This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✅همه اون مسؤلینی که میگفتن به ایران حمله نمیشه الان باید باشن و بیان جواب بدن که چی شد؟
چی شد که آینده یه ملت رو از بین بردین؟
حاجی زاده و سلامی مگه نبودن میگفتن اگه جنگنده ای بیاد به ایران حمله کنه موقع برگشت دیگه اسرائیلی وجود نداره که فرود بیاد؟
سهامنیوز
،
#فرهیختگان راهی به رهایی
چی شد که آینده یه ملت رو از بین بردین؟
حاجی زاده و سلامی مگه نبودن میگفتن اگه جنگنده ای بیاد به ایران حمله کنه موقع برگشت دیگه اسرائیلی وجود نداره که فرود بیاد؟
سهامنیوز
،
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍20❤2
بیانیه کنگره آزادی ایران درباره جنگ، مداخله خارجی و حق تعیین سرنوشت مردم ایران
سیاستهای جنگافروزانه جمهوری اسلامی در عرصه سیاست بینالمللی و منطقهای، ایران و مردمان ایرانزمین را در معرض پیامدهای ویرانگر جنگ قرار داده و زمینه را برای تهاجم نظامی آمریکا به خاک ایران فراهم کرده است. جنگ جاری، که به کشته و زخمی شدن بسیاری از هممیهنان ما انجامیده و زیرساختها و منابع کشور را، بهعنوان سرمایههای ملی و میراث نسلهای آینده، هدف قرار داده است، بار دیگر مردم ایران را در برابر دوگانهای دروغین قرار میدهد: این تصور که برای مخالفت با یک قدرت، ناگزیر باید در کنار قدرتی دیگر ایستاد.
کنگره آزادی ایران قاطعانه این دوگانه را رد میکند. ما بر راهی مستقل تاکید داریم که بر آزادی، دموکراسی، استقلال، عدالت، حقوق بشر و عاملیت شهروندان ایران استوار است. از نظر ما، «نه به جمهوری اسلامی» و «نه به جنگ» دو وجه جداییناپذیر مبارزه برای آیندهای آزاد و دموکراتیک در ایراناند. ایستادگی در برابر استبداد داخلی، به معنای پذیرش جنگ و مداخله نظامی خارجی نیست و مخالفت با تهاجم و مداخله خارجی نیز نمیتواند به معنای نادیده گرفتن مسئولیت جمهوری اسلامی در ایجاد و تشدید بحرانهای کنونی یا چشمپوشی از سرکوب، کشتار و نقض گسترده حقوق بشر در ایران باشد.
اتخاذ چنین موضعی نهتنها یک انتخاب سیاسی، بلکه مسئولیتی اخلاقی و تاریخی در برابر نسلهای امروز و آینده ایران است. مردم ایران حق دارند در کشوری آزاد، امن، آباد و برخوردار از صلح و حاکمیت دموکراتیک زندگی کنند و نسلهای آینده نیز حق دارند سرزمینی را به ارث ببرند که قربانی استبداد، جنگ و ویرانی نشده باشد.
براساس «اصل نمایندگی موثر اراده ملت» بهعنوان یکی از پایههای اساسی حقوق بینالملل، دولتها تنها در صورتی مشروعیت بینالمللی دارند که اراده واقعی مردم خود را نمایندگی کنند؛ بنابراین، از آنجا که جمهوری اسلامی نماینده اراده آزاد مردم ایران نیست، سیاستها و اقدامات آن نباید به نام ملت ایران نوشته شود.
در مقابل، مردمان ایران، جامعه مدنی و تشکلهای صنفی، جنبشهای اجتماعی و احزاب سیاسی، و همه نیروهای آزادیخواه و دموکراسیخواه، صاحبان اصلی حق تعیین سرنوشت کشورند و باید در مرکز هر گفتوگو، تصمیمگیری و ابتکار سیاسی درباره حال و آینده ایران قرار گیرند. هیچ دولت خارجی، هیچ قدرت نظامی و هیچ توافقی میان قدرتهای جهانی نمیتواند جایگزین اراده آزاد مردم ایران شود یا درباره نظام سیاسی و آینده این کشور به جای آنان تصمیم بگیرد.
بر این اساس، کنگره آزادی ایران بر ضرورت اقدامات زیر تاکید میکند:
پایان فوری جنگ و جلوگیری از گسترش درگیریهای نظامی
مخالفت با هرگونه مداخله نظامی خارجی در تعیین سرنوشت و آینده سیاسی ایران
تقویت جایگاه و بهرسمیت شناختن نقش نیروهای دموکراتیک ایران بهعنوان نیروهای اصلی و صاحب حق در فرایند گذار به حکومتی دموکراتیک، مبتنی بر حقوق بشر و اراده آزاد مردم
گسترش همبستگی و حمایت از جامعه مدنی، رسانههای آزاد، جنبش زنان، جنبش کارگری، جنبش دانشجویی، تشکلهای صنفی، فعالان حقوق بشر و دیگر نیروهای آزادیخواه و دموکراسیخواه
آزادی فوری و بیقید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و توقف اعدامها
قرار گرفتن حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خویش، به دست خود آنان، در مرکز هر سیاست، گفتوگو و ابتکار ملی یا بینالمللی مرتبط با آینده ایران
کنگره آزادی ایران همدردی و همبستگی خود را با همه مردم آسیبدیده از این جنگ و خانوادههای جانباختگان اعلام میکند. ما ضمن تاکید بر مسئولیت جمهوری اسلامی در سیاستهایی که ایران را در معرض جنگ و بحران قرار داده است، تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل به خاک ایران، ادامه جنگ و هرگونه مداخله نظامی خارجی در تعیین سرنوشت کشور را محکوم میکنیم.
لینک بیانیه روی سایت کنگره:
https://ifcongress.org/fa/statements/c9cfd66f-bc6d-4274-901a-7bb06aa78f59
#فرهیختگان روزن آگاهی
سیاستهای جنگافروزانه جمهوری اسلامی در عرصه سیاست بینالمللی و منطقهای، ایران و مردمان ایرانزمین را در معرض پیامدهای ویرانگر جنگ قرار داده و زمینه را برای تهاجم نظامی آمریکا به خاک ایران فراهم کرده است. جنگ جاری، که به کشته و زخمی شدن بسیاری از هممیهنان ما انجامیده و زیرساختها و منابع کشور را، بهعنوان سرمایههای ملی و میراث نسلهای آینده، هدف قرار داده است، بار دیگر مردم ایران را در برابر دوگانهای دروغین قرار میدهد: این تصور که برای مخالفت با یک قدرت، ناگزیر باید در کنار قدرتی دیگر ایستاد.
کنگره آزادی ایران قاطعانه این دوگانه را رد میکند. ما بر راهی مستقل تاکید داریم که بر آزادی، دموکراسی، استقلال، عدالت، حقوق بشر و عاملیت شهروندان ایران استوار است. از نظر ما، «نه به جمهوری اسلامی» و «نه به جنگ» دو وجه جداییناپذیر مبارزه برای آیندهای آزاد و دموکراتیک در ایراناند. ایستادگی در برابر استبداد داخلی، به معنای پذیرش جنگ و مداخله نظامی خارجی نیست و مخالفت با تهاجم و مداخله خارجی نیز نمیتواند به معنای نادیده گرفتن مسئولیت جمهوری اسلامی در ایجاد و تشدید بحرانهای کنونی یا چشمپوشی از سرکوب، کشتار و نقض گسترده حقوق بشر در ایران باشد.
اتخاذ چنین موضعی نهتنها یک انتخاب سیاسی، بلکه مسئولیتی اخلاقی و تاریخی در برابر نسلهای امروز و آینده ایران است. مردم ایران حق دارند در کشوری آزاد، امن، آباد و برخوردار از صلح و حاکمیت دموکراتیک زندگی کنند و نسلهای آینده نیز حق دارند سرزمینی را به ارث ببرند که قربانی استبداد، جنگ و ویرانی نشده باشد.
براساس «اصل نمایندگی موثر اراده ملت» بهعنوان یکی از پایههای اساسی حقوق بینالملل، دولتها تنها در صورتی مشروعیت بینالمللی دارند که اراده واقعی مردم خود را نمایندگی کنند؛ بنابراین، از آنجا که جمهوری اسلامی نماینده اراده آزاد مردم ایران نیست، سیاستها و اقدامات آن نباید به نام ملت ایران نوشته شود.
در مقابل، مردمان ایران، جامعه مدنی و تشکلهای صنفی، جنبشهای اجتماعی و احزاب سیاسی، و همه نیروهای آزادیخواه و دموکراسیخواه، صاحبان اصلی حق تعیین سرنوشت کشورند و باید در مرکز هر گفتوگو، تصمیمگیری و ابتکار سیاسی درباره حال و آینده ایران قرار گیرند. هیچ دولت خارجی، هیچ قدرت نظامی و هیچ توافقی میان قدرتهای جهانی نمیتواند جایگزین اراده آزاد مردم ایران شود یا درباره نظام سیاسی و آینده این کشور به جای آنان تصمیم بگیرد.
بر این اساس، کنگره آزادی ایران بر ضرورت اقدامات زیر تاکید میکند:
پایان فوری جنگ و جلوگیری از گسترش درگیریهای نظامی
مخالفت با هرگونه مداخله نظامی خارجی در تعیین سرنوشت و آینده سیاسی ایران
تقویت جایگاه و بهرسمیت شناختن نقش نیروهای دموکراتیک ایران بهعنوان نیروهای اصلی و صاحب حق در فرایند گذار به حکومتی دموکراتیک، مبتنی بر حقوق بشر و اراده آزاد مردم
گسترش همبستگی و حمایت از جامعه مدنی، رسانههای آزاد، جنبش زنان، جنبش کارگری، جنبش دانشجویی، تشکلهای صنفی، فعالان حقوق بشر و دیگر نیروهای آزادیخواه و دموکراسیخواه
آزادی فوری و بیقید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و توقف اعدامها
قرار گرفتن حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خویش، به دست خود آنان، در مرکز هر سیاست، گفتوگو و ابتکار ملی یا بینالمللی مرتبط با آینده ایران
کنگره آزادی ایران همدردی و همبستگی خود را با همه مردم آسیبدیده از این جنگ و خانوادههای جانباختگان اعلام میکند. ما ضمن تاکید بر مسئولیت جمهوری اسلامی در سیاستهایی که ایران را در معرض جنگ و بحران قرار داده است، تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل به خاک ایران، ادامه جنگ و هرگونه مداخله نظامی خارجی در تعیین سرنوشت کشور را محکوم میکنیم.
لینک بیانیه روی سایت کنگره:
https://ifcongress.org/fa/statements/c9cfd66f-bc6d-4274-901a-7bb06aa78f59
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤8👍3👎3
اطلاعیه جدید آموزشوپرورش درباره امتحانات نهایی
آموزشوپرورش:
بر اساس تصمیم ستاد عالی آزمونها، امتحانات نهایی پایه یازدهم تمامی رشتههای تحصیلی، در روز چهارشنبه ۳۱ تیر ۱۴۰۵ در همه استانهای کشور، به جز استان هرمزگان، مطابق برنامه ابلاغی برگزار خواهد شد.
امتحانات نهایی پایه دوازدهم در روز پنجشنبه، یکم مرداد ۱۴۰۵ در تمامی استانهای کشور، از جمله در استان هرمزگان مطابق برنامه برگزار میشود./صداوسیما
#فرهیختگان روزن آگاهی
آموزشوپرورش:
بر اساس تصمیم ستاد عالی آزمونها، امتحانات نهایی پایه یازدهم تمامی رشتههای تحصیلی، در روز چهارشنبه ۳۱ تیر ۱۴۰۵ در همه استانهای کشور، به جز استان هرمزگان، مطابق برنامه ابلاغی برگزار خواهد شد.
امتحانات نهایی پایه دوازدهم در روز پنجشنبه، یکم مرداد ۱۴۰۵ در تمامی استانهای کشور، از جمله در استان هرمزگان مطابق برنامه برگزار میشود./صداوسیما
#فرهیختگان روزن آگاهی
🤬4👍2
Telegram
آرشیو
از محکومیت سه حامی بیانیه میرحسین موسوی تا اعتراف ناخواسته حکومت به قدرت اندیشه
حمید آصفی
صدور حکم ۱۵ ماه حبس برای سیدعلیرضا بهشتی شیرازی و ناصر دانشفر و ۶ ماه حبس برای محمدجواد دردکشان، صرفاً خبر محکومیت سه فعال سیاسی نیست؛ این حکم، روایتی عمیقتر از نسبت حکومت با اندیشه را آشکار میکند. اگر آنچه این سه نفر انجام دادهاند، تنها امضای یک بیانیه در حمایت از مواضع میرحسین موسوی بوده است، پرسش اصلی این نیست که چرا آنان محکوم شدند؛ پرسش این است که چرا یک امضا، چنین هراسی برمیانگیزد؟
تاریخ، حکومتهایی را کم ندیده که زندانهایشان را از انسانها پر کردند؛ اما در نهایت، خودشان در زندانِ ترسِ خویش گرفتار شدند. جمهوری اسلامی سالهاست به بیماری مزمنی مبتلا شده که میتوان آن را «اندیشههراسیِ حکومتی» نامید؛ بیماریای که در آن، هر امضا به توطئه، هر نقد به براندازی و هر بیانیه به پرونده امنیتی تبدیل میشود.
محکوم کردن انسانها به خاطر حمایت از یک بیانیه، بیش از آنکه قدرتِ دستگاه حاکم را نشان دهد، ضریبِ هراسِ آن را آشکار میکند. حکومتی که از چند سطر نوشته بیمناک است، در حقیقت از کلمات نمیترسد؛ از قدرتِ تکثیرِ معنا میترسد. زیرا میداند اندیشه، برخلاف انسان، زندانی نمیشود؛ از دیوار عبور میکند، از میله رد میشود و در ذهنها مهاجرت میکند.
قدرتهای مطمئن، با اندیشه گفتوگو میکنند؛ قدرتهای نگران، اندیشه را جرمانگاری میکنند. این شاید مهمترین تفاوت میان «اقتدار» و «اضطراب سیاسی» باشد. زندان، زمانی به ابزار حکومت تبدیل میشود که استدلال، توان اقناع خود را از دست داده باشد.
جمهوری اسلامی دههاست به جای مدیریت جامعه، درگیر «پلیسکشی بر جغرافیای ذهن» شده است؛ گویی میتوان برای فکر، مرز کشید و برای عقیده، حکم زندان صادر کرد. همزمان، در حال گسترش چیزی است که میتوان آن را «قضاییسازیِ اندیشه» نامید؛ فرآیندی که در آن، به جای پاسخ به یک دیدگاه، برای آن پرونده ساخته میشود؛ به جای رقابت با یک ایده، حکم حبس صادر میشود؛ و به جای اعتماد به جامعه، از جامعه هراس تولید میشود.
اما تاریخ یک قاعده ساده دارد؛ اندیشه، تنها چیزی است که زندان آن را تکثیر میکند. زندانی کردن یک انسان، پایان حضور فیزیکی اوست؛ اما زندانی کردن یک فکر، آغاز کنجکاوی جامعه درباره همان فکر است. هر حکم حبس، گاهی ناخواسته به بلندگوی همان اندیشهای تبدیل میشود که قرار بود خاموش شود. زیرا اندیشه، پرندهای نیست که در قفس بماند؛ اندیشه، اقلیمگریز است.
تناقض بزرگتر آنجاست که نظامی که خود با اعلامیه، نوار، بیانیه و اعتراض سیاسی مسیر قدرت را پیمود، امروز همان ابزارها را به پروندههای امنیتی تبدیل میکند. این فقط یک تناقض تاریخی نیست؛ «خودفراموشیِ انقلابی» و فراموشیِ حافظه سیاسی است؛ لحظهای که انقلاب، از حافظه تاریخی خود جدا میشود و به دشمنِ روشهایی بدل میشود که روزی با آنها پیروز شد.
محکومیت این سه فعال سیاسی، پیش از آنکه درباره آنان سخن بگوید، درباره ساختار قدرت سخن میگوید. حکومتی که از امضا میترسد، در حقیقت از قلم نمیترسد؛ از افقی میترسد که قلم میتواند در ذهن جامعه ترسیم کند.
بزرگترین شکست یک حکومت، زمانی است که از یک امضا، هیبت یک قیام میسازد. آن روز، زندان دیگر نشانه اقتدار نیست؛ بنای یادبودِ ترس است.
آزادی زندانیان سیاسی، مطالبه یک جناح یا یک سلیقه سیاسی نیست؛ معیار سنجش ظرفیت یک حکومت برای تحمل اندیشههای متفاوت است. روزی که امضا، نقد و بیانیه دیگر جرم نباشند، آن روز میتوان گفت که سیاست، جای خود را از امنیتیسازی به گفتوگو بازپس گرفته است. آزادی زندانیان سیاسی، مطالبه آیندهای است که در آن، «اختلاف نظر» جرم نباشد و «اندیشیدن» به پرونده قضایی ختم نشود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
حمید آصفی
صدور حکم ۱۵ ماه حبس برای سیدعلیرضا بهشتی شیرازی و ناصر دانشفر و ۶ ماه حبس برای محمدجواد دردکشان، صرفاً خبر محکومیت سه فعال سیاسی نیست؛ این حکم، روایتی عمیقتر از نسبت حکومت با اندیشه را آشکار میکند. اگر آنچه این سه نفر انجام دادهاند، تنها امضای یک بیانیه در حمایت از مواضع میرحسین موسوی بوده است، پرسش اصلی این نیست که چرا آنان محکوم شدند؛ پرسش این است که چرا یک امضا، چنین هراسی برمیانگیزد؟
تاریخ، حکومتهایی را کم ندیده که زندانهایشان را از انسانها پر کردند؛ اما در نهایت، خودشان در زندانِ ترسِ خویش گرفتار شدند. جمهوری اسلامی سالهاست به بیماری مزمنی مبتلا شده که میتوان آن را «اندیشههراسیِ حکومتی» نامید؛ بیماریای که در آن، هر امضا به توطئه، هر نقد به براندازی و هر بیانیه به پرونده امنیتی تبدیل میشود.
محکوم کردن انسانها به خاطر حمایت از یک بیانیه، بیش از آنکه قدرتِ دستگاه حاکم را نشان دهد، ضریبِ هراسِ آن را آشکار میکند. حکومتی که از چند سطر نوشته بیمناک است، در حقیقت از کلمات نمیترسد؛ از قدرتِ تکثیرِ معنا میترسد. زیرا میداند اندیشه، برخلاف انسان، زندانی نمیشود؛ از دیوار عبور میکند، از میله رد میشود و در ذهنها مهاجرت میکند.
قدرتهای مطمئن، با اندیشه گفتوگو میکنند؛ قدرتهای نگران، اندیشه را جرمانگاری میکنند. این شاید مهمترین تفاوت میان «اقتدار» و «اضطراب سیاسی» باشد. زندان، زمانی به ابزار حکومت تبدیل میشود که استدلال، توان اقناع خود را از دست داده باشد.
جمهوری اسلامی دههاست به جای مدیریت جامعه، درگیر «پلیسکشی بر جغرافیای ذهن» شده است؛ گویی میتوان برای فکر، مرز کشید و برای عقیده، حکم زندان صادر کرد. همزمان، در حال گسترش چیزی است که میتوان آن را «قضاییسازیِ اندیشه» نامید؛ فرآیندی که در آن، به جای پاسخ به یک دیدگاه، برای آن پرونده ساخته میشود؛ به جای رقابت با یک ایده، حکم حبس صادر میشود؛ و به جای اعتماد به جامعه، از جامعه هراس تولید میشود.
اما تاریخ یک قاعده ساده دارد؛ اندیشه، تنها چیزی است که زندان آن را تکثیر میکند. زندانی کردن یک انسان، پایان حضور فیزیکی اوست؛ اما زندانی کردن یک فکر، آغاز کنجکاوی جامعه درباره همان فکر است. هر حکم حبس، گاهی ناخواسته به بلندگوی همان اندیشهای تبدیل میشود که قرار بود خاموش شود. زیرا اندیشه، پرندهای نیست که در قفس بماند؛ اندیشه، اقلیمگریز است.
تناقض بزرگتر آنجاست که نظامی که خود با اعلامیه، نوار، بیانیه و اعتراض سیاسی مسیر قدرت را پیمود، امروز همان ابزارها را به پروندههای امنیتی تبدیل میکند. این فقط یک تناقض تاریخی نیست؛ «خودفراموشیِ انقلابی» و فراموشیِ حافظه سیاسی است؛ لحظهای که انقلاب، از حافظه تاریخی خود جدا میشود و به دشمنِ روشهایی بدل میشود که روزی با آنها پیروز شد.
محکومیت این سه فعال سیاسی، پیش از آنکه درباره آنان سخن بگوید، درباره ساختار قدرت سخن میگوید. حکومتی که از امضا میترسد، در حقیقت از قلم نمیترسد؛ از افقی میترسد که قلم میتواند در ذهن جامعه ترسیم کند.
بزرگترین شکست یک حکومت، زمانی است که از یک امضا، هیبت یک قیام میسازد. آن روز، زندان دیگر نشانه اقتدار نیست؛ بنای یادبودِ ترس است.
آزادی زندانیان سیاسی، مطالبه یک جناح یا یک سلیقه سیاسی نیست؛ معیار سنجش ظرفیت یک حکومت برای تحمل اندیشههای متفاوت است. روزی که امضا، نقد و بیانیه دیگر جرم نباشند، آن روز میتوان گفت که سیاست، جای خود را از امنیتیسازی به گفتوگو بازپس گرفته است. آزادی زندانیان سیاسی، مطالبه آیندهای است که در آن، «اختلاف نظر» جرم نباشد و «اندیشیدن» به پرونده قضایی ختم نشود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍13
تبریک محمد صفا، دیپلمات مستعفی سازمان ملل به ماتادورها، با یادآوری کشتار فلسطینیان توسط اسرائیل
تبریک به اسپانیا!
یادمان نرود که درست در همان لحظهای که جهان فینال جام جهانی را جشن میگیرد، ورزشی که مردم را به هم نزدیک میکند و انسانیت مشترکمان را به یادمان میآورد، اسرائیل همچنان به کشتار کودکان ما ادامه میدهد.
کاش جام جهانی کمی بیشتر ادامه پیدا میکرد... به خاطر انسانیت...
فصل بعدی، تاریک خواهد بود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
تبریک به اسپانیا!
یادمان نرود که درست در همان لحظهای که جهان فینال جام جهانی را جشن میگیرد، ورزشی که مردم را به هم نزدیک میکند و انسانیت مشترکمان را به یادمان میآورد، اسرائیل همچنان به کشتار کودکان ما ادامه میدهد.
کاش جام جهانی کمی بیشتر ادامه پیدا میکرد... به خاطر انسانیت...
فصل بعدی، تاریک خواهد بود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👎12❤9👍4
گام اول،صلح: ضرورت بازسازی گفتمانی و تدوین راهبردهای عملیاتی
فاطمه گوارایی
در شرایطی که این یادداشت نوشته میشود، بخشهای زیادی از سرزمین ما دستخوش تهاجم سبعانه ارتش آمریکا است و مردم ما نگران شعلهور شدن آتش جنگ خانمانسوز دیگری هستند تا مبادا باقیماندهٔ سرمایههای انسانی و زیرساختی کشورمان را به تاراج ببرد.
این، چهارمین جنگی است که پس از سال ۱۳۵۷ سرزمین ما را درگیر خود کرده است. در این نوشتار بنا نیست به این بپردازیم که چرا و چگونه این جنگ اخیر آغاز شد، یا اینکه اگر چگونه عمل میشد یا نمیشد، امروز به اینجا نمیرسیدیم. تحلیلهای متعددی بهطور مستمر در فضای مجازی مشاهده میشود که این جنگ را از زوایای مختلف بررسی میکنند.
نکتهٔ جالب این است که در این روزگار پرآشوب—که چهرههای پرنامونشان سکوت اختیار کردهاند—افرادی دست به قلم بردهاند که کمتر سابقه و پیشینهٔ فکری یا سیاسی برای آنان متصور بود؛ و چه اتفاق میمون و مبارکی! در میانهٔ خون و آتش، شاهد رویش جوانههای درخشانی بودیم. در دوران قطع اینترنت بینالملل، به یمن قلمهای همین چهرههای نهچندان مشهور و پرنامونشان، جامعه توانست فضا را ارزیابی کند و از پسِ بررسیِ پیچیدگیِ شرایط برآید؛ که این خود بس مبارک بود و هست؛ روندی که همچنان ادامه دارد.
اما این نوشتار—ضمن اعتقاد به اصل تمامیت ارضی و سرزمینی، محکومیت اقدامات مداخلهجویانه و ستیزهجویانهٔ آمریکا/اسرائیل، و ضرورت دفاع همهجانبه در برابر هرگونه تجاوز خارجی—بر آن است نشان دهد چه کسانی از شکلگیری و تداوم این جنگها خشنودند، و چرا و چگونه بودِ خود را در نبودِ دیگران، از ورای این تخاصماتِ بس خونین رقم میزنند.
درعلوم سیاسی و روابط بینالملل، پدیدهای شناختهشده به نام «وابستگی متقابل خصمانه» وجود دارد؛ وضعیتی که در آن، طرفین منازعه بدون آنکه همپیمان باشند یا تبانی نیتمندی میانشان در کار باشد، در فرآیندی تدریجی به تأمین متقابل منافع یکدیگر دست میزنند. در این ساختار، منطق حیات سیاسی بر اصل «بقا در گروِ استمرار بحران» استوار است و نیروهای درگیر برای تحکیم موقعیت خود در داخل، به وجود طرف مقابل و تداومبخشی به وضعیت بحرانی نیاز مبرم دارند.
این نوشتار برآن است تا نشان دهد چگونه منافع جریانهای تندرو در ایران، آمریکا و اسرائیل در فرآیندی همافزا به یکدیگر گره خورده و برای بقای ساختاری خود به ادامه این وضعیت وابستهاند.
منافع جریانهای تندرو از بازتولید و تداوم جنگ
هر کدام از این جریانها در واشنگتن، تهران و تلآویو، از شرایط جنگی یا شبهجنگی برای تامین منافع خاصی بهرهبرداری میکنند:
دراسرائیل برای رهبران راستگرای افراطی و جریانهای ارتدوکس/ملیگرا شرایط جنگی از سویی بهترین ابزار برای عقب انداختن پروندههای قضایی داخلی، فرار از پاسخگویی درباره شکستهای امنیتی و حفظ ائتلافهای شکننده حکومتی و به عبارتی بقای سیاسی شخص و حزبی است.در سوی دیگر تداوم بحران، بستر مناسبی را برای توسعه شهرکسازیها، الحاق اراضی و تغییر بافت دموگرافیک (جمعیتی) یعنی پیشبرد ایدئولوژی سرزمینی بدون مواجهه با فشارهای جدی بینالمللی فراهم میکند.
در آمریکا کارخانههای بزرگ اسلحهسازی،تندروهای حزب جمهوریخواه و لابیهای نظامی برای فروش تسلیحات و حفظ سهام خود، به «تهدیدهای پایدار» در خاورمیانه نیاز دارند.در نتیجه بازنمایی یک «شر مطلق» در خاورمیانه، ابزار موثری برای بسیج رای دهندگان ایدئولوژیک از سویی و جذب حمایت مالی جریانهای ناسیونالیست افراطی در انتخابات از سوی دیگر است.
و در ایران، جریانهای تندرو و ساختار پنهان قدرت در فضای جنگی و تهدید خارجی، هرگونه مطالبهگری اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را بهراحتی تحت عنوان «اقدام علیه امنیت ملی» یا «همصدایی با دشمن» حاشیهنشین و سرکوب میکند. در سوی دیگر با بهره گرفتن از تحریمها و وضعیت شبهجنگی، بازارهای زیرزمینی و شبکه توزیع انحصاری ایجاد میکنند که منافع مالی عظیمی برای نهادهای موازی و فرادولتی به همراه دارد. تداوم این وضع، بقای اقتصادی این جریانها را تضمین میکند....
متن کامل و منبع
#فرهیختگان روزن آگاهی
فاطمه گوارایی
در شرایطی که این یادداشت نوشته میشود، بخشهای زیادی از سرزمین ما دستخوش تهاجم سبعانه ارتش آمریکا است و مردم ما نگران شعلهور شدن آتش جنگ خانمانسوز دیگری هستند تا مبادا باقیماندهٔ سرمایههای انسانی و زیرساختی کشورمان را به تاراج ببرد.
این، چهارمین جنگی است که پس از سال ۱۳۵۷ سرزمین ما را درگیر خود کرده است. در این نوشتار بنا نیست به این بپردازیم که چرا و چگونه این جنگ اخیر آغاز شد، یا اینکه اگر چگونه عمل میشد یا نمیشد، امروز به اینجا نمیرسیدیم. تحلیلهای متعددی بهطور مستمر در فضای مجازی مشاهده میشود که این جنگ را از زوایای مختلف بررسی میکنند.
نکتهٔ جالب این است که در این روزگار پرآشوب—که چهرههای پرنامونشان سکوت اختیار کردهاند—افرادی دست به قلم بردهاند که کمتر سابقه و پیشینهٔ فکری یا سیاسی برای آنان متصور بود؛ و چه اتفاق میمون و مبارکی! در میانهٔ خون و آتش، شاهد رویش جوانههای درخشانی بودیم. در دوران قطع اینترنت بینالملل، به یمن قلمهای همین چهرههای نهچندان مشهور و پرنامونشان، جامعه توانست فضا را ارزیابی کند و از پسِ بررسیِ پیچیدگیِ شرایط برآید؛ که این خود بس مبارک بود و هست؛ روندی که همچنان ادامه دارد.
اما این نوشتار—ضمن اعتقاد به اصل تمامیت ارضی و سرزمینی، محکومیت اقدامات مداخلهجویانه و ستیزهجویانهٔ آمریکا/اسرائیل، و ضرورت دفاع همهجانبه در برابر هرگونه تجاوز خارجی—بر آن است نشان دهد چه کسانی از شکلگیری و تداوم این جنگها خشنودند، و چرا و چگونه بودِ خود را در نبودِ دیگران، از ورای این تخاصماتِ بس خونین رقم میزنند.
درعلوم سیاسی و روابط بینالملل، پدیدهای شناختهشده به نام «وابستگی متقابل خصمانه» وجود دارد؛ وضعیتی که در آن، طرفین منازعه بدون آنکه همپیمان باشند یا تبانی نیتمندی میانشان در کار باشد، در فرآیندی تدریجی به تأمین متقابل منافع یکدیگر دست میزنند. در این ساختار، منطق حیات سیاسی بر اصل «بقا در گروِ استمرار بحران» استوار است و نیروهای درگیر برای تحکیم موقعیت خود در داخل، به وجود طرف مقابل و تداومبخشی به وضعیت بحرانی نیاز مبرم دارند.
این نوشتار برآن است تا نشان دهد چگونه منافع جریانهای تندرو در ایران، آمریکا و اسرائیل در فرآیندی همافزا به یکدیگر گره خورده و برای بقای ساختاری خود به ادامه این وضعیت وابستهاند.
منافع جریانهای تندرو از بازتولید و تداوم جنگ
هر کدام از این جریانها در واشنگتن، تهران و تلآویو، از شرایط جنگی یا شبهجنگی برای تامین منافع خاصی بهرهبرداری میکنند:
دراسرائیل برای رهبران راستگرای افراطی و جریانهای ارتدوکس/ملیگرا شرایط جنگی از سویی بهترین ابزار برای عقب انداختن پروندههای قضایی داخلی، فرار از پاسخگویی درباره شکستهای امنیتی و حفظ ائتلافهای شکننده حکومتی و به عبارتی بقای سیاسی شخص و حزبی است.در سوی دیگر تداوم بحران، بستر مناسبی را برای توسعه شهرکسازیها، الحاق اراضی و تغییر بافت دموگرافیک (جمعیتی) یعنی پیشبرد ایدئولوژی سرزمینی بدون مواجهه با فشارهای جدی بینالمللی فراهم میکند.
در آمریکا کارخانههای بزرگ اسلحهسازی،تندروهای حزب جمهوریخواه و لابیهای نظامی برای فروش تسلیحات و حفظ سهام خود، به «تهدیدهای پایدار» در خاورمیانه نیاز دارند.در نتیجه بازنمایی یک «شر مطلق» در خاورمیانه، ابزار موثری برای بسیج رای دهندگان ایدئولوژیک از سویی و جذب حمایت مالی جریانهای ناسیونالیست افراطی در انتخابات از سوی دیگر است.
و در ایران، جریانهای تندرو و ساختار پنهان قدرت در فضای جنگی و تهدید خارجی، هرگونه مطالبهگری اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را بهراحتی تحت عنوان «اقدام علیه امنیت ملی» یا «همصدایی با دشمن» حاشیهنشین و سرکوب میکند. در سوی دیگر با بهره گرفتن از تحریمها و وضعیت شبهجنگی، بازارهای زیرزمینی و شبکه توزیع انحصاری ایجاد میکنند که منافع مالی عظیمی برای نهادهای موازی و فرادولتی به همراه دارد. تداوم این وضع، بقای اقتصادی این جریانها را تضمین میکند....
متن کامل و منبع
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
🔴 گام اول، صلح:
▪️ ضرورت بازسازی گفتمانی و تدوین راهبردهای عملیاتی 🔶 فاطمه گوارایی @iranfardamag 🔻در شرایطی که این یادداشت نوشته میشود، بخشهای زیادی از سرزمین ما دستخوش تهاجم سبعانه ارتش آمریکا است و مردم ما نگران شعلهور شدن آتش جنگ خانمانسوز دیگری هستند تا مبادا…
❤4👍4
اردشیر امیرارجمند:
حکومتی که ادعا میکند مردمیترین نظام جهان است، با وجود دهها شبکه تلویزیونی و هزاران رسانه ریز و درشت، از یک بیانیه ساده چنان وحشتزده میشود که سه تن از امضاکنندگانش را به جرم «تبلیغ علیه نظام» محکوم به زندان میکند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
حکومتی که ادعا میکند مردمیترین نظام جهان است، با وجود دهها شبکه تلویزیونی و هزاران رسانه ریز و درشت، از یک بیانیه ساده چنان وحشتزده میشود که سه تن از امضاکنندگانش را به جرم «تبلیغ علیه نظام» محکوم به زندان میکند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍19❤2😱2
سالمند آزاری از سر عمد یا غفلت با مشغله یا فراموشی
علی رضا معینی
سالمندآزاری را نباید تنها در مشتهای گرهکرده، زبانهای تند یا زخمهای آشکار جستوجو کرد. حقیقت آن است که این آزار، بیش و پیش از آنکه حادثهای جسمانی باشد، واقعهای اخلاقی و عاطفی است. هرگاه انسانی که عمری مأمن دیگران بوده است، در پایان راه، از دایره مهر و توجه بیرون رانده شود، هرگاه کرامت او در سکوتی سرد فرسوده گردد و نیازهای عاطفی و انسانیاش به دست فراموشی سپرده شود، سالمندآزاری آغاز شده است؛ خواه این فراموشی از سر قساوت باشد و خواه از سر غفلت.
گاه فرزندان میپندارند که اگر هزینههای درمان و معاش پدر یا مادر را پرداختهاند، حق فرزندی را نیز ادا کردهاند؛ حال آنکه سالمند، بیش از نان، محتاج همنشینی است و بیش از دارو، تشنه شنیده شدن. انسان در سالخوردگی، نه تنها از نیروی جسمانی، بلکه از حلقه معاشران و همصحبتان نیز تهی میشود و اگر خانواده نیز از او روی برتابد، تنهایی به تلخترین بیماری او بدل خواهد شد.
سالمندآزاری چهرههای گوناگون دارد. گاهی در خشونت آشکار و تحقیر و تهدید و محروم کردن از حقوق مادی رخ مینماید و گاهی در سیمای خاموش بیاعتنایی، در تماسهایی که هر روز به فردا موکول میشوند، در دیدارهایی که پیوسته به تأخیر میافتند و در سکوت خانهای که روزگاری از رفتوآمد فرزندان سرشار بود. چه بسیار سالمندانی که زخمی بر تن ندارند، اما دلشان از زخمی که نامش «فراموش شدن» است، خونین است.
این پدیده، همیشه از بدخواهی زاده نمیشود. شتاب زندگی امروز، گرفتاریهای اقتصادی، فرسودگی روانی، اختلافات دیرینه خانوادگی، فاصلههای جغرافیایی، ناآگاهی از نیازهای عاطفی سالمندان و گاه آزمندی نسبت به دارایی آنان، همگی دست به دست هم میدهند تا رشتههای محبت، بیآنکه کسی قصد بریدنشان را داشته باشد، اندکاندک سست شوند. از همین رو، بسیاری از فرزندان نه ستمگرند و نه بیعاطفه؛ بلکه در گرداب روزمرگی، فرصتِ مهر ورزیدن را از کف میدهند و آنگاه که به خود میآیند، چه بسا فرصت نیز از دست رفته باشد.
نشانههای این رنج نیز همیشه پر سر و صدا نیست. سالمندی که ناگهان خاموشتر از گذشته شده است، از دیدار دیگران پرهیز میکند، پیوسته از مزاحم بودن خود سخن میگوید، اعتماد به نفسش فرو ریخته، خواب و خوراکش آشفته شده و در نگاهش اندوهی ماندگار خانه کرده است، بیش از آنکه به داروی تازه نیاز داشته باشد، محتاج محبتی تازه است. گاه حتی یک جمله کوتاه، یک دیدار بیبهانه یا نشستن کنار سفرهای مشترک، درمانی است که هیچ نسخه پزشکی جای آن را پر نمیکند.
درمان سالمندآزاری نیز پیش از آنکه در قوانین و آییننامهها باشد، در بیداری وجدانهاست. خانوادهای که مسئولیت مراقبت را میان اعضای خود تقسیم میکند، برای دیدار و گفتوگو با سالمند برنامهای منظم دارد، او را در تصمیمهای خانوادگی شریک میسازد، استقلال و شخصیتش را محترم میشمارد و بیش از آنکه برایش تصمیم بگیرد، به سخنانش گوش میدهد، نه تنها از سالمندآزاری دور شده، بلکه به اخلاق خانواده جان تازهای بخشیده است.
بزرگترین خطای ما آن است که گمان کنیم والدین سالخورده، تنها به پول و درمان نیاز دارند. آنان پیش از هر چیز، محتاج آناند که احساس کنند هنوز دیده میشوند، هنوز صدایشان شنیده میشود و هنوز جایگاهی در دل فرزندان خویش دارند. بسیاری از سالمندان، از فقر مالی رنج نمیبرند، اما از فقر محبت فرسوده میشوند؛ و این فقر، اگر درمان نشود، جان را زودتر از تن پیر میکند.
از این رو، سالمندآزاری تنها یک مسئله پزشکی یا اجتماعی نیست؛ آزمونی برای وجدان انسان است. جامعهای که حرمت سالخوردگان را پاس میدارد، در حقیقت آینده خویش را پاس داشته است؛ زیرا هر جوانی، اگر بخت یارش باشد، روزی همان سالمندی خواهد شد که امروز از کنار او بیاعتنا میگذرد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی رضا معینی
سالمندآزاری را نباید تنها در مشتهای گرهکرده، زبانهای تند یا زخمهای آشکار جستوجو کرد. حقیقت آن است که این آزار، بیش و پیش از آنکه حادثهای جسمانی باشد، واقعهای اخلاقی و عاطفی است. هرگاه انسانی که عمری مأمن دیگران بوده است، در پایان راه، از دایره مهر و توجه بیرون رانده شود، هرگاه کرامت او در سکوتی سرد فرسوده گردد و نیازهای عاطفی و انسانیاش به دست فراموشی سپرده شود، سالمندآزاری آغاز شده است؛ خواه این فراموشی از سر قساوت باشد و خواه از سر غفلت.
گاه فرزندان میپندارند که اگر هزینههای درمان و معاش پدر یا مادر را پرداختهاند، حق فرزندی را نیز ادا کردهاند؛ حال آنکه سالمند، بیش از نان، محتاج همنشینی است و بیش از دارو، تشنه شنیده شدن. انسان در سالخوردگی، نه تنها از نیروی جسمانی، بلکه از حلقه معاشران و همصحبتان نیز تهی میشود و اگر خانواده نیز از او روی برتابد، تنهایی به تلخترین بیماری او بدل خواهد شد.
سالمندآزاری چهرههای گوناگون دارد. گاهی در خشونت آشکار و تحقیر و تهدید و محروم کردن از حقوق مادی رخ مینماید و گاهی در سیمای خاموش بیاعتنایی، در تماسهایی که هر روز به فردا موکول میشوند، در دیدارهایی که پیوسته به تأخیر میافتند و در سکوت خانهای که روزگاری از رفتوآمد فرزندان سرشار بود. چه بسیار سالمندانی که زخمی بر تن ندارند، اما دلشان از زخمی که نامش «فراموش شدن» است، خونین است.
این پدیده، همیشه از بدخواهی زاده نمیشود. شتاب زندگی امروز، گرفتاریهای اقتصادی، فرسودگی روانی، اختلافات دیرینه خانوادگی، فاصلههای جغرافیایی، ناآگاهی از نیازهای عاطفی سالمندان و گاه آزمندی نسبت به دارایی آنان، همگی دست به دست هم میدهند تا رشتههای محبت، بیآنکه کسی قصد بریدنشان را داشته باشد، اندکاندک سست شوند. از همین رو، بسیاری از فرزندان نه ستمگرند و نه بیعاطفه؛ بلکه در گرداب روزمرگی، فرصتِ مهر ورزیدن را از کف میدهند و آنگاه که به خود میآیند، چه بسا فرصت نیز از دست رفته باشد.
نشانههای این رنج نیز همیشه پر سر و صدا نیست. سالمندی که ناگهان خاموشتر از گذشته شده است، از دیدار دیگران پرهیز میکند، پیوسته از مزاحم بودن خود سخن میگوید، اعتماد به نفسش فرو ریخته، خواب و خوراکش آشفته شده و در نگاهش اندوهی ماندگار خانه کرده است، بیش از آنکه به داروی تازه نیاز داشته باشد، محتاج محبتی تازه است. گاه حتی یک جمله کوتاه، یک دیدار بیبهانه یا نشستن کنار سفرهای مشترک، درمانی است که هیچ نسخه پزشکی جای آن را پر نمیکند.
درمان سالمندآزاری نیز پیش از آنکه در قوانین و آییننامهها باشد، در بیداری وجدانهاست. خانوادهای که مسئولیت مراقبت را میان اعضای خود تقسیم میکند، برای دیدار و گفتوگو با سالمند برنامهای منظم دارد، او را در تصمیمهای خانوادگی شریک میسازد، استقلال و شخصیتش را محترم میشمارد و بیش از آنکه برایش تصمیم بگیرد، به سخنانش گوش میدهد، نه تنها از سالمندآزاری دور شده، بلکه به اخلاق خانواده جان تازهای بخشیده است.
بزرگترین خطای ما آن است که گمان کنیم والدین سالخورده، تنها به پول و درمان نیاز دارند. آنان پیش از هر چیز، محتاج آناند که احساس کنند هنوز دیده میشوند، هنوز صدایشان شنیده میشود و هنوز جایگاهی در دل فرزندان خویش دارند. بسیاری از سالمندان، از فقر مالی رنج نمیبرند، اما از فقر محبت فرسوده میشوند؛ و این فقر، اگر درمان نشود، جان را زودتر از تن پیر میکند.
از این رو، سالمندآزاری تنها یک مسئله پزشکی یا اجتماعی نیست؛ آزمونی برای وجدان انسان است. جامعهای که حرمت سالخوردگان را پاس میدارد، در حقیقت آینده خویش را پاس داشته است؛ زیرا هر جوانی، اگر بخت یارش باشد، روزی همان سالمندی خواهد شد که امروز از کنار او بیاعتنا میگذرد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍18❤4😢1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پدر مسعود ذات پرور در مراسم چهلم: پسر من معترض بود اغتشاشگر نبود!
مهدی (مسعود ذاتپرور) فرزند قهرمان پیشکسوت مجید ذاتپرور از قهرمانان و مربیان معروف بدنسازی بود. او متولد مرداد ماه ۱۳۶۵، دانشآموخته کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی و دانشجوی دکترای این رشته بود که با کشته شدنش در ۱۸ دی ۱۴۰۴، ادامه تحصیلش ناتمام ماند.
در سال ۲۰۱۱ قهرمان جوانان آسیا و در سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ قهرمان جهان شده بود.
ایشان در دی ۱۴۰۴ در آخرین پست صفحه اینستاگرامش نوشت:
«فقط حق خودمان را میخواهیم. صدایی که چهل سال از من خفه شده، باید فریاد زده شود. خودتان باعث حال این روزهای ما هستید. خودتان جوانی، امید، آرزو و حداقلها را از ما گرفتید. امروز من هستم. هستم تا فردا در آیینه خودم را نگاه نکنم و بگویم بیرگ بودم، بیغیرت بودم. ایستادم، بهایش هرچه باشد، میدهم. من، مسعود ذاتپرور، امروز کف خیابانم، نه ترسی دارم، نه نگرانی! حقم را میخواهم»
#فرهیختگان راهی به رهایی
مهدی (مسعود ذاتپرور) فرزند قهرمان پیشکسوت مجید ذاتپرور از قهرمانان و مربیان معروف بدنسازی بود. او متولد مرداد ماه ۱۳۶۵، دانشآموخته کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی و دانشجوی دکترای این رشته بود که با کشته شدنش در ۱۸ دی ۱۴۰۴، ادامه تحصیلش ناتمام ماند.
در سال ۲۰۱۱ قهرمان جوانان آسیا و در سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ قهرمان جهان شده بود.
ایشان در دی ۱۴۰۴ در آخرین پست صفحه اینستاگرامش نوشت:
«فقط حق خودمان را میخواهیم. صدایی که چهل سال از من خفه شده، باید فریاد زده شود. خودتان باعث حال این روزهای ما هستید. خودتان جوانی، امید، آرزو و حداقلها را از ما گرفتید. امروز من هستم. هستم تا فردا در آیینه خودم را نگاه نکنم و بگویم بیرگ بودم، بیغیرت بودم. ایستادم، بهایش هرچه باشد، میدهم. من، مسعود ذاتپرور، امروز کف خیابانم، نه ترسی دارم، نه نگرانی! حقم را میخواهم»
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢19❤7👍7🔥2🕊1
فرهیختگان
نابودی تدریجی شاید در زمین سوخته
مرضیه حاجی هاشمی
مرضیه حاجی هاشمی
پاسخی به خانم مرضیه حاجیهاشمی درباره یادداشت «نابودی تدریجی، شاید در زمین سوخته»
فتانه هویدا
قصد نداشتم درباره نوشتههای شما پاسخی بنویسم؛ اما آنچه مرا به نوشتن واداشت، استفاده از تمثیلی بود که به نظرم کرامت زن را دستمایه انتقال یک پیام سیاسی قرار داده است.
به عنوان یک زن، بیش از هر چیز از مقدمه این یادداشت متأسف شدم. نویسنده برای طرح بحثی درباره پاسخگویی نهادهای نظامی و سازوکارهای نظارت، از تمثیلی آغاز میکند که محور آن سوءظن به یک زن و احتمال خیانت اوست. پرسش من این است: چرا هنگامی که قرار است درباره قدرت، کنترل، نظارت و بیاعتمادی سخن گفته شود، زن باید ابزار انتقال این پیام باشد؟
اگر موضوع اصلی، پاسخگویی نهادهای نظامی است، چه ضرورتی داشت که یک زن و رابطه زناشویی وارد این بحث شود؟ مگر در تاریخ سیاست، حقوق و حکومت، مثالهای فراوان و مرتبطی وجود ندارد که بتوان از آنها برای توضیح مفهوم نظارت و پاسخگویی استفاده کرد؟
انتخاب این تمثیل، هرچند ممکن است از نگاه نویسنده صرفاً یک انتخاب ادبی باشد، اما نمیتوان از بار معنایی آن چشم پوشید. چنین مثالهایی این خطر را دارند که زن را نه به عنوان یک انسان مستقل، بلکه به عنوان ابزاری برای بیان مفاهیم دیگر، آن هم اغلب در قالبهای منفی، نشان دهند. این نوع تمثیلها میتوانند ناخواسته همان کلیشههایی را بازتولید کنند که زن را در جایگاه نماد وسوسه، خیانت یا بیاعتمادی قرار میدهد.
از شما، به عنوان یک زن و نویسندهای که در حوزه مسائل اجتماعی و سیاسی قلم میزنید، انتظار میرود نسبت به کلیشههایی که قرنها درباره زنان ساخته و بازتولید شده است، حساسیت بیشتری داشته باشید؛ نه اینکه همان تصویر «زن متهم به خیانت» را، خواسته یا ناخواسته، در قالب یک تمثیل به کار بگیرید و به استمرار چنین نگاههایی کمک کنید.
این تمثیل نه تنها از نظر منطقی ارتباط مستقیمی با موضوع اصلی ندارد، بلکه از نظر اخلاقی نیز قابل تأمل است. یک استدلال قوی برای اثبات خود نیازی ندارد از تصویر یا شأن گروهی از جامعه هزینه کند.
اگر فردی برای اثبات یک نظریه سیاسی از کلیشههای قومی، مذهبی یا نژادی استفاده کند، بسیاری آن را نقد خواهند کرد. پس چرا کلیشههای جنسیتی باید از این نقد مصون بمانند؟
دفاع از حقیقت، از نخستین جمله آغاز میشود. عدالت فقط در نتیجهگیری نیست؛ در انتخاب مثالها، در واژهها و در احترام به کرامت انسان نیز حضور دارد. اگر زبان ما تبعیض را بازتولید کند، حتی زمانی که از عدالت سخن میگوییم، ناخواسته به استمرار همان نگاههای ناعادلانه کمک کردهایم.
این نقد را نه از موضع فمینیسم مینویسم و نه از جایگاه یک فعال سیاسی. من صرفاً زنی هستم که تلاش میکنم رویدادها را تا حد توان خود از منظر تاریخی تحلیل کنم و باور دارم زبان، بخشی از اندیشه است.
نمیتوان از کرامت انسان و اصلاح جامعه دفاع کرد، اما در نخستین سطر یک نوشته، کرامت نیمی از جامعه را نادیده گرفت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
فتانه هویدا
قصد نداشتم درباره نوشتههای شما پاسخی بنویسم؛ اما آنچه مرا به نوشتن واداشت، استفاده از تمثیلی بود که به نظرم کرامت زن را دستمایه انتقال یک پیام سیاسی قرار داده است.
به عنوان یک زن، بیش از هر چیز از مقدمه این یادداشت متأسف شدم. نویسنده برای طرح بحثی درباره پاسخگویی نهادهای نظامی و سازوکارهای نظارت، از تمثیلی آغاز میکند که محور آن سوءظن به یک زن و احتمال خیانت اوست. پرسش من این است: چرا هنگامی که قرار است درباره قدرت، کنترل، نظارت و بیاعتمادی سخن گفته شود، زن باید ابزار انتقال این پیام باشد؟
اگر موضوع اصلی، پاسخگویی نهادهای نظامی است، چه ضرورتی داشت که یک زن و رابطه زناشویی وارد این بحث شود؟ مگر در تاریخ سیاست، حقوق و حکومت، مثالهای فراوان و مرتبطی وجود ندارد که بتوان از آنها برای توضیح مفهوم نظارت و پاسخگویی استفاده کرد؟
انتخاب این تمثیل، هرچند ممکن است از نگاه نویسنده صرفاً یک انتخاب ادبی باشد، اما نمیتوان از بار معنایی آن چشم پوشید. چنین مثالهایی این خطر را دارند که زن را نه به عنوان یک انسان مستقل، بلکه به عنوان ابزاری برای بیان مفاهیم دیگر، آن هم اغلب در قالبهای منفی، نشان دهند. این نوع تمثیلها میتوانند ناخواسته همان کلیشههایی را بازتولید کنند که زن را در جایگاه نماد وسوسه، خیانت یا بیاعتمادی قرار میدهد.
از شما، به عنوان یک زن و نویسندهای که در حوزه مسائل اجتماعی و سیاسی قلم میزنید، انتظار میرود نسبت به کلیشههایی که قرنها درباره زنان ساخته و بازتولید شده است، حساسیت بیشتری داشته باشید؛ نه اینکه همان تصویر «زن متهم به خیانت» را، خواسته یا ناخواسته، در قالب یک تمثیل به کار بگیرید و به استمرار چنین نگاههایی کمک کنید.
این تمثیل نه تنها از نظر منطقی ارتباط مستقیمی با موضوع اصلی ندارد، بلکه از نظر اخلاقی نیز قابل تأمل است. یک استدلال قوی برای اثبات خود نیازی ندارد از تصویر یا شأن گروهی از جامعه هزینه کند.
اگر فردی برای اثبات یک نظریه سیاسی از کلیشههای قومی، مذهبی یا نژادی استفاده کند، بسیاری آن را نقد خواهند کرد. پس چرا کلیشههای جنسیتی باید از این نقد مصون بمانند؟
دفاع از حقیقت، از نخستین جمله آغاز میشود. عدالت فقط در نتیجهگیری نیست؛ در انتخاب مثالها، در واژهها و در احترام به کرامت انسان نیز حضور دارد. اگر زبان ما تبعیض را بازتولید کند، حتی زمانی که از عدالت سخن میگوییم، ناخواسته به استمرار همان نگاههای ناعادلانه کمک کردهایم.
این نقد را نه از موضع فمینیسم مینویسم و نه از جایگاه یک فعال سیاسی. من صرفاً زنی هستم که تلاش میکنم رویدادها را تا حد توان خود از منظر تاریخی تحلیل کنم و باور دارم زبان، بخشی از اندیشه است.
نمیتوان از کرامت انسان و اصلاح جامعه دفاع کرد، اما در نخستین سطر یک نوشته، کرامت نیمی از جامعه را نادیده گرفت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍8❤5👎3🤔1
پرونده «میدان شهدای اصفهان»؛ ۱۶ نفر در ارتباط با اعتراضات دی ۱۴۰۴ محاکمه شدند، برخی با اتهام محاربه
خبرگزاری هرانا گزارش داده است که ۱۶ شهروند بازداشتشده در ارتباط با اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ در اصفهان، در پروندهای که از آن با عنوان «پرونده میدان شهدای اصفهان» یاد میشود، محاکمه شدهاند و شماری از آنان با اتهام «محاربه» روبهرو هستند؛ اتهامی که در قوانین جمهوری اسلامی میتواند مجازات اعدام را در پی داشته باشد.
بر اساس این گزارش، جلسه رسیدگی به اتهامات این افراد در محل زندان دستگرد اصفهان برگزار شده است. هرانا به نقل از منابع خود نوشته است که وکلای مدافع پیش از برگزاری جلسه به تمامی محتویات پرونده دسترسی نداشتهاند و یکی از متهمان نیز در حضور قضات گفته است که در دوران بازجویی تحت شکنجه قرار گرفته است.
هرانا میگوید هویت ۱۲ نفر از متهمان این پرونده را احراز کرده است. به گزارش این خبرگزاری، احمدرضا سعیدی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، حامد مهرعلیان، مهدی اسدی، سه برادر به نامهای میلاد، مهرداد و علی بوئری، دو خواهر دوقلو به نامهای ترانه و رومینا رحیمی و همچنین ستایش ساعدی از جمله متهمان این پرونده هستند. به گفته هرانا، چهار متهم دیگر هنوز شناسایی نشدهاند.
بر اساس این گزارش، متهمان در حال حاضر در زندانهای دستگرد و دولتآباد اصفهان نگهداری میشوند.
هرانا تأکید کرده است که این پرونده با وجود شباهتهایی در تعداد متهمان و نوع اتهامات، با پرونده موسوم به «میدان علیخانی اصفهان» متفاوت است؛ پروندهای که پیشتر در آن تعدادی از متهمان به اتهاماتی از جمله محاربه به اعدام محکوم شده بودند.
مقامهای قضایی جمهوری اسلامی تاکنون درباره جزئیات این پرونده یا گزارشهای مطرحشده درباره روند دادرسی و ادعای شکنجه واکنشی علنی نشان ندادهاند
زیتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
خبرگزاری هرانا گزارش داده است که ۱۶ شهروند بازداشتشده در ارتباط با اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ در اصفهان، در پروندهای که از آن با عنوان «پرونده میدان شهدای اصفهان» یاد میشود، محاکمه شدهاند و شماری از آنان با اتهام «محاربه» روبهرو هستند؛ اتهامی که در قوانین جمهوری اسلامی میتواند مجازات اعدام را در پی داشته باشد.
بر اساس این گزارش، جلسه رسیدگی به اتهامات این افراد در محل زندان دستگرد اصفهان برگزار شده است. هرانا به نقل از منابع خود نوشته است که وکلای مدافع پیش از برگزاری جلسه به تمامی محتویات پرونده دسترسی نداشتهاند و یکی از متهمان نیز در حضور قضات گفته است که در دوران بازجویی تحت شکنجه قرار گرفته است.
هرانا میگوید هویت ۱۲ نفر از متهمان این پرونده را احراز کرده است. به گزارش این خبرگزاری، احمدرضا سعیدی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، حامد مهرعلیان، مهدی اسدی، سه برادر به نامهای میلاد، مهرداد و علی بوئری، دو خواهر دوقلو به نامهای ترانه و رومینا رحیمی و همچنین ستایش ساعدی از جمله متهمان این پرونده هستند. به گفته هرانا، چهار متهم دیگر هنوز شناسایی نشدهاند.
بر اساس این گزارش، متهمان در حال حاضر در زندانهای دستگرد و دولتآباد اصفهان نگهداری میشوند.
هرانا تأکید کرده است که این پرونده با وجود شباهتهایی در تعداد متهمان و نوع اتهامات، با پرونده موسوم به «میدان علیخانی اصفهان» متفاوت است؛ پروندهای که پیشتر در آن تعدادی از متهمان به اتهاماتی از جمله محاربه به اعدام محکوم شده بودند.
مقامهای قضایی جمهوری اسلامی تاکنون درباره جزئیات این پرونده یا گزارشهای مطرحشده درباره روند دادرسی و ادعای شکنجه واکنشی علنی نشان ندادهاند
زیتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢7🔥4❤2🤬1
صادق زیباکلام:
به یک سال حبس و دو سال محرومیت اجتماعی به اتهام "نشر اکاذیب و مطالب خلاف واقع" محکوم شدم
دادگاه به واسطه ابتلا به سرطان، حکم زندان را به مدت سه سال تعلیق نموده ولی دو سال محرومیت لازم الاجراست.
#فرهیختگان راهی به رهایی
به یک سال حبس و دو سال محرومیت اجتماعی به اتهام "نشر اکاذیب و مطالب خلاف واقع" محکوم شدم
دادگاه به واسطه ابتلا به سرطان، حکم زندان را به مدت سه سال تعلیق نموده ولی دو سال محرومیت لازم الاجراست.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤬10🤔2
ضرورت واکنش سریع در جنگ ادراکی
افکار عمومی ایران در شرایط کنونی بیش از هر زمان دیگری نیازمند روشنگری، گفتوگوی جدی و هدایت مسئولانه است. شبکههای اجتماعی، بهویژه در وضعیت جنگی، صرفاً فضایی برای انتقال خبر و بیان نظر نیستند؛ بلکه به یکی از مهمترین میدانهای منازعه تبدیل شدهاند. در این میدان، هدف فقط انتشار اطلاعات نادرست نیست، بلکه مدیریت برداشت مردم از واقعیت، تغییر معیارهای قضاوت آنان و عادیسازی روایت طرف مقابل است.
تصویر بالا نمونهای تصادفی از صدها محتوایی است که روزانه در شبکههای اجتماعی منتشر میشود؛ استوری یک شهروند عادی که اتفاقاً خود را فردی ملیگرا میداند. شاید اگر ده سال پیش از همین فرد پرسیده میشد که در برابر تهاجم نظامی یک دشمن خارجی چه خواهد کرد، پاسخ میداد که برای دفاع از کشور اسلحه به دست خواهد گرفت. اما اکنون، در مواجهه با تخریب یک زیرساخت، به جای تمرکز بر مسئولیت مهاجم، اهمیت آن زیرساخت را انکار میکند و میکوشد خسارت واردشده را کماهمیت جلوه دهد.
این تغییر واکنش را نمیتوان صرفاً به اختلاف سیاسی، عصبانیت اجتماعی یا قضاوت فردی تقلیل داد. ما با پدیدهای مواجهیم که در ادبیات تخصصی از آن با عنوان مدیریت ادراک یاد میشود؛ فرایندی که طی آن، بدون اجبار مستقیم، چارچوب تفسیر حوادث تغییر میکند. در چنین وضعیتی، فرد ممکن است همچنان خود را وطندوست بداند، اما واقعه را از زاویهای ببیند که عملاً مسئولیت مهاجم را کاهش میدهد، خسارت ملی را کوچک میشمارد و جامعه را نسبت به تخریب تدریجی ظرفیتهای کشور بیحس میکند.
خطر اصلی دقیقاً همینجاست. عملیات ادراکی الزاماً از مردم نمیخواهد که دشمن را دوست بدارند. کافی است آنان را متقاعد کند که خسارت مهم نیست، زیرساخت از قبل فرسوده بوده، حمله اجتنابناپذیر بوده، دفاع بیفایده است و اعتراض به مهاجم نشانه حمایت از حکومت محسوب میشود. در این چارچوب، مرز میان نقد حکومت و بیاعتنایی به منافع ملی بهتدریج از بین میرود.
همانگونه که در جنگ نظامی، تأخیر در واکنش میتواند به از دست رفتن موقعیت، زیرساخت و جان انسانها منجر شود، در جنگ رسانهای و ادراکی نیز واکنش دیرهنگام عملاً به تثبیت روایت طرف مقابل کمک میکند. روایتها در ساعات نخست شکل میگیرند، تکثیر میشوند و به حافظه جمعی راه پیدا میکنند. پاسخی که چند روز بعد، با زبان رسمی و قالبهای کلیشهای ارائه شود، اغلب دیگر توان اصلاح ادراک شکلگرفته را ندارد.
با روشهای قدیمی و فرسوده رسانهای نمیتوان با این وضعیت مقابله کرد. استفاده مکرر از چهرههای تکراری، ادبیات خطابی، لحن دستوری، مردانی با یک تیپ ظاهری مشخص یا زنانی که تنها نماینده یک الگوی خاص معرفی میشوند، نهتنها اقناعآفرین نیست، بلکه فاصله روانی بخش بزرگی از جامعه با پیام رسمی را افزایش میدهد. مسئله فقط تغییر مجری، دکور یا شکل برنامه نیست؛ ما نیازمند یک گذار واقعی در منطق ارتباط با جامعه هستیم.
رسانه مؤثر باید تنوع واقعی جامعه ایران را بازتاب دهد، زبان نسلهای مختلف را بشناسد، با خشم و بیاعتمادی موجود برخورد تحقیرآمیز نکند و میان دفاع از کشور و دفاع از عملکرد حکومت تمایز روشنی برقرار سازد. نقد روایتهای مخرب نیز باید دوستانه، مستدل و بدون برچسبزنی انجام شود. باید نشان داد که چرا کوچک شمردن تخریب یک پل، بندر، نیروگاه، پالایشگاه، جاده یا شبکه ارتباطی، صرفاً یک موضع سیاسی نیست و چگونه میتواند در بلندمدت حساسیت جامعه نسبت به امنیت، حاکمیت و بقای زیرساختهای ملی را کاهش دهد.
میتوان برای آسودگی خود پاسخ نداد، با موج غالب همراه شد و از هزینه ایستادن در برابر فضای مسلط پرهیز کرد. حتی برخی سازوکارهای روانشناسی رسانهای نیز انسان را به همرنگی با جمع، تکرار روایت پرطرفدار و اجتناب از موضع دشوار سوق میدهند. اما دفاع از آینده یک کشور همیشه از مسیر آسان عبور نمیکند. مسیر مسئولانه، ورود دقیق و مستمر به همین گفتوگوها، تفکیک نقد مشروع از روایت مخرب، و بازسازی توان جامعه برای دیدن واقعیت خارج از چارچوبی است که دیگران برای آن طراحی کردهاند.
جنگ ادراکی با سکوت متوقف نمیشود. خلأ روایت، خالی باقی نمیماند؛ طرف مقابل آن را پر خواهد کرد. مسئله امروز ایران فقط دفاع از خاک و زیرساخت نیست. دفاع از توان جامعه برای فهمیدن، داوری کردن و تشخیص منافع ملی نیز بخشی از همان نبرد است.
حسین قتیب
#فرهیختگان راهی به رهایی
افکار عمومی ایران در شرایط کنونی بیش از هر زمان دیگری نیازمند روشنگری، گفتوگوی جدی و هدایت مسئولانه است. شبکههای اجتماعی، بهویژه در وضعیت جنگی، صرفاً فضایی برای انتقال خبر و بیان نظر نیستند؛ بلکه به یکی از مهمترین میدانهای منازعه تبدیل شدهاند. در این میدان، هدف فقط انتشار اطلاعات نادرست نیست، بلکه مدیریت برداشت مردم از واقعیت، تغییر معیارهای قضاوت آنان و عادیسازی روایت طرف مقابل است.
تصویر بالا نمونهای تصادفی از صدها محتوایی است که روزانه در شبکههای اجتماعی منتشر میشود؛ استوری یک شهروند عادی که اتفاقاً خود را فردی ملیگرا میداند. شاید اگر ده سال پیش از همین فرد پرسیده میشد که در برابر تهاجم نظامی یک دشمن خارجی چه خواهد کرد، پاسخ میداد که برای دفاع از کشور اسلحه به دست خواهد گرفت. اما اکنون، در مواجهه با تخریب یک زیرساخت، به جای تمرکز بر مسئولیت مهاجم، اهمیت آن زیرساخت را انکار میکند و میکوشد خسارت واردشده را کماهمیت جلوه دهد.
این تغییر واکنش را نمیتوان صرفاً به اختلاف سیاسی، عصبانیت اجتماعی یا قضاوت فردی تقلیل داد. ما با پدیدهای مواجهیم که در ادبیات تخصصی از آن با عنوان مدیریت ادراک یاد میشود؛ فرایندی که طی آن، بدون اجبار مستقیم، چارچوب تفسیر حوادث تغییر میکند. در چنین وضعیتی، فرد ممکن است همچنان خود را وطندوست بداند، اما واقعه را از زاویهای ببیند که عملاً مسئولیت مهاجم را کاهش میدهد، خسارت ملی را کوچک میشمارد و جامعه را نسبت به تخریب تدریجی ظرفیتهای کشور بیحس میکند.
خطر اصلی دقیقاً همینجاست. عملیات ادراکی الزاماً از مردم نمیخواهد که دشمن را دوست بدارند. کافی است آنان را متقاعد کند که خسارت مهم نیست، زیرساخت از قبل فرسوده بوده، حمله اجتنابناپذیر بوده، دفاع بیفایده است و اعتراض به مهاجم نشانه حمایت از حکومت محسوب میشود. در این چارچوب، مرز میان نقد حکومت و بیاعتنایی به منافع ملی بهتدریج از بین میرود.
همانگونه که در جنگ نظامی، تأخیر در واکنش میتواند به از دست رفتن موقعیت، زیرساخت و جان انسانها منجر شود، در جنگ رسانهای و ادراکی نیز واکنش دیرهنگام عملاً به تثبیت روایت طرف مقابل کمک میکند. روایتها در ساعات نخست شکل میگیرند، تکثیر میشوند و به حافظه جمعی راه پیدا میکنند. پاسخی که چند روز بعد، با زبان رسمی و قالبهای کلیشهای ارائه شود، اغلب دیگر توان اصلاح ادراک شکلگرفته را ندارد.
با روشهای قدیمی و فرسوده رسانهای نمیتوان با این وضعیت مقابله کرد. استفاده مکرر از چهرههای تکراری، ادبیات خطابی، لحن دستوری، مردانی با یک تیپ ظاهری مشخص یا زنانی که تنها نماینده یک الگوی خاص معرفی میشوند، نهتنها اقناعآفرین نیست، بلکه فاصله روانی بخش بزرگی از جامعه با پیام رسمی را افزایش میدهد. مسئله فقط تغییر مجری، دکور یا شکل برنامه نیست؛ ما نیازمند یک گذار واقعی در منطق ارتباط با جامعه هستیم.
رسانه مؤثر باید تنوع واقعی جامعه ایران را بازتاب دهد، زبان نسلهای مختلف را بشناسد، با خشم و بیاعتمادی موجود برخورد تحقیرآمیز نکند و میان دفاع از کشور و دفاع از عملکرد حکومت تمایز روشنی برقرار سازد. نقد روایتهای مخرب نیز باید دوستانه، مستدل و بدون برچسبزنی انجام شود. باید نشان داد که چرا کوچک شمردن تخریب یک پل، بندر، نیروگاه، پالایشگاه، جاده یا شبکه ارتباطی، صرفاً یک موضع سیاسی نیست و چگونه میتواند در بلندمدت حساسیت جامعه نسبت به امنیت، حاکمیت و بقای زیرساختهای ملی را کاهش دهد.
میتوان برای آسودگی خود پاسخ نداد، با موج غالب همراه شد و از هزینه ایستادن در برابر فضای مسلط پرهیز کرد. حتی برخی سازوکارهای روانشناسی رسانهای نیز انسان را به همرنگی با جمع، تکرار روایت پرطرفدار و اجتناب از موضع دشوار سوق میدهند. اما دفاع از آینده یک کشور همیشه از مسیر آسان عبور نمیکند. مسیر مسئولانه، ورود دقیق و مستمر به همین گفتوگوها، تفکیک نقد مشروع از روایت مخرب، و بازسازی توان جامعه برای دیدن واقعیت خارج از چارچوبی است که دیگران برای آن طراحی کردهاند.
جنگ ادراکی با سکوت متوقف نمیشود. خلأ روایت، خالی باقی نمیماند؛ طرف مقابل آن را پر خواهد کرد. مسئله امروز ایران فقط دفاع از خاک و زیرساخت نیست. دفاع از توان جامعه برای فهمیدن، داوری کردن و تشخیص منافع ملی نیز بخشی از همان نبرد است.
حسین قتیب
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍2🔥1🤔1
نشست تخصصی «مروری بر کتاب "اول، اصلاحِ اقتصادی" و آرای علیاکبر داور» در بنیاد ایرانشناسی برگزار شد؛
محور اصلی این نشست، بررسی اندیشههای اقتصادی دوره پهلوی اول و نقش علیاکبر داور بهعنوان یکی از مهمترین کارگزاران اصلاحات اقتصادی و نهادی آن دوره بود.
🔹 دکتر حسن رجبی فرد (مولف کتاب): « داور از مهمترین چهرههایی است که بهطور جدی در پی پاسخ به مسئلهٔ تجدد و مواجهه با غرب برآمد. از نظر او، اساس تمدن جدید بر قدرت اقتصادی استوار بود، نه بر مبانی فرهنگی یا اخلاقی و معتقد بود ناله و شکایت از استعمار بیفایده است. به باور داور، قدرتهای جدید جهان به سخنان ملتهای ضعیف گوش نمیدهند و تنها راه مقابله، تقویت بنیانهای اقتصادی کشور است.»
وی با اشاره به دیدگاه انتقادی داور نسبت به انقلاب مشروطه افزود: «داور انقلاب مشروطه را حرکتی نابالغ میدانست، زیرا اصلاحات سیاسی را مقدم بر اصلاحات اقتصادی قرار داده بود. او میگفت ایران به جای پرداختن به مجلس و آزادی، باید اقتصاد و مالیهٔ خود را اصلاح میکرد. در اندیشهٔ داور، دولت محور اصلی اصلاحات است. او به توانمندی توده های مردم اعتمادی نداشت و معتقد بود ایرانیان ملتی نجیب اما ناتوان از خودانگیختگی است. بنابراین تنها در سایهٔ اقتدار دولتی تجددگرا و با تحمیل نظم و انضباط اقتصادی، فرصت و امکان توسعه را پیدا خواهد کرد.»
رجبی فرد به نقش محوری داور در بنیانگذاری نظام اقتصادی جدید ایران اشاره کرد و با اشاره به نظرات منتشر شده از او در روزنامه مرد آزاد گفت: «بسیاری از اندیشههای اقتصادی و سیاسی داور در سراسر دورهٔ رضاشاه بازتاب یافته است. داور در نوشتههایش بارها تأکید کرده که اقتصاد آزاد برای ایران مناسب نیست و دولت باید در همهٔ شئون اقتصادی حضور مستقیم داشته باشد. او بر انحصار دولتی منابع و برقراری شرکتهای ملی و دولتی برای کنترل تولید و تجارت تأکید میکرد.»
دکتر رجبیفرد در تحلیل این رویکرد گفت: «ایدهٔ دخالت دولت در اقتصاد، در آن دوران تنها مختص داور نبود. در سراسر جهان، اندیشهٔ اقتصاد آزاد به معنای امروز چندان مطرح نبود و غالب روشنفکران به ضرورت نقشآفرینی دولت در توسعه باور داشتند. با این حال، آنچه داور را متمایز میکند، شدت و صراحت او در دفاع از اقتصاد دولتی است.»
🔹 دکتر حسن شجاعی: «در نظام فکری داور، دولت جایگاهی محوری دارد. او باور داشت که تمام منابع ثروت باید در اختیار دولت باشد و بدون مداخلهٔ دولت، اصلاحات اقتصادی ممکن نیست. در مقالهٔ معروف خود با عنوان بحران نیز تصریح کرده که رفع بحران اقتصادی از عهدهٔ هیچ نیرویی جز دولت برنمیآید.»
وی تأکید کرد: «از نگاه داور، تمدن غرب چیزی جدای از نهادهای مادی و اقتصادی نیست. او بر این باور بود که ایران برای نجات از عقبماندگی باید تمدن غرب را بدون کموکاست بپذیرد، زیرا اساس پیشرفت غرب در قدرت اقتصادی و صنعتی آن است. بنابراین، به باور داور، نجات ایران نه از راه مطبوعات و مدارس، بلکه از راه چرخ کارخانهها و ایجاد زیرساختهای اقتصادی ممکن است.»
🔹دکتر سعید لیلاز دیگر سخنران این نشست با اشاره به اهمیت پژوهش دکتر حسن رجبیفرد گفت: «کتاب اول اصلاح اقتصادی یکی از جدیترین تلاشها برای بازخوانی تاریخی و علمی اندیشهٔ علیاکبر داور است. داور نهفقط یک سیاستمدار یا وزیر عدلیه، بلکه معمار نوعی از عقلانیت دولت در ایران مدرن بود. او در میانهٔ گذار از جامعهٔ سنتی به جامعهٔ جدید، بر آن بود که با اتکا به اصلاحات اقتصادی، بنیان دولت مدرن را سامان دهد.»
دکتر لیلاز در تحلیل موقعیت تاریخی داور گفت: «داور در دورهای میزیست که ایران در یکی از عمیقترین بحرانهای تاریخی خود بود؛ کشوری با ساختار سیاسی فروپاشیده، نظام مالی ناکارآمد و اقتصادی وابسته و ویران از جنگ و بیثباتی. در چنین فضایی، داور اندیشهٔ دولت را به مثابهٔ عقلانیت مطرح کرد. از نظر او، دولت باید ساماندهندهٔ اقتصاد، نظمبخش جامعه و ضامن بقای ملی باشد.»
وی افزود: «در نگاه داور، دولت تنها یک نهاد سیاسی نبود، بلکه موتور توسعهٔ اقتصادی بود. او بر این باور بود که اقتصاد بدون اقتدار سیاسی، همچون کشتی بیسکان است. از این رو، مفهوم دولت در اندیشهٔ داور، معادل همان عقلانیتی است که میخواهد کشور را از وضعیت طبیعی به وضعیت قانونی و مدرن انتقال دهد.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
محور اصلی این نشست، بررسی اندیشههای اقتصادی دوره پهلوی اول و نقش علیاکبر داور بهعنوان یکی از مهمترین کارگزاران اصلاحات اقتصادی و نهادی آن دوره بود.
🔹 دکتر حسن رجبی فرد (مولف کتاب): « داور از مهمترین چهرههایی است که بهطور جدی در پی پاسخ به مسئلهٔ تجدد و مواجهه با غرب برآمد. از نظر او، اساس تمدن جدید بر قدرت اقتصادی استوار بود، نه بر مبانی فرهنگی یا اخلاقی و معتقد بود ناله و شکایت از استعمار بیفایده است. به باور داور، قدرتهای جدید جهان به سخنان ملتهای ضعیف گوش نمیدهند و تنها راه مقابله، تقویت بنیانهای اقتصادی کشور است.»
وی با اشاره به دیدگاه انتقادی داور نسبت به انقلاب مشروطه افزود: «داور انقلاب مشروطه را حرکتی نابالغ میدانست، زیرا اصلاحات سیاسی را مقدم بر اصلاحات اقتصادی قرار داده بود. او میگفت ایران به جای پرداختن به مجلس و آزادی، باید اقتصاد و مالیهٔ خود را اصلاح میکرد. در اندیشهٔ داور، دولت محور اصلی اصلاحات است. او به توانمندی توده های مردم اعتمادی نداشت و معتقد بود ایرانیان ملتی نجیب اما ناتوان از خودانگیختگی است. بنابراین تنها در سایهٔ اقتدار دولتی تجددگرا و با تحمیل نظم و انضباط اقتصادی، فرصت و امکان توسعه را پیدا خواهد کرد.»
رجبی فرد به نقش محوری داور در بنیانگذاری نظام اقتصادی جدید ایران اشاره کرد و با اشاره به نظرات منتشر شده از او در روزنامه مرد آزاد گفت: «بسیاری از اندیشههای اقتصادی و سیاسی داور در سراسر دورهٔ رضاشاه بازتاب یافته است. داور در نوشتههایش بارها تأکید کرده که اقتصاد آزاد برای ایران مناسب نیست و دولت باید در همهٔ شئون اقتصادی حضور مستقیم داشته باشد. او بر انحصار دولتی منابع و برقراری شرکتهای ملی و دولتی برای کنترل تولید و تجارت تأکید میکرد.»
دکتر رجبیفرد در تحلیل این رویکرد گفت: «ایدهٔ دخالت دولت در اقتصاد، در آن دوران تنها مختص داور نبود. در سراسر جهان، اندیشهٔ اقتصاد آزاد به معنای امروز چندان مطرح نبود و غالب روشنفکران به ضرورت نقشآفرینی دولت در توسعه باور داشتند. با این حال، آنچه داور را متمایز میکند، شدت و صراحت او در دفاع از اقتصاد دولتی است.»
🔹 دکتر حسن شجاعی: «در نظام فکری داور، دولت جایگاهی محوری دارد. او باور داشت که تمام منابع ثروت باید در اختیار دولت باشد و بدون مداخلهٔ دولت، اصلاحات اقتصادی ممکن نیست. در مقالهٔ معروف خود با عنوان بحران نیز تصریح کرده که رفع بحران اقتصادی از عهدهٔ هیچ نیرویی جز دولت برنمیآید.»
وی تأکید کرد: «از نگاه داور، تمدن غرب چیزی جدای از نهادهای مادی و اقتصادی نیست. او بر این باور بود که ایران برای نجات از عقبماندگی باید تمدن غرب را بدون کموکاست بپذیرد، زیرا اساس پیشرفت غرب در قدرت اقتصادی و صنعتی آن است. بنابراین، به باور داور، نجات ایران نه از راه مطبوعات و مدارس، بلکه از راه چرخ کارخانهها و ایجاد زیرساختهای اقتصادی ممکن است.»
🔹دکتر سعید لیلاز دیگر سخنران این نشست با اشاره به اهمیت پژوهش دکتر حسن رجبیفرد گفت: «کتاب اول اصلاح اقتصادی یکی از جدیترین تلاشها برای بازخوانی تاریخی و علمی اندیشهٔ علیاکبر داور است. داور نهفقط یک سیاستمدار یا وزیر عدلیه، بلکه معمار نوعی از عقلانیت دولت در ایران مدرن بود. او در میانهٔ گذار از جامعهٔ سنتی به جامعهٔ جدید، بر آن بود که با اتکا به اصلاحات اقتصادی، بنیان دولت مدرن را سامان دهد.»
دکتر لیلاز در تحلیل موقعیت تاریخی داور گفت: «داور در دورهای میزیست که ایران در یکی از عمیقترین بحرانهای تاریخی خود بود؛ کشوری با ساختار سیاسی فروپاشیده، نظام مالی ناکارآمد و اقتصادی وابسته و ویران از جنگ و بیثباتی. در چنین فضایی، داور اندیشهٔ دولت را به مثابهٔ عقلانیت مطرح کرد. از نظر او، دولت باید ساماندهندهٔ اقتصاد، نظمبخش جامعه و ضامن بقای ملی باشد.»
وی افزود: «در نگاه داور، دولت تنها یک نهاد سیاسی نبود، بلکه موتور توسعهٔ اقتصادی بود. او بر این باور بود که اقتصاد بدون اقتدار سیاسی، همچون کشتی بیسکان است. از این رو، مفهوم دولت در اندیشهٔ داور، معادل همان عقلانیتی است که میخواهد کشور را از وضعیت طبیعی به وضعیت قانونی و مدرن انتقال دهد.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🤔1🕊1
شما تجسم شر مطلق در نگاه مردم جهانید
راجر واترز، با حضور در برنامه «تاکر کارلسون» و در واکنش به تجاوز نظامی آمریکا به ایران، با تأکید بر اینکه «ایران هیچ تهدیدی نبود و فهرست جنگهای آمریکا از پیش نوشته شده بود و ایران آخرین هدف آن به شمار میرفت»، سیاستهای واشنگتن را بهشدت مورد انتقاد قرار داد و با تمسخر افکار عمومی آمریکا گفت:
#فرهیختگان روزن آگاهی
راجر واترز، با حضور در برنامه «تاکر کارلسون» و در واکنش به تجاوز نظامی آمریکا به ایران، با تأکید بر اینکه «ایران هیچ تهدیدی نبود و فهرست جنگهای آمریکا از پیش نوشته شده بود و ایران آخرین هدف آن به شمار میرفت»، سیاستهای واشنگتن را بهشدت مورد انتقاد قرار داد و با تمسخر افکار عمومی آمریکا گفت:
«آنقدر فریب خوردهاید که امروز از نگاه بسیاری از مردم جهان، آمریکا به تجسم شر مطلق تبدیل شده است؛ کشوری که برای پر کردن جیبهای خود بیرحمانه جنگ به راه میاندازد و رفتارهایش برای جهان نفرتانگیز است.»
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍16👎9❤3🤔2
جنگ بد است، از آنرو که بیش از نابودی انسانها، افراد شریر میپرورد.
ایمانوئل کانت، صلح پایدار: یک طرح فلسفی.
#فرهیختگان راهی به رهایی
اندرز حکیمانۀ یونانی
ایمانوئل کانت، صلح پایدار: یک طرح فلسفی.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍13❤2🤔1🕊1
خطر «ابرتورم» بسیار جدی است؛
تورم تهران و البرز، از دیگر استانها پایینتر نگه داشته شده
مسعود نیلی٭
تورم ۸۹ درصدی خرداد امسال، بالاترین تورمی است که تا حالا داشتهایم
۲۳ ماه طول کشید تا تورم از ۳۰ به ۴۰ درصد برسد اما از ۵۰ تا ۶۰ درصد ۲ ماه طول کشید و حالا ۳۵ روزه به بالای ۸۰ درصد رسیده!
پایان اسفند ۱۴۰۴، هیچ استانی تورم سه رقمی نداشت؛ در اردیبهشت، ۴ استان تورم ۳ رقمی داشتند و خرداد، استانهای با تورم ۳ رقمی به ۱۱ استان افزایش یافت
تورم تهران و البرز با فاصله نسبت به سایر استانها پایینتر است که نشان میدهد برای جلوگیری از توزیع تورم به استان تهران توجه بیشتری میشود
... ابرتورم عملا به معنای فروپاشی اقتصادی است. ما هنوز وارد این روند نشدهایم ولی اگر ۳ سال تورمهای بالای ۵۰ درصد داشته باشیم وارد ابرتورم میشویم البته این شاخص برای ۷ دهه قبل است که به بعد از جنگ جهانی برمیگردد ولی معیار داخلی این است که اگر پول ملی فاقد ارزش برای پسانداز شد، وارد ابرتورم میشویم که به آن اقتصاد دلاریزه میگویند.
مرحله قبل از دلاریزه شدن اقتصاد، تورم سرطانی است. تورم ما از سال ۱۳۵۲ دو رقمی شد و تا ۱۳۹۶ به مدت ۴۴ سال تورم مزمن را داریم که طولانیترین تورم مزمن در دنیاست و متوسط آن ۱۸.۳ درصد است.
از سال ۱۳۹۷ به بعد دیگر نام تورم ما مزمن نیست. تا پایان دی ۱۴۰۳ گذار تورمی به تورم خیلی بالا را شاهد بودیم؛ البته نرخ تورم فعلی هم عملا ۳ رقمی است اما چون قیمتگذاری خدمات در اختیار دولت است، در عمل از سه رقمی شدن تورم عمومی که شامل کالا و خدمات است جلوگیری میکند؛ وگرنه تورم اصلی به کالا برمیگردد.
در سال ۱۳۸۱ به صورت شوکدرمانی نرخ ارز یکسان شد ولی تورم ایجاد نکرد چون در نظم ملی اقتصاد کلان دیده شده بود. از ۱۳۸۴ بازی اقتصاد کلان و سیاستگذاری اقتصادی در اقتصاد ما تغییر کرد، در دوره نوسان در فاصله ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۹ به تورم ۴۰ درصد رسیدیم که ۳ خیز تورمی داشتیم.
بعد از آن تورم روی ریل کاهش به سمت تکرقمی رفت و کنترل رشد نقدینگی انجام شد و تورم به ۷ درصد رسید اما دوباره بازی تغییر کرد و مجددا به دامنه تورم بالای ۳۰ درصد رسیدیم. بنابراین به سمت یک گذار تورمی آمدیم.
این که آینده تورم در ایران چه می شود، کسی نمیداند. با این حال برای قرار گرفتن در تورم خیلی بالا چند شرط لازم است؛ شرط نخست اینکه کمبود کامل در کشور پیش بیاید که شبیه همین محاصره دریایی است؛
شرط دوم دسترسی پایین به ارز و شرط سوم رشد بالای نرخ ارز است که برای ما در حال حاضر همه این موارد محقق شده است.
اَبَرتورم اقتصاد را از بین می برد و باعث بی اعتمادی عمومی می شود.
باید پرسید چرا در شرایط نامساعد دیماه دولت تصمیم به حذف ارز ترجیحی گرفت؟ پاسخ این بود که اصلا ارزی وجود نداشت که بخواهیم ارز ۲۸۵۰۰ تومان را تغییر بدهیم یا خیر؛ اگر در شرایط عادی بودیم، نرخ ارز به شدت به مراتب پایینتر از نرخهای فعلی بود لذا شرایط اقتصاد کلان است که سبب وقوع این وضعیت میشود.
در سال ۹۳ که نرخ ارز افزایش یافته بود، دولت ۵۳ درصد نرخ حاملهای انرژی را افزایش داد اما تورم در همان سال زیر ۲۰ درصد بود. بنابراین وقتی امکان صادرات نفت نیست، درآمد ارزی کاهش مییابد که درنتیجه تقاضای خرید ارز از سوی مردم افزایش مییابد و همین موضوع به تورم دامن میزند.
٭ گزیده سخنان در نشست «اقتصاد و حکمرانی پس از توافق»
متن کامل
https://irna.ir/xjXPpS
#فرهیختگان روزن آگاهی
تورم تهران و البرز، از دیگر استانها پایینتر نگه داشته شده
مسعود نیلی٭
تورم ۸۹ درصدی خرداد امسال، بالاترین تورمی است که تا حالا داشتهایم
۲۳ ماه طول کشید تا تورم از ۳۰ به ۴۰ درصد برسد اما از ۵۰ تا ۶۰ درصد ۲ ماه طول کشید و حالا ۳۵ روزه به بالای ۸۰ درصد رسیده!
پایان اسفند ۱۴۰۴، هیچ استانی تورم سه رقمی نداشت؛ در اردیبهشت، ۴ استان تورم ۳ رقمی داشتند و خرداد، استانهای با تورم ۳ رقمی به ۱۱ استان افزایش یافت
تورم تهران و البرز با فاصله نسبت به سایر استانها پایینتر است که نشان میدهد برای جلوگیری از توزیع تورم به استان تهران توجه بیشتری میشود
... ابرتورم عملا به معنای فروپاشی اقتصادی است. ما هنوز وارد این روند نشدهایم ولی اگر ۳ سال تورمهای بالای ۵۰ درصد داشته باشیم وارد ابرتورم میشویم البته این شاخص برای ۷ دهه قبل است که به بعد از جنگ جهانی برمیگردد ولی معیار داخلی این است که اگر پول ملی فاقد ارزش برای پسانداز شد، وارد ابرتورم میشویم که به آن اقتصاد دلاریزه میگویند.
مرحله قبل از دلاریزه شدن اقتصاد، تورم سرطانی است. تورم ما از سال ۱۳۵۲ دو رقمی شد و تا ۱۳۹۶ به مدت ۴۴ سال تورم مزمن را داریم که طولانیترین تورم مزمن در دنیاست و متوسط آن ۱۸.۳ درصد است.
از سال ۱۳۹۷ به بعد دیگر نام تورم ما مزمن نیست. تا پایان دی ۱۴۰۳ گذار تورمی به تورم خیلی بالا را شاهد بودیم؛ البته نرخ تورم فعلی هم عملا ۳ رقمی است اما چون قیمتگذاری خدمات در اختیار دولت است، در عمل از سه رقمی شدن تورم عمومی که شامل کالا و خدمات است جلوگیری میکند؛ وگرنه تورم اصلی به کالا برمیگردد.
در سال ۱۳۸۱ به صورت شوکدرمانی نرخ ارز یکسان شد ولی تورم ایجاد نکرد چون در نظم ملی اقتصاد کلان دیده شده بود. از ۱۳۸۴ بازی اقتصاد کلان و سیاستگذاری اقتصادی در اقتصاد ما تغییر کرد، در دوره نوسان در فاصله ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۹ به تورم ۴۰ درصد رسیدیم که ۳ خیز تورمی داشتیم.
بعد از آن تورم روی ریل کاهش به سمت تکرقمی رفت و کنترل رشد نقدینگی انجام شد و تورم به ۷ درصد رسید اما دوباره بازی تغییر کرد و مجددا به دامنه تورم بالای ۳۰ درصد رسیدیم. بنابراین به سمت یک گذار تورمی آمدیم.
این که آینده تورم در ایران چه می شود، کسی نمیداند. با این حال برای قرار گرفتن در تورم خیلی بالا چند شرط لازم است؛ شرط نخست اینکه کمبود کامل در کشور پیش بیاید که شبیه همین محاصره دریایی است؛
شرط دوم دسترسی پایین به ارز و شرط سوم رشد بالای نرخ ارز است که برای ما در حال حاضر همه این موارد محقق شده است.
اَبَرتورم اقتصاد را از بین می برد و باعث بی اعتمادی عمومی می شود.
باید پرسید چرا در شرایط نامساعد دیماه دولت تصمیم به حذف ارز ترجیحی گرفت؟ پاسخ این بود که اصلا ارزی وجود نداشت که بخواهیم ارز ۲۸۵۰۰ تومان را تغییر بدهیم یا خیر؛ اگر در شرایط عادی بودیم، نرخ ارز به شدت به مراتب پایینتر از نرخهای فعلی بود لذا شرایط اقتصاد کلان است که سبب وقوع این وضعیت میشود.
در سال ۹۳ که نرخ ارز افزایش یافته بود، دولت ۵۳ درصد نرخ حاملهای انرژی را افزایش داد اما تورم در همان سال زیر ۲۰ درصد بود. بنابراین وقتی امکان صادرات نفت نیست، درآمد ارزی کاهش مییابد که درنتیجه تقاضای خرید ارز از سوی مردم افزایش مییابد و همین موضوع به تورم دامن میزند.
٭ گزیده سخنان در نشست «اقتصاد و حکمرانی پس از توافق»
متن کامل
https://irna.ir/xjXPpS
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤7🤔4🔥1
فروپاشی قدرت آمریکا از طریق جنگ، رویاپردازی محض است
با موشک های قاره پیما امریکا چه خواهید کرد؟
کورش احمدی، دیپلمات پیشین: یکی از ویژگی ها کارکردی جمهوری اسلامی طی نزدیک به ۵۰ سال گذشته پافشاری و ماندن بیش از حد روی یک موضوع و استفاده بیش از حد از یک حربه یا اهرم بوده است.
نمونه سفارت آمریکا را به یاد داریم، صرف نظر درستی یا نادرستی اقدام به اشغال سفارت، اینکه ۴۴۴ روز گروگان ها را نگه داشتیم یک نمونه بود. جنگ را ۶ سال بعد از آزادی خرمشهر ادامه دادیم. ماجرای غنی سازی ۲۳ سال است که در جریان است و روح و روان ما را نیز گرفتار خود کرده است.
اکنون خطر بزرگ این است که تنگه هرمز نیز به مشکل ماندگار دیگری تبدیل شود. این در حالی است که سیاست، بخصوص سیاست خارجی، حوزه تامین منافع است و نیز حوزه امکانات و ممکنات.
فروپاشی قدرت آمریکا از طریق جنگ رویاپردازی محض است. به فرض ما بتوانیم تمام امکانات نظامی آمریکا در منطقه را نابود کنیم و تمام کشتی های جنگی آمریکا در منطقه را غرق کنیم، با موشک های قاره پیمای آمریکا که از خاک آمریکا به سمت ما قابل پرتاب هستند، چه خواهیم کرد؟خبرآنلاین
#فرهیختگان روزن آگاهی
با موشک های قاره پیما امریکا چه خواهید کرد؟
کورش احمدی، دیپلمات پیشین: یکی از ویژگی ها کارکردی جمهوری اسلامی طی نزدیک به ۵۰ سال گذشته پافشاری و ماندن بیش از حد روی یک موضوع و استفاده بیش از حد از یک حربه یا اهرم بوده است.
نمونه سفارت آمریکا را به یاد داریم، صرف نظر درستی یا نادرستی اقدام به اشغال سفارت، اینکه ۴۴۴ روز گروگان ها را نگه داشتیم یک نمونه بود. جنگ را ۶ سال بعد از آزادی خرمشهر ادامه دادیم. ماجرای غنی سازی ۲۳ سال است که در جریان است و روح و روان ما را نیز گرفتار خود کرده است.
اکنون خطر بزرگ این است که تنگه هرمز نیز به مشکل ماندگار دیگری تبدیل شود. این در حالی است که سیاست، بخصوص سیاست خارجی، حوزه تامین منافع است و نیز حوزه امکانات و ممکنات.
فروپاشی قدرت آمریکا از طریق جنگ رویاپردازی محض است. به فرض ما بتوانیم تمام امکانات نظامی آمریکا در منطقه را نابود کنیم و تمام کشتی های جنگی آمریکا در منطقه را غرق کنیم، با موشک های قاره پیمای آمریکا که از خاک آمریکا به سمت ما قابل پرتاب هستند، چه خواهیم کرد؟خبرآنلاین
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍11👎4❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
عطریانفر:
ممکن است برخی از اقدامات هاشمی و قالیباف در بحث ایجاد صلح به یکدیگر شباهت داشته باشد
قالیباف یک امتیازی دارد که آقای هاشمی نداشت؛ او یک شخصیت نظامی بوده
اکنون هم در یک مقطعی تاریخی قرار داریم که نقش نظامیان در عبور از بحران فعلی بسیار مهم است
بنابراین کسوت لباس سربازی بر قامت قالیباف در این فرایند، نزد نیروهای نظامی، امنیت بخش و اعتمادآفرین است
ویدیوی کامل گفتگو را در لینک زیر ببینید
https://youtu.be/NK63r-ueKQE?si=6-RaKT5N98u599h3
#فرهیختگان راهی به رهایی
ممکن است برخی از اقدامات هاشمی و قالیباف در بحث ایجاد صلح به یکدیگر شباهت داشته باشد
قالیباف یک امتیازی دارد که آقای هاشمی نداشت؛ او یک شخصیت نظامی بوده
اکنون هم در یک مقطعی تاریخی قرار داریم که نقش نظامیان در عبور از بحران فعلی بسیار مهم است
بنابراین کسوت لباس سربازی بر قامت قالیباف در این فرایند، نزد نیروهای نظامی، امنیت بخش و اعتمادآفرین است
ویدیوی کامل گفتگو را در لینک زیر ببینید
https://youtu.be/NK63r-ueKQE?si=6-RaKT5N98u599h3
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎7👍3❤1🤔1