربوط است و نمی توان فقط بر این جنگ چهل روزه تمرکز کرد و بی ارتباط دیگر وقایع چهل و اندی سال اخیر آنرا دید و تحلیل کرد.
به نظر من پیشگیری از جنگ اخیر از ۲۲ بهمن ۵۷ آغاز می شود. سخنان آیت الله خمینی و دیگر حاکمان به علاوه فضای ضداسرائیلی و ضد آمریکایی جامعه انقلابی مبنی بر نابودی اسرائیل،مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل و خصومت نظام جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل ریشه های وقوع جنگ چهل روزه است.البته ذکر این نکات به این معنی نیست که موقعیت ژئوپلتیک ایران در نظر گرفته نشود. در هر صورت ایران برای اسرائیل یک شاخی بود و هست اما دیپلماسی یعنی اینکه با توجه به مقدورات و با وجود فضای تنش، میبایست مدیریت صورت میگرفت و به رغم اینکه ایران خطری برای اسرائیل بوده و هست این خطر و تهدید به جنگ کشیده نشود.
به عنوان نمونه در بعد از دوم خرداد فضایی ایجاد شد که به دنبال تعدیل شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل و فضای خصومت در روابط بینالملل جمهوری اسلامی بود اما هسته سخت قدرت و تندروهای حاکم نگذاشتند این فضا پا گرفته و علیه سیاستهای تنش زدای خاتمی کارشکنی کردند. وقایع ۸۸ و آنچه در ادامه پیش آمد، مهر خاتمتی بر سیاست تنش زدایی با جهان بود.
اگر یک سیاست ملی حاکم میشد، جمهوری اسلامی می توانست اختلافات و تنشها با غرب و اسرائیل را کاهش دهد. در نهایت میتوان گفت که ریشه جنگ چهل روزه برخوردهای ایدئولوژیک با حکومت ایدئولوژیک،سلطه گر و تمامیت خواه اسرائیل بود و اسرائیل در مقاطع مختلف از اول انقلاب تاکنون تلاشهایی برای تجزیه و نابودی ایران به کمک آمریکا انجام داد.این جنگ قابل پیشگیری بود اگر جلوی سیاستهای تخاصم و ایدئولوژیک علیه اسرائیل در این چهل و هفت سال گرفته میشد و البته این مساله انکار تجاوز و تخاصم اسرائیل با ایران نیست.....
متن کامل:
https://cutt.ly/wywnJegu
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
🔴راه سوم و
جنگ و صفبندیهای داخلی، وظایف جامعهی مدنی، دورنما و چشمانداز نسبی 🔷گفتگو با کیوان صمیمی ▪️به کوشش: امین احمدی @iranfardamag 🔻جریان راه سوم مواضع توامان ضدسلطه جهانی و دخالت بیگانگان و استبداد داخلی دارد. هم با پذیرش سرمایهداری جهانی مخالف است و هم سلطه…
👍4
هاله قدسی غیبت
احمد علوی
https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/128505/
#فرهیختگان روزن آگاهی
احمد علوی
https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/128505/
#فرهیختگان روزن آگاهی
ایران امروز
«هاله قدسی غیبت» و گریز از شفافیت و پاسخگویی
احمد علوی - مجتبی خامنهای در شرایطی مبهم و بطور پنهانی بر کرسی ولایت نشست. تا پیش از جلوس بر اریکه ولایت، یک سخنرانی یا نوشتار یا گفتگوی از او در رسانههای عمومی خود رژیم منتشر نشده است. مجتبی در مدت طولانی دستیار پدرش بود و طبعا مستقیم یا غیر مستقیم در…
🔥3👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کشف دستنوشته ۱۱۱ ساله معمارباشی قاجار؛ حلقهای گمشده در تاریخ معماری ایران
دفترچهای ۲۹۰ صفحهای از «میرزا جعفرخان معمارباشی»، از معماران برجسته عصر قاجار، که پس از ۱۱۱ سال در زیرزمین یک خانه کشف شد رسالهای برای معماران و بنّایان است و پژوهشگران آن را نخستین متن شناختهشدهٔ نظریه معماری ایرانی میدانند.
این اثر ارزشمند توسط سیمرغنامه دیجیتالسازی شده و نسخهٔ با کیفیت از تمامی صفحات آن روی وبگاه سیمرغنامه در دسترس پژوهشگران و علاقهمندان قرار گرفته است.
https://simurghnameh.com/artwork/e03b6063-198c-49cc-90a4-e788b9201bc5/1
#فرهیختگان روزن آگاهی
دفترچهای ۲۹۰ صفحهای از «میرزا جعفرخان معمارباشی»، از معماران برجسته عصر قاجار، که پس از ۱۱۱ سال در زیرزمین یک خانه کشف شد رسالهای برای معماران و بنّایان است و پژوهشگران آن را نخستین متن شناختهشدهٔ نظریه معماری ایرانی میدانند.
این اثر ارزشمند توسط سیمرغنامه دیجیتالسازی شده و نسخهٔ با کیفیت از تمامی صفحات آن روی وبگاه سیمرغنامه در دسترس پژوهشگران و علاقهمندان قرار گرفته است.
https://simurghnameh.com/artwork/e03b6063-198c-49cc-90a4-e788b9201bc5/1
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤14
تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت!
یاسر عرب
آقای سید علی خمینی فرمودهاند: [کشور درحال جنگ است هر کس مذاکره کند برای صلح با آمریکا؛ خائن است! مداحهای ما کار خودشان را درست انجام دادند و در میدانها خوب ظاهر شدند. باید از آنها تشکر کنیم. آن مسئولی که بخوابد و در فکر انتقام رهبر شهید نباشد، باید به وجدان خودش شک کند!]
احمد آقای زید آبادی در واکنش به چنین موضعگیری ایشان نوشته است:
[مرحوم آیتالله خمینی وقتی که به نتیجه رسید ادامهٔ جنگ هشت ساله به نفع کشور نیست، یکتنه وارد میدان شد و برغم اصرارهای قبلیاش مبنی بر تداوم جنگ تا سرنگونی صدامحسین، به تعبیر تلخ خودش "جام زهر" را خورد تا نوشدارویی برای کشور و مردم باشد.
او پس از پذیرش قطعنامهٔ ۵۹۸ به هیچکدام از توصیههای مربوط به نادیده گرفتن مفاد آتشبس به دلیل ضعف عراق بر اثر فشارهای بینالمللی، وقعی ننهاد و بر لزوم پایبندی کامل به آنچه متعهد شده بود، تأکید کرد.
نوهٔ آن مرحوم اما امروز چیزهایی گفت که هم تناقضآلود بود و هم شرایط را برای تصمیمگیران کشور در این وضعیت وانفسا دشوارتر کرد.]
چند نکته حاشیهای:
١.مرحوم آیتالله روحالله خمینی نیز در جوانی و میانسالی سرِ پرشوری داشت، از فراز منبر فریاد میزد: «ای علمای اسلام، به داد اسلام برسید» و دیگران را به کنش و مقاومت فرا میخواند. اما سالها تجربه، مسئولیت اداره کشور و مواجهه با واقعیتهای سخت جنگ، او را در واپسین سالهای عمر به تصمیمی رساند که خود آن را «نوشیدن جام زهر» نامید. تصمیمی که نه از سر اشتیاق، بلکه از سر تشخیص ضرورت و مصلحت کشور اتخاذ شد.
این مهمترین تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت است. تجربه بعلاوه مسئولیت پذیری انسان را به تصمیمهایی میرساند که در روزگار آرمانخواهی حتی تصورشان نیز دشوار بود!
٢.در سیاست، میان کسی که پشت بلندگو ایستاده و کسی که مسئول امضای تصمیمهاست، فاصلهای عمیق وجود دارد. پشت بلندگو میتوان آرمانیترین شعارها را سر داد، اما در جایگاه تصمیمگیری، هر انتخاب با جان انسانها، اقتصاد، امنیت و آینده یک ملت گره میخورد. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که هرگز مسئولیت سنگین اجرایی نداشتهاند، نسخههایی میپیچند که در عالم عمل دوام نمیآورد.
٣. یکی از ریشههای ناکامیهای تاریخی ما همین است که فرهنگ سیاسیمان بیش از آنکه مسئولیت را تشویق کند، دنبال رو خطابه بوده و خطیب را تشویق کرده!
خطیب هم، هیچگاه هزینه تصمیم سازیاش را نمیپردازد... اما سیاستمدار، فرمانده یا دولتمرد، باید پاسخگوی تکتک پیامدهای تصمیم خود باشد. به همین دلیل، در تاریخ معاصر ایران بارها دیدهایم کسانی که در مقام منتقد، رادیکالترین نسخهها را میپیچیدند، اما همانها وقتی خود در جایگاه تصمیم قرار گرفتند، به انتخابهایی رسیدند که پیشتر خودشان آن را نکوهش میکردند!
٤.جامعهای که این تفاوت را نفهمد، مدام شیفته کسانی میشود که هیچ مسئولیتی ندارند و مدام کسانی را که زیر بار مسئولیت ناچار به انتخابهای دشوارند (نوعا بین بد و بدتر)، به خیانت یا ترس متهم میکند.
در چنین فضایی چرا بلندگو از تجربه معتبرتر نشود و چرا شعار، جای قضاوت مسئولانه را نگیرد؟
٥. نوشتن نکته پنجم به دردسرش نمیارزد!
#فرهیختگان روزن آگاهی
یاسر عرب
آقای سید علی خمینی فرمودهاند: [کشور درحال جنگ است هر کس مذاکره کند برای صلح با آمریکا؛ خائن است! مداحهای ما کار خودشان را درست انجام دادند و در میدانها خوب ظاهر شدند. باید از آنها تشکر کنیم. آن مسئولی که بخوابد و در فکر انتقام رهبر شهید نباشد، باید به وجدان خودش شک کند!]
احمد آقای زید آبادی در واکنش به چنین موضعگیری ایشان نوشته است:
[مرحوم آیتالله خمینی وقتی که به نتیجه رسید ادامهٔ جنگ هشت ساله به نفع کشور نیست، یکتنه وارد میدان شد و برغم اصرارهای قبلیاش مبنی بر تداوم جنگ تا سرنگونی صدامحسین، به تعبیر تلخ خودش "جام زهر" را خورد تا نوشدارویی برای کشور و مردم باشد.
او پس از پذیرش قطعنامهٔ ۵۹۸ به هیچکدام از توصیههای مربوط به نادیده گرفتن مفاد آتشبس به دلیل ضعف عراق بر اثر فشارهای بینالمللی، وقعی ننهاد و بر لزوم پایبندی کامل به آنچه متعهد شده بود، تأکید کرد.
نوهٔ آن مرحوم اما امروز چیزهایی گفت که هم تناقضآلود بود و هم شرایط را برای تصمیمگیران کشور در این وضعیت وانفسا دشوارتر کرد.]
چند نکته حاشیهای:
١.مرحوم آیتالله روحالله خمینی نیز در جوانی و میانسالی سرِ پرشوری داشت، از فراز منبر فریاد میزد: «ای علمای اسلام، به داد اسلام برسید» و دیگران را به کنش و مقاومت فرا میخواند. اما سالها تجربه، مسئولیت اداره کشور و مواجهه با واقعیتهای سخت جنگ، او را در واپسین سالهای عمر به تصمیمی رساند که خود آن را «نوشیدن جام زهر» نامید. تصمیمی که نه از سر اشتیاق، بلکه از سر تشخیص ضرورت و مصلحت کشور اتخاذ شد.
این مهمترین تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت است. تجربه بعلاوه مسئولیت پذیری انسان را به تصمیمهایی میرساند که در روزگار آرمانخواهی حتی تصورشان نیز دشوار بود!
٢.در سیاست، میان کسی که پشت بلندگو ایستاده و کسی که مسئول امضای تصمیمهاست، فاصلهای عمیق وجود دارد. پشت بلندگو میتوان آرمانیترین شعارها را سر داد، اما در جایگاه تصمیمگیری، هر انتخاب با جان انسانها، اقتصاد، امنیت و آینده یک ملت گره میخورد. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که هرگز مسئولیت سنگین اجرایی نداشتهاند، نسخههایی میپیچند که در عالم عمل دوام نمیآورد.
٣. یکی از ریشههای ناکامیهای تاریخی ما همین است که فرهنگ سیاسیمان بیش از آنکه مسئولیت را تشویق کند، دنبال رو خطابه بوده و خطیب را تشویق کرده!
خطیب هم، هیچگاه هزینه تصمیم سازیاش را نمیپردازد... اما سیاستمدار، فرمانده یا دولتمرد، باید پاسخگوی تکتک پیامدهای تصمیم خود باشد. به همین دلیل، در تاریخ معاصر ایران بارها دیدهایم کسانی که در مقام منتقد، رادیکالترین نسخهها را میپیچیدند، اما همانها وقتی خود در جایگاه تصمیم قرار گرفتند، به انتخابهایی رسیدند که پیشتر خودشان آن را نکوهش میکردند!
٤.جامعهای که این تفاوت را نفهمد، مدام شیفته کسانی میشود که هیچ مسئولیتی ندارند و مدام کسانی را که زیر بار مسئولیت ناچار به انتخابهای دشوارند (نوعا بین بد و بدتر)، به خیانت یا ترس متهم میکند.
در چنین فضایی چرا بلندگو از تجربه معتبرتر نشود و چرا شعار، جای قضاوت مسئولانه را نگیرد؟
٥. نوشتن نکته پنجم به دردسرش نمیارزد!
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍11❤3🔥2
انسجام ملی زیر فشار تحرکات انحرافی
علی ربیعی
از درون جنگی ظالمانه و نابرابر با قدرتهای سلطهگر و خونریز که با از دست دادنهای جبران ناپذیر و شهادت رهبری همراه بود، انرژی وحدتبخشی در میان ایرانیان پدید آمد که نوع مصرف آن برای آینده کشور مهم و سرنوشتساز است. انحراف در جهت مصرف این انرژی عظیم، یکی از تهدیدات سرنوشت ملت است. ملتها پس از جنگ، سرنوشت متفاوتی را تجربه کردهاند. حاکمیت و دولتهای هوشمند، توانستند سرنوشتی توام با توسعه و قدرت ملی را برای جامعه خود رقم بزنند.
این روزها شاهد ایجاد انحرافاتی توسط گروهی _آگاهانه یا ناآگاهانه، اعتقادی یا غیراعتقادی_ تحت تاثیر نمیدانم چه جریانی، که بعدها مشخص خواهد شد! در دستاوردهای بزرگ جنگ هستیم که نمونههای از آن را میتوان در تلاشهایی برای تغییر جهت مبارزه و حمله به سمت داخل -مدیران ومسئولان درگیر در مقاومت- و تحریک افکار عمومی علیه آن ها دید.
هرچند در حافظه تاریخی ایرانیان، شواهد دیگری از این دست موارد ثبت است. از این جمله میتوان به تئوری "دشمنِ غریب و بعید داعش" اشاره کرد که تنها به مسلمانکشی منجر شد و در خلال آن حتی یک تیر هم به سوی دشمنان بیانی از سوی خودشان (از جمله اسراییل) شلیک نشد. در نمونهای دیگر تئوری سازمان مجاهدین خلق که "بهشتی، دشمن نزدیک و آمریکا دشمن دور" منجر به شهادت و از دست رفتن یکی از خاصترین اندیشمندان اسلامی یعنی دکتر بهشتی شد و در نهایت سرنوشت این گروه هم مجاورت در کنار صدام و آمریکا شد.
در طی چند دهه اخیر، همواره با حساسیت، تحولات و تغییرات ارزشی جامعه را به وسع خود رصد کردهام. با آنکه ایران جامعهای متکثر و متنوع با کوهانههای جمعیتی با ارزشهایشان است، معتقدم اکثریت عظیم و قابل توجه ایرانیان همواره با هر گرایشی، به شکلی منسجم در مقابل متجاوزین ایستادهاند. لذا در این میان، باید حرف همه آنهایی که به فراخوانهای همسو با دشمن به خیابان نیامدند، به خصوص آنان که زیر بمبها و موشکهای دشمن در خیابان فریاد همبستگی سر میدادند (که ایران قدردان حضور امیدبخششان است)، را شنید.
اما اینک باید عمیقاً نگرانِ تلاشهایی بود که میخواهند جهت افکار عمومی را از مسائل اصلی، تمرکز بر دفاع ملی و گرفتن حق جامعه از نظام سلطه منحرف کرده و به سمت منازعات و تقابلهای داخلی سوق دهند.
به باور من، انتقال کانون تنش از مسئلهی اصلی به درگیریهای درونی، یکی از شناختهشدهترین الگوهای فرسایش همبستگی اجتماعی است. این روند، اگر بهموقع فهم و مهار نشود، میتواند اعتماد عمومی را تخریب کند، شکافهای پنهان را فعال سازد و جامعه را درگیر نوعی خودفرسایی جمعی کند؛ وضعیتی که در آن، انرژی اجتماعی بهجای مقاومت و بازسازی، صرف بدبینی، حذف و تقابل میشود.
از تخریب مدیرانی که چه در میدان، چه در معیشت و چه در دیپلماسی برای احقاق حق فعالند تا سنگپرانی به این افراد و تحریک فضای داخلی را نباید رفتاری بیاهمیت یا صرفاً هیجانی تلقی کرد. اینها نشانههای خطرناکی از تولید شکاف و تضعیف انسجاماند. هنوز هم خاطره تلخ "مُهر پراکنی" به سوی شهید لاریجانی در اذهان زنده است. عجیب است که چشمهایشان را به روی این حقیقت واضح میبندند که دشمن چگونه "پزشکیان"، "قالیباف" و... را تا مرز شهادت پیش راندند و تنها لطف خدا بود که با گشوده شدن یک روزنه، از شهادت حتمی نجات یافتند ولی همچنان در معرض ترور و شهادت قرار دارند.
هر صدایی که جامعه را از تمرکز بر تهدیدهای واقعی منحرف و به سمت خصومتهای داخلی سوق دهد، عملاً به فرسایش وحدت ملی کمک میکند؛ حتی اگر خود را در پوشش خیرخواهی یا حساسیت اجتماعی عرضه کند.
در برهههای حساس، بزرگترین خطا آن است که جامعه در دام سناریوهای تنشزا گرفتار شود و سرمایهی اجتماعی خود را در میدان بدگمانی و تسویهحسابهای درونی هدر دهد. امروز، بیش از همیشه، حفظ هوشیاری نسبت به پروژههای شکافآفرین و دفاع از انسجام اجتماعی، یک مسئولیت ملی است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی ربیعی
از درون جنگی ظالمانه و نابرابر با قدرتهای سلطهگر و خونریز که با از دست دادنهای جبران ناپذیر و شهادت رهبری همراه بود، انرژی وحدتبخشی در میان ایرانیان پدید آمد که نوع مصرف آن برای آینده کشور مهم و سرنوشتساز است. انحراف در جهت مصرف این انرژی عظیم، یکی از تهدیدات سرنوشت ملت است. ملتها پس از جنگ، سرنوشت متفاوتی را تجربه کردهاند. حاکمیت و دولتهای هوشمند، توانستند سرنوشتی توام با توسعه و قدرت ملی را برای جامعه خود رقم بزنند.
این روزها شاهد ایجاد انحرافاتی توسط گروهی _آگاهانه یا ناآگاهانه، اعتقادی یا غیراعتقادی_ تحت تاثیر نمیدانم چه جریانی، که بعدها مشخص خواهد شد! در دستاوردهای بزرگ جنگ هستیم که نمونههای از آن را میتوان در تلاشهایی برای تغییر جهت مبارزه و حمله به سمت داخل -مدیران ومسئولان درگیر در مقاومت- و تحریک افکار عمومی علیه آن ها دید.
هرچند در حافظه تاریخی ایرانیان، شواهد دیگری از این دست موارد ثبت است. از این جمله میتوان به تئوری "دشمنِ غریب و بعید داعش" اشاره کرد که تنها به مسلمانکشی منجر شد و در خلال آن حتی یک تیر هم به سوی دشمنان بیانی از سوی خودشان (از جمله اسراییل) شلیک نشد. در نمونهای دیگر تئوری سازمان مجاهدین خلق که "بهشتی، دشمن نزدیک و آمریکا دشمن دور" منجر به شهادت و از دست رفتن یکی از خاصترین اندیشمندان اسلامی یعنی دکتر بهشتی شد و در نهایت سرنوشت این گروه هم مجاورت در کنار صدام و آمریکا شد.
در طی چند دهه اخیر، همواره با حساسیت، تحولات و تغییرات ارزشی جامعه را به وسع خود رصد کردهام. با آنکه ایران جامعهای متکثر و متنوع با کوهانههای جمعیتی با ارزشهایشان است، معتقدم اکثریت عظیم و قابل توجه ایرانیان همواره با هر گرایشی، به شکلی منسجم در مقابل متجاوزین ایستادهاند. لذا در این میان، باید حرف همه آنهایی که به فراخوانهای همسو با دشمن به خیابان نیامدند، به خصوص آنان که زیر بمبها و موشکهای دشمن در خیابان فریاد همبستگی سر میدادند (که ایران قدردان حضور امیدبخششان است)، را شنید.
اما اینک باید عمیقاً نگرانِ تلاشهایی بود که میخواهند جهت افکار عمومی را از مسائل اصلی، تمرکز بر دفاع ملی و گرفتن حق جامعه از نظام سلطه منحرف کرده و به سمت منازعات و تقابلهای داخلی سوق دهند.
به باور من، انتقال کانون تنش از مسئلهی اصلی به درگیریهای درونی، یکی از شناختهشدهترین الگوهای فرسایش همبستگی اجتماعی است. این روند، اگر بهموقع فهم و مهار نشود، میتواند اعتماد عمومی را تخریب کند، شکافهای پنهان را فعال سازد و جامعه را درگیر نوعی خودفرسایی جمعی کند؛ وضعیتی که در آن، انرژی اجتماعی بهجای مقاومت و بازسازی، صرف بدبینی، حذف و تقابل میشود.
از تخریب مدیرانی که چه در میدان، چه در معیشت و چه در دیپلماسی برای احقاق حق فعالند تا سنگپرانی به این افراد و تحریک فضای داخلی را نباید رفتاری بیاهمیت یا صرفاً هیجانی تلقی کرد. اینها نشانههای خطرناکی از تولید شکاف و تضعیف انسجاماند. هنوز هم خاطره تلخ "مُهر پراکنی" به سوی شهید لاریجانی در اذهان زنده است. عجیب است که چشمهایشان را به روی این حقیقت واضح میبندند که دشمن چگونه "پزشکیان"، "قالیباف" و... را تا مرز شهادت پیش راندند و تنها لطف خدا بود که با گشوده شدن یک روزنه، از شهادت حتمی نجات یافتند ولی همچنان در معرض ترور و شهادت قرار دارند.
هر صدایی که جامعه را از تمرکز بر تهدیدهای واقعی منحرف و به سمت خصومتهای داخلی سوق دهد، عملاً به فرسایش وحدت ملی کمک میکند؛ حتی اگر خود را در پوشش خیرخواهی یا حساسیت اجتماعی عرضه کند.
در برهههای حساس، بزرگترین خطا آن است که جامعه در دام سناریوهای تنشزا گرفتار شود و سرمایهی اجتماعی خود را در میدان بدگمانی و تسویهحسابهای درونی هدر دهد. امروز، بیش از همیشه، حفظ هوشیاری نسبت به پروژههای شکافآفرین و دفاع از انسجام اجتماعی، یک مسئولیت ملی است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍6❤1👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ایران در نهایت تنهاست
ولی نصر استاد دانشگاه جانز هاپکینز و مشاور سابق باراک اوباما در کتاب «بر لبه تنهایی؛ روایت کلان راهبرد امنیت ملی ایران»، معتقد است که سیاست خارجی ایران بیشتر از آنچه مبتنی بر ایدئولوژی انقلابی باشد مبتنی بر ضروریات و الزامات منطقهایست.
او همچنین معتقد است که انقلاب اسلامی ساختار حکومت در ایران را تغییر داد اما جنگ تحمیلی منجر ظهور جمهوری اسلامی به عنوان یک نظام سیاسی شد. کلان راهبرد این نظام سیاسی این است که «ایران در نهایت تنهاست».
حال پس از تجربه دو جنگ تحمیلی دیگر، اعتقاد به این کلان راهبرد تشدید شده است، اما هنوز پاسخ به یک سوال باقی مانده است؛ چگونه میتوان توده مردم را با این کلان راهبرد همراه کرد؟
به گفته سرگی بارسقیان، روزنامهنگار و نویسنده کتاب بر لبه تنهایی از آن دست کتابهای «چه میشود» است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
ولی نصر استاد دانشگاه جانز هاپکینز و مشاور سابق باراک اوباما در کتاب «بر لبه تنهایی؛ روایت کلان راهبرد امنیت ملی ایران»، معتقد است که سیاست خارجی ایران بیشتر از آنچه مبتنی بر ایدئولوژی انقلابی باشد مبتنی بر ضروریات و الزامات منطقهایست.
او همچنین معتقد است که انقلاب اسلامی ساختار حکومت در ایران را تغییر داد اما جنگ تحمیلی منجر ظهور جمهوری اسلامی به عنوان یک نظام سیاسی شد. کلان راهبرد این نظام سیاسی این است که «ایران در نهایت تنهاست».
حال پس از تجربه دو جنگ تحمیلی دیگر، اعتقاد به این کلان راهبرد تشدید شده است، اما هنوز پاسخ به یک سوال باقی مانده است؛ چگونه میتوان توده مردم را با این کلان راهبرد همراه کرد؟
به گفته سرگی بارسقیان، روزنامهنگار و نویسنده کتاب بر لبه تنهایی از آن دست کتابهای «چه میشود» است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3🔥3👎2👍1
مولانا عبدالحمید: مذاکره و گفتوگو بهترین راه نجات کشور است
مولانا عبدالحمید، امامجمعه اهلسنت زاهدان، در خطبههای نماز جمعه ۱۹ تیرماه با اشاره به پیامدهای جنگ اخیر، تأکید کرد که بهترین راه برای حفظ کشور و جلوگیری از خسارتهای بیشتر، حلوفصل مسائل از طریق مذاکره و گفتوگو است.
وی با بیان اینکه گرانی و تورم «کمر مردم را شکسته است»، گفت جنگهای امروزی ویرانگرتر از گذشتهاند و کشور ایران که سالها با تحریم مواجه بوده، بیش از دیگران از تبعات اقتصادی جنگ آسیب دیده است.
عبدالحمید با اشاره به خسارات انسانی و تخریب زیرساختهای نظامی و اقتصادی کشور، این جنگ را برای ایران بسیار پرهزینه توصیف کرد و گفت مردم دیگر توان تحمل خسارتهای بیشتر، بهویژه در حوزه معیشت و اقتصاد را ندارند.
امامجمعه زاهدان از مسئولان خواست از رویکردهای احساسی و تنشزا پرهیز کرده و اختلافات را از مسیر گفتوگو حل کنند. او تأکید کرد نباید افرادی که از مذاکره و گفتوگو حمایت میکنند مورد حمله و تخریب قرار گیرند.
وی همچنین خواستار بازنگری در سیاستهای داخلی و خارجی شد و گفت مسئولان باید هم اختلافات با کشورهای دیگر و هم نارضایتیهای گسترده داخلی را حلوفصل کنند و به مطالبات مردمی که در اعتراضات به خیابان آمدند رسیدگی شود.
مولانا عبدالحمید در بخش دیگری از سخنان خود، آزادی زندانیان سیاسی و شنیدن دیدگاههای آنان را از اقداماتی دانست که میتواند به کاهش تنشها و افزایش همبستگی ملی کمک کند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
مولانا عبدالحمید، امامجمعه اهلسنت زاهدان، در خطبههای نماز جمعه ۱۹ تیرماه با اشاره به پیامدهای جنگ اخیر، تأکید کرد که بهترین راه برای حفظ کشور و جلوگیری از خسارتهای بیشتر، حلوفصل مسائل از طریق مذاکره و گفتوگو است.
وی با بیان اینکه گرانی و تورم «کمر مردم را شکسته است»، گفت جنگهای امروزی ویرانگرتر از گذشتهاند و کشور ایران که سالها با تحریم مواجه بوده، بیش از دیگران از تبعات اقتصادی جنگ آسیب دیده است.
عبدالحمید با اشاره به خسارات انسانی و تخریب زیرساختهای نظامی و اقتصادی کشور، این جنگ را برای ایران بسیار پرهزینه توصیف کرد و گفت مردم دیگر توان تحمل خسارتهای بیشتر، بهویژه در حوزه معیشت و اقتصاد را ندارند.
امامجمعه زاهدان از مسئولان خواست از رویکردهای احساسی و تنشزا پرهیز کرده و اختلافات را از مسیر گفتوگو حل کنند. او تأکید کرد نباید افرادی که از مذاکره و گفتوگو حمایت میکنند مورد حمله و تخریب قرار گیرند.
وی همچنین خواستار بازنگری در سیاستهای داخلی و خارجی شد و گفت مسئولان باید هم اختلافات با کشورهای دیگر و هم نارضایتیهای گسترده داخلی را حلوفصل کنند و به مطالبات مردمی که در اعتراضات به خیابان آمدند رسیدگی شود.
مولانا عبدالحمید در بخش دیگری از سخنان خود، آزادی زندانیان سیاسی و شنیدن دیدگاههای آنان را از اقداماتی دانست که میتواند به کاهش تنشها و افزایش همبستگی ملی کمک کند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍16👎1
صلح، منطق قرآن است آقای خمینی!
مجید مرادی
حجة الاسلام سید علی خمینی: هرکس بخواهد مذاکره کند برای اینکه با آمریکا به صلح برسد او خائن است.
مایه تأسف است که گوینده این کلمات نمیداند که مذاکره دو طرف جنگ اگر هدفی جز دست یابی به صلح داشته باشد اساسا بیهوده و وقت تلف کنی ست و دوم این که قرارداد صلح را با دشمن میبندند نه با دوست. اگر دشمن نباشد که اصلا صلح معنا ندارد و بین دوستان که جنگی و نزاعی نیست تا پای صلح به میان آید.
میان زن و شوهر تا زمانی که رابطهشان بر پایه دوستی و مهربانی (جعل بینکم مودة ورحمة) است نیازی به صلح ندارند اما هنگامی که کدورت و تیرگی پدید آمد باید میانشان صلح برقرار کرد تا صفحه تیرگی زدوده شود. رابطه دو کشور مانند عراق و ایران هم ۸ سال عداوت آمیز و جنگی بود و دهها هزار نفر از دو طرف کشته شدند اما با همان رژیم بعثی صدام حسین هم به صلح رسیدیم و اسیران را تبادل کردیم و پای مردم دو کشور به خاک یکدیگر باز شد.
برخی رهبران سیاسی مانند صدام حسین و ترامپ احمقانه اقدام به تجاوز به خاک ایران کردند و با مقاومت ملت و نظامیان ایران پی به خطای خود بردند و از در صلح در آمدند. به حکم قرآن «صلح بهتر است» حتی اگر احتمال بازگشت دشمن به جنگ را بدهیم باید با تقویت بنیه دفاعی خود او را در موقعیت صلح نگه داریم و به او بفهمانیم که اگر بازگردید ما هم باز میگردیم. (ان عدتم عدنا).
سیدعلی خمینی صلح را با تسلیم یکی پنداشته است در حالی که صلح به معنای تسلیم نیست. با صدام حسین هم صلح کردیم اما هیچکدام تسلیم دیگری نشدیم. عراق و کویت هم صلح کردند اما کویت غرامت های خود را هم گرفت. ایران هم باید بر دریافت غرامت و رفع محاصره و تحریم پای بفشرد. اگر سیدعلی خمینی هم یک روز جنگ ایران و عراق را دیده بود میدانست که جنگ چقدر بد است.
اجازه دهیم اکنون که در جنگ شکست نخوردیم در صلح برنده باشیم و در فضای صلح به دنیا بفهمانیم که در این دو جنگ اخیر هم دشمنان ما متجاوز بودهاند و کشور ما مظلوم بوده است.
اکنون رئیسجمهور و رئیس مجلس و همه اعضای شعام دنبال صلح هستند و ملت ایران پشت آنان ایستاده است. چه کسی میتواند بگوید همه آنها خائنند؟! تفاهمنامه ایران و آمریکا هم به صلح نظر دارد و نه تداوم جنگ. سرنوشت ملت ایران را نباید در خطابهها به بیراهه برد. مگر دوباره قرار است تا رفع فتنه از همه جهان و تا آخرین نفر بجنگیم؟! اگر چنین است پس انا لله و انا الیه راجعون!
#فرهیختگان روزن آگاهی
مجید مرادی
حجة الاسلام سید علی خمینی: هرکس بخواهد مذاکره کند برای اینکه با آمریکا به صلح برسد او خائن است.
مایه تأسف است که گوینده این کلمات نمیداند که مذاکره دو طرف جنگ اگر هدفی جز دست یابی به صلح داشته باشد اساسا بیهوده و وقت تلف کنی ست و دوم این که قرارداد صلح را با دشمن میبندند نه با دوست. اگر دشمن نباشد که اصلا صلح معنا ندارد و بین دوستان که جنگی و نزاعی نیست تا پای صلح به میان آید.
میان زن و شوهر تا زمانی که رابطهشان بر پایه دوستی و مهربانی (جعل بینکم مودة ورحمة) است نیازی به صلح ندارند اما هنگامی که کدورت و تیرگی پدید آمد باید میانشان صلح برقرار کرد تا صفحه تیرگی زدوده شود. رابطه دو کشور مانند عراق و ایران هم ۸ سال عداوت آمیز و جنگی بود و دهها هزار نفر از دو طرف کشته شدند اما با همان رژیم بعثی صدام حسین هم به صلح رسیدیم و اسیران را تبادل کردیم و پای مردم دو کشور به خاک یکدیگر باز شد.
برخی رهبران سیاسی مانند صدام حسین و ترامپ احمقانه اقدام به تجاوز به خاک ایران کردند و با مقاومت ملت و نظامیان ایران پی به خطای خود بردند و از در صلح در آمدند. به حکم قرآن «صلح بهتر است» حتی اگر احتمال بازگشت دشمن به جنگ را بدهیم باید با تقویت بنیه دفاعی خود او را در موقعیت صلح نگه داریم و به او بفهمانیم که اگر بازگردید ما هم باز میگردیم. (ان عدتم عدنا).
سیدعلی خمینی صلح را با تسلیم یکی پنداشته است در حالی که صلح به معنای تسلیم نیست. با صدام حسین هم صلح کردیم اما هیچکدام تسلیم دیگری نشدیم. عراق و کویت هم صلح کردند اما کویت غرامت های خود را هم گرفت. ایران هم باید بر دریافت غرامت و رفع محاصره و تحریم پای بفشرد. اگر سیدعلی خمینی هم یک روز جنگ ایران و عراق را دیده بود میدانست که جنگ چقدر بد است.
اجازه دهیم اکنون که در جنگ شکست نخوردیم در صلح برنده باشیم و در فضای صلح به دنیا بفهمانیم که در این دو جنگ اخیر هم دشمنان ما متجاوز بودهاند و کشور ما مظلوم بوده است.
اکنون رئیسجمهور و رئیس مجلس و همه اعضای شعام دنبال صلح هستند و ملت ایران پشت آنان ایستاده است. چه کسی میتواند بگوید همه آنها خائنند؟! تفاهمنامه ایران و آمریکا هم به صلح نظر دارد و نه تداوم جنگ. سرنوشت ملت ایران را نباید در خطابهها به بیراهه برد. مگر دوباره قرار است تا رفع فتنه از همه جهان و تا آخرین نفر بجنگیم؟! اگر چنین است پس انا لله و انا الیه راجعون!
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍19👎2
تا کجا میتوان دوام آورد !
جعفر بخشی بی نیاز
وضعیت سیاسی امروزِ کشور بیش از آنکه یک بحرانِ مدیریت پذیر باشد به فرسایشِ تدریجیِ اعتماد بدل شده است. ما در نقطهای ایستادهایم که هر روز یک پرسشِ بنیادینِ تازه ؛ همچون خنجری بر پیکرهی امنیتِ روانی جامعه فرود میآید. این فضای نامعلوم دیگر نه یک وضعیتِ گذرا بلکه به بخشی از زیستِ روزمرهی مردم تبدیل شده است. فضایی که در آن افقهایِ روشن برای آینده جای خود را به بقایِ روزانه دادهاند. پرسشِ اصلی این است که به راستی تا کجا میتوان دوام آورد. تاریخِ سیاسیِ جوامع نشان میدهد که صبرِ عمومی منبعی نامحدود نیست. آنچه امروز شاهد آن هستیم ؛ نه یک سکوتِ رضایت مندانه که نوعی سنگینیِ قبل از طوفان یا به تعبیر دقیقتر نوعی استیصالِ جمعی ست.
وقتی پاسخِ سیاست گذار به بحرانهای اقتصادی و اجتماعی یا سکوت است یا انکار و یا ارائه راهکارهای مُسکن وار ؛ پیوندِ میانِ ملت و دولت از مجرایِ مسئولیت پذیری» به مجرایِ فاصله گیری تغییر ماهیت میدهد. وضعیتِ پیچیده و نامشخصی که در آن گرفتاریم ؛ خود به یک استراتژیِ بقا برای برخی نهادهای تصمیم گیر تبدیل شده است. استراتژیای که تصور میکند با تداومِ ابهام میتوان کنترلِ وقایع را در دست گرفت. اما حقیقت این است که ابهامِ طولانی مدت بزرگترین تهدید برای امنیتِ ملی ست. وقتی مردم ندانند فردا صبح با چه نرخِ تورمی ؛ چه محدودیتی و چه آشفتگیِ اداری مواجه میشوند قدرتِ برنامه ریزی برای زندگی را از دست میدهند. این فقدانِ قدرتِ برنامه ریزی ؛ مستقیماً به فروپاشیِ اجتماعی و گسستِ میانِ شهروند و حاکمیت میانجامد. پاسخ به این پرسش که این وضعیت تا کجا ادامه خواهد داشت در گروی یک تغییرِ پارادایم است.
تا زمانی که حکمرانی پاسخگویی را به عنوان تنها راهِ برون رفت از این بن بست نپذیرد این روند در چرخهای از بحرانهای متوالی تکرار خواهد شد. ما امروز با فشردگیِ زمان مواجهیم. آنچه پیشتر در دههها رخ میداد اکنون در ماهها و روزها تجربه میشود. این نامعلومی بیش از هر چیز ریشه در عدمِ تقارنِ میانِ واقعیتهایِ سختِ جامعه و تصمیماتِ انتزاعیِ پشتِ درهای بسته دارد. تا زمانی که فاصلهی میانِ صدایِ کفِ جامعه با اتاقهایِ فکرِ رسمی به اندازهی یک اقیانوس باشد پرسشهای مردم بی پاسخ مانده و این سیاستِ بلاتکلیفی همچون خوره ریشههای انسجام ملی را خواهد جوید. دوام آوردن مردم حالا دیگر یک فضیلتِ اخلاقی نیست که بتوان تا ابد به آن تکیه کرد ؛ یک مکانیسمِ دفاعی ست که در حالِ اتمامِ ظرفیت است. پرسشِ جدیِ امروز نه چگونه دوام آوردن بلکه چگونه متوقف کردنِ این سقوطِ آزادِ اعتماد است. اگر ساختارِ سیاسی به فوریت ؛ پیامی از جنسِ واقع گرایی و اصلاحاتِ ملموس به جامعه مخابره نکند نامشخص بودنِ آینده خود به یقینِ در فروپاشی بدل خواهد شد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
جعفر بخشی بی نیاز
وضعیت سیاسی امروزِ کشور بیش از آنکه یک بحرانِ مدیریت پذیر باشد به فرسایشِ تدریجیِ اعتماد بدل شده است. ما در نقطهای ایستادهایم که هر روز یک پرسشِ بنیادینِ تازه ؛ همچون خنجری بر پیکرهی امنیتِ روانی جامعه فرود میآید. این فضای نامعلوم دیگر نه یک وضعیتِ گذرا بلکه به بخشی از زیستِ روزمرهی مردم تبدیل شده است. فضایی که در آن افقهایِ روشن برای آینده جای خود را به بقایِ روزانه دادهاند. پرسشِ اصلی این است که به راستی تا کجا میتوان دوام آورد. تاریخِ سیاسیِ جوامع نشان میدهد که صبرِ عمومی منبعی نامحدود نیست. آنچه امروز شاهد آن هستیم ؛ نه یک سکوتِ رضایت مندانه که نوعی سنگینیِ قبل از طوفان یا به تعبیر دقیقتر نوعی استیصالِ جمعی ست.
وقتی پاسخِ سیاست گذار به بحرانهای اقتصادی و اجتماعی یا سکوت است یا انکار و یا ارائه راهکارهای مُسکن وار ؛ پیوندِ میانِ ملت و دولت از مجرایِ مسئولیت پذیری» به مجرایِ فاصله گیری تغییر ماهیت میدهد. وضعیتِ پیچیده و نامشخصی که در آن گرفتاریم ؛ خود به یک استراتژیِ بقا برای برخی نهادهای تصمیم گیر تبدیل شده است. استراتژیای که تصور میکند با تداومِ ابهام میتوان کنترلِ وقایع را در دست گرفت. اما حقیقت این است که ابهامِ طولانی مدت بزرگترین تهدید برای امنیتِ ملی ست. وقتی مردم ندانند فردا صبح با چه نرخِ تورمی ؛ چه محدودیتی و چه آشفتگیِ اداری مواجه میشوند قدرتِ برنامه ریزی برای زندگی را از دست میدهند. این فقدانِ قدرتِ برنامه ریزی ؛ مستقیماً به فروپاشیِ اجتماعی و گسستِ میانِ شهروند و حاکمیت میانجامد. پاسخ به این پرسش که این وضعیت تا کجا ادامه خواهد داشت در گروی یک تغییرِ پارادایم است.
تا زمانی که حکمرانی پاسخگویی را به عنوان تنها راهِ برون رفت از این بن بست نپذیرد این روند در چرخهای از بحرانهای متوالی تکرار خواهد شد. ما امروز با فشردگیِ زمان مواجهیم. آنچه پیشتر در دههها رخ میداد اکنون در ماهها و روزها تجربه میشود. این نامعلومی بیش از هر چیز ریشه در عدمِ تقارنِ میانِ واقعیتهایِ سختِ جامعه و تصمیماتِ انتزاعیِ پشتِ درهای بسته دارد. تا زمانی که فاصلهی میانِ صدایِ کفِ جامعه با اتاقهایِ فکرِ رسمی به اندازهی یک اقیانوس باشد پرسشهای مردم بی پاسخ مانده و این سیاستِ بلاتکلیفی همچون خوره ریشههای انسجام ملی را خواهد جوید. دوام آوردن مردم حالا دیگر یک فضیلتِ اخلاقی نیست که بتوان تا ابد به آن تکیه کرد ؛ یک مکانیسمِ دفاعی ست که در حالِ اتمامِ ظرفیت است. پرسشِ جدیِ امروز نه چگونه دوام آوردن بلکه چگونه متوقف کردنِ این سقوطِ آزادِ اعتماد است. اگر ساختارِ سیاسی به فوریت ؛ پیامی از جنسِ واقع گرایی و اصلاحاتِ ملموس به جامعه مخابره نکند نامشخص بودنِ آینده خود به یقینِ در فروپاشی بدل خواهد شد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍5❤3
گفتگوی تاکر کارلسون با J.D Hall، مفسر مسیحی در مورد صهیونیسم مسیحی:
https://youtu.be/KN36yhie2_c?si=nx5zxvUIn6h-aSqg
#فرهیختگان روزن آگاهی
https://youtu.be/KN36yhie2_c?si=nx5zxvUIn6h-aSqg
#فرهیختگان روزن آگاهی
YouTube
Origins of Christian Zionism, How It Corrupted American Christianity and Why It’s Finally Collapsing
Theologian JD Hall on the corrupting lie of Christian Zionism.
J.D. Hall is a Christian commentator, author of the best-selling book Hyphenated Heresy, and a leading voice on issues of faith, culture, and free speech. Known for his unapologetic defense of…
J.D. Hall is a Christian commentator, author of the best-selling book Hyphenated Heresy, and a leading voice on issues of faith, culture, and free speech. Known for his unapologetic defense of…
🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یک نمونه از کارهایی که میتونن با خرمشهر بکنن و نمیکنند
ویدیو با هوش مصنوعی ساخته شده
-Rada-
#فرهیختگان راهی به رهایی
ویدیو با هوش مصنوعی ساخته شده
-Rada-
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢6👍5
مناظرهای درباره مفهوم «طبقه»، به همت موسسه رویش دیگر و مرکز پیشبرد فلسفه برای کودکان و جوانان یارا
لینک مشاهده ویدئو:
https://youtu.be/mzgBrL7oZZM
پیشینه موضوع: در نشست بزرگداشت یدالله موقن، موسی اکرمی منتقد دعاوی موقن درباره اسطورهای بودن تفکر مارکس بود و شهرام اتفاق در دفاع از موقن، به سراغ «نظریه طبقاتی مارکس» رفت و آن را مصداق بارزی از چنین تفکری دانست.
موسی اکرمی تعریف طبقه از سوی مارکس را هنوز بهترین تعریف در جامعهشناسی و اقتصاد سیاسی و علوم سیاسی و فلسفهی تاریخ دانست.
جذابیت این بحث برای مخاطبان سبب شد تا طرفین توافق کنند که مناظرهای درباره «نظریه طبقاتی مارکس» برگزار شود. بنابراین این مناظره در تداوم مباحث جلسه پیشین است.
برگزار شده به تاریخ جمعه ۵ تیرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۸ تا ۲۱؛
با حضور:
موسی اکرمی، استاد تمام گروه فلسفه علم دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛
شهرام اتفاق، پژوهشگر توسعه و اقتصاد سیاسی؛
میزبان:
محمدرضا واعظ: محقق فلسفه علم دانشگاه بُن آلمان و مدیر مسئول موسسه رویش دیگر
#فرهیختگان روزن آگاهی
لینک مشاهده ویدئو:
https://youtu.be/mzgBrL7oZZM
پیشینه موضوع: در نشست بزرگداشت یدالله موقن، موسی اکرمی منتقد دعاوی موقن درباره اسطورهای بودن تفکر مارکس بود و شهرام اتفاق در دفاع از موقن، به سراغ «نظریه طبقاتی مارکس» رفت و آن را مصداق بارزی از چنین تفکری دانست.
موسی اکرمی تعریف طبقه از سوی مارکس را هنوز بهترین تعریف در جامعهشناسی و اقتصاد سیاسی و علوم سیاسی و فلسفهی تاریخ دانست.
جذابیت این بحث برای مخاطبان سبب شد تا طرفین توافق کنند که مناظرهای درباره «نظریه طبقاتی مارکس» برگزار شود. بنابراین این مناظره در تداوم مباحث جلسه پیشین است.
برگزار شده به تاریخ جمعه ۵ تیرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۸ تا ۲۱؛
با حضور:
موسی اکرمی، استاد تمام گروه فلسفه علم دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛
شهرام اتفاق، پژوهشگر توسعه و اقتصاد سیاسی؛
میزبان:
محمدرضا واعظ: محقق فلسفه علم دانشگاه بُن آلمان و مدیر مسئول موسسه رویش دیگر
#فرهیختگان روزن آگاهی
YouTube
July 3, 2026
🛎️مناظرهای درباره مفهوم «طبقه»؛
📢 به همت موسسه رویش دیگر و مرکز پیشبرد فلسفه برای کودکان و جوانان یارا
✅ پیشینه موضوع: در نشست بزرگداشت یدالله موقن، موسی اکرمی منتقد دعاوی موقن درباره اسطورهای بودن تفکر مارکس بود و شهرام اتفاق در دفاع از موقن، به سراغ…
📢 به همت موسسه رویش دیگر و مرکز پیشبرد فلسفه برای کودکان و جوانان یارا
✅ پیشینه موضوع: در نشست بزرگداشت یدالله موقن، موسی اکرمی منتقد دعاوی موقن درباره اسطورهای بودن تفکر مارکس بود و شهرام اتفاق در دفاع از موقن، به سراغ…
❤1👍1
🍀✍️
خطای محاسباتی در برابر موازنه واقعی قوا؛
فتانه هویدا
با اعلام آتشبس و آغاز گفتوگوها برای رسیدن به یک تفاهم، بسیاری امیدوار بودند که سایه جنگ از سر مردم ایران دور شود. اما با نقض آتشبس، بار دیگر نگرانی از آغاز مرحلهای تازه از درگیریها زنده شد. من مخالف ادامه جنگ هستم و افرادی مانند من در ایران کم نیستند. با این حال، مخالفت با جنگ به معنای نادیده گرفتن این واقعیت نیست که بازیگران مختلف، هر یک با انگیزهها و محاسبات متفاوت، ممکن است تداوم جنگ را در راستای منافع خود ببینند.
این بازیگران از یک جنس نیستند و نباید با یکدیگر خلط شوند. برخی دولتاند، برخی در ساختار قدرت حضور دارند و برخی در جایگاه اپوزیسیون قرار گرفتهاند؛ اما وجه مشترک برخی از آنان این است که ادامه بحران را با اهداف سیاسی، امنیتی یا ایدئولوژیک خود سازگار میبینند. از جمله میتوان به دولت اسرائیل اشاره کرد که ادامه فشار نظامی را در چارچوب دکترین امنیتی خود توجیه میکند؛ همچنین بخشی از جریانهای تندرو در داخل ایران که در مواردی بر تداوم رویارویی تأکید دارند؛ و نیز بخشی از مخالفان جمهوری اسلامی، از جمله گروهی از حامیان رضا پهلوی، که بر این باورند تشدید جنگ یا فشار خارجی میتواند زمینه تغییر نظام سیاسی را فراهم کند. البته این به معنای آن نیست که همه افراد این جریانها دیدگاهی یکسان دارند. ولی هر سه طیف بر طبل جنگ می کوبند.
آنچه این وضعیت را برای من نگرانکننده میکند، بیش از هر چیز یادآوری یک تجربه تلخ تاریخی است؛ تجربه جنگ دوم ایران و روس در دوره فتحعلیشاه. مقصود از این مقایسه، یکسان دانستن بازیگران دو دوره نیست، بلکه توجه به یک الگوی تکرارشونده در تاریخ است: خطای محاسباتی در برابر موازنه واقعی قوا.
در آستانه جنگ دوم ایران و روس، گروههای مختلف با انگیزههای متفاوت از ادامه جنگ حمایت کردند. حکومت قاجار در پی بازپسگیری سرزمینهای از دسترفته بود، برخی فرماندهان و درباریان به پیروزی امیدوار بودند و شماری از علما، از جمله سیدمحمد مجاهد، با صدور فتوای جهاد و تشویق مردم به نبرد، فضای عمومی را به سود جنگ تقویت کردند. اما پرسش مهم این است که آیا همان اندازه که مردم به جنگ فراخوانده شدند، درباره توان واقعی ایران، برتری نظامی روسیه و پیامدهای احتمالی شکست نیز سخنی گفته شد؟
ایرانیان در آن جنگ از نظر شجاعت، فداکاری و انگیزه دفاع از میهن چیزی کم نداشتند. شکست ایران ناشی از کمبود شجاعت نبود، بلکه نتیجه نادیده گرفتن شکاف عمیق در موازنه قوا بود؛ شکافی که در سازمان نظامی، تجهیزات، آموزش، منابع مالی و توان صنعتی دو کشور وجود داشت. شجاعت، هرچند فضیلتی بزرگ است، اما نمیتواند جایگزین موازنه واقعی قدرت شود.
نتیجه آن خطای محاسباتی روشن است. جنگ، برخلاف امید بسیاری از حامیانش، نه تنها سرزمینهای از دسترفته را به ایران بازنگرداند، بلکه با شکست نظامی و انعقاد عهدنامه ترکمانچای، بخش دیگری از قفقاز نیز از ایران جدا شد. برخی مورخان نیز معتقدند اگر انگلستان برای پایان دادن به جنگ میانجیگری نمیکرد ــ آن هم بیش از آنکه از سر دلسوزی برای ایران باشد، به دلیل نگرانی از امنیت هندوستان و مهار نفوذ روسیه ــ احتمال پیشروی بیشتر ارتش روسیه در خاک ایران وجود داشت.
در حافظه عمومی، بیشترین انتقادها متوجه حکومت قاجار است و این انتقادها نیز بیدلیل نیست؛ زیرا تصمیم نهایی برای ورود به جنگ بر عهده حکومت بود. با این حال، نقش دیگر بازیگرانی که با تشویق، تبلیغ یا خوشبینی، فضای جنگ را تقویت کردند، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. تاریخ معمولاً تصمیمگیرندگان را به خاطر میآورد، اما کمتر از مشوقان جنگ و حتی کمتر از رزمندگانی یاد میکند که جان خود را در میدان نبرد از دست دادند.
از این رو، شاید مهمترین درس جنگ دوم ایران و روس برای امروز، نه دشمنشناسی، بلکه شناخت محدودیتهای خود و پرهیز از خطای محاسباتی باشد.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
خطای محاسباتی در برابر موازنه واقعی قوا؛
فتانه هویدا
پیام قابل تامل رزمنده ایرانی در جزیره هرمز:
ما الان تو جزیره هرمز قرار داریم. دمای هوا پنجاه و پنج درجه و میزان رطوبت نود درصد.
اینه که زیر اسپلیت بشینی و چند شب زحمت بکشی تا سر کوچت بری، نیست. جنگیدن تو میدون نبرد معادلاتی داره، سختیهایی داره که تا نیای داخل میدون، تا نیای تو گود مشخص نمیشه
بچهها صد و بیست روزه تو این گرما و تو این رطوبت دارن مبارزه میکنن و با کنسرو سرد زیر چادرهایی که زیر یه درخته، یعنی گرما رو باز داره، نمیخوابن؛ از خستگی غش میکنن.
این سختیها رو به جان میخرن. پس وقتی میخواهیم راجع به جنگ حرف بزنیم، حواسمون باشه که چی داریم میگیم.
با اعلام آتشبس و آغاز گفتوگوها برای رسیدن به یک تفاهم، بسیاری امیدوار بودند که سایه جنگ از سر مردم ایران دور شود. اما با نقض آتشبس، بار دیگر نگرانی از آغاز مرحلهای تازه از درگیریها زنده شد. من مخالف ادامه جنگ هستم و افرادی مانند من در ایران کم نیستند. با این حال، مخالفت با جنگ به معنای نادیده گرفتن این واقعیت نیست که بازیگران مختلف، هر یک با انگیزهها و محاسبات متفاوت، ممکن است تداوم جنگ را در راستای منافع خود ببینند.
این بازیگران از یک جنس نیستند و نباید با یکدیگر خلط شوند. برخی دولتاند، برخی در ساختار قدرت حضور دارند و برخی در جایگاه اپوزیسیون قرار گرفتهاند؛ اما وجه مشترک برخی از آنان این است که ادامه بحران را با اهداف سیاسی، امنیتی یا ایدئولوژیک خود سازگار میبینند. از جمله میتوان به دولت اسرائیل اشاره کرد که ادامه فشار نظامی را در چارچوب دکترین امنیتی خود توجیه میکند؛ همچنین بخشی از جریانهای تندرو در داخل ایران که در مواردی بر تداوم رویارویی تأکید دارند؛ و نیز بخشی از مخالفان جمهوری اسلامی، از جمله گروهی از حامیان رضا پهلوی، که بر این باورند تشدید جنگ یا فشار خارجی میتواند زمینه تغییر نظام سیاسی را فراهم کند. البته این به معنای آن نیست که همه افراد این جریانها دیدگاهی یکسان دارند. ولی هر سه طیف بر طبل جنگ می کوبند.
آنچه این وضعیت را برای من نگرانکننده میکند، بیش از هر چیز یادآوری یک تجربه تلخ تاریخی است؛ تجربه جنگ دوم ایران و روس در دوره فتحعلیشاه. مقصود از این مقایسه، یکسان دانستن بازیگران دو دوره نیست، بلکه توجه به یک الگوی تکرارشونده در تاریخ است: خطای محاسباتی در برابر موازنه واقعی قوا.
در آستانه جنگ دوم ایران و روس، گروههای مختلف با انگیزههای متفاوت از ادامه جنگ حمایت کردند. حکومت قاجار در پی بازپسگیری سرزمینهای از دسترفته بود، برخی فرماندهان و درباریان به پیروزی امیدوار بودند و شماری از علما، از جمله سیدمحمد مجاهد، با صدور فتوای جهاد و تشویق مردم به نبرد، فضای عمومی را به سود جنگ تقویت کردند. اما پرسش مهم این است که آیا همان اندازه که مردم به جنگ فراخوانده شدند، درباره توان واقعی ایران، برتری نظامی روسیه و پیامدهای احتمالی شکست نیز سخنی گفته شد؟
ایرانیان در آن جنگ از نظر شجاعت، فداکاری و انگیزه دفاع از میهن چیزی کم نداشتند. شکست ایران ناشی از کمبود شجاعت نبود، بلکه نتیجه نادیده گرفتن شکاف عمیق در موازنه قوا بود؛ شکافی که در سازمان نظامی، تجهیزات، آموزش، منابع مالی و توان صنعتی دو کشور وجود داشت. شجاعت، هرچند فضیلتی بزرگ است، اما نمیتواند جایگزین موازنه واقعی قدرت شود.
نتیجه آن خطای محاسباتی روشن است. جنگ، برخلاف امید بسیاری از حامیانش، نه تنها سرزمینهای از دسترفته را به ایران بازنگرداند، بلکه با شکست نظامی و انعقاد عهدنامه ترکمانچای، بخش دیگری از قفقاز نیز از ایران جدا شد. برخی مورخان نیز معتقدند اگر انگلستان برای پایان دادن به جنگ میانجیگری نمیکرد ــ آن هم بیش از آنکه از سر دلسوزی برای ایران باشد، به دلیل نگرانی از امنیت هندوستان و مهار نفوذ روسیه ــ احتمال پیشروی بیشتر ارتش روسیه در خاک ایران وجود داشت.
در حافظه عمومی، بیشترین انتقادها متوجه حکومت قاجار است و این انتقادها نیز بیدلیل نیست؛ زیرا تصمیم نهایی برای ورود به جنگ بر عهده حکومت بود. با این حال، نقش دیگر بازیگرانی که با تشویق، تبلیغ یا خوشبینی، فضای جنگ را تقویت کردند، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. تاریخ معمولاً تصمیمگیرندگان را به خاطر میآورد، اما کمتر از مشوقان جنگ و حتی کمتر از رزمندگانی یاد میکند که جان خود را در میدان نبرد از دست دادند.
از این رو، شاید مهمترین درس جنگ دوم ایران و روس برای امروز، نه دشمنشناسی، بلکه شناخت محدودیتهای خود و پرهیز از خطای محاسباتی باشد.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤5
👆👆👆
هرگاه شور سیاسی، احساسات، امید به دستاوردهای بزرگ یا آرزوهای ایدئولوژیک جای ارزیابی واقعبینانه از موازنه قوا را بگیرد، خطر آن وجود دارد که کشور وارد مسیری شود که پایانش با تصورات آغازین تفاوتی عمیق داشته باشد.
این سخن به معنای نفی حق دفاع از کشور یا پذیرش هرگونه فشار خارجی نیست؛ بلکه یادآوری این حقیقت است که دفاع موفق، پیش از هر چیز، به شناخت دقیق توان خود، توان رقیب و پیامدهای هر تصمیم نیاز دارد. تاریخ نشان داده است که آغاز جنگ آسانتر از پایان دادن به آن است و نخستین قربانی هر خطای محاسباتی، مردم عادی هستند؛ مردمی که امنیت، جان، معیشت و آیندهشان بهای اصلی تصمیمهایی را میپردازند که در اتاقهای قدرت یا در فضای هیجان سیاسی گرفته میشود.
قضاوت با شما.
" مانا باشید"
حکم تاریخ
#فرهیختگان روزن آگاهی
هرگاه شور سیاسی، احساسات، امید به دستاوردهای بزرگ یا آرزوهای ایدئولوژیک جای ارزیابی واقعبینانه از موازنه قوا را بگیرد، خطر آن وجود دارد که کشور وارد مسیری شود که پایانش با تصورات آغازین تفاوتی عمیق داشته باشد.
این سخن به معنای نفی حق دفاع از کشور یا پذیرش هرگونه فشار خارجی نیست؛ بلکه یادآوری این حقیقت است که دفاع موفق، پیش از هر چیز، به شناخت دقیق توان خود، توان رقیب و پیامدهای هر تصمیم نیاز دارد. تاریخ نشان داده است که آغاز جنگ آسانتر از پایان دادن به آن است و نخستین قربانی هر خطای محاسباتی، مردم عادی هستند؛ مردمی که امنیت، جان، معیشت و آیندهشان بهای اصلی تصمیمهایی را میپردازند که در اتاقهای قدرت یا در فضای هیجان سیاسی گرفته میشود.
قضاوت با شما.
" مانا باشید"
حکم تاریخ
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍4
بیانیهای در غیاب مردم
بیانیۀ ۱۸ تیر ۱۴۰۵ درعینحال که بر بسیج عاطفی و ایدئولوژیک پیرامون مفاهیمی چون شهادت و انتقام تکیه میکند حامل یک پیام روشن نیز هست: تحقق دموکراسی در ایران نهفقط از همیشه دسترسناپذیرتر شده بلکه بیش از هر زمان دیگری نیز به ضرورتی حیاتی بدل شده است. هنگامی که افق سیاسی ملت به ادامۀ راه و تحقق انتقام تقلیل مییابد امکان مداخلۀ آگاهانه و انتخابگرانۀ شهروندان در تعیین مسیر جمعی نیز عملاً به حاشیه رانده میشود.
این بیانیه در واقع طرحی برای تداوم وضعیت موجود ارائه میدهد: استمرار تقابل، تعمیق بسیج ایدئولوژیک، و تمرکز هرچه بیشتر تصمیمگیری در ساختارهای بسته و غیرپاسخگو. این جهتگیری فقط یک موضع سیاسی نیست بلکه بر کیفیت زندگی روزمره و افق آیندۀ آحاد جامعه نیز مستقیماً بیشترین تأثیرها را میگذارد. دموکراسی را از این منظر نمیتوان به سطح مطالبهای انتزاعی فروکاست بلکه باید شرطی اساسی برای جلوگیری از فرسایش فزایندۀ زیست جمعی تلقیاش کرد.
دموکراسی در این معنا یعنی حق شهروندان برای مشارکت واقعی در تصمیمگیری دربارۀ مسیرهایی که سرنوشتشان را رقم میزند. تحقق چنین حقی، پیش از هر چیز، مستلزم شکستن انحصار قدرت سیاسی است. اما این انحصار بدون اتکا به یک بنیان مادی پایدار نمیماند. تمرکز قدرت سیاسی، در سطحی عمیقتر، بر تمرکز ثروت استوار است، مشخصاً ثروتی که در قالب انفال در اختیار نهادهای غیرانتخابی قرار گرفته است.
مسئله صرفاً عدم نظارت یا فقدان پاسخگویی نیست. مسئله این است که این منابع عظیم اساساً خارج از هر گونه نظارت دولتی یا مردمی در اختیار کانونی متمرکز از قدرت قرار دارد. همین تمرکز بیواسطۀ ثروت است که امکان بازتولید مداوم انحصار قدرت سیاسی را فراهم میکند، قدرتی که نه از پایین تغذیه میشود و نه به پایین پاسخ میدهد. در چنین وضعیتی، تصمیمگیری دربارۀ منابع و نتیجتاً دربارۀ مسیر کلی جامعه از دسترس ارادۀ جمعی خارج میشود و در سطحی محدود و غیرانتخابی به تثبیت میرسد.
تمرکز ثروت و تمرکز قدرت دو روی یک سکهاند. تا زمانی که این منابع کلان در یک نقطه متمرکز باقی بمانند، هر گونه تلاش برای توزیع قدرت سیاسی یا گسترش مشارکت دموکراتیک با مانعی ساختاری مواجه خواهد بود. ازاینرو دموکراسی نهفقط به معنای اصلاح سازوکارهای سیاسی بلکه به معنای بازپسگیری امکان تصمیمگیری دربارۀ منابع و بازگشاییشان به روی ارادۀ همگانی است. بدون چنین گسستی، حق تعیین سرنوشت نه در اختیار مردم بلکه کماکان در قبضۀ همان کانون متمرکز قدرت باقی میماند.
محمد مالجو
#فرهیختگان راهی به رهایی
بیانیۀ ۱۸ تیر ۱۴۰۵ درعینحال که بر بسیج عاطفی و ایدئولوژیک پیرامون مفاهیمی چون شهادت و انتقام تکیه میکند حامل یک پیام روشن نیز هست: تحقق دموکراسی در ایران نهفقط از همیشه دسترسناپذیرتر شده بلکه بیش از هر زمان دیگری نیز به ضرورتی حیاتی بدل شده است. هنگامی که افق سیاسی ملت به ادامۀ راه و تحقق انتقام تقلیل مییابد امکان مداخلۀ آگاهانه و انتخابگرانۀ شهروندان در تعیین مسیر جمعی نیز عملاً به حاشیه رانده میشود.
این بیانیه در واقع طرحی برای تداوم وضعیت موجود ارائه میدهد: استمرار تقابل، تعمیق بسیج ایدئولوژیک، و تمرکز هرچه بیشتر تصمیمگیری در ساختارهای بسته و غیرپاسخگو. این جهتگیری فقط یک موضع سیاسی نیست بلکه بر کیفیت زندگی روزمره و افق آیندۀ آحاد جامعه نیز مستقیماً بیشترین تأثیرها را میگذارد. دموکراسی را از این منظر نمیتوان به سطح مطالبهای انتزاعی فروکاست بلکه باید شرطی اساسی برای جلوگیری از فرسایش فزایندۀ زیست جمعی تلقیاش کرد.
دموکراسی در این معنا یعنی حق شهروندان برای مشارکت واقعی در تصمیمگیری دربارۀ مسیرهایی که سرنوشتشان را رقم میزند. تحقق چنین حقی، پیش از هر چیز، مستلزم شکستن انحصار قدرت سیاسی است. اما این انحصار بدون اتکا به یک بنیان مادی پایدار نمیماند. تمرکز قدرت سیاسی، در سطحی عمیقتر، بر تمرکز ثروت استوار است، مشخصاً ثروتی که در قالب انفال در اختیار نهادهای غیرانتخابی قرار گرفته است.
مسئله صرفاً عدم نظارت یا فقدان پاسخگویی نیست. مسئله این است که این منابع عظیم اساساً خارج از هر گونه نظارت دولتی یا مردمی در اختیار کانونی متمرکز از قدرت قرار دارد. همین تمرکز بیواسطۀ ثروت است که امکان بازتولید مداوم انحصار قدرت سیاسی را فراهم میکند، قدرتی که نه از پایین تغذیه میشود و نه به پایین پاسخ میدهد. در چنین وضعیتی، تصمیمگیری دربارۀ منابع و نتیجتاً دربارۀ مسیر کلی جامعه از دسترس ارادۀ جمعی خارج میشود و در سطحی محدود و غیرانتخابی به تثبیت میرسد.
تمرکز ثروت و تمرکز قدرت دو روی یک سکهاند. تا زمانی که این منابع کلان در یک نقطه متمرکز باقی بمانند، هر گونه تلاش برای توزیع قدرت سیاسی یا گسترش مشارکت دموکراتیک با مانعی ساختاری مواجه خواهد بود. ازاینرو دموکراسی نهفقط به معنای اصلاح سازوکارهای سیاسی بلکه به معنای بازپسگیری امکان تصمیمگیری دربارۀ منابع و بازگشاییشان به روی ارادۀ همگانی است. بدون چنین گسستی، حق تعیین سرنوشت نه در اختیار مردم بلکه کماکان در قبضۀ همان کانون متمرکز قدرت باقی میماند.
محمد مالجو
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍14❤2👎1
مرزها بی قرارند، دارها برقرار
مجتبی نجفی
آقای مجتبی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران از انتقام از ترامپ حرف زده و گفته است این انتقام خواست مردم است. آقای علی خمینی نوه روح الله خمینی از طرف به من به عنوان ملت ایران گفته ما با آمریکا پدرکشتگی داریم. جالب اینجاست او به کودتای سی و دو علیه مصدق اشاره کرده و به کشته شدن رهبر جمهوری اسلامی رسیده. پدربزرگ او و بسیاری از همفکرانش در قائله کودتای سی و دو طرفدار کاشانی بودند، همو که از وقوع کودتا ابراز خشنودی کرد و گفت شاه برود عمامه ما هم رفته.
من به عنوان عضوی از ملت ایران از شما میخواهم از جانب من حرف نزنید، خطاب من به شما هم هست مرا مصادره نکنید. من مخالف جنگم اما به جای جنگ خواستار مذاکره و تفاهم ام. مانند من هم میلیونها ایرانی هستند که جنگ نمیخواهند، چونكه تورم، ناامنی و خطر از دست رفتن خاک و آینده ایران را نمیخواهند. آنها هم نمیخواهند مصادره شوند. اگر جنگ نمیخواهند به این معنی نیست که انتقام میخواهند، در کنار جنگ، ديکتاتوری هم نمیخواهند.
دیکتاتوری یعنی چی؟ یعنی همین کار شما بدون نظرخواهی از من و میلیونها "من" دیگر، یکی میگويد مردم انتقام میخواهند و یکی هم میگويد هرکس از مذاکره و مفاهمه با آمریکا حرف بزند، خبیث است. من نه انتقام میخواهم نه تداوم جنگ، میخواهم " امید عربی" آن صیاد جوان روستای کوهستگ شهرستان سیریک دیگر کشته نشود و برای سفره خانواده اش نان بیاورد. میخواهم دیگر جنوب ایران بمباران نشود چرا که هر زخمی بر تن ایران، زخم من است و ما "حمله به جنوب" نداریم، "حمله به ایران" داریم و اگر خاک ایران مشاع است و "ایران برای همه ایرانیان" است یعنی زخمهای هر ایرانی در گوشه گوشه این خاک باید زخم و رنج همه ایرانیان باشد و "مشاع بودن ایران" یعنی ما در درد و رنج همه ایرانیان شریک باشیم و امروز سهم مردم جنوب کشورم حملات گاه و بیگاه هواپیماهای متجاوز خارجی و کشته شدن این صیاد جوان است و شما هم نه پدافند درست حسابی دارید نه امکانات مناسب برای بازدارندگی.
اما میدان شعار شما بسیار فراخ است و زبان رجزخوانی شما نقطه ندارد. یکی از انتقام میگوید یکی مذاکره را خباثت و خیانت. اما اجازه بدهید در این بازی زبانی شما، من دلنگران صیاد نان آور خانه باشم، نگران عادی شدن حملات گاه و بیگاه هواپیماهای متجاوز به خاک کشورم و تداوم خشونت و ناامنی. دارها برقرارند و مرزها بی قرار، این سرنوشت شوم از نفس همزمان جنگ و دیکتاتوری است که در بحبوحه انتقام خواهی و مذاکره ستیزی شما آنچه قربانی میشود ایران است و ایرانی. ما جنگ نمیخواهیم، دیکتاتوری نمیخواهیم، خشونت و بی آیندگی ایران، عادی شدن تجاوز به مرزها و کشته شدن شهروندان ایرانی را چه در هجوم هواپیماهای متجاوز خارجی چه در زندانها و پای دارها نمیخواهیم.
#فرهیختگان روزن آگاهی
مجتبی نجفی
آقای مجتبی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران از انتقام از ترامپ حرف زده و گفته است این انتقام خواست مردم است. آقای علی خمینی نوه روح الله خمینی از طرف به من به عنوان ملت ایران گفته ما با آمریکا پدرکشتگی داریم. جالب اینجاست او به کودتای سی و دو علیه مصدق اشاره کرده و به کشته شدن رهبر جمهوری اسلامی رسیده. پدربزرگ او و بسیاری از همفکرانش در قائله کودتای سی و دو طرفدار کاشانی بودند، همو که از وقوع کودتا ابراز خشنودی کرد و گفت شاه برود عمامه ما هم رفته.
من به عنوان عضوی از ملت ایران از شما میخواهم از جانب من حرف نزنید، خطاب من به شما هم هست مرا مصادره نکنید. من مخالف جنگم اما به جای جنگ خواستار مذاکره و تفاهم ام. مانند من هم میلیونها ایرانی هستند که جنگ نمیخواهند، چونكه تورم، ناامنی و خطر از دست رفتن خاک و آینده ایران را نمیخواهند. آنها هم نمیخواهند مصادره شوند. اگر جنگ نمیخواهند به این معنی نیست که انتقام میخواهند، در کنار جنگ، ديکتاتوری هم نمیخواهند.
دیکتاتوری یعنی چی؟ یعنی همین کار شما بدون نظرخواهی از من و میلیونها "من" دیگر، یکی میگويد مردم انتقام میخواهند و یکی هم میگويد هرکس از مذاکره و مفاهمه با آمریکا حرف بزند، خبیث است. من نه انتقام میخواهم نه تداوم جنگ، میخواهم " امید عربی" آن صیاد جوان روستای کوهستگ شهرستان سیریک دیگر کشته نشود و برای سفره خانواده اش نان بیاورد. میخواهم دیگر جنوب ایران بمباران نشود چرا که هر زخمی بر تن ایران، زخم من است و ما "حمله به جنوب" نداریم، "حمله به ایران" داریم و اگر خاک ایران مشاع است و "ایران برای همه ایرانیان" است یعنی زخمهای هر ایرانی در گوشه گوشه این خاک باید زخم و رنج همه ایرانیان باشد و "مشاع بودن ایران" یعنی ما در درد و رنج همه ایرانیان شریک باشیم و امروز سهم مردم جنوب کشورم حملات گاه و بیگاه هواپیماهای متجاوز خارجی و کشته شدن این صیاد جوان است و شما هم نه پدافند درست حسابی دارید نه امکانات مناسب برای بازدارندگی.
اما میدان شعار شما بسیار فراخ است و زبان رجزخوانی شما نقطه ندارد. یکی از انتقام میگوید یکی مذاکره را خباثت و خیانت. اما اجازه بدهید در این بازی زبانی شما، من دلنگران صیاد نان آور خانه باشم، نگران عادی شدن حملات گاه و بیگاه هواپیماهای متجاوز به خاک کشورم و تداوم خشونت و ناامنی. دارها برقرارند و مرزها بی قرار، این سرنوشت شوم از نفس همزمان جنگ و دیکتاتوری است که در بحبوحه انتقام خواهی و مذاکره ستیزی شما آنچه قربانی میشود ایران است و ایرانی. ما جنگ نمیخواهیم، دیکتاتوری نمیخواهیم، خشونت و بی آیندگی ایران، عادی شدن تجاوز به مرزها و کشته شدن شهروندان ایرانی را چه در هجوم هواپیماهای متجاوز خارجی چه در زندانها و پای دارها نمیخواهیم.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤20👍17🤔1
Audio
❤6🕊2