مصاحبهی مجلهی « شبکه آفتاب »
با سعید مدنی و محمد مالجو ، شماره ۷۴
نه یاس ، نه امید ، نه استیصال
امنیت ، آزادی و کنشگری اجتماعی
#فرهیختگان راهی به رهایی
با سعید مدنی و محمد مالجو ، شماره ۷۴
نه یاس ، نه امید ، نه استیصال
امنیت ، آزادی و کنشگری اجتماعی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤8
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ناصر هادیان، استاد برجسته روابط بینالملل:
اینکه میگویند اگر سر ذخایر اورانیوم توافق کنیم، به ما حمله میکنند، داستان است
مگر ما ذخایر را که داشتیم، به ما حمله نکردند؟
سلاح اتمی هم نمی تواند جلوی جنگ را بگیرد
سلاح اتمی برای جلوگیری از جنگ نیست، برای بقاست
سبک سنگین کنید ببینید میارزد این اورانیومها را نگه داریم وقتی میتوانیم امتیازات گستردهتری بگیریم؟
ویدیوی کامل مصاحبه در لینک زیر
https://youtu.be/1XEhlT5WDXQ?is=n7EvoIDcf2lcQUiX
#فرهیختگان راهی به رهایی
اینکه میگویند اگر سر ذخایر اورانیوم توافق کنیم، به ما حمله میکنند، داستان است
مگر ما ذخایر را که داشتیم، به ما حمله نکردند؟
سلاح اتمی هم نمی تواند جلوی جنگ را بگیرد
سلاح اتمی برای جلوگیری از جنگ نیست، برای بقاست
سبک سنگین کنید ببینید میارزد این اورانیومها را نگه داریم وقتی میتوانیم امتیازات گستردهتری بگیریم؟
ویدیوی کامل مصاحبه در لینک زیر
https://youtu.be/1XEhlT5WDXQ?is=n7EvoIDcf2lcQUiX
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍11❤3👎1
جورکش غول بیابان شود...
محمدامین نجفیان
1️⃣ "کمک[برای رژیم چنج] در راه است."
همه کسانی که مخاطب فضای مدیا و رسانه ای ایران و فارسی زبان هستند، طی ماههای اخیر به کرات با این جملات و جملات مشابه آن مواجه شده و به گوششان خورده است. اما باید دید چه نیروها و جریاناتی بر آتش این توهم دمیدند و حتی خود را آماده تحویل گرفتن قدرت و همکاری با متجاوزین خارجی کردند. واقعیت امر چه بود؟ و بنا به تجربیات قبل چه بر سر این نیروها خواهد آمد؟! مساله مرکزی این نوشته واکاوی این روند و این نیروها با رجوع به تاریخ معاصر ایران است.
2️⃣ برای درک بهتر وقایع روز که گرفتار حجاب معاصرت است و همه ابعادش طبیعتا برای ما مکشوف نیست، باید به تاریخ پناه برد و گزاره ها و فکت هایی را از دل تاریخ استخراج کرد. قطعا این کمکی خواهد بود برای درک بهتر و عمیق تر وقایع جاری و ساری. در مورد مساله مطروحه این یادداشت، به زعم بنده دو فکت تاریخی بهتر یاری رسان مطلب خواهد بود:
3️⃣ کودتای ۲۸مرداد و سرنگونی دولت ملی دکتر مصدق از وقایع غمبار و در عین حال سرنوشت ساز تاریخ معاصر ایران است.واقعه ای که ریل تاریخ را در این سرزمین تغییر داد و برخی آثارش تا امروز هم بر سرنوشت ما تاثیرگذار بوده است. عوامل و نیروهای مختلفی در وقوع این کوتا نقش داشته و با عامل خارجی همکاری داشتند.
قطعا از عوامل بی هویتی چون برادران رشیدیان و امثالهم که هویت و شرف خود را به کانون های قدرت و ثروت فروخته بودند انتظار زیادی نمیرفت ولی یک جریان در این واقعه شوم نقش آفرین بود که شاید در بادی امر حضورش برای خیلی ها تعجب برانگیز بود. جریانی که دکتر مصدق از آن با عنوان "علمای ۹ اسفند" ناممیبرد، با محوریت سید محمد بهبهانی و همراهی پیدا و پنهان آیه الله کاشانی! اصطلاح «دلارهای بهبهانی» را اولین بار یک مأمور سابق سازمان سیا بنام ریچارد کاتم در کتاب خود آورد. کاتم نویسنده کتاب «ناسیونالیسم در ایران» است. او چند سال بعد از ترک سیا و آغاز کار دانشگاهی در کتاب خود به اختصار نوشت که در جریان کودتا "دلارهای بهبهانی" بود که بین روحانیون طرفدار کودتا و اوباشان جنوب شهر تهران تقسیم میشد.
بنا بر اسناد سری دولت آمریکا که پس از مدتها منتشر شدند، با نام سند "مرور بحران اخیر"، منبع دستکم بخشی از این دلارها سفارت آمریکا در تهران بوده است. در این سند آمده:
سند همچنین میگوید که بهبهانی یکی از معدود افرادی بود که از طرح کودتا ۲۸ مرداد با خبر بوده است، موضوعی که اعتماد کامل سازمانهای اطلاعاتی آمریکا و بریتانیا به محمد بهبهانی را نشان میدهد.
بنا بر این سند، فقط چند نفر از نقشه کودتا خبر داشتند: فرماندهان چند یگان نظامی، رئیس شهربانی و بهبهانی که مسئول سازماندهی تظاهرات بود. بعد از کودتا با اعمال نفوذ وی پسرش جعفر بهبهانی سناتور شد ولی خیلی زود ورق برگشت! منقول است که شاه به آیه الله بهبهانی پیغام داده بود: میدهم تا ریشت را خشک خشک بتراشند. بهبهانی هم در جواب شاه گفته بود: بعد از ۲۸ مرداد (به علت تلاش برای بازگرداندن تو و به استقبال تو آمدن) آن قدر مردم به صورتم آب دهان انداختهاند که نمیشود ریش مرا خشک تراشید! بهبهانی منزوی شد و پسرش هم از مدار اصلی قدرت کنار گذاشته شد. بهبهانی مغبون اصلی بود، هم از قدرت کنار گذاشته شد هم آبرو و وجاهتش نزد مردم بر باد رفت.(نقش کاشانی پوشیده تر و پیچیده تر از بهبهانی بود که در جای خود پرداخته شده و جا دارد باز هم پرداخته شود.)....
متن کامل:
https://cutt.ly/5yeaOOrC
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمدامین نجفیان
1️⃣ "کمک[برای رژیم چنج] در راه است."
"دهها هزار نیروی نظامی استعفا داده و به پهلوی پیوسته اند!" "با یک جنگ برق آسا مدل ونزوئلا در ایران هم پیاده میشود!" "اینا آخر دی ماه(۱۴۰۴) را نخواهند دید."
همه کسانی که مخاطب فضای مدیا و رسانه ای ایران و فارسی زبان هستند، طی ماههای اخیر به کرات با این جملات و جملات مشابه آن مواجه شده و به گوششان خورده است. اما باید دید چه نیروها و جریاناتی بر آتش این توهم دمیدند و حتی خود را آماده تحویل گرفتن قدرت و همکاری با متجاوزین خارجی کردند. واقعیت امر چه بود؟ و بنا به تجربیات قبل چه بر سر این نیروها خواهد آمد؟! مساله مرکزی این نوشته واکاوی این روند و این نیروها با رجوع به تاریخ معاصر ایران است.
2️⃣ برای درک بهتر وقایع روز که گرفتار حجاب معاصرت است و همه ابعادش طبیعتا برای ما مکشوف نیست، باید به تاریخ پناه برد و گزاره ها و فکت هایی را از دل تاریخ استخراج کرد. قطعا این کمکی خواهد بود برای درک بهتر و عمیق تر وقایع جاری و ساری. در مورد مساله مطروحه این یادداشت، به زعم بنده دو فکت تاریخی بهتر یاری رسان مطلب خواهد بود:
3️⃣ کودتای ۲۸مرداد و سرنگونی دولت ملی دکتر مصدق از وقایع غمبار و در عین حال سرنوشت ساز تاریخ معاصر ایران است.واقعه ای که ریل تاریخ را در این سرزمین تغییر داد و برخی آثارش تا امروز هم بر سرنوشت ما تاثیرگذار بوده است. عوامل و نیروهای مختلفی در وقوع این کوتا نقش داشته و با عامل خارجی همکاری داشتند.
قطعا از عوامل بی هویتی چون برادران رشیدیان و امثالهم که هویت و شرف خود را به کانون های قدرت و ثروت فروخته بودند انتظار زیادی نمیرفت ولی یک جریان در این واقعه شوم نقش آفرین بود که شاید در بادی امر حضورش برای خیلی ها تعجب برانگیز بود. جریانی که دکتر مصدق از آن با عنوان "علمای ۹ اسفند" ناممیبرد، با محوریت سید محمد بهبهانی و همراهی پیدا و پنهان آیه الله کاشانی! اصطلاح «دلارهای بهبهانی» را اولین بار یک مأمور سابق سازمان سیا بنام ریچارد کاتم در کتاب خود آورد. کاتم نویسنده کتاب «ناسیونالیسم در ایران» است. او چند سال بعد از ترک سیا و آغاز کار دانشگاهی در کتاب خود به اختصار نوشت که در جریان کودتا "دلارهای بهبهانی" بود که بین روحانیون طرفدار کودتا و اوباشان جنوب شهر تهران تقسیم میشد.
بنا بر اسناد سری دولت آمریکا که پس از مدتها منتشر شدند، با نام سند "مرور بحران اخیر"، منبع دستکم بخشی از این دلارها سفارت آمریکا در تهران بوده است. در این سند آمده:
«بنا بر گزارشهای موثق که در روز ۱۹ مرداد دریافت شد، سفارت آمریکا بهطور پنهانی به اشخاص بانفوذ از جمله آیتالله بهبهانی، روحانی معروف، مبالغ کلانی پول پرداخت کرده بود.»بنا براین سند محمد بهبهانی همچنین یکی از دستاندرکاران اصلی عملیات نهایی سرنگونی مصدق در صبح روز ۲۸ مرداد بود.
سند همچنین میگوید که بهبهانی یکی از معدود افرادی بود که از طرح کودتا ۲۸ مرداد با خبر بوده است، موضوعی که اعتماد کامل سازمانهای اطلاعاتی آمریکا و بریتانیا به محمد بهبهانی را نشان میدهد.
بنا بر این سند، فقط چند نفر از نقشه کودتا خبر داشتند: فرماندهان چند یگان نظامی، رئیس شهربانی و بهبهانی که مسئول سازماندهی تظاهرات بود. بعد از کودتا با اعمال نفوذ وی پسرش جعفر بهبهانی سناتور شد ولی خیلی زود ورق برگشت! منقول است که شاه به آیه الله بهبهانی پیغام داده بود: میدهم تا ریشت را خشک خشک بتراشند. بهبهانی هم در جواب شاه گفته بود: بعد از ۲۸ مرداد (به علت تلاش برای بازگرداندن تو و به استقبال تو آمدن) آن قدر مردم به صورتم آب دهان انداختهاند که نمیشود ریش مرا خشک تراشید! بهبهانی منزوی شد و پسرش هم از مدار اصلی قدرت کنار گذاشته شد. بهبهانی مغبون اصلی بود، هم از قدرت کنار گذاشته شد هم آبرو و وجاهتش نزد مردم بر باد رفت.(نقش کاشانی پوشیده تر و پیچیده تر از بهبهانی بود که در جای خود پرداخته شده و جا دارد باز هم پرداخته شود.)....
متن کامل:
https://cutt.ly/5yeaOOrC
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
🟣جورکش غول بیابان شود...
🔶محمدامین نجفیان @iranfardamag ." 1️⃣کمک[برای رژیم چنج] در راه است." "دهها هزار نیروی نظامی استعفا داده و به پهلوی پیوسته اند!" "با یک جنگ برق آسا مدل ونزوئلا در ایران هم پیاده میشود!" "اینا آخر دی ماه(۱۴۰۴) را نخواهند دید." همه کسانی که مخاطب فضای مدیا…
❤7👍3😱1
هدف ترامپ بازگرداندن ایران به وضعیت ۲۸ اسفند ۱۳۲۹ است؛ یک روز پیش از ملیشدن صنعت نفت.
بازگشت به دورانی که منابع ایران غارت میشد، اینبار بدون نقاب «نظم جهانی لیبرال».
اشتباهات سال ۱۳۳۲ را تکرار نکنیم.هر کس برای ایران دلش میتپد باید در جبهه ملت ایران روبروی دشمن بایستد.
حسین قتیب
#فرهیختگان راهی به رهایی
بازگشت به دورانی که منابع ایران غارت میشد، اینبار بدون نقاب «نظم جهانی لیبرال».
اشتباهات سال ۱۳۳۲ را تکرار نکنیم.هر کس برای ایران دلش میتپد باید در جبهه ملت ایران روبروی دشمن بایستد.
حسین قتیب
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎9👍6❤2
روزنامه اطلاعات: اگر آتشبس فعلی بطور کامل فرو بریزد، بازگشت به میز مذاکره به مراتب سنگینتر از امتیازاتی خواهد بود که امروز برای رسیدن به صلح میپردازیم
▫️خطر بزرگ نه یک «جنگ عامدانه و برنامهریزیشده»، بلکه وقوع یک «جنگ تصادفی» ناشی از سوءمحاسبه است.
▫️اگر دیپلماسی نتواند به سرعت تحولات میدانی حرکت کند و سازوکاری برای مدیریت تنش ارائه دهد، احتمال ازسرگیری درگیریها به طور روزافزونی افزایش مییابد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
▫️خطر بزرگ نه یک «جنگ عامدانه و برنامهریزیشده»، بلکه وقوع یک «جنگ تصادفی» ناشی از سوءمحاسبه است.
▫️اگر دیپلماسی نتواند به سرعت تحولات میدانی حرکت کند و سازوکاری برای مدیریت تنش ارائه دهد، احتمال ازسرگیری درگیریها به طور روزافزونی افزایش مییابد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7🕊1
Forwarded from دکتر محمد دهقانی
🔴از رنجِ نوشتن تا غارتِ کتاب
📌برخی دوستان عزیز خبر دادند که نسخهی pdf کتاب "حدیث خداوندی و بندگی" را کسی در همین تلگرام به رایگان در اختیار همگان نهاده است. تازه نام مؤلف را هم "محمد غلامی" نوشتهاند، یعنی تنها هنرشان این بوده است که مرا از جایگاه دهقانی به مرتبهی غلامی فرو آرند. همین جا اعلام میکنم که این کار به معنی دزدی در روز روشن است. پیش از این، چنین بلایی را بر سر کتابهای دیگرم هم آورده بودند و نه من توانستم مانع کار این دزدان پنهان بشوم و نه ناشران کتابها. چارهای ندارم جز این که از مردمی که هنوز ارزش و شرافتی برای قلم و صاحب قلم قائلاند و کتابی را که حاصل سالها کار و خون دل خوردن است کالایی فاسد و دورریختنی قلمداد نمیکنند بخواهم که کتابهای مرا از کتابفروشیها یا ناشران آنها بخرند و از نسخههای بیبها یا کمبهای مجازی استفاده نکنند و راه تنفس امثال مرا در این روزگار شوم نبندند.
ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را!
https://telegram.me/dmdehghani
📌برخی دوستان عزیز خبر دادند که نسخهی pdf کتاب "حدیث خداوندی و بندگی" را کسی در همین تلگرام به رایگان در اختیار همگان نهاده است. تازه نام مؤلف را هم "محمد غلامی" نوشتهاند، یعنی تنها هنرشان این بوده است که مرا از جایگاه دهقانی به مرتبهی غلامی فرو آرند. همین جا اعلام میکنم که این کار به معنی دزدی در روز روشن است. پیش از این، چنین بلایی را بر سر کتابهای دیگرم هم آورده بودند و نه من توانستم مانع کار این دزدان پنهان بشوم و نه ناشران کتابها. چارهای ندارم جز این که از مردمی که هنوز ارزش و شرافتی برای قلم و صاحب قلم قائلاند و کتابی را که حاصل سالها کار و خون دل خوردن است کالایی فاسد و دورریختنی قلمداد نمیکنند بخواهم که کتابهای مرا از کتابفروشیها یا ناشران آنها بخرند و از نسخههای بیبها یا کمبهای مجازی استفاده نکنند و راه تنفس امثال مرا در این روزگار شوم نبندند.
ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را!
https://telegram.me/dmdehghani
😢12❤9👍1
مرگ ناگهانی لینزی گراهام آنهم یکروز پس از بازگشت از اوکراین، منو یاد کشته شدن استپان باندرا انداخت
استپان باندرا یکی از جنجالیترین شخصیتهای تاریخ اوکراین در قرن بیستم بود. او برای بسیاری از ملیگرایان اوکراینی نماد مبارزه برای استقلال از اتحاد شوروی است، اما به دلیل همکاری بخشی از سازمانش با آلمان نازی در ابتدای جنگ جهانی دوم و نقش اعضای OUN و UPA در خشونتهای قومی علیه لهستانیها و یهودیان، شخصیتی بسیار بحثبرانگیز محسوب میشود.
چرا شوروی قصد کشتن او را داشت؟
پس از پایان جنگ جهانی دوم، باندرا در مونیخ آلمان غربی زندگی میکرد و رهبری شاخه تبعیدی سازمان ملیگرایان اوکراین را بر عهده داشت. از دید دولت شوروی، او همچنان الهامبخش مقاومت ضدشوروی در اوکراین بود. به همین دلیل، سازمان امنیت شوروی (ابتدا MGB و سپس KGB) چندین بار تلاش کرد او را برباید یا ترور کند.
روز ترور (۱۵ اکتبر ۱۹۵۹)
در روز ۱۵ اکتبر ۱۹۵۹، باندرا پس از خرید روزانه به ساختمان محل سکونتش در خیابان Kreittmayrstraße در مونیخ بازگشت. هنگامی که وارد راهروی ساختمان شد، مأمور KGB به نام بوهدان استاشینسکی که مدتها او را زیر نظر داشت، به او نزدیک شد.
سلاح ترور
این ترور با اسلحه گرم معمولی انجام نشد. ک.گ.ب سلاح ویژهای طراحی کرده بود که ظاهری شبیه یک لوله یا تپانچه کوچک داشت و با فشردن ماشه، کپسولهای سیانید را خرد میکرد و گاز یا ذرات بسیار ریز سیانید را به سمت صورت قربانی میپاشید. اگر قربانی آن را تنفس میکرد، ظرف چند دقیقه دچار ایست قلبی میشد و در ظاهر ممکن بود مرگ طبیعی به نظر برسد.
طبق اعترافات بعدی استاشینسکی، او این وسیله را از فاصله بسیار نزدیک به سمت صورت باندرا شلیک کرد.
مرگ باندرا
باندرا چند قدم بیشتر نتوانست حرکت کند. همسایهها او را روی زمین در ورودی ساختمان پیدا کردند؛ او هنوز زنده بود اما به سرعت حالش وخیم شد و اندکی بعد در مسیر انتقال به بیمارستان جان باخت. کالبدشکافی برخلاف انتظار KGB، آثار مسمومیت با سیانید را آشکار کرد. برخی پژوهشگران معتقدند استاشینسکی به دلیل اضطراب، بیش از مقدار برنامهریزیشده از سیانید استفاده کرد و همین باعث شد آثار سم قابل تشخیص باشد.
چگونه راز ترور فاش شد؟
دو سال بعد، در سال ۱۹۶۱، استاشینسکی به آلمان غربی گریخت و خود را تسلیم کرد. او نهتنها قتل باندرا، بلکه به ترور لو ربت نیز اعتراف کرد و جزئیات سلاح و نحوه اجرای عملیات را شرح داد.
محاکمه
دادگاه آلمان غربی در سال ۱۹۶۲ استاشینسکی را به جرم قتل محکوم کرد. با این حال، دادگاه تأکید کرد که او مجری دستور بوده و مسئولیت اصلی متوجه مقامات شوروی است که دستور ترور را صادر کرده بودند. استاشینسکی به ۸ سال زندان محکوم شد و پس از گذراندن بخشی از محکومیت، با هویتی جدید از انظار عمومی ناپدید شد.
این پرونده یکی از مشهورترین نمونههای ترورهای برونمرزی KGB به شمار میرود، زیرا برای نخستین بار یک مأمور شوروی از غرب پناهندگی گرفت و جزئیات روشهای ترور مخفیانه این سازمان را بهطور علنی فاش کرد.
کافه اندیشه
#فرهیختگان راهی به رهایی
استپان باندرا یکی از جنجالیترین شخصیتهای تاریخ اوکراین در قرن بیستم بود. او برای بسیاری از ملیگرایان اوکراینی نماد مبارزه برای استقلال از اتحاد شوروی است، اما به دلیل همکاری بخشی از سازمانش با آلمان نازی در ابتدای جنگ جهانی دوم و نقش اعضای OUN و UPA در خشونتهای قومی علیه لهستانیها و یهودیان، شخصیتی بسیار بحثبرانگیز محسوب میشود.
چرا شوروی قصد کشتن او را داشت؟
پس از پایان جنگ جهانی دوم، باندرا در مونیخ آلمان غربی زندگی میکرد و رهبری شاخه تبعیدی سازمان ملیگرایان اوکراین را بر عهده داشت. از دید دولت شوروی، او همچنان الهامبخش مقاومت ضدشوروی در اوکراین بود. به همین دلیل، سازمان امنیت شوروی (ابتدا MGB و سپس KGB) چندین بار تلاش کرد او را برباید یا ترور کند.
روز ترور (۱۵ اکتبر ۱۹۵۹)
در روز ۱۵ اکتبر ۱۹۵۹، باندرا پس از خرید روزانه به ساختمان محل سکونتش در خیابان Kreittmayrstraße در مونیخ بازگشت. هنگامی که وارد راهروی ساختمان شد، مأمور KGB به نام بوهدان استاشینسکی که مدتها او را زیر نظر داشت، به او نزدیک شد.
سلاح ترور
این ترور با اسلحه گرم معمولی انجام نشد. ک.گ.ب سلاح ویژهای طراحی کرده بود که ظاهری شبیه یک لوله یا تپانچه کوچک داشت و با فشردن ماشه، کپسولهای سیانید را خرد میکرد و گاز یا ذرات بسیار ریز سیانید را به سمت صورت قربانی میپاشید. اگر قربانی آن را تنفس میکرد، ظرف چند دقیقه دچار ایست قلبی میشد و در ظاهر ممکن بود مرگ طبیعی به نظر برسد.
طبق اعترافات بعدی استاشینسکی، او این وسیله را از فاصله بسیار نزدیک به سمت صورت باندرا شلیک کرد.
مرگ باندرا
باندرا چند قدم بیشتر نتوانست حرکت کند. همسایهها او را روی زمین در ورودی ساختمان پیدا کردند؛ او هنوز زنده بود اما به سرعت حالش وخیم شد و اندکی بعد در مسیر انتقال به بیمارستان جان باخت. کالبدشکافی برخلاف انتظار KGB، آثار مسمومیت با سیانید را آشکار کرد. برخی پژوهشگران معتقدند استاشینسکی به دلیل اضطراب، بیش از مقدار برنامهریزیشده از سیانید استفاده کرد و همین باعث شد آثار سم قابل تشخیص باشد.
چگونه راز ترور فاش شد؟
دو سال بعد، در سال ۱۹۶۱، استاشینسکی به آلمان غربی گریخت و خود را تسلیم کرد. او نهتنها قتل باندرا، بلکه به ترور لو ربت نیز اعتراف کرد و جزئیات سلاح و نحوه اجرای عملیات را شرح داد.
محاکمه
دادگاه آلمان غربی در سال ۱۹۶۲ استاشینسکی را به جرم قتل محکوم کرد. با این حال، دادگاه تأکید کرد که او مجری دستور بوده و مسئولیت اصلی متوجه مقامات شوروی است که دستور ترور را صادر کرده بودند. استاشینسکی به ۸ سال زندان محکوم شد و پس از گذراندن بخشی از محکومیت، با هویتی جدید از انظار عمومی ناپدید شد.
این پرونده یکی از مشهورترین نمونههای ترورهای برونمرزی KGB به شمار میرود، زیرا برای نخستین بار یک مأمور شوروی از غرب پناهندگی گرفت و جزئیات روشهای ترور مخفیانه این سازمان را بهطور علنی فاش کرد.
کافه اندیشه
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6
پایگاه اجتماعی نظام جمهوری اسلامی
اصلیترین پایگاه اجتماعی نظام جمهوری اسلامی ایران در کدام طبقات اجتماعی قرار دارد؟ آیا نظام سیاسی مستقر بر یک بلوک اجتماعی منسجم و وفادار تکیه دارد یا با اشکال متنوع و ناهمگونی از حمایت اجتماعی روبهروست؟
برای پاسخ به این پرسش از یافتههای پژوهش «نقشۀ نگرشی طبقات اجتماعی در جامعۀ شهری ایران در سال ۱۴۰۲» استفاه میکنم که بر تلفیق سه پایگاه داده استوار است: «دادههای خام پیمایش ملی ارزشها و نگرشهای ایرانیان»، «نتایج تفصیلی طرح آمارگیری نیروی کار» و «نتایج طرح آمارگیری از هزینه و درآمد خانوارهای شهری کشور».
این یافتهها دو محدودیت دارند. اولاً فقط به سال ۱۴۰۲ مربوطاند که ایران هنوز فاجعۀ دیماه و دو جنگ دوازدهروزه و چهلروزۀ سال ۱۴۰۴ را پشت سر نگذاشته بود. ثانیاً صرفاً جامعۀ شهری ایران را پوشش میدهند و چیزی دربارۀ الگوهای نگرشی جامعۀ روستایی به ما نمیگویند.
یافتهها نشان میدهند که تهیدستان شهری، در مقایسه با سایر طبقات، بیشترین نزدیکی را به مؤلفههای رسمی نظم سیاسی دارند. مشارکت انتخاباتی بالاتر، حمایت بیشتر از محور مقاومت، نگرش مثبتتر به نقش ولی فقیه و حمایت بیشتر از انتقال آرمانهای انقلاب به نسل بعد در این طبقه مشاهده میشود. اما حتی در میان تهیدستان نیز نمیتوان از یک پایگاه اجتماعی یکپارچه و منسجم سخن گفت. همین طبقه نیز اعتماد اجتماعی پایینی دارد، نسبت به آینده بدبین است، و از وضع موجود رضایت ندارد. بنابراین، گرچه تهیدستان نزدیکترین طبقه به نظم سیاسی موجود به شمار میروند اما نمیتوان اکثریتشان را بهسادگی در زمرۀ یک پایگاه اجتماعی بسیجشده و رضایتمند برای جمهوری اسلامی قرار داد.
طبقۀ کارگر نیز در بسیاری از شاخصها به تهیدستان نزدیک است و، در مقایسه با طبقات میانی و بالاتر، حمایت بیشتری از مؤلفههای رسمی نظم سیاسی نشان میدهد. اما در اینجا نیز وضعیت بس پیچیدهتر از آن است که از وجود یک پایگاه اجتماعی منسجم سخن بگوییم. طبقۀ کارگر نیز مانند تهیدستان از بیاعتمادی اجتماعی و نگرانی نسبت به آینده و نارضایتی گسترده از وضعیت موجود رنج میبرد. ازاینرو حتی اگر بتوان گفت احتمال حمایت از نظم سیاسی در میان کارگران بیش از سایر طبقاتِ فرادستتر است، باز هم اکثریت این طبقه را نمیتوان بیقیدوشرط جزو پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی دانست.
طبقۀ متوسط سنتی در موقعیتی میانی قرار دارد. این طبقه در بسیاری از موضوعهای سیاسی به فرودستان نزدیکتر است اما شدت حمایتش از نظم سیاسی کمتر از آنان است. درعینحال، مثل سایر طبقات، از آینده نگران است و سطح بالایی از بیاعتمادی اجتماعی را تجربه میکند. ازاینرو نمیتوان بخشی از یک پایگاه اجتماعی سخت و منسجم به شمارش آورد.
طبقۀ متوسط مدرن در مجموع انتقادیترین نگرش را نسبت به نظم سیاسی دارد. مشارکت انتخاباتی کمتر، ارزیابی منفیتر از رابطۀ حکومت و مردم و تمایل بیشتر به مهاجرت در این طبقه مشاهده میشود. بااینحال، حتی در این طبقه نیز اقلیتی معنادار از حامیان نظم سیاسی حضور دارند. بنابراین طبقۀ متوسط مدرن را نیز نمیتوان یکپارچه در اردوگاه مخالفان قرار داد.
سرمایهداران بیشترین فاصله را از نظم سیاسی موجود نشان میدهند. آنان کمترین تمایل را به مشارکت سیاسی رسمی و بیشترین تمایل به مهاجرت را دارند. باوجوداین، در این طبقه نیز حمایت از جمهوری اسلامی به صفر نمیرسد و اقلیتهایی کماکان به مؤلفههای رسمی نظم سیاسی نزدیکاند.
شاید شگفتانگیزترین یافته به گروه مقامها و مدیران حکومتی مربوط باشد. انتظار اولیه آن است که این گروه نزدیکترین پایگاه اجتماعی نظام باشند، اما دادهها چنین تصویری را تأیید نمیکنند. این گروه در برخی زمینهها به تهیدستان و کارگران نزدیکاند و در برخی دیگر به طبقۀ متوسط مدرن و سرمایهداران. بر این مبنا، حتی نزدیکترین گروههای ساختاری به حکومت نیز تصویری سراسر رضایتمند از نظم موجود ندارند.
پس پاسخِ پرسش آغازین چنین است: نظام جمهوری اسلامی طی سال ۱۴۰۲ در جامعۀ شهری فاقد یک پایگاه اجتماعی یکپارچه و بسیجشده و رضایتمند بود اما بیبهره از هر گونه لنگر اجتماعی نیز نبود. نزدیکترین لنگر اجتماعی نظام در میان تهیدستان و تا حدی طبقۀ کارگر قرار داشت، اما این نزدیکی بر بستری از بیاعتمادی و بدبینی و نارضایتی شکل گرفته بود. در مقابل، طبقات میانی و بالاتر فاصله و انتقاد بیشتری از نظم سیاسی نشان میدادند، بیآنکه کاملاً از نظام گسسته بوده باشند. از این منظر، سرشت طبقاتی پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی را باید نه در وجود یک بلوک وفادار و منسجم بلکه در نوعی حمایت ناهمگون و میانطبقاتی و درعینحال فرسوده جستوجو کرد، حمایتی که حتی نزدیکترین حاملانش نیز از بحران اعتماد و امید و رضایت مصون نمانده بودند.
محمد مالجو
#فرهیختگان
اصلیترین پایگاه اجتماعی نظام جمهوری اسلامی ایران در کدام طبقات اجتماعی قرار دارد؟ آیا نظام سیاسی مستقر بر یک بلوک اجتماعی منسجم و وفادار تکیه دارد یا با اشکال متنوع و ناهمگونی از حمایت اجتماعی روبهروست؟
برای پاسخ به این پرسش از یافتههای پژوهش «نقشۀ نگرشی طبقات اجتماعی در جامعۀ شهری ایران در سال ۱۴۰۲» استفاه میکنم که بر تلفیق سه پایگاه داده استوار است: «دادههای خام پیمایش ملی ارزشها و نگرشهای ایرانیان»، «نتایج تفصیلی طرح آمارگیری نیروی کار» و «نتایج طرح آمارگیری از هزینه و درآمد خانوارهای شهری کشور».
این یافتهها دو محدودیت دارند. اولاً فقط به سال ۱۴۰۲ مربوطاند که ایران هنوز فاجعۀ دیماه و دو جنگ دوازدهروزه و چهلروزۀ سال ۱۴۰۴ را پشت سر نگذاشته بود. ثانیاً صرفاً جامعۀ شهری ایران را پوشش میدهند و چیزی دربارۀ الگوهای نگرشی جامعۀ روستایی به ما نمیگویند.
یافتهها نشان میدهند که تهیدستان شهری، در مقایسه با سایر طبقات، بیشترین نزدیکی را به مؤلفههای رسمی نظم سیاسی دارند. مشارکت انتخاباتی بالاتر، حمایت بیشتر از محور مقاومت، نگرش مثبتتر به نقش ولی فقیه و حمایت بیشتر از انتقال آرمانهای انقلاب به نسل بعد در این طبقه مشاهده میشود. اما حتی در میان تهیدستان نیز نمیتوان از یک پایگاه اجتماعی یکپارچه و منسجم سخن گفت. همین طبقه نیز اعتماد اجتماعی پایینی دارد، نسبت به آینده بدبین است، و از وضع موجود رضایت ندارد. بنابراین، گرچه تهیدستان نزدیکترین طبقه به نظم سیاسی موجود به شمار میروند اما نمیتوان اکثریتشان را بهسادگی در زمرۀ یک پایگاه اجتماعی بسیجشده و رضایتمند برای جمهوری اسلامی قرار داد.
طبقۀ کارگر نیز در بسیاری از شاخصها به تهیدستان نزدیک است و، در مقایسه با طبقات میانی و بالاتر، حمایت بیشتری از مؤلفههای رسمی نظم سیاسی نشان میدهد. اما در اینجا نیز وضعیت بس پیچیدهتر از آن است که از وجود یک پایگاه اجتماعی منسجم سخن بگوییم. طبقۀ کارگر نیز مانند تهیدستان از بیاعتمادی اجتماعی و نگرانی نسبت به آینده و نارضایتی گسترده از وضعیت موجود رنج میبرد. ازاینرو حتی اگر بتوان گفت احتمال حمایت از نظم سیاسی در میان کارگران بیش از سایر طبقاتِ فرادستتر است، باز هم اکثریت این طبقه را نمیتوان بیقیدوشرط جزو پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی دانست.
طبقۀ متوسط سنتی در موقعیتی میانی قرار دارد. این طبقه در بسیاری از موضوعهای سیاسی به فرودستان نزدیکتر است اما شدت حمایتش از نظم سیاسی کمتر از آنان است. درعینحال، مثل سایر طبقات، از آینده نگران است و سطح بالایی از بیاعتمادی اجتماعی را تجربه میکند. ازاینرو نمیتوان بخشی از یک پایگاه اجتماعی سخت و منسجم به شمارش آورد.
طبقۀ متوسط مدرن در مجموع انتقادیترین نگرش را نسبت به نظم سیاسی دارد. مشارکت انتخاباتی کمتر، ارزیابی منفیتر از رابطۀ حکومت و مردم و تمایل بیشتر به مهاجرت در این طبقه مشاهده میشود. بااینحال، حتی در این طبقه نیز اقلیتی معنادار از حامیان نظم سیاسی حضور دارند. بنابراین طبقۀ متوسط مدرن را نیز نمیتوان یکپارچه در اردوگاه مخالفان قرار داد.
سرمایهداران بیشترین فاصله را از نظم سیاسی موجود نشان میدهند. آنان کمترین تمایل را به مشارکت سیاسی رسمی و بیشترین تمایل به مهاجرت را دارند. باوجوداین، در این طبقه نیز حمایت از جمهوری اسلامی به صفر نمیرسد و اقلیتهایی کماکان به مؤلفههای رسمی نظم سیاسی نزدیکاند.
شاید شگفتانگیزترین یافته به گروه مقامها و مدیران حکومتی مربوط باشد. انتظار اولیه آن است که این گروه نزدیکترین پایگاه اجتماعی نظام باشند، اما دادهها چنین تصویری را تأیید نمیکنند. این گروه در برخی زمینهها به تهیدستان و کارگران نزدیکاند و در برخی دیگر به طبقۀ متوسط مدرن و سرمایهداران. بر این مبنا، حتی نزدیکترین گروههای ساختاری به حکومت نیز تصویری سراسر رضایتمند از نظم موجود ندارند.
پس پاسخِ پرسش آغازین چنین است: نظام جمهوری اسلامی طی سال ۱۴۰۲ در جامعۀ شهری فاقد یک پایگاه اجتماعی یکپارچه و بسیجشده و رضایتمند بود اما بیبهره از هر گونه لنگر اجتماعی نیز نبود. نزدیکترین لنگر اجتماعی نظام در میان تهیدستان و تا حدی طبقۀ کارگر قرار داشت، اما این نزدیکی بر بستری از بیاعتمادی و بدبینی و نارضایتی شکل گرفته بود. در مقابل، طبقات میانی و بالاتر فاصله و انتقاد بیشتری از نظم سیاسی نشان میدادند، بیآنکه کاملاً از نظام گسسته بوده باشند. از این منظر، سرشت طبقاتی پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی را باید نه در وجود یک بلوک وفادار و منسجم بلکه در نوعی حمایت ناهمگون و میانطبقاتی و درعینحال فرسوده جستوجو کرد، حمایتی که حتی نزدیکترین حاملانش نیز از بحران اعتماد و امید و رضایت مصون نمانده بودند.
محمد مالجو
#فرهیختگان
👍3
واشنگتن؛ نخستین آزمون دولت الزیدی
همزمانی آغاز نخستوزیری «علی الزیدی» با اولین سفر خارجی او به واشنگتن را نباید یک اتفاق دیپلماتیک ساده دانست؛ این رویداد، تلاشی هماهنگ برای بازتعریف جایگاه منطقه ای عراق و تنظیم دوبارهٔ مناسبات بغداد با قدرتهای جهانی است. دولت جدید عراق در میان رگباری از بحرانها متولد شده است: از یک سو اقتصاد کشور به دلیل توقف صادرات نفت در جریان تنشهای اخیر خاورمیانه آسیب دیده و نیاز مبرمی به سرمایهگذاری خارجی در زیرساختهای فرسودهٔ انرژی دارد؛ از سوی دیگر، بغداد با فشار فزایندهٔ کاخ سفید برای خلع سلاح۸ گروههای شبهنظامی مواجه است. در چنین اتمسفری، سفر الزیدی به آمریکا فراتر از یک پروتکل تشریفاتی، حاوی سیگنالهای مهم سیاسی است.
از منظر داخلی، این سفر نشاندهندهٔ ارادهٔ دولت جدید برای بهرهگیری از ظرفیتهای اقتصادی ایالات متحده است. طرح پیشنهادی «صندوق مشترک نفت-برق»—که بر اساس آن عراق روزانه نیممیلیون بشکه نفت را جهت تامین مالی پروژهٔ بازسازی شبکه برق خود توسط شرکتهای آمریکایی اختصاص میدهد—نمونهای عینی از این عملگرایی است. با این حال، الزیدی باید این چرخش به غرب را بهگونهای مدیریت کند که در تهران به معنای پشتکردن به همپیمان دیرینه تفسیر نشود. ائتلاف حاکم بر بغداد (چارچوب هماهنگی) ساختاری ناهمگون دارد؛ بخشهایی از حشدالشعبی و چهرههای سیاسی نزدیک به ایران، از هماکنون با دیدهٔ تردید و حتی مخالفت علنی به این سفر مینگرند. این یعنی نخستوزیر جدید روی بند باریکی راه میرود و باید همزمان رضایت دو جبههٔ متعارض داخلی و خارجی را جلب کند.
از زاویهٔ دید کاخ سفید، تعامل با دولت الزیدی فرصتی مغتنم برای تثبیت نفوذ سیاسی-اقتصادی در میانرودان، تداوم همکاریهای امنیتی و پیشبرد کلانپروژهٔ انحصار سلاح در دست دولت است. با این حال، واشنگتن نیز واقعیتهای ژئوپلیتیک بغداد را درک میکند و میداند که عراق نمیتواند تمام تخممرغهای خود را در سبد آمریکا بگذارد؛ چرا که الزیدی پیش از این اعلام کرده پس از واشنگتن، مسافر تهران، آنکارا و ریاض خواهد بود؛ راهبردی متوازن که آمریکا نیز چارهای جز پذیرش آن ندارد.
عیار واقعی موفقیت این سفر نه با تفاهمنامههای نمادین، بلکه با دستاوردهای ملموس سنجیده خواهد شد. اگر این مذاکرات به قراردادهای اجرایی در حوزه انرژی، جذب سرمایهگذاران غربی و پیشرفت واقعی در پروندهٔ حساس خلع سلاح (بدون ایجاد بحران داخلی) منجر شود، جایگاه الزیدی در داخل تثبیت میشود. در مقابل، دستاورد کم یا مانور تبلیغاتی مخالفان مبنی بر «امتیازدهی یکطرفه به واشنگتن»، میتواند این سفر را به پاشنهٔ آشیل دولت او تبدیل کند؛ بهویژه آنکه جریانهای تندرو از هماکنون ساز مخالفت را کوک کردهاند.
در نهایت، سفر به واشنگتن پیشدرآمد آزمونی بزرگتر برای دیپلماسی عراق است: آیا الزیدی میتواند بدون تبدیل کردن بغداد به میدان جنگ نیابتی، توازن سختی میان تهران و واشنگتن برقرار کند؟ پاسخ این پرسش را نه در بیانیههای مشترک مطبوعاتی، بلکه باید در پویاییهای سیاسی و اقتصادی ماههای آینده جستوجو کرد.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
همزمانی آغاز نخستوزیری «علی الزیدی» با اولین سفر خارجی او به واشنگتن را نباید یک اتفاق دیپلماتیک ساده دانست؛ این رویداد، تلاشی هماهنگ برای بازتعریف جایگاه منطقه ای عراق و تنظیم دوبارهٔ مناسبات بغداد با قدرتهای جهانی است. دولت جدید عراق در میان رگباری از بحرانها متولد شده است: از یک سو اقتصاد کشور به دلیل توقف صادرات نفت در جریان تنشهای اخیر خاورمیانه آسیب دیده و نیاز مبرمی به سرمایهگذاری خارجی در زیرساختهای فرسودهٔ انرژی دارد؛ از سوی دیگر، بغداد با فشار فزایندهٔ کاخ سفید برای خلع سلاح۸ گروههای شبهنظامی مواجه است. در چنین اتمسفری، سفر الزیدی به آمریکا فراتر از یک پروتکل تشریفاتی، حاوی سیگنالهای مهم سیاسی است.
از منظر داخلی، این سفر نشاندهندهٔ ارادهٔ دولت جدید برای بهرهگیری از ظرفیتهای اقتصادی ایالات متحده است. طرح پیشنهادی «صندوق مشترک نفت-برق»—که بر اساس آن عراق روزانه نیممیلیون بشکه نفت را جهت تامین مالی پروژهٔ بازسازی شبکه برق خود توسط شرکتهای آمریکایی اختصاص میدهد—نمونهای عینی از این عملگرایی است. با این حال، الزیدی باید این چرخش به غرب را بهگونهای مدیریت کند که در تهران به معنای پشتکردن به همپیمان دیرینه تفسیر نشود. ائتلاف حاکم بر بغداد (چارچوب هماهنگی) ساختاری ناهمگون دارد؛ بخشهایی از حشدالشعبی و چهرههای سیاسی نزدیک به ایران، از هماکنون با دیدهٔ تردید و حتی مخالفت علنی به این سفر مینگرند. این یعنی نخستوزیر جدید روی بند باریکی راه میرود و باید همزمان رضایت دو جبههٔ متعارض داخلی و خارجی را جلب کند.
از زاویهٔ دید کاخ سفید، تعامل با دولت الزیدی فرصتی مغتنم برای تثبیت نفوذ سیاسی-اقتصادی در میانرودان، تداوم همکاریهای امنیتی و پیشبرد کلانپروژهٔ انحصار سلاح در دست دولت است. با این حال، واشنگتن نیز واقعیتهای ژئوپلیتیک بغداد را درک میکند و میداند که عراق نمیتواند تمام تخممرغهای خود را در سبد آمریکا بگذارد؛ چرا که الزیدی پیش از این اعلام کرده پس از واشنگتن، مسافر تهران، آنکارا و ریاض خواهد بود؛ راهبردی متوازن که آمریکا نیز چارهای جز پذیرش آن ندارد.
عیار واقعی موفقیت این سفر نه با تفاهمنامههای نمادین، بلکه با دستاوردهای ملموس سنجیده خواهد شد. اگر این مذاکرات به قراردادهای اجرایی در حوزه انرژی، جذب سرمایهگذاران غربی و پیشرفت واقعی در پروندهٔ حساس خلع سلاح (بدون ایجاد بحران داخلی) منجر شود، جایگاه الزیدی در داخل تثبیت میشود. در مقابل، دستاورد کم یا مانور تبلیغاتی مخالفان مبنی بر «امتیازدهی یکطرفه به واشنگتن»، میتواند این سفر را به پاشنهٔ آشیل دولت او تبدیل کند؛ بهویژه آنکه جریانهای تندرو از هماکنون ساز مخالفت را کوک کردهاند.
در نهایت، سفر به واشنگتن پیشدرآمد آزمونی بزرگتر برای دیپلماسی عراق است: آیا الزیدی میتواند بدون تبدیل کردن بغداد به میدان جنگ نیابتی، توازن سختی میان تهران و واشنگتن برقرار کند؟ پاسخ این پرسش را نه در بیانیههای مشترک مطبوعاتی، بلکه باید در پویاییهای سیاسی و اقتصادی ماههای آینده جستوجو کرد.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5❤2
پاسخ به نوشته آقای مالجو در ارتباط با پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی
فتانه هویدا
تحلیل آقای مالجو از پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی، با وجود اتکا بر دادههای پیمایشی، به نظر میرسد با یک محدودیت روششناختی مواجه باشد. ایشان پایگاه اجتماعی نظام را عمدتاً بر اساس نگرش طبقات اجتماعی جامعه شهری تحلیل کردهاند، در حالی که پایگاه اجتماعی یک نظام سیاسی تنها از موقعیت طبقاتی یا نگرشهای اظهارشده در پیمایشها شکل نمیگیرد، بلکه شبکههای سازمانی، نهادهای واسط، سیاستهای حمایتی، پیوندهای مذهبی و تجربههای زیسته مردم نیز در شکلگیری و تداوم آن نقش دارند.
نخست، مساجد را باید یکی از مهمترین شبکههای اجتماعی جمهوری اسلامی دانست. این نهاد از ابتدای انقلاب تاکنون صرفاً محل برگزاری مناسک دینی نبوده، بلکه در بسیاری از مناطق از طریق فعالیتهای فرهنگی، آموزشی، مذهبی و خیریه، در فرایند جامعهپذیری، انتقال ارزشهای رسمی و ایجاد پیوند میان حکومت و بخشی از جامعه نقش ایفا کرده است. بهویژه در شهرهای کوچک و محلههای کمبرخوردار، مسجد همچنان یکی از مهمترین نهادهای اجتماعی محسوب میشود. این واقعیت لزوماً به معنای حمایت کامل همه مخاطبان آن از حکومت نیست، اما نشان میدهد که تحلیل پایگاه اجتماعی بدون در نظر گرفتن چنین شبکههایی، تصویری ناقص ارائه میدهد.
دوم، شبکه بسیج نیز یکی از مهمترین ظرفیتهای سازمانی جمهوری اسلامی است. این شبکه تنها به پایگاههای محلی محدود نیست، بلکه در محلهها، ادارات، مدارس، دانشگاهها، کارخانهها و بسیاری از نهادهای عمومی حضور سازمانیافته دارد. همین گستردگی موجب شده است که اعضا و نیروهای آن از طبقات اجتماعی مختلف باشند و ارتباط آن با جامعه به یک قشر خاص محدود نشود. افزون بر فعالیتهای فرهنگی، آموزشی و خدماتی، بسیج در مقاطع بحرانی و اعتراضات نیز در کنار سایر نهادهای حکومتی برای کنترل و حتی سرکوب معترضان نقش فعالی ایفا کرده و از ظرفیت قابل توجهی برای سازماندهی و بسیج نیروها برخوردار بوده است. این امر الزاماً به معنای رضایت یا حمایت بیقیدوشرط همه اعضای این شبکه از حکومت نیست، اما نشان میدهد که تحلیل پایگاه اجتماعی نظام، بدون توجه به چنین ساختار سازمانیافتهای، همه ابعاد واقعیت را منعکس نمیکند.
سوم، هرچند پژوهش آقای مالجو به جامعه شهری محدود است، اما در ایران مرز میان شهر و روستا کاملاً گسسته نیست. بخش قابل توجهی از شهرنشینان، متشکل از روستاییان که به شهر مهاجرت کرده اند و همچنان با روستاهای محل تولد خود ارتباط خانوادگی، اقتصادی و فرهنگی دارند. از این رو، تجربه توسعه روستایی پس از انقلاب، مانند گسترش آب لولهکشی، برق، گاز، راه، مدرسه، خانههای بهداشت و سایر خدمات عمومی، برای آنان نیز ملموس بوده است. همچنین سیاستهای حمایتی نهادهایی مانند کمیته امداد و پرداخت یارانه به اقشار کمدرآمد، بهویژه در مناطق محروم، برای بخشی از جامعه منافع عینی ایجاد کرده است. بسیاری از این خدمات در مقایسه با وضعیت بخش بزرگی از روستاهای ایران پیش از انقلاب، تغییرات قابل توجهی به شمار میرود و این تجربه میتواند در ارزیابی بخشی از جامعه از عملکرد نظام سیاسی اثرگذار باشد. البته این عوامل را نمیتوان بهطور خودکار معادل حمایت سیاسی یا رضایت کامل از حکومت دانست، اما نمیتوان نقش آنها را در شکلگیری یا تداوم بخشی از پایگاه اجتماعی نظام نیز نادیده گرفت.
بنابراین، به نظر میرسد تحلیل پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی، اگر صرفاً بر نگرش طبقات اجتماعی جامعه شهری استوار باشد، تصویری کامل از این پدیده ارائه نمیدهد. برای دستیابی به تحلیلی جامعتر، لازم است در کنار دادههای پیمایشی و تحلیل طبقاتی، نقش شبکههای نهادی و سازمانی، سیاستهای حمایتی، پیوندهای میان شهر و روستا و سایر سازوکارهای بسیج اجتماعی نیز در نظر گرفته شود. تنها با ترکیب این متغیرها میتوان ارزیابی دقیقتر و واقعبینانهتری از پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی ارائه کرد.
"مانا باشید"
یادداشت محمد مالجو:
https://telegram.me/IRANINtellectuals/74227
#فرهیختگان راهی به رهایی
فتانه هویدا
تحلیل آقای مالجو از پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی، با وجود اتکا بر دادههای پیمایشی، به نظر میرسد با یک محدودیت روششناختی مواجه باشد. ایشان پایگاه اجتماعی نظام را عمدتاً بر اساس نگرش طبقات اجتماعی جامعه شهری تحلیل کردهاند، در حالی که پایگاه اجتماعی یک نظام سیاسی تنها از موقعیت طبقاتی یا نگرشهای اظهارشده در پیمایشها شکل نمیگیرد، بلکه شبکههای سازمانی، نهادهای واسط، سیاستهای حمایتی، پیوندهای مذهبی و تجربههای زیسته مردم نیز در شکلگیری و تداوم آن نقش دارند.
نخست، مساجد را باید یکی از مهمترین شبکههای اجتماعی جمهوری اسلامی دانست. این نهاد از ابتدای انقلاب تاکنون صرفاً محل برگزاری مناسک دینی نبوده، بلکه در بسیاری از مناطق از طریق فعالیتهای فرهنگی، آموزشی، مذهبی و خیریه، در فرایند جامعهپذیری، انتقال ارزشهای رسمی و ایجاد پیوند میان حکومت و بخشی از جامعه نقش ایفا کرده است. بهویژه در شهرهای کوچک و محلههای کمبرخوردار، مسجد همچنان یکی از مهمترین نهادهای اجتماعی محسوب میشود. این واقعیت لزوماً به معنای حمایت کامل همه مخاطبان آن از حکومت نیست، اما نشان میدهد که تحلیل پایگاه اجتماعی بدون در نظر گرفتن چنین شبکههایی، تصویری ناقص ارائه میدهد.
دوم، شبکه بسیج نیز یکی از مهمترین ظرفیتهای سازمانی جمهوری اسلامی است. این شبکه تنها به پایگاههای محلی محدود نیست، بلکه در محلهها، ادارات، مدارس، دانشگاهها، کارخانهها و بسیاری از نهادهای عمومی حضور سازمانیافته دارد. همین گستردگی موجب شده است که اعضا و نیروهای آن از طبقات اجتماعی مختلف باشند و ارتباط آن با جامعه به یک قشر خاص محدود نشود. افزون بر فعالیتهای فرهنگی، آموزشی و خدماتی، بسیج در مقاطع بحرانی و اعتراضات نیز در کنار سایر نهادهای حکومتی برای کنترل و حتی سرکوب معترضان نقش فعالی ایفا کرده و از ظرفیت قابل توجهی برای سازماندهی و بسیج نیروها برخوردار بوده است. این امر الزاماً به معنای رضایت یا حمایت بیقیدوشرط همه اعضای این شبکه از حکومت نیست، اما نشان میدهد که تحلیل پایگاه اجتماعی نظام، بدون توجه به چنین ساختار سازمانیافتهای، همه ابعاد واقعیت را منعکس نمیکند.
سوم، هرچند پژوهش آقای مالجو به جامعه شهری محدود است، اما در ایران مرز میان شهر و روستا کاملاً گسسته نیست. بخش قابل توجهی از شهرنشینان، متشکل از روستاییان که به شهر مهاجرت کرده اند و همچنان با روستاهای محل تولد خود ارتباط خانوادگی، اقتصادی و فرهنگی دارند. از این رو، تجربه توسعه روستایی پس از انقلاب، مانند گسترش آب لولهکشی، برق، گاز، راه، مدرسه، خانههای بهداشت و سایر خدمات عمومی، برای آنان نیز ملموس بوده است. همچنین سیاستهای حمایتی نهادهایی مانند کمیته امداد و پرداخت یارانه به اقشار کمدرآمد، بهویژه در مناطق محروم، برای بخشی از جامعه منافع عینی ایجاد کرده است. بسیاری از این خدمات در مقایسه با وضعیت بخش بزرگی از روستاهای ایران پیش از انقلاب، تغییرات قابل توجهی به شمار میرود و این تجربه میتواند در ارزیابی بخشی از جامعه از عملکرد نظام سیاسی اثرگذار باشد. البته این عوامل را نمیتوان بهطور خودکار معادل حمایت سیاسی یا رضایت کامل از حکومت دانست، اما نمیتوان نقش آنها را در شکلگیری یا تداوم بخشی از پایگاه اجتماعی نظام نیز نادیده گرفت.
بنابراین، به نظر میرسد تحلیل پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی، اگر صرفاً بر نگرش طبقات اجتماعی جامعه شهری استوار باشد، تصویری کامل از این پدیده ارائه نمیدهد. برای دستیابی به تحلیلی جامعتر، لازم است در کنار دادههای پیمایشی و تحلیل طبقاتی، نقش شبکههای نهادی و سازمانی، سیاستهای حمایتی، پیوندهای میان شهر و روستا و سایر سازوکارهای بسیج اجتماعی نیز در نظر گرفته شود. تنها با ترکیب این متغیرها میتوان ارزیابی دقیقتر و واقعبینانهتری از پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی ارائه کرد.
"مانا باشید"
یادداشت محمد مالجو:
https://telegram.me/IRANINtellectuals/74227
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8❤3
فرهیختگان
دفتر احمدینژاد گزارش نیویورکتایمز درباره ارتباط با موساد را «سراسر کذب» خواند دفتر محمود احمدینژاد روز سهشنبه ۲۳ تیرماه با انتشار اطلاعیهای، گزارش روزنامه نیویورکتایمز درباره ارتباط رئیسجمهور پیشین ایران با موساد و ادعای قرار داشتن او در حصر خانگی…
جزییات تلاش اسراییل برای حاکم کردن احمدی نژاد در نیویورک تایمز:
۱–کنفرانس ساختگی در بوداپست به درخواست اسراییل و دعوت احمدی نژاد ،
۲-دیدار ریس موساد با احمدی نژاد در بوداپست،
۳-پرداخت هزینه های سفرش،
۴-انتقال او به خانه امن در تهران پس از حمله به نگهبانی جلوی خانهاش.
#فرهیختگان روزن آگاهی
۱–کنفرانس ساختگی در بوداپست به درخواست اسراییل و دعوت احمدی نژاد ،
۲-دیدار ریس موساد با احمدی نژاد در بوداپست،
۳-پرداخت هزینه های سفرش،
۴-انتقال او به خانه امن در تهران پس از حمله به نگهبانی جلوی خانهاش.
#فرهیختگان روزن آگاهی
🤔5👎2