امیرعباس باغستانی
شهرضا. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴

#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران

بیاد اکبر عبدی و روح مردمی و عاطفی او و بپاس هنرمندی‌های شاد و خلاقانه مردی ماندنی در سینمای ایران. روحش شاد

#فرهیختگان راهی به رهایی

حکمرانی از طریق اندوه
احمد علوی

https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/128752/

#فرهیختگان راهی به رهایی

افراد متعددی طی چند روز اخیر نظرم را درباره سخنان اقتصاددانی که دکتر شریعتی را "شیاد" خطاب کرده، پرسیده اند. نه در مقام پاسخ به ایشان که پیش از این هم سخنان غرض ورزانه،خصمانه و سست متعددی درباره شریعتی و دیگر نواندیشان دینی گفته است، که آشکارا حکایت از این امر میکند که یا آثار انها را درست نخوانده و با این ادبیات آشنا نیست، یا تجاهل می کند و بجای طرح بحث معرفتی و استدلال ورزی، در کار معرکه گیری و گرد و‌خاک کردن است و توجه جماعتی را بخود معطوف کردن. هر کدام که باشد، بحث و گفتگوی جدی با ایشان وجهی ندارد و راهی به جایی نمی برد. روی سخنم در ادامه این نوشتار، با مخاطبان محترمی است که مجدانه و‌صادقانه از پی آواز حقیقت می دوند.

خانم فتانه هویدا در نوشتار "شریعتی، شاندل و مسئله که مسئله امروز ما نیست"، نکات سنجیده، نیکو و در خور درنگی در این باب نوشته اند و بار مرا در این باب سبک کرده اند. نوشته ایشان را با مخاطبان همخوان می کنم.

ناگفته نگذارم، بنده که تمام اثار شریعتی را به دقت خوانده و درباره آنها به قدر وسع سخن گفته و نوشته ام، از سی سال پیش میدانستم که پروفسور شاندل، وجود خارجی ندارد و علی شریعتی، رندانه و ذوق ورزانه، نظیر برخی از سخنوران نویسندگان متقدم و متاخر، سخنان خود را بر دهان شاندل گذاشته، از او نقل کرده و در حدیث دیگران آورده، که:

"خوشتر آن باشد که سر دلبران
گفته آید در حدیث دیگران"

اگر کسی با تاریخ ادبیات و فلسفه قدیم و جدید آشنایی خوبی داشته باشد، از این سخنان غریب نمی گوید و کم مایگی خود در این باب را بر آفتاب نمی افکند‌.

چه در " کویریات" شریعتی با محوریت اثر " هبوط در کویر" که بارقه های نبوغ در آن موج می زند، چه در آثار دیگر، نویسنده با عنایت از این شگرد ادبی استفاده کرده و برخی از سخنان خود را  بر زبان شاندل گذاشته است.

با این حساب، کسی که از این بابت شریعتی را شیاد میخواند، چنانکه آمد، یا آثار او را تورق کرده و جدی نخوانده، یا از این شگرد ادبی- حکمی بی خبر است، یا مغرضانه خاک در چشم حقیقت می پاشد و بیش از هر چیز، خشم و ناراحتی خود از نفوذ و موقعیت تثبیت شده یک متفکر معاصر را، به رغم همه انتقادات معرفتی جدی ای که میتوان به کارنامه و میراث روشنفکری او داشت، برملا می کند و از احوال ناخوش خود پرده بر می گیرد

سروش دباغ


#فرهیختگان راهی به رهایی

شاندل و شیادی شریعتی؟
احمد فعال

در این چند سال اخیر وقتی به کارهای جناب دکتر غنی‌نژاد مراجعه می‌کنیم، سه نام شامل مصدق، شریعتی و چپ برای ایشان مثل بختک به یک کابوس وحشتناک تبدیل شده است. وقتی جنگ تجاوزکارانه اسرائیل و آمریکا را محکوم کرد، علی‌رغم مخالفت‌های شدید و دیرینه‌ای که با ایشان داشتم، در یک نوشته‌ او را به عنوان یک شخصیت ملی یاد کردم. چون هر اندازه معتقد به نقد رادیکال نسبت به اندیشه‌‌ای باشیم، معتقد به نفی وتخطئه و انکار نیستم، الا اینکه کسی بخواهد خود را نفی وتخطئه کند. اگر می‌خواستم به مناظره اخیر ایشان نقدی داشته باشم، حداقل باید صفحات بسیار طولانی‌ای را به آن اختصاص می‌دادم، چون حرف‌ها، استدلال‌ها و اتهامات و جعلیات ایشان از دید من به قدری سخیف و عامیانه بودند، که واقعا آدمی در شگفت می‌ماند.
ایشان که تخصص خود را دررشته اقتصاد گرفته است، وحتی در حد یک کلمه مباحثی در دین مطرح نکرده، الا اینکه در جاهایی اسلام فقهی را به دلیل احترام به مالکیت خصوصی مورد تمجید قرار داده، به شخصی که عمرش را در دین‌شناسی صرف کرده، و در جایی هم وقتی به "نقد و نفی مارکسیسم" می‌پردازد می‌گوید، کمتر آثار مهم مارکسیستی بوده که نخوانده باشم (قول شریعتی)، می‌گوید: شریعتی نه اسلام را می‌شناخت و نه مارکسیسم را!! خوب این حرف شبیه همان استدلالی است که مرحوم دکتر سید جواد طباطبایی به مرحوم بنی صدر می‌زد. طباطبایی به عنوان کسی که در اکثر آثار خود – تا آنجا که در اطلاع اینجانب است– حتی یک کلمه حرف اقتصادی ندارد، به کسی که دوره دکترای اقتصادی‌اش را در دانشگاه سوربن فرانسه گذرانده، و چندین کتاب اقتصادی نوشته، وکتاب مکانیزم‌های از رشدماندگی اثر آلبرتینی را به فارسی ترجمه کرده می‌گوید، بنی صدر "حتی الفبای اقتصاد را نمی‌دانست". خوب با چنین افرادی که حرف را از روی کینه وعقده فقط روی هوا پرت می‌کنند، چه بایدمان گفت؟
اما جناب غنی‌نژاد در همان ابتدای مناظره می‌گوید، شریعتی یک شیاد بود. خوب مخاطب انتظار دارد که در وصف شیادی شریعتی، دهها دلیل و بینه بشنود. اما ایشان تنها بسنده می‌کند که شریعتی نام شاندل را که وجود خارجی ندارد جعل کرده است. خوب شد این استدلال؟ شاندل درمیان صدها نام فیلسوف و جامعه شناسی که شریعتی در آثار خود نقل کرده، به چه کار او می‌آمد که نامش را جعل کرده است؟ آیا شریعتی قصد داشت که کل خدایگان استدلالهایش را در باب دین و جامعه شناسی و اثبات جان‌مایه ایدئولوژی‌اش را به شاندل مستند کند، که اگر نمی‌کرد، کارش لنگ بود؟ جناب‌ دکتر محدثی هم در یک یادداشتی این بی‌اخلاقی غنینژاد را محکوم می‌کند. اما متأسفانه محدثی هم محکوم کردن بی‌اخلاقی جناب اقتصاددان ما را در ذیل اشاره مبسوط به جعل‌سازی شریعتی تقریباً گم می‌کند. در حالی که خود محدثی می‌فرمایند: «اگر علی‌ شریعتی در حوزه‌ی داستان و ادبیات داستانی چنین کاری می‌کرد، نه تنها کار خطایی نکرده بود، بل‌که حتا کار اش قابل تحسین بود». خوب اگر ایشان یک سرچ ساده در هوش مصنوعی می‌کردند، می‌یافتند، اتفاقاً استفاده شریعتی از نام شاندل با همان منظوری است که محدثی فرمودند. کافی بود که این دو سوال را از هوش مصنوعی به عمل می‌آوردید. نخست اینکه، شریعتی در کدام آثار خود نام شاندل را جعل کرده است؟ سوال دوم، آیا در استفاده از نام شاندل می‌خواست یک متن ادبی را بیان کند، و یا قصد داشت تا رشته‌ای از دفاعیات خود را در حوزه دین وجامعه شناسی به سخنان شاندل مستند کند؟ آنوقت این پاسخ را از هوش مصنوعی می‌شنیدید که شریعتی در آثاری چون "گفتگوهای تنهایی" و "هبوط در کویر"، نام شاندل را به کرّات مورد استفاده قرار داده است. توضیح این نکته ضروری است که مرحوم شریعتی ضمن تلاش‌های خود، یک روح بزرگ و بسیار عمیق، عارفانه و رمانتیک داشت، به طوری که نثر و ادبیات او را شاعرانه نامیدند. اگر شریعتی هیچ اثری خلق نمی‌کرد، و تنها دو کتاب کویر و گفتگوهای تنهایی را منتشر می‌کرد، او در زمره‌ی یکی از بزرگترین نویسندگان ادبی تاریخ معاصر ما محسوب می‌شد. پاسخ دوم هوش مصنوعی به این قرار است: «آنچه تاکنون توانسته‌ام بررسی کنم نشان می‌دهد که شاندل تقریباً هرگز برای اثبات یک نظریه جامعه‌شناختی، تاریخی یا دینی به کار نرفته است. برعکس، حضور او تقریباً همیشه در آثار شخصی، ادبی وعرفانی شریعتی است.
در گفتگوهای تنهایی شریعتی بارها تعابیری از این دست به کار می‌برد:
تنهایی، عشق، مرگ، خدا، اضطراب، عشق، امید و معنای زندگی هستند، نه درباره مباحثی مانند امامت، اسلام‌شناسی، جامعه‌شناسی یا تاریخ. حتی برخی پژوهشگران ادبی معتقدند شاندل در واقع «خودِ دیگرِ شریعتی alter ego است»؛ یعنی شخصیتی خیالی که شریعتی اندیشه‌ها و احساسات درونی خود را از زبان او بیان می‌کند، درست شبیه کاری که برخی نویسندگان بزرگ با شخصیت‌های خیالی انجام داده‌اند». 1405/5/2


#فرهیختگان راهی به رهایی

کاهش سرعت پیری با رفتن به سینما و تئاتر

پژوهش محققان مؤسسه علوم توکیو بر روی ۱۸۹۹ نفر نشان داد که میانگین سن فیزیولوژیک افرادی که به طور منظم در برنامه‌های فرهنگی شرکت می‌کنند، ۶۶.۹ سال است. این عدد تقریباً سه سال کمتر از سن فیزیولوژیک گروهی است که مشارکت کمتری در این رویدادها داشتند و سن آن‌ها ۶۹.۹ سال بود.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که علاقه‌مندان جدی به فعالیت‌های فرهنگی معمولاً زنان، افراد با وضعیت اجتماعی-اقتصادی بهتر، افراد شاغل و کسانی هستند که از سلامت عمومی مطلوب‌تری برخوردارند. پژوهشگران معتقدند که فعالیت‌های فرهنگی می‌توانند به تقویت روابط اجتماعی، ترویج سبک زندگی سالم‌تر و بهبود سلامت روان کمک کنند که همه این موارد به کاهش سرعت پیری جسمانی منجر می‌شود.


#فرهیختگان راهی به رهایی

داوطلب: پیشنهادهایی برای حفظ ارتباط‌های صنفی در صورت قطعی اینترنت؛ از شبکه تلفنی تا دیدارهای حضوری

تارنمای «داوطلب» در گزارشی با اشاره به نگرانی برخی گروه‌های صنفی و مدنی از احتمال اختلال یا قطع دوباره اینترنت، مجموعه‌ای از راهکارها برای حفظ ارتباط میان اعضا در شرایط محدودیت ارتباطات مجازی پیشنهاد کرده است.

به گزارش داوطلب، هنوز سطح و کیفیت ارتباطات پس از قطعی گسترده ۸۸ روزه اینترنت به شرایط پیش از آن بازنگشته است و در سایه تنش‌های اخیر، برخی کاربران و گروه‌های سازمان‌یافته احتمال قطع یا محدود شدن دوباره دسترسی به اینترنت را بررسی می‌کنند.

این گزارش تأکید می‌کند که هرچند گروه‌هایی با توانایی فنی بیشتر می‌توانند برای حفظ ارتباطات آنلاین سرمایه‌گذاری کنند، اما بسیاری از گروه‌های صنفی و مدنی ناچارند شیوه‌های جایگزین ارتباطی، از روش‌های سنتی تا مدل‌های ترکیبی آنلاین و آفلاین، را مورد توجه قرار دهند.

به نوشته داوطلب، چنین گفت‌وگوهایی باید «دور از هیاهو و با واقع‌بینی» انجام شود تا ضمن افزایش تاب‌آوری شبکه‌های ارتباطی، باعث انتقال پیام‌های متناقض به بدنه سازمان‌ها یا ایجاد نگرانی‌های بی‌مورد نشود.

این تارنما پیشنهاد کرده است که گروه‌های صنفی پیش از وقوع بحران، بانک اطلاعات تماس اعضا را تکمیل کنند و علاوه بر نسخه دیجیتال، فهرستی مکتوب از شماره‌های ضروری را در اختیار افراد مسئول قرار دهند تا در صورت قطع اینترنت، امکان برقراری ارتباط سریع فراهم باشد.

بر اساس این گزارش، گروه‌های بزرگ می‌توانند به شبکه‌های کوچک‌تر پنج تا هفت نفره تقسیم شوند و هر عضو مسئول ارتباط با چند نفر دیگر باشد. همچنین پیشنهاد شده است که این زنجیره‌های تماس پیش از بروز بحران، با پیام‌های ساده‌ای مانند احوالپرسی یا تبریک مناسبت‌ها آزمایش شوند تا میزان کارآمدی آن‌ها مشخص شود.

داوطلب همچنین به استفاده از مکان‌های عمومی و آشنا مانند مراکز صنفی، کانون‌های بازنشستگی، پارک‌ها یا محل‌های مشخص تجمع به عنوان محل‌های اطلاع‌رسانی حضوری اشاره کرده است. بر اساس این پیشنهاد، در صورت قطع کامل ارتباطات، اعضا می‌توانند در زمان‌های مشخص برای دریافت اخبار و اطلاعیه‌ها به این مکان‌ها مراجعه کنند و اطلاعیه‌های مهم نیز در برخی مراکز به شکل مکتوب منتشر شود.

این گزارش با اشاره به ضرورت ایجاد ساختارهای غیرمتمرکز سازمانی نوشته است که شبکه‌های محلی و منطقه‌ای می‌توانند در شرایطی که ارتباط میان مرکز و اعضا قطع می‌شود، امکان ادامه فعالیت و تصمیم‌گیری بر اساس دستورالعمل‌های قبلی را فراهم کنند.

داوطلب همچنین پیشنهاد کرده است که اطلاعیه‌ها، بیانیه‌ها و مطالبات صنفی در کنار انتشار آنلاین، در نسخه‌های محدود چاپی یا کپی‌شده میان اعضا توزیع شود و برخی محتواهای آموزشی یا خبری نیز از طریق ابزارهای ذخیره‌سازی مانند حافظه‌های جانبی منتقل شود.

در پایان این گزارش آمده است که انتقال بخشی از ارتباطات از فضای آنلاین به شبکه‌های حضوری و آفلاین، نیازمند برنامه‌ریزی و آمادگی است، اما ارتباط مجازی هرچند ابزار مهمی برای فعالیت‌های صنفی و مدنی به شمار می‌رود، جایگزین کامل ارتباط انسانی و دیدارهای مستقیم میان افراد نیست.


#فرهیختگان راهی به رهایی

نامه یدالله اسلامی به پزشکیان: ایران نیازمند شجاعت صلح است

دکتر یدالله اسلامی، دبیرکل مجمع نمایندگان ادوار مجلس، در نامه‌ای سرگشاده خطاب به مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، با تأکید بر اینکه «امروز ایران بیش از هر زمان به شجاعت صلح نیازمند است»، خواستار گفت‌وگوی مستقیم و بدون واسطه با آمریکا برای پایان دادن به تنش‌ها و جلوگیری از تداوم خسارت‌های جنگ شد.

متن کامل نامه دکتر یدالله اسلامی، دبیرکل مجمع نمایندگان ادوار مجلس، خطاب به رئیس‌جمهور:

آقای رئیس‌جمهور،

با درود و آرزوی سربلندی ملت بزرگ و سرزمین کهن ایران‌زمین.

می‌دانم که در دامی سخت گرفتار و در تله جنگی ناخواسته گرفتار آمده‌اید. می‌دانم که سیمای میلی هم روی خوشی به شما نشان نمی‌دهد. شما شجاعت امضای تفاهم‌نامه‌ای را که به سود ایران و در مسیر رهایی از جنگ بود، داشتید. شجاعت گفتن از دشواری‌ها، سختی‌ها و ناکامی‌ها را نشان دادید.

آنچه امروز می‌گذرد، فردای این سرزمین را می‌سازد. آنچه امروز ویران می‌شود، دسترنج سال‌ها کار، تلاش و هزینه‌های بسیار است.

امروز ایران به شجاعت صلح نیازمندتر است تا رجزخوانی برای جنگ و انتقام. مهم‌ترین انتقام، رهایی از جنگ ویرانگر و فراهم شدن فرصت سرمایه‌گذاری و توسعه کشور است. بزرگ‌ترین شجاعت، روی به صلح آوردن در میدان رجزخوانی‌های بی‌پایان، شعارها و هیجان‌های تولیدکننده خشم و انتقام است. هر روز که دیرتر صلح حاکم شود، بخش بیشتری از سرمایه‌های انسانی، منابع مادی و زیرساخت‌های کشور دستخوش آسیب می‌شود. پاسخ ایران به کشورهای منطقه نیز زیان‌های بسیاری وارد می‌آورد، ولی هر چه از میان می‌رود، دارایی‌های ایران و کشورهای منطقه است.

سازش و صلح برتر از ستیز است. خشونت بی‌پایان، زندگی را از مردم می‌گیرد. پایان هر جنگی، سازش است. هرچه سازش زودتر شکل گیرد، از آسیب‌های بیشتر پیشگیری می‌شود. جناب رئیس‌جمهور، تاریخ بار سنگینی را بر دوش شما گذاشته است؛ دشوارترین مسئولیت در مهم‌ترین بزنگاه و حساس‌ترین موقعیت تاریخی.

برای ایران، ماندگاری ایران و کاستن از درد و رنج مردمان، گاهی باید از آبرو مایه گذاشت. از آبرو گذشتن دشوارتر است تا از جان گذشتن.

گفت‌وگوی بدون واسطه با آمریکا می‌تواند مسیر کنونی را تغییر دهد. تماس مستقیم با مقامات آمریکایی، بدون ترس از هجوم جنگ‌طلبان، نقشه‌های اسرائیل را بر باد خواهد داد. جناب آقای پزشکیان، شما می‌توانید پروتکل‌های رسمی را کنار بگذارید و با شجاعت اعلام کنید که آماده حل مشکل ایران و آمریکا هستید. شما می‌توانید نظر اعضای شورای عالی امنیت ملی و مقامات عالی‌رتبه را برای این امر مهم بگیرید. شما می‌توانید همپای مخالفان جنگ در آمریکا و ایران، یادگاری از خود به جای بگذارید که بر تارک تاریخ بدرخشد.

شاید خداوند شما را برای مأموریتی بزرگ و تاریخی، در آزمونی سرنوشت‌ساز وارد کرده باشد. شاید خداوند شما را مأمور صلح و پاسداری از ایران‌زمین کرده باشد. همان خدایی که این فرصت را برای شما فراهم ساخته، به شما کمک کند که از دامن تردید رها شده و بی‌مهابا، بدون واسطه با مقامات آمریکا تماس بگیرید. ساده بگویید: «من، رئیس‌جمهور پزشکیان، به نمایندگی از ملت بزرگ ایران، آماده صلح، سازش و رفع تخاصم بین ایران و آمریکا هستم.» به طرف مقابل هم بگویید شما هم رجزخوانی و تهاجم را کنار بگذارید. بی‌ترس از هر دخالتی، بی‌هراس از هرگونه تهمت‌زدنی، با امید در میان ناامیدی‌ها، ایران را به ساحل امن نجات رهنمون شوید.

برخی این سخن را رؤیاپردازی خواهند خواند، ولی برای ایران گفت‌وگو کنید و نگذارید که بیش از این با برگ ایران بازی شود.

خداوند نگهدار ایران‌زمین باشد.

۲ مرداد ۱۴۰۵

یدالله اسلامی
دبیرکل مجمع نمایندگان ادوار مجلس


#فرهیختگان راهی به رهایی

نقل‌قولی از حسین علیزاده هست که سرِ ضبط دلشدگان، وقتی اکبر عبدی تنبک را برمی‌دارد تا نواختن ساز را تمرین کند، همان بار اول چنان خوب تقلید می‌کند که علیزاده به او می‌گوید: «موسیقی ایران یک تنبک‌نواز خوب را از دست داده است».
اکبر عبدی نبوغ داشت؛ استعدادی مادرزادی در بازیگری. انگار کافی بود کارگردانی مختصات نقش را برای او ترسیم کند؛ آن‌چنان نقش را اجرا می‌کرد که گویی همان کاراکتر به دنیا آمده است، حتی اگر آن کاراکتر از نظر جنسیت نیز با او سنخیتی نداشت. تا آنجا که از میان دو سیمرغ نقش مکملی که دریافت کرد، یکی را برای بازی در نقش یک زن گرفت.
حیف که آن نبوغ ذاتی با انتخاب‌های هنری هم‌سنگ خود همراه نشد و مسیر حرفه‌ای او از اجاره‌نشین‌ها و مادر به ایکس‌لارج و از علی حاتمی به مسعود ده‌نمکی رسید؛ هرچند مسیر هنری بسیاری از بازیگران بزرگ دنیا نیز کم‌وبیش چنین فراز و فرودهایی داشته است. به هر روی، اکبر عبدی بازیگری برجسته و تأثیرگذار در تاریخ سینمای ایران بود و نامش همیشه خواهد ماند. کاش هرگز دعوت به گفت‌وگوها را نمی‌پذیرفت تا فقط او را با بازی‌هایش به یاد می‌آوردیم، نه با سخنانش دربارهٔ اعراب، زن‌ها و...
پرسه

#فرهیختگان

کارزار صلح‌خواهی؛ از خاتمی تا سروش

کارزار «ما جنگ نمی‌خواهیم» در روزهای اخیر به یکی از بحث‌برانگیزترین حرکت‌های مدنی و سیاسی در ایران تبدیل شده است؛ کارزاری که در پی افزایش خطر درگیری نظامی، خواستار کنار گذاشتن مسیر جنگ و حرکت به سوی مذاکره و راه‌حل‌های دیپلماتیک شده است.

این کارزار پس از آن شکل گرفت که محمد خاتمی، رئیس‌جمهور پیشین ایران، در بیانیه‌ای با تأکید بر ضرورت پایان دادن به تنش‌ها، خواستار دستیابی به «صلحی شرافتمندانه» شد. خاتمی در پیام خود بر حفظ منافع ملی، جلوگیری از آسیب بیشتر به مردم و استفاده از راه‌های سیاسی و دیپلماتیک برای حل بحران تأکید کرد.
پس از انتشار این موضع‌گیری، شماری از شخصیت‌های سیاسی، فرهنگی و علمی با انتشار نامه‌ها و بیانیه‌هایی خواستار توقف مسیر نظامی و آغاز گفت‌وگو شدند. امضاکنندگان این نامه‌ها که از میان استادان دانشگاه، پژوهشگران، دیپلمات‌های پیشین و فعالان سیاسی بودند، هشدار دادند که ادامه درگیری می‌تواند پیامدهای سنگینی برای جامعه ایران داشته باشد.
در میان چهره‌هایی که در حمایت از رویکرد مذاکره و مخالفت با جنگ نامشان مطرح شد، شماری از دیپلمات‌های پیشین و چهره‌های نزدیک به جریان اصلاح‌طلب و اعتدال‌گرا حضور داشتند؛ از جمله محمدجواد ظریف، وزیر خارجه پیشین، سیروس ناصری، عضو پیشین تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای، عباس آخوندی، وزیر پیشین راه و شهرسازی، و تعدادی از استادان دانشگاه و فعالان مدنی.
این مواضع اما با واکنش تند برخی جریان‌های سیاسی روبه‌رو شد. منتقدان، نویسندگان نامه و حامیان کارزار را متهم کردند که در شرایط تهدید خارجی، بر مذاکره تأکید می‌کنند و به گفته آنها، نقش جمهوری اسلامی در شکل‌گیری تنش‌های منطقه‌ای را کم‌رنگ می‌بینند. برخی نیز این اقدام را نشانه‌ای از ضعف در برابر فشارهای خارجی دانستند.
در مقابل، حامیان کارزار گفتند مخالفت با جنگ به معنای چشم‌پوشی از مشکلات سیاسی کشور یا پذیرش همه سیاست‌های حکومت نیست، بلکه تلاشی برای جلوگیری از وارد شدن هزینه‌های بیشتر به مردم و یافتن راهی برای کاهش بحران است.
پس از افزایش انتقادها، گروهی از فعالان سیاسی و فرهنگی در حمایت از خاتمی و امضاکنندگان این مواضع وارد میدان شدند. آنها با تأکید بر ضرورت جلوگیری از جنگ، از کسانی که خواستار مذاکره و صلح شده‌اند دفاع کردند.
عبدالکریم سروش، روشنفکر دینی و منتقد جمهوری اسلامی، از جمله چهره‌هایی بود که در این فضای جدید موضع گرفت. سروش ضمن مخالفت با جنگ و حمله نظامی، تأکید کرد که صلح‌خواهی نباید به معنای نادیده گرفتن مشکلات داخلی ایران باشد. او بر این باور است که می‌توان همزمان با مخالفت با مداخله خارجی، خواستار تغییرات سیاسی و اجتماعی در داخل کشور نیز بود.
کارزار «ما جنگ نمی‌خواهیم» اکنون فراتر از یک درخواست برای توقف درگیری نظامی، به عرصه‌ای برای یک مناقشه سیاسی گسترده‌تر در ایران تبدیل شده است؛ مناقشه‌ای درباره اینکه در برابر تهدید جنگ چه باید کرد، نقش اصلاح‌طلبان و چهره‌هایی مانند خاتمی چیست و آیا مذاکره می‌تواند راهی برای عبور از بحران باشد یا نه./زیتون


#فرهیختگان راهی به رهایی

نگرانم  تفکر میرباقری کشور را به جنگ بکشاند و ایران را با عنوان مقدمه ظهور، به بدترین روزگارتاریخ ببرد
فاضل میبدی

دررسانه ها ازقول آقای میرباقری آمده بود:
فرمان ظهور امام زمان در عالم جاری شده و در حال تحقق است و نباید در این امر عجله کرد.فرمان پیروزی جبهه حق صادر شده و امتحانات سختی در راه است و مومنان انتظار نداشته باشند بدون امتحان به ظهور برسند.»
ایشان از پس این گفته ها چه اهدافی را دنبال می کند؟نمی دانیم.این حرفها که دیدم به یاد داستان پادشاه ظالم جهودان در دفتر اول مثنوی افتادم که این شاه ستمگر باپشت و پناه دین موسی مسیحیان را می کشت.ودر خیال خودمامور خدابرای کشتن بود.
صد هزاران مؤمن مظلوم کشت/
که پناهم دین موسی را و پشت/
در این جا ذکر نکاتی را از سر دلسوزی ضروری می دانم.

۱- پدیده آکادمی علوم اسلامی که پس از انقلاب شکل گرفت، نزد عده ای مبهم ومشکوک بود. نظر برخی بر این بود که پس از شکست انجمن حجتیه، پدیده ای جایگزین شکل گرفته است.سران مملکت،ازجمله مرحوم امام تا آنجا که در جریان بودم نظر صاف و پاکی نسبت به بنیانگذاران آن نداشتند.

۲- دربهمن ماه ۹۲ که الکساندردوگین مغز متفکر پوتین به ایران آمد،  تنها در قم با رییس فرهنگستان علوم( آکادمی) آقای میر باقری دیدار کرد. شرح این ملاقات در سایت مشرق آمده است. دیدگاه مشترک این دو، غرب ستیزی وموعودگرایی بود واین که در آخرالزمان نابودی آمریکا و تمدن غرب واسراییل سرنوشت حتمی است.

۳- چندسالی است که تئوری دوگین در صدا و‌سیما و شخص آقای میر باقری دنبال می شود و موعود گرایی به شکل غرب ستیزی، به نام اسلام،  دنبال می شود.وهزینه هایی پشت دست ملت، نیز، گذاشته است. اینهاکسانی هستند که گفتند کرونا دروغ است.
حساسیتی که در دهه شصت روی عوامل مشکوک و نفوذی،به ویژه در صدا و سیما وجود داشت، ازبین رفته و نفوذامثال پایدارچیها در غالب مراکز حساس کشورتقویت شده. به گونه ای که غرب ستیزی وروز مبارزه با استکباردر مجلس قانونی گشته است. واوج این داستان قانونی کردن منع گفتگو باآمریکا ومسئله برجام،   در دولت روحانی بود.

۴- سخنان میرباقری گویای این است که اگرجنگی میان ایران و آمریکا در گرفت، ملت بایدتحمل کند، چون فرمان امام زمان پشت این داستان است وبعد ازآن ظهورصورت می گیرد واین جنگ را بابد غنیمت شمرد!. پدیده احمدی نژادرا باید بخشی از این پروژه به حساب آورد.
حذف اصلاح طلبان ضد جنگ، ازصحنه سیاست،ا ز مرحوم آیت الله هاشمی وبعد خاتمی و ظریف وکسان دیگربیانگر این داستان شوم است.

۵-نگرانی این است که این تفکر،  کشور را به جنگی بکشاند، که ایران را برای قرنها، با عنوان مقدمه ظهور، به بدترین روزگارتاریخ ببرد. وبا وعده های ظهور مردم را به معرکه جنگ روان سازد. باز جنگی دیگر بنام دین و‌مهدویت!همانطورکه با عنوان جهاد فی سبیل الله درجنگهای باروس بخش وسیعی ازکشور به تصرف شوروی درآمد

۶- خوشبختانه نسل امروز بیدار است و از فریب این سخنان به دور است؛ اما جلوی این سخنان هولناک ‌وخطرناک و ضد انسانی را باید گرفت. وباید احتمال نفوذ امثال دوگین روسی، درحوزه هاومراکزفرهنگی  را داد.

۷- امثال آقای میرباقری دراظهارنظرآزادند. اماطوری سخن می گویدکه همواره با امام زمان در ارتباط است. ایشان از کجا می گوید: فرمان امام زمان در عالم جاری شده!این جمله خبریه بوی بدعت و ادعا نمی دهد؟

۸- امیداست بادرایت بزرگان و دلسوزان کشور، در این دوران بحرانی هرگونه احتمال جنگ راازکشور به دور دارند.مواظب موعودگرایان جنگ طلب باشندو جلوی سخنانی که، با عنوان ظهور، بوی باروت می دهد، گرفته شود.
خفته آن باشد که او از هر خیال/
دارد اومید و کند با او مقال /



#فرهیختگان راهی به رهایی

۱۰۰سالگی احمد شاملو

تبدیل شاعر بزرگ به کنشگر سیاسی کم‌اهمیت

چند سالی است که گروهی ذره‌بین به دست گرفته‌اند و لابه‌لای سخنان هر کسی که در ایران کاری کرده، اعتباری به دست آورده یا نامی از خود به جا گذاشته است، می‌گردند تا جمله‌ای پیدا کنند؛ جمله‌ای که بتوان با جدا کردنش از زمینه و زمانه‌اش، همه‌ی کارنامه‌ی آن آدم را نادیده گرفت و بهانه‌ای برای حذف و حمله ساخت.

این روند را - به رغم ادعای مروجانش- نمی‌توان صرفاً واکنشی طبیعی و خودجوش دانست. سال‌هاست از دو پایگاه شناسنامه‌دار پیگیری می‌شود و بعد چنین روایت می‌شود که مردم، وقتی از نقش فلان نویسنده یا روشنفکر در انقلاب ۱۳۵۷ یا مخالفت با آن باخبر می‌شوند، خودبه‌خود چنین واکنش‌هایی نشان می‌دهند. حتی ادرار کردن بر مزار یک نویسنده و بازتاب پر تعداد آن را هم حرکتی مردمی جا می‌زنند. حال آن‌که برجسته شدن چنین رفتارهایی، بی‌ارتباط با پروژه‌های رسانه‌ای سازمان‌یافته نیست و بعدها رد پای برخی از مجریان و مروجانشان در گزارش‌های تحقیقی، به‌عنوان ابزارهای رسانه‌ای جریان‌های سیاسی، آشکار شد.

آن‌چه در سال‌های اخیر، با عنوان‌ها و بهانه‌های گوناگون، تقریباً همه‌ی سرمایه‌های فرهنگی و ملی ایران را هدف گرفته، پدیده‌ای نیست که بتوان به سادگی طبیعی تلقی‌اش کرد. البته به این معنا هم نیست که بخشی از مردم عادی به این موج نپیوسته‌اند یا تحت تأثیر آن قرار نگرفته‌اند. اما میان احساس عمومی و پروژه‌ی هدایت‌شده تفاوتی جدی وجود دارد.

این ماجرا را نباید با نقد رادیکال اشتباه گرفت. نقد رادیکال نه‌تنها ایرادی ندارد، بلکه برای زنده ماندن اندیشه ضروری است. اما نقد رادیکال دانش می‌خواهد، خواندن می‌خواهد، زحمت می‌خواهد و استدلال. در مقابل، برای سرکوب چند جمله‌ی بریده، چند کلیدواژه و چند حکم آماده از زبان یک سلبریتی|مترجم یا یک روشنفکر|سلبریتی‌ کفایت می‌کند تا لشکری آن را تکرار کنند.

این روزها، هم‌زمان با صدمین سال تولد احمد شاملو، نشر چشمه، مجموعه‌ی آثارش را منتشر کرده است و شاید همین دوباره او‌ را به یکی از سوژه‌های سرکوب تبدیل کرده است. اگر قرار باشد شاملو را داوری کنیم، نقطه‌ی آغاز باید شعر او باشد که جایگاهش در زبان و ادبیات فارسی را شکل داده است، نه چند جمله از یک سخنرانی یا مصاحبه یا یادداشت ‌و سرمقاله. طبیعی است که در میان ده‌ها سال گفت‌وگو، یادداشت و سخنرانی، بتوان عباراتی پیدا کرد که امروز محل مناقشه یا حتی مسخره باشد. از کارنامه‌ی هر شخصیت بزرگ دیگری هم می‌توان چنین جمله‌هایی بیرون کشید.

مثلا در سخنرانی مشهورش درباره‌ی فردوسی، شاملو، پژوهش‌های علی حصوری را با زبانی عامیانه و ساده‌سازانه برای نقد فردوسی به کار می‌گیرد و مخاطب را به پژوهش‌های او ارجاع می‌دهد که توسط نشر چشمه منتشر شده است. همین ارجاع نشان می‌دهد که دست‌کم در آن مقطع، شاملو ادعای اسطوره‌شناسی ندارد. اشاره‌های تاریخی او نیز، مانند بسیاری از روشنفکران هم‌نسلش، متأثر از کلیشه‌های رایج زمانه است؛ از جمله این تصور که همه‌ی تاریخ‌نگاری کهن صرفاً متونی تبلیغاتی و درباری‌اند. در حالی که تاریخ‌پژوه امروز می‌تواند از دل همان متون نیز داده‌هایی متفاوت و گاه بسیار ارزشمند بیرون بکشد. آن سخنرانی اساساً قرار نبوده یک گزارش پژوهشی باشد.

اهمیت احمد شاملو در آن سخنرانی‌ها و یادداشت‌ها و مصاحبه‌ها نیست؛ در شعر اوست، در تأثیری است که بر زبان فارسی گذاشته و افقی که پیش روی شعر معاصر گشوده است. تقلیل دادن شاعری بزرگ به چند اظهار نظر سیاسی یا تاریخی، هر اسمی داشته باشد، نقد نیست. این دقیقاً همان کاری است که پروژه‌های سیاسی برای پیش بردن اهداف خود انجام می‌دهند: تبدیل یک شاعر بزرگ، یک نویسنده یا یک متفکر اثرگذار به یک کنشگر سیاسی کم‌اهمیت، تا بتوان به راحتی سرکوبش کرد.
این پدیده معمولا ذیل نام ایران‌گرایی، تقریبا تمام سرمایه‌ی فرهنگی ایران را سرکوب می‌کند. احمد شاملو هرچه گفته باشد و هرچه کرده باشد، با تاثیری که در تقویت زبان فارسی گذاشته، خدمتی بزرگ به ایران کرده است.
مریم نصر

#فرهیختگان راهی به رهایی

سلطان جنگل اقتصاد

بازار امروز، به معنای کلی، به یک جنگل اقتصادی تبدیل شده که قانون تنازع برای بقا بر آن حاکم است. در این جنگِ همه علیه همه، حق با قوی‌ترین طرف است.

در حال حاضر، دولت سلطان این جنگل است. میزان بدهی دولت و بنگاه‌ها و سازمان‌های وابسته و مرتبط با آن به بخش‌های مختلف بخش خصوصی، سر به هزاران همت می‌زند. بخش قابل‌توجهی از این مطالبات مربوط به سال گذشته و زمانی است که نرخ دلار کمتر از ۱۰۰ هزار تومان بود.

در حالی که کسی زورش به دولت نمی‌رسد، دولت فخیمه یک‌تنه زورش از تمام آحاد جامعه، کارگاه‌ها و شرکت‌های خصوصی بیشتر است.
کافی است فقط یک روز پرداخت یک قسط بانکی به تعویق بیفتد، یک نوبت نتوانی پول آب، برق یا گاز را پرداخت کنی، یا خدای نکرده چکی یا تعهدی به شهرداری داشته باشی؛ در کسری از ثانیه، غرش رعدآسای سلطان جنگل بلند می‌شود!

اما وقتی نوبت به پرداخت بدهی‌های دولت می‌رسد، ظاهراً سلطان هم می‌تواند صبر کند؛ ماه‌ها و حتی سال‌ها! شیر ژیان تبدیل به غزالی آرام و خونسرد می‌شود.
در این جنگل اقتصادی، زور قانون نیست؛ قانونِ زور است. دریغ از یک صلح مدنی خشک و خالی و ذره‌ای عدالت و انصاف.

صلاح‌الدین خدیو

مولوی عبدالحمید: با زندانی کردن سیاسیون و اعدام معترضان نمی‌توان حکومت کرد

مولوی عبدالحمید، امام‌جمعه اهل‌سنت زاهدان، در خطبه‌های نماز جمعه دوم مردادماه ۱۴۰۵ تأکید کرد که بقای هر حکومت در گرو گسترش عدالت، رعایت انصاف، تأمین آزادی‌های قانونی، اقتصاد پویا و جلب رضایت مردم است. او گفت: «اگر مردم ناراضی باشند، خدا هم ناراضی است» و افزود هیچ حکومتی بدون حمایت و رضایت مردم پایدار نخواهد ماند.

وی با انتقاد از افزایش اعدام‌ها در کشور اظهار داشت: «با تبعیض و بی‌عدالتی، سلب آزادی بیان و قلم، زندانی کردن سیاسیون و اعدام معترضان نمی‌شود حکومت‌داری کرد.» او تأکید کرد افزایش اعدام‌ها به دین آسیب می‌زند و برای کشور نیز تبعات داخلی و بین‌المللی به همراه دارد.


#فرهیختگان راهی به رهایی

دکتر علی شریعتی ؟!؟!
علی رضا معینی

بله . شنیده‌ام که جناب موسی غنی‌نژاد، که از متفکران پرسخن حوزه اقتصاد و از مدافعان عقلانیت و نقد علمی هستند، گفته‌اند: «شریعتی هیچ دانش اسلامی نداشت» و حتی تعبیری بسیار سنگین‌تر درباره او به کار برده‌اند. اما جای شگفتی است که کسی که خود بر اهمیت خرد، گفت‌وگو و سنجش استدلالی تأکید دارد، درباره متفکری که بخش بزرگی از عمر خود را صرف بازخوانی اسلام برای نسل جدید کرد، چنین داوری کلی و قاطعانه‌ای ارائه کند. شریعتی را باید با آثارش سنجید: با اسلام‌شناسی، بازگشت به خویشتن، علی(ع)، فاطمه فاطمه است، تشیع علوی و تشیع صفوی و ده‌ها سخنرانی و نوشته‌ای که هدف اصلی آنها آشنا کردن نسل جوان با مفاهیم توحید، عدالت، مسئولیت اجتماعی، آزادی و اخلاق در سنت اسلامی بود. می‌توان با برخی برداشت‌های تاریخی یا تفسیری او اختلاف داشت، اما چگونه می‌توان کسی را که یکی از پرخواننده‌ترین و اثرگذارترین مفسران اجتماعی اسلام در ایران معاصر بود، فاقد دانش اسلامی دانست؟ اخلاص او ، راز جاذبه ی او بود . او در زمانی که بخش بزرگی از جوانان دانشگاهی میان سنت دینی و جهان جدید سرگردان بودند، کوشید زبان تازه‌ای برای گفت‌وگو میان اسلام و انسان معاصر بیابد و اسلام را از قالب صرفاً موروثی و تقلیدی به عرصه پرسش‌های اجتماعی و انسانی وارد کند. نقد او به برخی روحانیان نیز از سر نفی اصل دین یا جایگاه روحانیت نبود؛ بلکه اعتراض او به قرائتی از دین بود که به باور او، از عدالت‌خواهی، مسئولیت اجتماعی و روح انتقادی تشیع فاصله گرفته بود. البته همه آرای شریعتی نیز مصون از نقد نیست؛ اما نقد یک متفکر با انکار جایگاه فکری او تفاوت دارد. اگر اندیشه‌ای نادرست است، باید با برهان رد شود؛ اگر تفسیری از اسلام محل مناقشه است، باید با متن و استدلال بررسی شود. اما حذف یک شخصیت فکری با یک داوری کلی، نه با روش علمی سازگار است و نه با سنت گفت‌وگوی عقلانی. تاریخ اندیشه ایران، شریعتی را نه به عنوان انسانی بی‌خطا، بلکه به عنوان یکی از مهم‌ترین پدیده‌های فکری نیمه دوم قرن بیستم ثبت کرده است؛ متفکری که حتی مخالفان جدی او نیز ناگزیر از خواندن و نقد کردن او هستند.


#فرهیختگان راهی به رهایی

«تورم در ایران به همه گروه‌های کالا و خدمات سرایت کرده است»

بر اساس گزارشی که در همایش «چشم‌انداز اقتصاد ایران ۱۴۰۵» ارائه شد، تورم در اقتصاد ایران از مرحله افزایش قیمت در برخی بازارها عبور کرده و به پدیده‌ای فراگیر و ساختاری تبدیل شده است.

https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/895696/&rhash=0ceb6994783a68



#فرهیختگان راهی به رهایی

هوش مصنوعی چه امکان‌ها و خطرهای تازه‌ای برای آینده‌ی ما دارد؟ چه تأثیری بر اقتصاد، مشاغل، تحصیل، و حکومت‌داری خواهد داشت؟ آیا عاملیت ما و نگاهمان به زندگی متحول خواهد شد؟ آیا تشخیص واقعیت دشوارتر یا آسان‌تر می‌شود؟ آیا ممکن است که کنترل هوش مصنوعی از دست بشر خارج شود؟ در این فیلم، ماهو که خودش ساخته‌ی هوش مصنوعی‌ست‌ برای یافتن پاسخ به این سؤال‌ها به سراغ نیکا حق‌طلب استاد مهندسی برق و علوم کامپیوتر دانشگاه کالیفرنیا در برکلی، آتوسا کثیرزاده پژوهشگر هوش مصنوعی در زمینه‌‌ی فلسفه و اخلاق و استادیار دانشگاه کارنگی ملون، و نیلوفر میرعشق‌الله استادیار علوم کامپیوتر دانشگاه کارنگی ملون می‌رود که هر سه از دانشمندان برجسته‌ در حوزه‌ی هوش مصنوعی‌اند.

این فیلم را در یوتیوب آسو ببینید.



#فرهیختگان راهی به رهایی

وقتی نقد به برچسب تبدیل می‌شود
زیتون
https://www.zeitoons.com/117087


#فرهیختگان راهی به رهایی

🔹گفت‌وگوی رضا علیجانی با رادیو فردا

✅ تفسیر موسع عراقچی از بند 5 تفاهمنامه نادرست و مغایر متن است. این بند به ج.ا اختیار «مدیریت رفع موانع» از تنگه در وضعیت کنونی‌اش را داده و نه «حاکمیت» بر آن در شرایط بعدی را. این بند می‌گوید...

🔹مهم‌ترین موضوعِ بخش دوم مصاحبه عراقچی با موگویی همین اختلاف تفسیر پرهزینه در تفسیر بند 5 است.

🔹او با اعتماد به نفسی بالا در رابطه با زدن سه کشتی می‌گوید ما با میدان کاملا هماهنگ هستیم و کنترل هم داریم که از حد و حدودش خارج نشود! در حالی که الآن می‌دانیم تبعات این عمل چه منازعات پرهزینه‌ای بر کشور تحمیل کرد تا آنجا که خود او هم مجبور شد تعبیر «چشم در برابر چشم» را بکار ببرد. طرف مقابل هم از تعبیر «سر در برابر چشم» استفاده کرد!

🔹عراقچی به خوبی می‌داند که هیچ بندی اجازه گرفتن عوارض از تنگه را به ج.ا نداده است. خود او هم با دقت از تعبیر «هزینه خدمات» استفاده می‌کند نه عوارض عبور. اما شگفت‌انگیز است که او «تامین امنیت»عبور را هم معادل خدمات می‌داند. در حالی که به جز ج.ا کسی برای تردد کشتی‌ها ناامنی ایجاد نمی‌کند و این معنایی جز باج‌گیری سر گردنه ندارد!
https://t.me/rezaalijani41
🔺مصاحبه موگویی با عراقچی نمادی از کلیت حکمرانی در کشور است؛ سئوالات و نقدها همه یکسویه و از یک زاویه سیاسی خاص یعنی دیدگاه اقلیت تندروست و اکثریت مردم و مشکلات و دغدغه‌های‌شان در این گفتگو کاملا غائب است.
🔺در کل این مصاحبه سخنی از نابودی زیرساختهای کشور و معیشت مردم نیست. عراقچی فقط یک اشاره دو کلمه‌ای دارد که وقتی می‌گوید ما الآن خیلی قوی‌تر از گذشته هستیم می‌افزاید البته تورم مقداری بالا رفته است!
🔺او به روی مبارک نمی‌آورد که چقدر سفره مردم کوچکتر شده و تهیه «غذا» برای بخش زیادی از مردم تبدیل به مشکل شده، عده زیادی بیکار شده‌اند، بخشی از زیرساخت‌های کشور نابود شده‌اند و... .
🔺مصاحبه در زمانی برگزار شده که تشییع جنازه خامنه‌ای در جریان است، ترامپ در ترکیه است و نیروهای نظامی سه کشتی را در تنگه هرمز هدف قرار داده‌اند.
🔺عراقچی در موضوع غرامت «فریبکاری» می‌کند و آب نبات چوبیِ صندوق سرمایه‌گذاری 300 میلیارد دلاری که تعارف غیرموظفی بیش نیست را همان غرامت می داند که فقط اسمش عوض شده است. در مسئله هسته‌ای فقط یک اشاره هشدارآمیز دارد که «مسئله هسته‌ای خیلی سخت» است و به دور دوم مذاکرات موکول شده است. پاسخ او به پرسش از «علی الاصول» هم کاملا طفره‌روی است.
🔺در رابطه با گرفتن عوارض از تنگه عراقچی به خوبی می‌داند که هیچ بندی چنین اختیاری به ج.ا نداده است. او قبلا هم گفته بود گرفتن عوارض بدون ارائه خدمات هیچ مبنایی حقوقی ندارد. در همین مصاحبه هم دو بار تلویحا به این نکته حقوقی اشاره می‌کند...
🔺در برابر پرسش از «علی الأصول» او چون نمی‌خواهد به دکان دونبش مجتبی خامنه‌ای اشاره کند، از پاسخ طفره می‌رود و صرفا به توضیح روند تصمیم‌گیری‌ها و اینکه نهایتا مجتبی خامنه‌ای تصمیم را به شعام سپرده، می‌پردازد و به همین اشاره مبهم اکتفا می‌کند که مجتبی دو سطر بعد از علی الأصول باز مجوز مذاکره را داده است.
🔺چینش تضاد از دوره روح‌الله خمینی هم وجود داشت؛ مثلا قط‌ب‌زاده رئیس رادیو و تلویزیون و در عین حال مخالف دولت موقت بود. این وضعیت در دوره خامنه‌ای هم وجود داشت ولی در آن زمان او به تلویزیون تذکر و اخطار هم می‌داد. اما حالا مسئله حادتر شده است.
🔺عراقچی که به شدت از جو تبلیغی علیه تیم مذاکره کننده ناراحت است و حتی از تعبیر نفوذ اسرائیل هم استفاد می‌کند اما نمی‌دانیم چرا در کل مصاحبه‌اش پرهیز دارد که حتی یک بار از تلویزیون جبلی و جلیلی صریحا اسم ببرد و نقد کند.
🔺حال باید دید در پاییز امسال که دوره مدیریت جبلی تمام می‌شود آیا مجتبی خامنه‌ای تغییری در مدیریتِ به شدت یک طرفه (و ضد تصمیمات شواری عالی امنیت ملی در مذاکره و تفاهمنامه)، می‌دهد یا خیر. این تصمیم بسیار معنادار خواهد بود.
🔺جوسازی‌های بی‌ترمز تلویزیون و هیجانات خیابانی تندروها نقش پارازیت سیاسی و سرعت‌گیر عملی در مسیر تیم مذاکره کننده(که ائتلاف نظامی‌ها به همراه تکنوکرات‌های عضو شورای امنیت ملی پشتش هستند)، را دارد.
🔺اصرار روی کنترل تردد کشتی‌ها در تنگه و اصرار بر غنی سازی اورانیوم در داخل دو بختکی است که سران ج.ا بر سرنوشت مردم و اقتصاد و امنیت ایران خراب کرده‌اند و بدون هیچ توجیه منطقی و ملی بر آنها اصرار و لجاجت می‌کنند؛ جدا از کل سیاست خارجی خسارت باری که داشته و دارند.
🔹نکات کامل‌تر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/883