ایرج درگذشت.
این هنرمند بزرگ تاریخ آواز ایران در طول زندگی خود، بیش از دو هزار آواز، تصنیف و ترانه در برنامه‌های مختلف اجرا کرد.
او علاوه بر آوازهای متعدد در برنامه‌های رادیویی از جمله "گل‌ها"، آثار متعددی در زمینه‌ی خواندن ترانه در سینمای قبل از انقلاب به خصوص بر روی بازی چهره هایی همچون "فردین" داشت.
#فرهیختگان روزن آگاهی
این هنرمند بزرگ تاریخ آواز ایران در طول زندگی خود، بیش از دو هزار آواز، تصنیف و ترانه در برنامه‌های مختلف اجرا کرد.
او علاوه بر آوازهای متعدد در برنامه‌های رادیویی از جمله "گل‌ها"، آثار متعددی در زمینه‌ی خواندن ترانه در سینمای قبل از انقلاب به خصوص بر روی بازی چهره هایی همچون "فردین" داشت.
#فرهیختگان روزن آگاهی
😢6🕊3❤2🔥1
"ایرج/ حسین خواجه‌امیری"
یکی از راه‌های سانسورِ نرمِ نامِ کسانی که ازمنظرِ نهادهای رسمی، به‌ویژه صداوسیما، یادکردن از آنها کراهتی دارد، پرهیز از به‌کاربردنِ نامِ هنری یا شهرت آنان است؛ نام و شهرتی که دهه‌ها مردم آنان را بدان نام یا عنوان می‌شناختند و می‌شناسند. و این البته بی‌سببی نبوده و نیست؛ چراکه به‌کاربردنِ آن نام یا عنوان، از خودی‌بودن یا ازخودمان بودن آن کسان، حکایت‌می‌کند.
در این دو دهه که نامِ ایرج به‌تدریج از فهرست سیاهِ نهادهای رسمی خارج شد و گاه حتی از ایشان دعوت هم می‌شد و به تلویزیون نیز می‌آمدند، اما اغلب سعی‌می‌شد همچنان ایشان را حسین یا دست‌بالا ایرج خواجه‌امیری بخوانند نه ایرج. چراکه ایرج مخاطب را به پیشینه‌ی ایرجانه، "غزل"خوانی‌ها و آوازهای کوچه‌باغی‌شان، ارجاع‌می‌داد.
گمان‌می‌کنم نهادهای رسمی همین سیاست را درمواجهه‌با دیگر خوانندگان نیز درپیش‌گرفته‌باشند: اکبر گلپایگانی، ابراهیم حامدی و ...
و گویا با شاعران امروز نیز همین‌گونه رفتارمی‌کنند: شاید از سهراب و نیما و اخوان، با همین عناوین و شهرت‌های متعارف یادکنند اما احتمالاً سعی‌می‌شود احمدِ شاملو و فروغ فرخزاد را همان احمد شاملو و فروغ فرخزاد بنامند و بخوانند تا حتی‌الامکان فاصله‌ی ایمنیِ نهادهای رسمی با این نام‌های غیررسمی، همچنان حفظ‌شود!
احمدرضا بهرام پور عمران
#فرهیختگان روزن آگاهی
یکی از راه‌های سانسورِ نرمِ نامِ کسانی که ازمنظرِ نهادهای رسمی، به‌ویژه صداوسیما، یادکردن از آنها کراهتی دارد، پرهیز از به‌کاربردنِ نامِ هنری یا شهرت آنان است؛ نام و شهرتی که دهه‌ها مردم آنان را بدان نام یا عنوان می‌شناختند و می‌شناسند. و این البته بی‌سببی نبوده و نیست؛ چراکه به‌کاربردنِ آن نام یا عنوان، از خودی‌بودن یا ازخودمان بودن آن کسان، حکایت‌می‌کند.
در این دو دهه که نامِ ایرج به‌تدریج از فهرست سیاهِ نهادهای رسمی خارج شد و گاه حتی از ایشان دعوت هم می‌شد و به تلویزیون نیز می‌آمدند، اما اغلب سعی‌می‌شد همچنان ایشان را حسین یا دست‌بالا ایرج خواجه‌امیری بخوانند نه ایرج. چراکه ایرج مخاطب را به پیشینه‌ی ایرجانه، "غزل"خوانی‌ها و آوازهای کوچه‌باغی‌شان، ارجاع‌می‌داد.
گمان‌می‌کنم نهادهای رسمی همین سیاست را درمواجهه‌با دیگر خوانندگان نیز درپیش‌گرفته‌باشند: اکبر گلپایگانی، ابراهیم حامدی و ...
و گویا با شاعران امروز نیز همین‌گونه رفتارمی‌کنند: شاید از سهراب و نیما و اخوان، با همین عناوین و شهرت‌های متعارف یادکنند اما احتمالاً سعی‌می‌شود احمدِ شاملو و فروغ فرخزاد را همان احمد شاملو و فروغ فرخزاد بنامند و بخوانند تا حتی‌الامکان فاصله‌ی ایمنیِ نهادهای رسمی با این نام‌های غیررسمی، همچنان حفظ‌شود!
احمدرضا بهرام پور عمران
#فرهیختگان روزن آگاهی
😢5❤2
حیات جامعه در خدمت یک نظم امنیتی
مرضیه حاجی هاشمی
برخی تحلیلگران بر این باورند با افزایش نقش نیروهای نظامی و امنیتی در سیاست داخلی و خارجی، ساخت قدرت در «جمهوری اسلامی» به الگویی شبیه «پاکستان» نزدیک می‌شود، الگویی که در آن ارتش (قوای نظامی)، فراتر از یک نهاد دفاعی، به یکی از بازیگران اصلی و حتی داور سیاست تبدیل شده است و رفاه و توسعه به میزان قابل توجهی هزینه این رویکرد نظامی-امنیتی می شود. اینجاست که باید کاوید در حالی که ایران و پاکستان، تاریخ، ساخت قدرت، هویت ملی و تجربه اجتماعی متفاوتی دارند، ایران به واقع پاکستان می‌شود؟ آیا جامعه ایران هزینه‌های اجتماعی و اقتصادی یک نظم سیاسیِ عمیقاً امنیتی‌شده را همان‌گونه که در پاکستان تا حدودی تجربه شده، می پذیرد؟
پاکستان در سال ۱۹۴۷ در شرایطی متولد شد که مسئله امنیت ملی از همان آغاز با مسئله بقای کشور گره خورده بود. تقسیم «هند» با خشونت گسترده همراه شد، مسئله «کشمیر» بلافاصله به جنگ انجامید و پاکستان خود را در برابر کشوری بزرگ‌تر و قدرتمندتر یافت. در چنین شرایطی ارتش به تدریج به منسجم‌ترین و سازمان‌یافته‌ترین نهاد کشور تبدیل شد. ضعف احزاب و نهادهای سیاسی، بی‌ثباتی دولت‌های غیرنظامی و استمرار منازعه با هند، زمینه‌ای فراهم کرد که ارتش نه فقط مسئول دفاع از کشور؛ بلکه مدعی توانایی اداره و حفظ آن نیز شود.
کودتای ۱۹۵۸ به رهبری «ایوب خان» نقطه عطف این فرایند بود. پس از آن، حتی در دوره‌هایی که حکومت رسماً غیرنظامی بود، ارتش توانست نفوذ گسترده خود را در حوزه‌هایی مانند سیاست خارجی، امنیت ملی، هند و افغانستان حفظ کند. در نتیجه، در پاکستان با ساختاری مواجه شدیم که در آن ارتش فقط یک نهاد نظامی نیست؛ بلکه بخشی از «ساختار استقرار‌یافته قدرت» است؛ اما این تحول را نمی‌توان صرفاً با تهدید هند توضیح داد. اگر تهدید خارجی به‌تنهایی برای ایجاد سلطه نظامیان کافی بود، هند نیز باید مسیر مشابهی طی می‌کرد. آنچه اهمیت داشت، ترکیب تهدید خارجی با ضعف نهادهای غیرنظامی، بی‌ثباتی سیاسی و شکل‌گیری این تصور بود که ارتش حافظ اصلی دولت و ملت است.
در اینجا یک متغیر مهم اجتماعی وارد بحث می‌شود، قرارداد اجتماعی میان امنیت و رفاه.
در جوامعی که تهدید خارجی بخشی از تجربه تاریخی و هویت ملی آنها شده است، ممکن است جامعه حاضر باشد برای امنیت، هزینه‌های قابل توجهی بپردازد. به عبارت دیگر، می‌تواند میان خود و دولت نوعی قرارداد نانوشته برقرار کند، اینکه دولت امنیت و بقای ملی را تضمین و جامعه نیز حاضر است بخشی از منابع، آزادی‌ها یا حتی رفاه خود را در این راه هزینه کند.
اما مسئله ایران متفاوت است. ایران یک دولت ـ ملت تاریخی با سابقه‌ای بسیار طولانی‌تر از جمهوری اسلامی است. هویت ایرانی نیز به حکومت مستقر فروکاسته نمی‌شود. از همین رو، برای بخش مهمی از جامعه، «ایران» و «جمهوری اسلامی» دو مفهوم یکسان نیستند. اگر ساختار قدرت بگوید برای حفظ امنیت ملی باید تحریم، انزوا، کاهش ارزش پول، کاهش رفاه و استمرار منازعه خارجی را تحمل کرد، این گزاره فقط زمانی می‌تواند مشروعیت اجتماعی پیدا کند که جامعه نیز تعریف حکومت از تهدید و امنیت ملی را بپذیرد و اگر نه، شکاف عمیق بین جامعه و حکومت، پیامدهای جدی خواهد داشت.
در چنین شرایطی جامعه حاضر نیست بهای دائمی یک منازعه را از جیب زندگی خود بپردازد و این به معنای هواداری از یک قدرت خارجی نیست؛ بلکه ناشی از یک تصور متفاوت از منافع ملی است. این تمایز بسیار مهم است؛ زیرا نظامی‌شدن قدرت، تا زمانی که جامعه آن را در خدمت امنیت خود بداند، می‌تواند مشروعیت پیدا کند؛ اما اگر جامعه به این نتیجه برسد که افزایش قدرت نظامی با کاهش رفاه، انزوای بین‌المللی، محدودیت‌های اجتماعی و فرسایش فرصت‌های زندگی همراه شده است، همان چیزی که قرار بود منبع امنیت باشد، می‌تواند به منبع بحران مشروعیت تبدیل شود.
ممکن است جمهوری اسلامی از نظر نهادی به سوی الگویی حرکت کند که در آن وزن نیروهای نظامی ـ امنیتی در تصمیم‌گیری افزایش یابد، سیاست خارجی بیش از پیش امنیتی شود، نهادهای غیرنظامی در تصمیم‌های راهبردی استقلال کمتری داشته باشند و اقتصاد و سیاست نیز تحت تأثیر منطق امنیت قرار گیرند؛ اما جامعه ایران الزاماً قرارداد اجتماعی مشابه پاکستان را نخواهد پذیرفت. جامعه ایران امنیت می‌خواهد؛ اما نه به قیمت زندگی.
بنابراین، خطر اصلی برای یک ساختار امنیتی‌شده، فقط بی تفاوت شدن مردم و عدم همرامی با نظامیان نیست؛ بلکه آن است که تعریف حکومت از امنیت، به تدریج از تعریف جامعه از امنیت کاملا جدا شود و جامعه دست به اقداماتی بزند که در راستای تعریف خودش از امنیت است؛ چرا که مدام می پرسد چرا به جای اینکه قدرت نظامی در خدمت جامعه و امنیت حیات من باشد، حیات جامعه در خدمت یک نظم امنیتی است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
مرضیه حاجی هاشمی
برخی تحلیلگران بر این باورند با افزایش نقش نیروهای نظامی و امنیتی در سیاست داخلی و خارجی، ساخت قدرت در «جمهوری اسلامی» به الگویی شبیه «پاکستان» نزدیک می‌شود، الگویی که در آن ارتش (قوای نظامی)، فراتر از یک نهاد دفاعی، به یکی از بازیگران اصلی و حتی داور سیاست تبدیل شده است و رفاه و توسعه به میزان قابل توجهی هزینه این رویکرد نظامی-امنیتی می شود. اینجاست که باید کاوید در حالی که ایران و پاکستان، تاریخ، ساخت قدرت، هویت ملی و تجربه اجتماعی متفاوتی دارند، ایران به واقع پاکستان می‌شود؟ آیا جامعه ایران هزینه‌های اجتماعی و اقتصادی یک نظم سیاسیِ عمیقاً امنیتی‌شده را همان‌گونه که در پاکستان تا حدودی تجربه شده، می پذیرد؟
پاکستان در سال ۱۹۴۷ در شرایطی متولد شد که مسئله امنیت ملی از همان آغاز با مسئله بقای کشور گره خورده بود. تقسیم «هند» با خشونت گسترده همراه شد، مسئله «کشمیر» بلافاصله به جنگ انجامید و پاکستان خود را در برابر کشوری بزرگ‌تر و قدرتمندتر یافت. در چنین شرایطی ارتش به تدریج به منسجم‌ترین و سازمان‌یافته‌ترین نهاد کشور تبدیل شد. ضعف احزاب و نهادهای سیاسی، بی‌ثباتی دولت‌های غیرنظامی و استمرار منازعه با هند، زمینه‌ای فراهم کرد که ارتش نه فقط مسئول دفاع از کشور؛ بلکه مدعی توانایی اداره و حفظ آن نیز شود.
کودتای ۱۹۵۸ به رهبری «ایوب خان» نقطه عطف این فرایند بود. پس از آن، حتی در دوره‌هایی که حکومت رسماً غیرنظامی بود، ارتش توانست نفوذ گسترده خود را در حوزه‌هایی مانند سیاست خارجی، امنیت ملی، هند و افغانستان حفظ کند. در نتیجه، در پاکستان با ساختاری مواجه شدیم که در آن ارتش فقط یک نهاد نظامی نیست؛ بلکه بخشی از «ساختار استقرار‌یافته قدرت» است؛ اما این تحول را نمی‌توان صرفاً با تهدید هند توضیح داد. اگر تهدید خارجی به‌تنهایی برای ایجاد سلطه نظامیان کافی بود، هند نیز باید مسیر مشابهی طی می‌کرد. آنچه اهمیت داشت، ترکیب تهدید خارجی با ضعف نهادهای غیرنظامی، بی‌ثباتی سیاسی و شکل‌گیری این تصور بود که ارتش حافظ اصلی دولت و ملت است.
در اینجا یک متغیر مهم اجتماعی وارد بحث می‌شود، قرارداد اجتماعی میان امنیت و رفاه.
در جوامعی که تهدید خارجی بخشی از تجربه تاریخی و هویت ملی آنها شده است، ممکن است جامعه حاضر باشد برای امنیت، هزینه‌های قابل توجهی بپردازد. به عبارت دیگر، می‌تواند میان خود و دولت نوعی قرارداد نانوشته برقرار کند، اینکه دولت امنیت و بقای ملی را تضمین و جامعه نیز حاضر است بخشی از منابع، آزادی‌ها یا حتی رفاه خود را در این راه هزینه کند.
اما مسئله ایران متفاوت است. ایران یک دولت ـ ملت تاریخی با سابقه‌ای بسیار طولانی‌تر از جمهوری اسلامی است. هویت ایرانی نیز به حکومت مستقر فروکاسته نمی‌شود. از همین رو، برای بخش مهمی از جامعه، «ایران» و «جمهوری اسلامی» دو مفهوم یکسان نیستند. اگر ساختار قدرت بگوید برای حفظ امنیت ملی باید تحریم، انزوا، کاهش ارزش پول، کاهش رفاه و استمرار منازعه خارجی را تحمل کرد، این گزاره فقط زمانی می‌تواند مشروعیت اجتماعی پیدا کند که جامعه نیز تعریف حکومت از تهدید و امنیت ملی را بپذیرد و اگر نه، شکاف عمیق بین جامعه و حکومت، پیامدهای جدی خواهد داشت.
در چنین شرایطی جامعه حاضر نیست بهای دائمی یک منازعه را از جیب زندگی خود بپردازد و این به معنای هواداری از یک قدرت خارجی نیست؛ بلکه ناشی از یک تصور متفاوت از منافع ملی است. این تمایز بسیار مهم است؛ زیرا نظامی‌شدن قدرت، تا زمانی که جامعه آن را در خدمت امنیت خود بداند، می‌تواند مشروعیت پیدا کند؛ اما اگر جامعه به این نتیجه برسد که افزایش قدرت نظامی با کاهش رفاه، انزوای بین‌المللی، محدودیت‌های اجتماعی و فرسایش فرصت‌های زندگی همراه شده است، همان چیزی که قرار بود منبع امنیت باشد، می‌تواند به منبع بحران مشروعیت تبدیل شود.
ممکن است جمهوری اسلامی از نظر نهادی به سوی الگویی حرکت کند که در آن وزن نیروهای نظامی ـ امنیتی در تصمیم‌گیری افزایش یابد، سیاست خارجی بیش از پیش امنیتی شود، نهادهای غیرنظامی در تصمیم‌های راهبردی استقلال کمتری داشته باشند و اقتصاد و سیاست نیز تحت تأثیر منطق امنیت قرار گیرند؛ اما جامعه ایران الزاماً قرارداد اجتماعی مشابه پاکستان را نخواهد پذیرفت. جامعه ایران امنیت می‌خواهد؛ اما نه به قیمت زندگی.
بنابراین، خطر اصلی برای یک ساختار امنیتی‌شده، فقط بی تفاوت شدن مردم و عدم همرامی با نظامیان نیست؛ بلکه آن است که تعریف حکومت از امنیت، به تدریج از تعریف جامعه از امنیت کاملا جدا شود و جامعه دست به اقداماتی بزند که در راستای تعریف خودش از امنیت است؛ چرا که مدام می پرسد چرا به جای اینکه قدرت نظامی در خدمت جامعه و امنیت حیات من باشد، حیات جامعه در خدمت یک نظم امنیتی است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍5❤1👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پژوهشگر ژاپنی:
ایران یک کشور صاحب تمدن تاریخی است و سطح آموزش در آن بسیار بالاست؛ ایرانیها شباهت زیادی به ژاپنی‌ها از نظر طرز فکر و روحیه دارند/ژاپنی‌ها و ایرانیها برخلاف تفکر غربی، به دیگران خدمت می‌کنند، روحیه سپاسگزاری دارند، از وجدان و عاطفه انسانی برخوردارند و به نظرم ایرانیها در مقابل اسرائیل پیروز خواهند شد...
#فرهیختگان روزن آگاهی
ایران یک کشور صاحب تمدن تاریخی است و سطح آموزش در آن بسیار بالاست؛ ایرانیها شباهت زیادی به ژاپنی‌ها از نظر طرز فکر و روحیه دارند/ژاپنی‌ها و ایرانیها برخلاف تفکر غربی، به دیگران خدمت می‌کنند، روحیه سپاسگزاری دارند، از وجدان و عاطفه انسانی برخوردارند و به نظرم ایرانیها در مقابل اسرائیل پیروز خواهند شد...
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤7👎5🔥1
قدرت هستی‌شناختی
مریم نصر
برایان معصومی، از جمله فیلسوفان سیاسی است که به اهمیت عواطف در سیاست توجه نشان داده است. او خالق مفهوم «Ontopower» است که می‌توانیم آن را به «قدرت وجودی» یا «قدرت هستی‌شناختی» ترجمه کنیم. به عقیده او این رویکرد به قدرت، بعد از یازده سپتامبر و در سیاست‌های پیش‌دستانه بوش به‌شکلی گسترده به‌کار گرفته شده است.
«قدرت وجودی»، قدرتی برای غلبه بر سایرین یا انضباط‌بخشی به آنان نیست، بلکه قدرتی معطوف به خلق و به وجود آوردن است. به بیان دیگر، این قدرت نمیخواهد به دیگران مسلط شود، بلکه هدف او شکل دادن به دیگران و ایجاد نظم‌های مطلوب است.
در این الگو قدرت «پیشگیری» نمی‌کند؛ آنطور که مثلا با فراهم کردن تمهیداتی از فقر، بیماری یا جنگ پیشگیری می‌کنیم. همچنین، به دنبال بازدارندگی نیست؛ مثل وقتی که با بالا بردن قدرت نظامی یا دستیابی به سلاح هسته‌ای می‌خواهیم ترس متقابل ایجاد کنیم؛ حتی به دنبال تعذیب و تربیت هم نیست. در این الگو شما پیشدستی می‌کنید. به این معنا که برای مبارزه با یک تهدید نامشخص (مثل امکان دستیابی ایران یا عراق به سلاح کشتار جمعی)، شرایطی ایجاد می‌کنید تا طرف مقابل حالتی تهاجمی به خود بگیرد. یعنی در واقع با دست خود آن تهدید را تولید و آشکار می‌کنید تا از پی‌اش نظم مطلوب خود را حاکم کنید.
این سیاست با منطق شرطی کار می‌کند: «الف می‌توانست سلاح کشتار جمعی داشته باشد و اگر می‌داشت از آن استفاده می‌کرد» (خلاف امریکا و اسرائیل که دارند و استفاده نمی‌کنند). این گزاره‌ها قابل ابطال نیستند، چون برپایه یک موقعیت فرضی بنا شده‌اند که نیازی به شواهد عینی ندارد. در سیاست خلاقیت «قدرت وجودی» در تخریب و جنگ شکوفا می‌شود تا منافع خودش را بسازد.(نمونه تراژیکش وضعیت تنگه هرمز که تا پیش از جنگ آبراهی آزاد و امن بود.)
افکار عمومی چطور با «قدرت وجودی» همراه می‌شود؟ معصومی می‌گوید با فعال کردن عاطفه ترس. ایجاد «احساس ترس یا تهدید» در افکار عمومی، اقدامات نظامی و امنیتی را مستقل از شواهد واقعی و ملموس، موجه می‌کند. با انواع و اقسام ابزارهای سخت و نرم ترس را به زیر جلد جامعه نفوذ می‌دهد و ذهن‌ها را فلج می‌کند. ذهن منقبض شده به سمت انفعال حرکت می‌کند. به این ترتیب، با به‌هم ریختن نظم موجود مهندسی زندگی توسط دیگران پذیرفته می‌شود.
بکارگرفتن «قدرت وجودی» و منطق پیشدستی و تولید تهدید بالقوه، هرچند در عرصه سیاست بین‌الملل پس از یازده سپتامبر فراگیر شد، در قلمرو خصوصی و روابط قدرت درون خانواده سابقه‌ای دیرینه دارد. فقط اسم نداشته است. این قدرت به‌ویژه برای اجبار زنان و جوانان به زندگی مطابق شرایط ازپیش معین شده رایج است. برای نفوذ دادن ترس زیر پوست آنها و شکل‌دادن به حیات روزمره‌شان. درعین حال خلاقیت مولد خود را در خدمت ساختن نظم‌هایی قرار داده که حضور آنان را پس بزند.
با این حال، نیروی مولدی که در «قدرت وجودی» و «پیشدستی» برای ساختن شرایط نو هست، خارج از دست اقتدار از بالا و در نسبت با عواطفی متفاوت از «ترس» می‌تواند کارکرد رهایی بخشی داشته باشد. چیزی که معصومی آن را «پاد-قدرت وجودی (Counter-ontopower)» می‌نامد: قدرت وجودی دربرابر قدرت وجودی.
از هوش مصنوعی خواستم یک فایل صوتی برای توضیح مقاومت قدرت هستی‌شناختی دربرابر قدرت هستی‌شناختی بسازد ( مقدمه بدی نیست و به اشتباهات تلفظ هم عادت داریم 🙂).
فایل صوتی
#فرهیختگان روزن آگاهی
مریم نصر
برایان معصومی، از جمله فیلسوفان سیاسی است که به اهمیت عواطف در سیاست توجه نشان داده است. او خالق مفهوم «Ontopower» است که می‌توانیم آن را به «قدرت وجودی» یا «قدرت هستی‌شناختی» ترجمه کنیم. به عقیده او این رویکرد به قدرت، بعد از یازده سپتامبر و در سیاست‌های پیش‌دستانه بوش به‌شکلی گسترده به‌کار گرفته شده است.
«قدرت وجودی»، قدرتی برای غلبه بر سایرین یا انضباط‌بخشی به آنان نیست، بلکه قدرتی معطوف به خلق و به وجود آوردن است. به بیان دیگر، این قدرت نمیخواهد به دیگران مسلط شود، بلکه هدف او شکل دادن به دیگران و ایجاد نظم‌های مطلوب است.
در این الگو قدرت «پیشگیری» نمی‌کند؛ آنطور که مثلا با فراهم کردن تمهیداتی از فقر، بیماری یا جنگ پیشگیری می‌کنیم. همچنین، به دنبال بازدارندگی نیست؛ مثل وقتی که با بالا بردن قدرت نظامی یا دستیابی به سلاح هسته‌ای می‌خواهیم ترس متقابل ایجاد کنیم؛ حتی به دنبال تعذیب و تربیت هم نیست. در این الگو شما پیشدستی می‌کنید. به این معنا که برای مبارزه با یک تهدید نامشخص (مثل امکان دستیابی ایران یا عراق به سلاح کشتار جمعی)، شرایطی ایجاد می‌کنید تا طرف مقابل حالتی تهاجمی به خود بگیرد. یعنی در واقع با دست خود آن تهدید را تولید و آشکار می‌کنید تا از پی‌اش نظم مطلوب خود را حاکم کنید.
این سیاست با منطق شرطی کار می‌کند: «الف می‌توانست سلاح کشتار جمعی داشته باشد و اگر می‌داشت از آن استفاده می‌کرد» (خلاف امریکا و اسرائیل که دارند و استفاده نمی‌کنند). این گزاره‌ها قابل ابطال نیستند، چون برپایه یک موقعیت فرضی بنا شده‌اند که نیازی به شواهد عینی ندارد. در سیاست خلاقیت «قدرت وجودی» در تخریب و جنگ شکوفا می‌شود تا منافع خودش را بسازد.(نمونه تراژیکش وضعیت تنگه هرمز که تا پیش از جنگ آبراهی آزاد و امن بود.)
افکار عمومی چطور با «قدرت وجودی» همراه می‌شود؟ معصومی می‌گوید با فعال کردن عاطفه ترس. ایجاد «احساس ترس یا تهدید» در افکار عمومی، اقدامات نظامی و امنیتی را مستقل از شواهد واقعی و ملموس، موجه می‌کند. با انواع و اقسام ابزارهای سخت و نرم ترس را به زیر جلد جامعه نفوذ می‌دهد و ذهن‌ها را فلج می‌کند. ذهن منقبض شده به سمت انفعال حرکت می‌کند. به این ترتیب، با به‌هم ریختن نظم موجود مهندسی زندگی توسط دیگران پذیرفته می‌شود.
بکارگرفتن «قدرت وجودی» و منطق پیشدستی و تولید تهدید بالقوه، هرچند در عرصه سیاست بین‌الملل پس از یازده سپتامبر فراگیر شد، در قلمرو خصوصی و روابط قدرت درون خانواده سابقه‌ای دیرینه دارد. فقط اسم نداشته است. این قدرت به‌ویژه برای اجبار زنان و جوانان به زندگی مطابق شرایط ازپیش معین شده رایج است. برای نفوذ دادن ترس زیر پوست آنها و شکل‌دادن به حیات روزمره‌شان. درعین حال خلاقیت مولد خود را در خدمت ساختن نظم‌هایی قرار داده که حضور آنان را پس بزند.
با این حال، نیروی مولدی که در «قدرت وجودی» و «پیشدستی» برای ساختن شرایط نو هست، خارج از دست اقتدار از بالا و در نسبت با عواطفی متفاوت از «ترس» می‌تواند کارکرد رهایی بخشی داشته باشد. چیزی که معصومی آن را «پاد-قدرت وجودی (Counter-ontopower)» می‌نامد: قدرت وجودی دربرابر قدرت وجودی.
از هوش مصنوعی خواستم یک فایل صوتی برای توضیح مقاومت قدرت هستی‌شناختی دربرابر قدرت هستی‌شناختی بسازد ( مقدمه بدی نیست و به اشتباهات تلفظ هم عادت داریم 🙂).
برای اطلاع بیشتر
Massumi, B. (2015). Ontopower: War, powers, and the state of perception. Duke University Press.
Massumi, B. (2015). Politics of affect. Polity Press.
فایل صوتی
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
آرشیو
قدرت هستی‌شناختی و پاد-قدرت هستی‌شناختی به روایت هوش مصنوعی از آثار برایان معصومی
⏳ ۲۴ دقیقه
مریم نصر
⏳ ۲۴ دقیقه
مریم نصر
❤4👍1
Telegram
آرشیو
بزرگ‌ترین دشمنان اسرائیل تروریست‌های نسل‌کشی چون #نتانیاهو، #بن‌گویر و #اسموتریچ هستند که نه‌تنها ترامپ را فریب دادند و به جنگِ شکست‌خورده‌ی با ایران کشاندند، بلکه برای تأسیس «اسرائیل بزرگ» به دنبال بمباران اتمی ایران توسط آمریکا هستند
مصاحبه #ماریو_ناول @MarioNawfal با #الکس_جونز @RealAlexJones، راست‌گرای اول آمریکایی و ترامپیست سابق که به دلیل حملهٔ نظامی به ایران به یکی از سرسخت‌ترین مخالفان ترامپ تبدیل شد. ترامپ بارها او را در توییت‌هایش به شدت مورد حمله قرار داد و حتی گفت که طرفدار ایران شده و می‌خواهد ایران بمب اتمی داشته باشد:
✅ ۱ – ادعاهای اصلی
۱.۱ اسرائیل آمریکا را به جنگ با ایران کشاند، خودش آشکارا پز داد که این کار را کرده و اکنون با اهرم تنگه هرمز ترامپ را به سوی حمله‌ای به بزرگی جنگ جهانی دوم (با اشاره صریح به سلاح هسته‌ای و «گودال درخشان») هل می‌دهد.
۱.۲ بزرگ‌ترین دشمنان موجودیت اسرائیل خود رهبرانش هستند: #نتانیاهو، #بن‌گویر، #اسموتریچ و لیکود. اینها مگالومانیاک‌هایی‌اند که هر جامعهٔ موفق اطراف را تهدید می‌بینند و به دنبال سلطهٔ کامل بر کل خاورمیانه می‌روند.
۱.۳ جنگ یک تلهٔ استراتژیک است: آمریکا را وارد کرده، همهٔ برگ‌ها را به ایران داده و با بسته شدن تنگه اقتصاد آمریکا را تحت فشار قرار می‌دهد تا ترامپ به حملهٔ هسته‌ای تن دهد.
۱.۴ پنتاگون از پنج روز قبل از شروع جنگ پیش‌بینی کرده بود که رژیم سقوط نمی‌کند، تنگه بسته می‌شود و نتیجه فاجعهٔ استراتژیک است. اکنون فرماندهان ارشد می‌گویند باید بین حفاظت از آمریکای شمالی و اسرائیل یکی را انتخاب کنند.
۱.۵ پروژهٔ «اسرائیل بزرگ» در حال پس‌زدن تماشایی است و اتحادهای رسمی دفاعی عربستان-ترکیه-پاکستان با پشتوانهٔ هسته‌ای علیه اسرائیل و آمریکا شکل گرفته است.
✅ ۲ – استدلال‌ها
۲.۱ تله و برگ‌های برندهٔ ایران: ترامپ با شروع جنگ همهٔ کارت‌ها را به ایران داد. ایران تنگه را می‌بندد و می‌گوید تقصیر آمریکاست. هر هفته ترامپ از «توافق جدید» حرف می‌زند و ایران می‌گوید باید به خواسته‌های قبلی (کارمزد ۵ تا ۷ درصد، کنترل کامل تنگه، غرامت، لغو همهٔ تحریم‌ها و خروج نیروها) تن بدهی.
۲.۲ شکست از ابتدا شناخته‌شده بود: گزارش پنتاگون پنج روز قبل از جنگ تصریح کرد ملاها سقوط نمی‌کنند و تنگه بسته می‌شود. جو کنت، تولسی گابارد و فرماندهان ارشد همین را هشدار دادند. ترامپ هنوز وانمود می‌کند مذاکره می‌کند تا شکست را نپذیرد.
۲.۳ بن‌بست نظامی: بیش از نیمی از موشک‌های دفاع هوایی مصرف شده و بازسازی چهار سال طول می‌کشد. فرمانده فرماندهی اروپا گفته باید بین آمریکای شمالی و اسرائیل یکی را انتخاب کنیم. نیروی دریایی از فرستادن کشتی برای باز کردن تنگه خودداری می‌کند چون «نشستگاه اردک» است.
۲.۴ مگالومانیای رهبری اسرائیل: وزیر دارایی دو هفته پیش گفت ایده‌آل است آمریکا دشمن ما را بزند و منطقه را بی‌ثبات کند. این منطق هیتلر در ۱۹۴۱ است: چون ارتش بزرگ دارم باید همه را بگیرم. نتیجهٔ اجتناب‌ناپذیر آن تشکیل اتحادهای جدید علیه خود است.
۲.۵ اتحادهای واکنشی هسته‌ای: عربستان، ترکیه و پاکستان دیگر به آمریکا اعتماد ندارند چون آیپک و اسرائیل را کنترل‌کنندهٔ کامل می‌بینند. توافق دفاعی آنها شامل انتقال سلاح هسته‌ای پاکستان به عربستان در صورت حمله است.
✅ ۳ – شواهد کلیدی
۳.۱ اظهارات علنی اسرائیل: وزیر دارایی گفت جنگ آمریکا با ایران ایده‌آل است. نتانیاهو در فاکس‌نیوز دشمن بعدی را ترکیه نامید. بن‌گویر گفت کل لبنان و سوریه را می‌گیریم. سفیر آمریکا (هاکابی) گفت اسرائیل همهٔ خاورمیانه را می‌گیرد.
۳.۲ هشدارهای نظامی: فرمانده فرماندهی اروپا موشک‌های دفاعی را تمام‌شده اعلام کرد. ژنرال دن کین گفت عملیات هوایی کافی نیست و باید خارج شویم. جو کنت گفت این اجماع کامل پنتاگون بود و گزارش‌ها را شخصاً دیده است.
۳.۳ آمادگی هسته‌ای عربستان-پاکستان: عربستان اسکادران هواپیما را سال‌ها در پاکستان داشت. چند ماه پیش هزاران سرباز پاکستانی را برای محافظت از انبارهای هسته‌ای به عربستان بازگرداند تا در صورت فعال شدن توافق، سلاح هسته‌ای تحویل شود.
۳.۴ قانون NDAA بخش ۲۱۹: نتانیاهو شخصاً متن بند را نوشته که اطلاعات نظامی آمریکا را به‌صورت زنده با اسرائیل ادغام و مالکیت مشترک تسلیحات ایجاد می‌کند و نامهٔ تشکر فرستاده است.
۳.۵ لابی مالی: کنست ۱٫۳ میلیارد دلار برای اینفلوئنسرهای طرفدار اسرائیل و جنگ با ایران خرج کرده است.
✅ ۴ – نتیجه‌گیری
۴.۱ اسرائیل بیش از توانش لقمه برداشته و با رفتار مگالومانیایی موقعیت خود و آمریکا را نابود می‌کند.
👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
مصاحبه #ماریو_ناول @MarioNawfal با #الکس_جونز @RealAlexJones، راست‌گرای اول آمریکایی و ترامپیست سابق که به دلیل حملهٔ نظامی به ایران به یکی از سرسخت‌ترین مخالفان ترامپ تبدیل شد. ترامپ بارها او را در توییت‌هایش به شدت مورد حمله قرار داد و حتی گفت که طرفدار ایران شده و می‌خواهد ایران بمب اتمی داشته باشد:
✅ ۱ – ادعاهای اصلی
۱.۱ اسرائیل آمریکا را به جنگ با ایران کشاند، خودش آشکارا پز داد که این کار را کرده و اکنون با اهرم تنگه هرمز ترامپ را به سوی حمله‌ای به بزرگی جنگ جهانی دوم (با اشاره صریح به سلاح هسته‌ای و «گودال درخشان») هل می‌دهد.
۱.۲ بزرگ‌ترین دشمنان موجودیت اسرائیل خود رهبرانش هستند: #نتانیاهو، #بن‌گویر، #اسموتریچ و لیکود. اینها مگالومانیاک‌هایی‌اند که هر جامعهٔ موفق اطراف را تهدید می‌بینند و به دنبال سلطهٔ کامل بر کل خاورمیانه می‌روند.
۱.۳ جنگ یک تلهٔ استراتژیک است: آمریکا را وارد کرده، همهٔ برگ‌ها را به ایران داده و با بسته شدن تنگه اقتصاد آمریکا را تحت فشار قرار می‌دهد تا ترامپ به حملهٔ هسته‌ای تن دهد.
۱.۴ پنتاگون از پنج روز قبل از شروع جنگ پیش‌بینی کرده بود که رژیم سقوط نمی‌کند، تنگه بسته می‌شود و نتیجه فاجعهٔ استراتژیک است. اکنون فرماندهان ارشد می‌گویند باید بین حفاظت از آمریکای شمالی و اسرائیل یکی را انتخاب کنند.
۱.۵ پروژهٔ «اسرائیل بزرگ» در حال پس‌زدن تماشایی است و اتحادهای رسمی دفاعی عربستان-ترکیه-پاکستان با پشتوانهٔ هسته‌ای علیه اسرائیل و آمریکا شکل گرفته است.
✅ ۲ – استدلال‌ها
۲.۱ تله و برگ‌های برندهٔ ایران: ترامپ با شروع جنگ همهٔ کارت‌ها را به ایران داد. ایران تنگه را می‌بندد و می‌گوید تقصیر آمریکاست. هر هفته ترامپ از «توافق جدید» حرف می‌زند و ایران می‌گوید باید به خواسته‌های قبلی (کارمزد ۵ تا ۷ درصد، کنترل کامل تنگه، غرامت، لغو همهٔ تحریم‌ها و خروج نیروها) تن بدهی.
۲.۲ شکست از ابتدا شناخته‌شده بود: گزارش پنتاگون پنج روز قبل از جنگ تصریح کرد ملاها سقوط نمی‌کنند و تنگه بسته می‌شود. جو کنت، تولسی گابارد و فرماندهان ارشد همین را هشدار دادند. ترامپ هنوز وانمود می‌کند مذاکره می‌کند تا شکست را نپذیرد.
۲.۳ بن‌بست نظامی: بیش از نیمی از موشک‌های دفاع هوایی مصرف شده و بازسازی چهار سال طول می‌کشد. فرمانده فرماندهی اروپا گفته باید بین آمریکای شمالی و اسرائیل یکی را انتخاب کنیم. نیروی دریایی از فرستادن کشتی برای باز کردن تنگه خودداری می‌کند چون «نشستگاه اردک» است.
۲.۴ مگالومانیای رهبری اسرائیل: وزیر دارایی دو هفته پیش گفت ایده‌آل است آمریکا دشمن ما را بزند و منطقه را بی‌ثبات کند. این منطق هیتلر در ۱۹۴۱ است: چون ارتش بزرگ دارم باید همه را بگیرم. نتیجهٔ اجتناب‌ناپذیر آن تشکیل اتحادهای جدید علیه خود است.
۲.۵ اتحادهای واکنشی هسته‌ای: عربستان، ترکیه و پاکستان دیگر به آمریکا اعتماد ندارند چون آیپک و اسرائیل را کنترل‌کنندهٔ کامل می‌بینند. توافق دفاعی آنها شامل انتقال سلاح هسته‌ای پاکستان به عربستان در صورت حمله است.
✅ ۳ – شواهد کلیدی
۳.۱ اظهارات علنی اسرائیل: وزیر دارایی گفت جنگ آمریکا با ایران ایده‌آل است. نتانیاهو در فاکس‌نیوز دشمن بعدی را ترکیه نامید. بن‌گویر گفت کل لبنان و سوریه را می‌گیریم. سفیر آمریکا (هاکابی) گفت اسرائیل همهٔ خاورمیانه را می‌گیرد.
۳.۲ هشدارهای نظامی: فرمانده فرماندهی اروپا موشک‌های دفاعی را تمام‌شده اعلام کرد. ژنرال دن کین گفت عملیات هوایی کافی نیست و باید خارج شویم. جو کنت گفت این اجماع کامل پنتاگون بود و گزارش‌ها را شخصاً دیده است.
۳.۳ آمادگی هسته‌ای عربستان-پاکستان: عربستان اسکادران هواپیما را سال‌ها در پاکستان داشت. چند ماه پیش هزاران سرباز پاکستانی را برای محافظت از انبارهای هسته‌ای به عربستان بازگرداند تا در صورت فعال شدن توافق، سلاح هسته‌ای تحویل شود.
۳.۴ قانون NDAA بخش ۲۱۹: نتانیاهو شخصاً متن بند را نوشته که اطلاعات نظامی آمریکا را به‌صورت زنده با اسرائیل ادغام و مالکیت مشترک تسلیحات ایجاد می‌کند و نامهٔ تشکر فرستاده است.
۳.۵ لابی مالی: کنست ۱٫۳ میلیارد دلار برای اینفلوئنسرهای طرفدار اسرائیل و جنگ با ایران خرج کرده است.
✅ ۴ – نتیجه‌گیری
۴.۱ اسرائیل بیش از توانش لقمه برداشته و با رفتار مگالومانیایی موقعیت خود و آمریکا را نابود می‌کند.
👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍3👎2
👆👆
۴.۲ آمریکا در بن‌بست کامل است: جنگ زمینی غیرممکن (تخمین ۲۰۰ هزار نیرو و ده‌ها هزار کشته فقط برای تنگه)، مهمات تمام‌شده و ناتوانی در دفاع همزمان از خود و اسرائیل.
۴.۳ اتحاد عربستان-ترکیه-پاکستان محصول مستقیم رفتار رهبری اسرائیل و نشانهٔ فروپاشی پروژهٔ «اسرائیل بزرگ» است.
۴.۴ بزرگ‌ترین دشمنان اسرائیل نه ایران و نه اعراب، بلکه خود #نتانیاهو، #بن‌گویر، #اسموتریچ و لیکود هستند.
۴.۵ تنها راه خروج: پذیرش شکست استراتژیک، خروج فوری از جنگ و قطع تسلیم سیاست خارجی آمریکا به لابی اسرائیل. در غیر این صورت مسیر به جنگ هسته‌ای و فروپاشی امپراتوری آمریکا ختم می‌شود.
توییتر اکبر گنجی
#فرهیختگان روزن آگاهی
۴.۲ آمریکا در بن‌بست کامل است: جنگ زمینی غیرممکن (تخمین ۲۰۰ هزار نیرو و ده‌ها هزار کشته فقط برای تنگه)، مهمات تمام‌شده و ناتوانی در دفاع همزمان از خود و اسرائیل.
۴.۳ اتحاد عربستان-ترکیه-پاکستان محصول مستقیم رفتار رهبری اسرائیل و نشانهٔ فروپاشی پروژهٔ «اسرائیل بزرگ» است.
۴.۴ بزرگ‌ترین دشمنان اسرائیل نه ایران و نه اعراب، بلکه خود #نتانیاهو، #بن‌گویر، #اسموتریچ و لیکود هستند.
۴.۵ تنها راه خروج: پذیرش شکست استراتژیک، خروج فوری از جنگ و قطع تسلیم سیاست خارجی آمریکا به لابی اسرائیل. در غیر این صورت مسیر به جنگ هسته‌ای و فروپاشی امپراتوری آمریکا ختم می‌شود.
توییتر اکبر گنجی
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👎8👍3🤔1
پ.ک.ک، حماس و حزب‌الله؛ سه پرونده و یک خاورمیانه جدید(۱)
قرار دادن پرونده خلع سلاح سه سازمان سیاسی جداگانه زیر یک الگوی واحد می‌تواند به خطای تحلیل منجر شود. اما دیدن برخی شباهت‌های کلان هم خالی از دلالت نیست.
پارلمان ترکیه در حال بررسی طرحی است که در صورت تصویب و اجرای موثر آن، می‌تواند به بیش از چهار دهه جنگ و خشونت میان دولت ترکیه و حزب کارگران کردستان پایان دهد. پس از آغاز روند صلح میان آنکارا و پ.ک.ک در سال گذشته، اکنون دو طرف به مرحله اجرای گام‌های عملی برای پایان دادن به این منازعه رسیده‌اند و لایحه‌ای برای فراهم کردن چارچوب حقوقی این روند در پارلمان مطرح شده است.
صرف‌نظر از اینکه این روند در نهایت تا کجا پیش خواهد رفت و آیا می‌توان آن را موفقیت‌آمیز دانست یا نه، هم‌زمانی آن با دو پرونده مهم دیگر خاورمیانه، یعنی خلع سلاح حزب‌الله در لبنان و خلع سلاح حماس در غزه، حاکی از دلالت‌های فراتری است.
این سه پرونده الزاماً حاصل یک طرح واحد یا روندی هماهنگ نیستند، اما هم‌زمانی آنها می‌تواند نشانه یک تغییر مهم در نظم ژئوپولیتیکی و امنیتی خاورمیانه باشد: منطقه در حال فاصله گرفتن از الگویی است که طی چند دهه گذشته به گروه‌های مسلح غیردولتی امکان می‌داد از ضعف دولت‌های ملی استفاده کنند، قلمرو در اختیار بگیرند و نوعی حاکمیت موازی ایجاد کنند.
در چند دهه گذشته، در بخش‌هایی از خاورمیانه وضعیتی پدید آمد که در آن برخی گروه‌های مسلح دیگر صرفاً سازمان‌های چریکی نبودند. آنها در قلمرو تحت کنترل خود ارتش و نیروهای امنیتی داشتند، منابع مالی جمع می‌کردند، خدمات اجتماعی ارائه می‌دادند و در مواردی ساختارهای قضایی و اداری ایجاد می‌کردند. به این ترتیب، میان «پارتیزان» به تعبیر اشمبت و «دولت» موجودیتی خاکستری شکل گرفت: حاکمیت مسلحانه موازی با دولت مرکزی.
حزب‌الله در لبنان یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این الگو بود. این سازمان در کنار حضور قدرتمند سیاسی، شبکه‌ای گسترده نظامی، امنیتی، اجتماعی و اقتصادی ایجاد کرد و به یک «دولت در دولت» تبدیل شد.
حماس نیز پس از تسلط بر غزه، حکومتی با ساختارهای نظامی، امنیتی و اداری خاص خود ایجاد کرد و عملاً برای سال‌ها کنترل این باریکه را در اختیار داشت.
مورد پ.ک.ک البته متفاوت است. زیرساخت نظامی اصلی آن عمدتاً در کوهستان قندیل و مناطق مرزی عراق، ایران و ترکیه قرار داشت و این سازمان در داخل ترکیه هیچ‌گاه به معنای دقیق کلمه حاکمیت سرزمینی مستقر ایجاد نکرد.
اما شاخه‌های نزدیک به آن در سوریه، به‌ویژه YPG و سپس SDF، پس از جنگ داخلی سوریه توانستند بر بخش‌های وسیعی از شمال و شرق این کشور کنترل سرزمینی و ساختارهای اداری و نظامی گسترده‌ای ایجاد کنند. اکنون این ساختارها در چارچوب توافق با دولت جدید سوریه وارد روند ادغام در ساختارهای دولتی شده‌اند.
بنابراین اگرچه این سه مورد دقیقاً یکسان نیستند، اما در یک نقطه به هم می‌رسند: قدرت نظامی غیردولتی در مقطعی توانست از ضعف دولت مرکزی فراتر برود و به قدرت سیاسی و سرزمینی تبدیل شود.
چرا اکنون ورق برگشته است؟
آنچه امروز در ترکیه، لبنان و غزه در جریان است، صرفاً سه پرونده جداگانه خلع سلاح نیست. می‌توان در هم‌زمانی آنها نشانه‌های یک تحول بزرگ‌تر را دید: محیط منطقه‌ای و بین‌المللی به تدریج نسبت به وجود ساختارهای نظامی و حاکمیتی موازی کم‌تحمل‌تر شده است.
این تحول محصول یک عامل واحد نیست. یکی از عوامل مهم، تضعیف نسبی شبکه منطقه‌ای ایران در سال‌های اخیر است؛ به‌ویژه پس از رویارویی‌های مستقیم ایران و اسرائیل و ضرباتی که به بخشی از شبکه نیروهای متحد ایران وارد شد. کاهش توان و عمق استراتژیک ایران طبیعتاً بر قدرت مانور حزب‌الله و حماس نیز اثر گذاشته است. ایران طی دهه‌های گذشته عمق استراتژیک خود را در ایجاد ساختارهای شبه‌دولتی و موازی در عراق، سوریه، یمن، لبنان و سرزمین‌های فلسطینی جست‌وجو می‌کرد.
اما تقلیل این تحول به «فرادستی نسبی اسرائیل» نیز ساده‌سازی خواهد بود.
چه ترکیه نیز یکی دیگر از برندگان مهم بازآرایی جدید منطقه است. آنکارا از یک سو با روند پایان جنگ پ.ک.ک و از سوی دیگر با تحولات سوریه، فرصت کم‌سابقه‌ای برای کاهش یکی از مهم‌ترین تهدیدهای امنیتی خود پیدا کرده است. افزایش نقش ترکیه در تحولات سوریه و گسترش نقش منطقه‌ای و بین‌المللی آن وزن آنکارا را افزایش داده است.
ترکیه در دوران جنگ سرد عمدتاً در مقام یک پاسگاه مرزی متروکه در جناح شرقی ناتو قرار داشت؛ اما در نظم چندقطبی در حال ظهور، به یکی از گره‌های مهم امنیتی میان اروپا، خاورمیانه، قفقاز و آسیای مرکزی تبدیل شده است. آنکارا اکنون می‌تواند بخشی از این سرمایه ژئوپولیتیکی را برای حل مسئله‌ای که دهه‌ها امنیت داخلی آن را تحت تأثیر قرار داده، یعنی مسئله کرد، به کار گیرد.
صلاح‌الدین خدیو
👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
قرار دادن پرونده خلع سلاح سه سازمان سیاسی جداگانه زیر یک الگوی واحد می‌تواند به خطای تحلیل منجر شود. اما دیدن برخی شباهت‌های کلان هم خالی از دلالت نیست.
پارلمان ترکیه در حال بررسی طرحی است که در صورت تصویب و اجرای موثر آن، می‌تواند به بیش از چهار دهه جنگ و خشونت میان دولت ترکیه و حزب کارگران کردستان پایان دهد. پس از آغاز روند صلح میان آنکارا و پ.ک.ک در سال گذشته، اکنون دو طرف به مرحله اجرای گام‌های عملی برای پایان دادن به این منازعه رسیده‌اند و لایحه‌ای برای فراهم کردن چارچوب حقوقی این روند در پارلمان مطرح شده است.
صرف‌نظر از اینکه این روند در نهایت تا کجا پیش خواهد رفت و آیا می‌توان آن را موفقیت‌آمیز دانست یا نه، هم‌زمانی آن با دو پرونده مهم دیگر خاورمیانه، یعنی خلع سلاح حزب‌الله در لبنان و خلع سلاح حماس در غزه، حاکی از دلالت‌های فراتری است.
این سه پرونده الزاماً حاصل یک طرح واحد یا روندی هماهنگ نیستند، اما هم‌زمانی آنها می‌تواند نشانه یک تغییر مهم در نظم ژئوپولیتیکی و امنیتی خاورمیانه باشد: منطقه در حال فاصله گرفتن از الگویی است که طی چند دهه گذشته به گروه‌های مسلح غیردولتی امکان می‌داد از ضعف دولت‌های ملی استفاده کنند، قلمرو در اختیار بگیرند و نوعی حاکمیت موازی ایجاد کنند.
در چند دهه گذشته، در بخش‌هایی از خاورمیانه وضعیتی پدید آمد که در آن برخی گروه‌های مسلح دیگر صرفاً سازمان‌های چریکی نبودند. آنها در قلمرو تحت کنترل خود ارتش و نیروهای امنیتی داشتند، منابع مالی جمع می‌کردند، خدمات اجتماعی ارائه می‌دادند و در مواردی ساختارهای قضایی و اداری ایجاد می‌کردند. به این ترتیب، میان «پارتیزان» به تعبیر اشمبت و «دولت» موجودیتی خاکستری شکل گرفت: حاکمیت مسلحانه موازی با دولت مرکزی.
حزب‌الله در لبنان یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این الگو بود. این سازمان در کنار حضور قدرتمند سیاسی، شبکه‌ای گسترده نظامی، امنیتی، اجتماعی و اقتصادی ایجاد کرد و به یک «دولت در دولت» تبدیل شد.
حماس نیز پس از تسلط بر غزه، حکومتی با ساختارهای نظامی، امنیتی و اداری خاص خود ایجاد کرد و عملاً برای سال‌ها کنترل این باریکه را در اختیار داشت.
مورد پ.ک.ک البته متفاوت است. زیرساخت نظامی اصلی آن عمدتاً در کوهستان قندیل و مناطق مرزی عراق، ایران و ترکیه قرار داشت و این سازمان در داخل ترکیه هیچ‌گاه به معنای دقیق کلمه حاکمیت سرزمینی مستقر ایجاد نکرد.
اما شاخه‌های نزدیک به آن در سوریه، به‌ویژه YPG و سپس SDF، پس از جنگ داخلی سوریه توانستند بر بخش‌های وسیعی از شمال و شرق این کشور کنترل سرزمینی و ساختارهای اداری و نظامی گسترده‌ای ایجاد کنند. اکنون این ساختارها در چارچوب توافق با دولت جدید سوریه وارد روند ادغام در ساختارهای دولتی شده‌اند.
بنابراین اگرچه این سه مورد دقیقاً یکسان نیستند، اما در یک نقطه به هم می‌رسند: قدرت نظامی غیردولتی در مقطعی توانست از ضعف دولت مرکزی فراتر برود و به قدرت سیاسی و سرزمینی تبدیل شود.
چرا اکنون ورق برگشته است؟
آنچه امروز در ترکیه، لبنان و غزه در جریان است، صرفاً سه پرونده جداگانه خلع سلاح نیست. می‌توان در هم‌زمانی آنها نشانه‌های یک تحول بزرگ‌تر را دید: محیط منطقه‌ای و بین‌المللی به تدریج نسبت به وجود ساختارهای نظامی و حاکمیتی موازی کم‌تحمل‌تر شده است.
این تحول محصول یک عامل واحد نیست. یکی از عوامل مهم، تضعیف نسبی شبکه منطقه‌ای ایران در سال‌های اخیر است؛ به‌ویژه پس از رویارویی‌های مستقیم ایران و اسرائیل و ضرباتی که به بخشی از شبکه نیروهای متحد ایران وارد شد. کاهش توان و عمق استراتژیک ایران طبیعتاً بر قدرت مانور حزب‌الله و حماس نیز اثر گذاشته است. ایران طی دهه‌های گذشته عمق استراتژیک خود را در ایجاد ساختارهای شبه‌دولتی و موازی در عراق، سوریه، یمن، لبنان و سرزمین‌های فلسطینی جست‌وجو می‌کرد.
اما تقلیل این تحول به «فرادستی نسبی اسرائیل» نیز ساده‌سازی خواهد بود.
چه ترکیه نیز یکی دیگر از برندگان مهم بازآرایی جدید منطقه است. آنکارا از یک سو با روند پایان جنگ پ.ک.ک و از سوی دیگر با تحولات سوریه، فرصت کم‌سابقه‌ای برای کاهش یکی از مهم‌ترین تهدیدهای امنیتی خود پیدا کرده است. افزایش نقش ترکیه در تحولات سوریه و گسترش نقش منطقه‌ای و بین‌المللی آن وزن آنکارا را افزایش داده است.
ترکیه در دوران جنگ سرد عمدتاً در مقام یک پاسگاه مرزی متروکه در جناح شرقی ناتو قرار داشت؛ اما در نظم چندقطبی در حال ظهور، به یکی از گره‌های مهم امنیتی میان اروپا، خاورمیانه، قفقاز و آسیای مرکزی تبدیل شده است. آنکارا اکنون می‌تواند بخشی از این سرمایه ژئوپولیتیکی را برای حل مسئله‌ای که دهه‌ها امنیت داخلی آن را تحت تأثیر قرار داده، یعنی مسئله کرد، به کار گیرد.
صلاح‌الدین خدیو
👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍2
👆👆
پ.ک.ک، حماس و حزب‌الله؛ سه پرونده و یک خاورمیانه جدید(۲)
از این منظر، فارغ از نتیجه نهایی هر یک از این پرونده‌ها، می‌توان از بازآرایی قدرت و شکل‌گیری هنجارهای جدید امنیتی در خاورمیانه سخن گفت؛ هنجارهایی که عرصه را برای بازیگران مسلح غیردولتی تنگ‌تر و بر انحصار قوه قهریه در دست دولت‌ها تأکید می‌کنند.
این تحول با پدیده دیگری نیز همراه است: تلاش برخی دولت‌های ضعیف یا فروپاشیده منطقه برای بازپس‌گیری اقتدار خود.
پس از سقوط صدام و سپس جنگ‌های ناشی از بهار عربی، ضعف یا فروپاشی دولت مرکزی به یکی از ویژگی‌های مهم خاورمیانه تبدیل شد. در چنین فضایی، گروه‌های مسلح توانستند خلأ قدرت را پر کنند.
اکنون در برخی نقاط، ورق در حال برگشتن است. سوریه و عراق مهم‌ترین نمونه‌اند؛ جایی که ساختارهایی که در سال‌های جنگ شکل گرفته بودند، یا در حال مذاکره و ادغام در ساختار دولت مرکزی‌اند و یا دولت مرکزی با لطایف‌الحیل در جال تعدیل ساختارهای رسمیت‌یافته خودمختار است.
اگر این روند تثبیت شود، شاید بتوان گفت یکی از ویژگی‌های خاورمیانه پس از جنگ سرد ــ یعنی تکثیر مراکز مسلح قدرت در داخل دولت‌های ضعیف ــ به تدریج در حال عقب‌نشینی است.
اما هنوز برای اعلام پایان این دوره بسیار زود است.
مهم‌ترین احتیاط در برابر هر نوع خوش‌بینی این است که خلع سلاح به خودی خود معادل حل مسئله سیاسی نیست.
پرونده لبنان شاید دشوارترین نمونه باشد. حزب‌الله فقط یک سازمان نظامی نیست؛ شبکه‌ای عمیق سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در میان بخش بزرگی از جامعه شیعی لبنان دارد. بنابراین تبدیل آن از یک سازمان نظامی ـ سیاسی به یک سازمان سیاسی صرف، بدون ایجاد ترتیباتی که احساس امنیت و مشارکت سیاسی این جامعه را تضمین کند، می‌تواند به کشمکشی طولانی منجر شود.
حزب‌الله نماد غرور و غلبه بر فرودستی جامعه‌ی شیعه لبنان پس از دهه‌ها حاشیه‌نشینی و انزوا است.
در غزه نیز مسئله به همین اندازه پیچیده است. حماس از نظر نظامی تضعیف شده، اما جنگ غزه مسئله فلسطین را بار دیگر در مرکز سیاست جهانی قرار داده و حمایت بین‌المللی از تشکیل دولت فلسطینی را افزایش داده است. بنابراین خلع سلاح حماس بدون پدیدار شدن افقی روشن برای آینده سیاسی فلسطینیان و تشکیل دولت مستقل فلسطینی می‌تواند به جای حل مسئله، زمینه‌ساز بحران‌های تازه شود.
در میان این سه پرونده، شاید روند پ.ک.ک از برخی جهات امکان‌پذیرتر باشد. دلیل مهم این است که این حزب در ترکیه عملا یک شاخه سیاسی قانونی و سازمان‌یافته دارد: حزب برابری و دموکراسی خلق‌ها (DEM).
امکانی که اجازه می‌دهد بخشی از مطالبات کردها از مسیر انتخابات، پارلمان و سیاست نهادی دنبال شود.
اما درست در همین‌جا یک تناقض جدی ظاهر می‌شود.
اگر از یک سو زندانیان کرد و اعضای مرتبط با پ.ک.ک و جریان سیاسی کرد آزاد شوند و از سوی دیگر، فشار قضایی و سیاسی بر مخالفان، به‌ویژه حزب جمهوری‌خواه خلق، افزایش پیدا کند، نمی‌توان این روند را به‌سادگی یک گشایش دموکراتیک دانست.
صلح پایدار با کردها نمی‌تواند از دموکراتیزاسیون عمومی ترکیه جدا باشد.
اگر دولت ترکیه مسئله کرد را از حوزه امنیتی خارج و وارد حوزه سیاست کند، اما همزمان فضای سیاسی را برای سایر مخالفان تنگ‌تر کند، این پرسش جدی باقی خواهد ماند که آیا هدف واقعاً گشایش دموکراتیک است یا صرفاً بازآرایی ائتلاف‌های قدرت.
این تناقض می‌تواند دستاوردهای پایدار توافق میان دولت ترکیه و جریان کرد را محدود کند و آینده روند صلح را با ابهام مواجه سازد.
شاید اگر بختی برای موفقیت این پروسه وجود داشته باشد، خروج اردوغان از صحنه به هر علت باشد. آنگاه می‌توان امیدوار بود که دموکراتیزاسیون ترکیه از بختی راستین برای پیشبرد برخوردار شود.
صلاح‌الدین خدیو
#فرهیختگان روزن آگاهی
پ.ک.ک، حماس و حزب‌الله؛ سه پرونده و یک خاورمیانه جدید(۲)
از این منظر، فارغ از نتیجه نهایی هر یک از این پرونده‌ها، می‌توان از بازآرایی قدرت و شکل‌گیری هنجارهای جدید امنیتی در خاورمیانه سخن گفت؛ هنجارهایی که عرصه را برای بازیگران مسلح غیردولتی تنگ‌تر و بر انحصار قوه قهریه در دست دولت‌ها تأکید می‌کنند.
این تحول با پدیده دیگری نیز همراه است: تلاش برخی دولت‌های ضعیف یا فروپاشیده منطقه برای بازپس‌گیری اقتدار خود.
پس از سقوط صدام و سپس جنگ‌های ناشی از بهار عربی، ضعف یا فروپاشی دولت مرکزی به یکی از ویژگی‌های مهم خاورمیانه تبدیل شد. در چنین فضایی، گروه‌های مسلح توانستند خلأ قدرت را پر کنند.
اکنون در برخی نقاط، ورق در حال برگشتن است. سوریه و عراق مهم‌ترین نمونه‌اند؛ جایی که ساختارهایی که در سال‌های جنگ شکل گرفته بودند، یا در حال مذاکره و ادغام در ساختار دولت مرکزی‌اند و یا دولت مرکزی با لطایف‌الحیل در جال تعدیل ساختارهای رسمیت‌یافته خودمختار است.
اگر این روند تثبیت شود، شاید بتوان گفت یکی از ویژگی‌های خاورمیانه پس از جنگ سرد ــ یعنی تکثیر مراکز مسلح قدرت در داخل دولت‌های ضعیف ــ به تدریج در حال عقب‌نشینی است.
اما هنوز برای اعلام پایان این دوره بسیار زود است.
مهم‌ترین احتیاط در برابر هر نوع خوش‌بینی این است که خلع سلاح به خودی خود معادل حل مسئله سیاسی نیست.
پرونده لبنان شاید دشوارترین نمونه باشد. حزب‌الله فقط یک سازمان نظامی نیست؛ شبکه‌ای عمیق سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در میان بخش بزرگی از جامعه شیعی لبنان دارد. بنابراین تبدیل آن از یک سازمان نظامی ـ سیاسی به یک سازمان سیاسی صرف، بدون ایجاد ترتیباتی که احساس امنیت و مشارکت سیاسی این جامعه را تضمین کند، می‌تواند به کشمکشی طولانی منجر شود.
حزب‌الله نماد غرور و غلبه بر فرودستی جامعه‌ی شیعه لبنان پس از دهه‌ها حاشیه‌نشینی و انزوا است.
در غزه نیز مسئله به همین اندازه پیچیده است. حماس از نظر نظامی تضعیف شده، اما جنگ غزه مسئله فلسطین را بار دیگر در مرکز سیاست جهانی قرار داده و حمایت بین‌المللی از تشکیل دولت فلسطینی را افزایش داده است. بنابراین خلع سلاح حماس بدون پدیدار شدن افقی روشن برای آینده سیاسی فلسطینیان و تشکیل دولت مستقل فلسطینی می‌تواند به جای حل مسئله، زمینه‌ساز بحران‌های تازه شود.
در میان این سه پرونده، شاید روند پ.ک.ک از برخی جهات امکان‌پذیرتر باشد. دلیل مهم این است که این حزب در ترکیه عملا یک شاخه سیاسی قانونی و سازمان‌یافته دارد: حزب برابری و دموکراسی خلق‌ها (DEM).
امکانی که اجازه می‌دهد بخشی از مطالبات کردها از مسیر انتخابات، پارلمان و سیاست نهادی دنبال شود.
اما درست در همین‌جا یک تناقض جدی ظاهر می‌شود.
اگر از یک سو زندانیان کرد و اعضای مرتبط با پ.ک.ک و جریان سیاسی کرد آزاد شوند و از سوی دیگر، فشار قضایی و سیاسی بر مخالفان، به‌ویژه حزب جمهوری‌خواه خلق، افزایش پیدا کند، نمی‌توان این روند را به‌سادگی یک گشایش دموکراتیک دانست.
صلح پایدار با کردها نمی‌تواند از دموکراتیزاسیون عمومی ترکیه جدا باشد.
اگر دولت ترکیه مسئله کرد را از حوزه امنیتی خارج و وارد حوزه سیاست کند، اما همزمان فضای سیاسی را برای سایر مخالفان تنگ‌تر کند، این پرسش جدی باقی خواهد ماند که آیا هدف واقعاً گشایش دموکراتیک است یا صرفاً بازآرایی ائتلاف‌های قدرت.
این تناقض می‌تواند دستاوردهای پایدار توافق میان دولت ترکیه و جریان کرد را محدود کند و آینده روند صلح را با ابهام مواجه سازد.
شاید اگر بختی برای موفقیت این پروسه وجود داشته باشد، خروج اردوغان از صحنه به هر علت باشد. آنگاه می‌توان امیدوار بود که دموکراتیزاسیون ترکیه از بختی راستین برای پیشبرد برخوردار شود.
صلاح‌الدین خدیو
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍2
عتاب و شدت عمل سروش چراست؟
راز عتاب
علی رضا معینی
در نامهٔ اخیر عبدالکریم سروش، خشم را نباید صرفاً خشم یک صاحب‌نظر از یک منتقد دید؛ این خشم، خشمِ کسی است که می‌بیند مرزی اخلاقی و معرفتی شکسته شده است: مرز میان نقد و تکفیر، میان داوری دربارهٔ یک اندیشه و داوری دربارهٔ ایمان قلبی یک انسان. می‌توان شریعتی را سخت نقد کرد؛ می‌توان او را در تاریخ‌نگاری، جامعه‌شناسی، الهیات و حتی در شیوهٔ استدلال خطاکار دانست؛ اما از اینها چگونه می‌توان به این نتیجه رسید که «از شواهد و قرائن پیداست که شریعتی قلباً مسلمان و مؤمن نبود»؟ این همان حلقهٔ مفقوده‌ای است که عتاب سروش بر گرد آن می‌چرخد.
مسئله شاندل نیست
مسئله، شاندل نیست؛ مسئله این است که از شاندل چه نتیجه‌ای گرفته‌ایم. دربارهٔ نحوهٔ استفادهٔ شریعتی از این نام می‌توان بحث کرد، می‌توان آن را خطا، لغزش، تمهید ادبی یا حتی کاری نادرست دانست؛ اما هیچ‌کدام، به خودی خود، دلیل بی‌ایمانی نیست. اگر شریعتی در نقل قولی خطا کرده، خطا کرده است؛ اگر در تاریخ‌نگاری اشتباه کرده، اشتباه کرده است؛ اگر در تحلیل اجتماعی راه نادرست پیموده، نقدش کنید؛ اما خطا را نمی‌توان بی‌دلیل به کفر، و اختلاف فکری را به بی‌ایمانی قلبی ترجمه کرد. پرسش همچنان همان است: آن داوری سنگین دربارهٔ ایمان شریعتی درست بود یا نادرست؟ اگر درست بود، دلیل چیست؟ و اگر نادرست بود، چرا عذرخواهی نشود؟ فرار از این پرسش با گشودن دوبارهٔ پروندهٔ شاندل، پاسخ به مسئله نیست.
تکفیر، خطایی معمولی نیست
تکفیر دشنامی درشت نیست؛ حکم بر نسبت انسان با خداست. در قرآن، مؤمنان از شتاب در سلب ایمان دیگری نهی شده‌اند: «وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَىٰ إِلَيْكُمُ السَّلَامَ لَسْتَ مُؤْمِنًا» . و پیامبر نیز همین معنا را هشدار می‌دهد. این احتیاط بی‌حکمت نیست؛ زیرا انسان می‌تواند دربارهٔ سخن دیگری داوری کند، اما ادعای دانستن راز قلب او، دعوی دیگری است.
اغراء به جهل
دردناک‌تر آن است که تکفیر، گاه پیش از مطالعه می‌آید. به جای آنکه گفته شود «این سخن خطاست»، گفته می‌شود «صاحب این سخن مسلمان نیست»؛ آنگاه خواننده‌ای که هنوز کتاب او را نخوانده، پیشاپیش با او دشمن می‌شود. این همان اغراء به جهل است: ساختن پیش‌داوری در ذهن مخاطب، پیش از آنکه مجال داوری مستقل پیدا کند. این شیوه، کار نقد را آسان می‌کند؛ زیرا دیگر لازم نیست با کتاب بجنگی، کافی است صاحب کتاب را از اعتبار بیندازی.
مرگ روشنفکری دینی؟
و اما آن دعوی بزرگ که روشنفکری دینی مرده است؛ این نیز بیش از یک داوری، محتاج دلیل است. اگر صورت تاریخی خاصی از روشنفکری دینی پایان یافته، بگویید؛ اگر زبان یک نسل دیگر پاسخ‌گوی نسل امروز نیست، نشان دهید؛ اما «مرگ» را نمی‌توان با خطابه اعلام کرد. تا وقتی پرسش از نسبت عقل و ایمان، وحی و تاریخ، اخلاق و شریعت، دین و آزادی و معنویت و مدرنیته زنده است، چگونه می‌توان از مرگ گفت؟ مردگان مجلس ختم نمی‌خواهند؛ دلیل می‌خواهند. تاریخ اندیشه با اعلامیهٔ فوت نمی‌میرد.
نصیری و آینهٔ چرخش‌ها
مهدی نصیری نیز در این میان بیش از آنکه موضوع یک داوری اخلاقی باشد، آینهٔ پرسشی دربارهٔ چرخش‌های فکری ماست. آدمی حق دارد تغییر کند؛ از انقلابی‌گری به منتقد وضع موجود برسد، از جمهوری‌خواهی به پذیرش گفت‌وگو با سلطنت‌طلبان نزدیک شود و گذشتهٔ خود را بازخوانی کند. اما تغییر بزرگ، توضیح بزرگ می‌خواهد: چه شد که آنچه دیروز حق بود، امروز باطل شد؟ چه مبنایی تغییر کرد؟ چه تجربه‌ای پردهٔ دیگری از حقیقت را نشان داد؟ اینچرخش‌ها شاید به دلیل «منفعت‌پرستی» و فرصت طلبی باشد ، اما می‌توان از صاحب چرخش، توضیح خواست. و این پرسش، پرسشِ عقل است نه اتهام.
یک پرسش از غنی‌نژاد
از همهٔ اینها که بگذریم، یک پرسش باقی است: آیا نسبت دادن عدم ایمان قلبی به شریعتی را پس می‌گیرید یا نه؟ اگر نه، دلیل چیست؟ اگر آری، چرا یک عذرخواهی روشن و بی‌پیرایه دشوار است؟ شاندل را می‌توان نقد کرد؛ شیوهٔ استناد شریعتی را می‌توان نقد کرد؛ حتی می‌توان دربارهٔ عنوان «شیاد» بحث کرد؛ اما هیچ‌یک به خودی خود پاسخ این پرسش نیست که با چه دلیل و از کدام قرینه‌ای به قلب شریعتی راه یافته‌اید و ایمان او را سنجیده‌اید؟
بازی با نام‌ها
این بازی با اسم و فامیل شوخی بی‌مزه‌ای ست که تلخی و شوری و بد مزگی لجاجت و عناد را نمی‌کاهد. اگر استدلالی دارید، همان را بیاورید؛ اگر خطایی دیده‌اید، همان را نشان دهید؛ اگر تناقضی یافته‌اید، همان را آشکار کنید. نام خانوادگی کسی نه دلیل حقانیت اوست و نه دلیل بطلان سخنش.
👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
راز عتاب
علی رضا معینی
در نامهٔ اخیر عبدالکریم سروش، خشم را نباید صرفاً خشم یک صاحب‌نظر از یک منتقد دید؛ این خشم، خشمِ کسی است که می‌بیند مرزی اخلاقی و معرفتی شکسته شده است: مرز میان نقد و تکفیر، میان داوری دربارهٔ یک اندیشه و داوری دربارهٔ ایمان قلبی یک انسان. می‌توان شریعتی را سخت نقد کرد؛ می‌توان او را در تاریخ‌نگاری، جامعه‌شناسی، الهیات و حتی در شیوهٔ استدلال خطاکار دانست؛ اما از اینها چگونه می‌توان به این نتیجه رسید که «از شواهد و قرائن پیداست که شریعتی قلباً مسلمان و مؤمن نبود»؟ این همان حلقهٔ مفقوده‌ای است که عتاب سروش بر گرد آن می‌چرخد.
مسئله شاندل نیست
مسئله، شاندل نیست؛ مسئله این است که از شاندل چه نتیجه‌ای گرفته‌ایم. دربارهٔ نحوهٔ استفادهٔ شریعتی از این نام می‌توان بحث کرد، می‌توان آن را خطا، لغزش، تمهید ادبی یا حتی کاری نادرست دانست؛ اما هیچ‌کدام، به خودی خود، دلیل بی‌ایمانی نیست. اگر شریعتی در نقل قولی خطا کرده، خطا کرده است؛ اگر در تاریخ‌نگاری اشتباه کرده، اشتباه کرده است؛ اگر در تحلیل اجتماعی راه نادرست پیموده، نقدش کنید؛ اما خطا را نمی‌توان بی‌دلیل به کفر، و اختلاف فکری را به بی‌ایمانی قلبی ترجمه کرد. پرسش همچنان همان است: آن داوری سنگین دربارهٔ ایمان شریعتی درست بود یا نادرست؟ اگر درست بود، دلیل چیست؟ و اگر نادرست بود، چرا عذرخواهی نشود؟ فرار از این پرسش با گشودن دوبارهٔ پروندهٔ شاندل، پاسخ به مسئله نیست.
تکفیر، خطایی معمولی نیست
تکفیر دشنامی درشت نیست؛ حکم بر نسبت انسان با خداست. در قرآن، مؤمنان از شتاب در سلب ایمان دیگری نهی شده‌اند: «وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَىٰ إِلَيْكُمُ السَّلَامَ لَسْتَ مُؤْمِنًا» . و پیامبر نیز همین معنا را هشدار می‌دهد. این احتیاط بی‌حکمت نیست؛ زیرا انسان می‌تواند دربارهٔ سخن دیگری داوری کند، اما ادعای دانستن راز قلب او، دعوی دیگری است.
اغراء به جهل
دردناک‌تر آن است که تکفیر، گاه پیش از مطالعه می‌آید. به جای آنکه گفته شود «این سخن خطاست»، گفته می‌شود «صاحب این سخن مسلمان نیست»؛ آنگاه خواننده‌ای که هنوز کتاب او را نخوانده، پیشاپیش با او دشمن می‌شود. این همان اغراء به جهل است: ساختن پیش‌داوری در ذهن مخاطب، پیش از آنکه مجال داوری مستقل پیدا کند. این شیوه، کار نقد را آسان می‌کند؛ زیرا دیگر لازم نیست با کتاب بجنگی، کافی است صاحب کتاب را از اعتبار بیندازی.
مرگ روشنفکری دینی؟
و اما آن دعوی بزرگ که روشنفکری دینی مرده است؛ این نیز بیش از یک داوری، محتاج دلیل است. اگر صورت تاریخی خاصی از روشنفکری دینی پایان یافته، بگویید؛ اگر زبان یک نسل دیگر پاسخ‌گوی نسل امروز نیست، نشان دهید؛ اما «مرگ» را نمی‌توان با خطابه اعلام کرد. تا وقتی پرسش از نسبت عقل و ایمان، وحی و تاریخ، اخلاق و شریعت، دین و آزادی و معنویت و مدرنیته زنده است، چگونه می‌توان از مرگ گفت؟ مردگان مجلس ختم نمی‌خواهند؛ دلیل می‌خواهند. تاریخ اندیشه با اعلامیهٔ فوت نمی‌میرد.
نصیری و آینهٔ چرخش‌ها
مهدی نصیری نیز در این میان بیش از آنکه موضوع یک داوری اخلاقی باشد، آینهٔ پرسشی دربارهٔ چرخش‌های فکری ماست. آدمی حق دارد تغییر کند؛ از انقلابی‌گری به منتقد وضع موجود برسد، از جمهوری‌خواهی به پذیرش گفت‌وگو با سلطنت‌طلبان نزدیک شود و گذشتهٔ خود را بازخوانی کند. اما تغییر بزرگ، توضیح بزرگ می‌خواهد: چه شد که آنچه دیروز حق بود، امروز باطل شد؟ چه مبنایی تغییر کرد؟ چه تجربه‌ای پردهٔ دیگری از حقیقت را نشان داد؟ اینچرخش‌ها شاید به دلیل «منفعت‌پرستی» و فرصت طلبی باشد ، اما می‌توان از صاحب چرخش، توضیح خواست. و این پرسش، پرسشِ عقل است نه اتهام.
یک پرسش از غنی‌نژاد
از همهٔ اینها که بگذریم، یک پرسش باقی است: آیا نسبت دادن عدم ایمان قلبی به شریعتی را پس می‌گیرید یا نه؟ اگر نه، دلیل چیست؟ اگر آری، چرا یک عذرخواهی روشن و بی‌پیرایه دشوار است؟ شاندل را می‌توان نقد کرد؛ شیوهٔ استناد شریعتی را می‌توان نقد کرد؛ حتی می‌توان دربارهٔ عنوان «شیاد» بحث کرد؛ اما هیچ‌یک به خودی خود پاسخ این پرسش نیست که با چه دلیل و از کدام قرینه‌ای به قلب شریعتی راه یافته‌اید و ایمان او را سنجیده‌اید؟
بازی با نام‌ها
این بازی با اسم و فامیل شوخی بی‌مزه‌ای ست که تلخی و شوری و بد مزگی لجاجت و عناد را نمی‌کاهد. اگر استدلالی دارید، همان را بیاورید؛ اگر خطایی دیده‌اید، همان را نشان دهید؛ اگر تناقضی یافته‌اید، همان را آشکار کنید. نام خانوادگی کسی نه دلیل حقانیت اوست و نه دلیل بطلان سخنش.
👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
👎8❤7👍5
👆👆
وقتی استدلال حاضر است، شوخی با نام‌ها حاشیه است؛ و وقتی استدلال غایب است، شوخی با نام‌ها جای خالی استدلال را پر نمی‌کند.
محکمهٔ اخلاق
از فقه بگذریم، در محضر و محکمهٔ اخلاق چه دفاعیه‌ای دارید؟؟ اخلاق، روح فقه است. روح شریعتی از هتک حرمت روح اخلاق، آزرده است. دل‌آزردگان و آزادگان را به دست آورید.
شرم ، روح اخلاق است و ترک شرم و خجلت ، خدای شریعتی و خدای اخلاق را خشمگین می کند ؟ و مگر گناه و عقاب غیر از خشم و غصب خداست ؟؟!!
سخن آخر
سروش این بار از شریعتی فقط دفاع نمی‌کند؛ از حقِ نقد شدن بدون تکفیر شدن دفاع می‌کند. از این دفاع می‌کند که انسان را با کتابش بسنجیم، نه با حکمی که دربارهٔ قلبش صادر می‌کنیم؛ و مخالف را با استدلال پاسخ دهیم، نه با برچسبی که پیشاپیش ذهن مخاطب را علیه او مسموم کند. شریعتی می‌تواند خطاکار باشد، سروش می‌تواند خطاکار باشد، غنی‌نژاد می‌تواند خطاکار باشد؛ اما خطا با بی‌ایمانی یکی نیست و اختلاف با ارتداد هم‌معنا نیست. اگر سخنی غلط است، ردش کنید؛ اگر کتابی بد است، نقدش کنید؛ اگر اندیشه‌ای مرده است، دلیل مرگش را بیاورید؛ اما به قلب آدمیان دست نبرید، مگر آنکه دلیل شما از آسمان آمده باشد.
و شاید به همین سبب است که این بار، صدای سروش صدای آرام استاد نیست؛ صدای انسانی است که می‌بیند حرمت چیزی در حال شکستن است: حرمت ایمان، حرمت اخلاق و حرمت انسان.
#فرهیختگان روزن آگاهی
وقتی استدلال حاضر است، شوخی با نام‌ها حاشیه است؛ و وقتی استدلال غایب است، شوخی با نام‌ها جای خالی استدلال را پر نمی‌کند.
محکمهٔ اخلاق
از فقه بگذریم، در محضر و محکمهٔ اخلاق چه دفاعیه‌ای دارید؟؟ اخلاق، روح فقه است. روح شریعتی از هتک حرمت روح اخلاق، آزرده است. دل‌آزردگان و آزادگان را به دست آورید.
شرم ، روح اخلاق است و ترک شرم و خجلت ، خدای شریعتی و خدای اخلاق را خشمگین می کند ؟ و مگر گناه و عقاب غیر از خشم و غصب خداست ؟؟!!
سخن آخر
سروش این بار از شریعتی فقط دفاع نمی‌کند؛ از حقِ نقد شدن بدون تکفیر شدن دفاع می‌کند. از این دفاع می‌کند که انسان را با کتابش بسنجیم، نه با حکمی که دربارهٔ قلبش صادر می‌کنیم؛ و مخالف را با استدلال پاسخ دهیم، نه با برچسبی که پیشاپیش ذهن مخاطب را علیه او مسموم کند. شریعتی می‌تواند خطاکار باشد، سروش می‌تواند خطاکار باشد، غنی‌نژاد می‌تواند خطاکار باشد؛ اما خطا با بی‌ایمانی یکی نیست و اختلاف با ارتداد هم‌معنا نیست. اگر سخنی غلط است، ردش کنید؛ اگر کتابی بد است، نقدش کنید؛ اگر اندیشه‌ای مرده است، دلیل مرگش را بیاورید؛ اما به قلب آدمیان دست نبرید، مگر آنکه دلیل شما از آسمان آمده باشد.
و شاید به همین سبب است که این بار، صدای سروش صدای آرام استاد نیست؛ صدای انسانی است که می‌بیند حرمت چیزی در حال شکستن است: حرمت ایمان، حرمت اخلاق و حرمت انسان.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍8👎7❤3
آیا مهاجران می‌توانند تحولات ایران را دریابند؟
https://youtu.be/9XSWjhvIWvk?is=cwBMPWue1ShexnlX
#فرهیختگان روزن آگاهی
https://youtu.be/9XSWjhvIWvk?is=cwBMPWue1ShexnlX
#فرهیختگان روزن آگاهی
YouTube
آیا مهاجران می‌توانند تحولات ایران را دریابند؟ | گفتگو با کامبیز غفوری
تحولات اجتماعی در ایران، گاه حتی برای کسانی که در این کشور زندگی می‌کنند، غافلگیر کننده می‌شود و در چنین شرایطی، آیا روا نیست مهاجران از وطن، با تواضع درباره آنچه در ایران می‌گذرد سخن بگویند؟
ایرانیان مهاجر، هر یک سال و ماهی که از سرزمین خود دورند، تا چه…
ایرانیان مهاجر، هر یک سال و ماهی که از سرزمین خود دورند، تا چه…
👍3
پول نفت کجاست؟ چه کسانی تراستی ها و تریدرها را تایید کردند؟
یاشار سلطانی
مسئولیت انتخاب و تأیید صلاحیت تراستی‌ها و تریدرهای فروش نفت، برعهده «هیأت هفت‌نفره شعام» بوده است؛ همان اتاق فرمانی که درباره محرمانه‌ترین بخش فروش نفت ایران تصمیم می‌گرفت.
اکنون باید روشن شود اعضای این هیأت چه کسانی بوده‌اند و هرکدام چه تصمیمی گرفته‌اند؟
صلاحیت حرفه‌ای و امنیتی واسطه‌ها را چه کسانی تأیید کردند؟ پشتوانه مالی تراستی‌ها و توانایی آنان برای بازگرداندن میلیاردها دلار پول نفت چگونه راستی‌آزمایی شد؟ چه تضمین‌هایی گرفتند و چه کسانی پای این تأییدها را امضا کردند؟
وزیر نفت تنها عضو متخصص حوزه نفت در این هیأت بوده است؛ بنابراین نمی‌تواند خود را صرفاً مجری تصمیم دیگران معرفی کند و از مسئولیت حرفه‌ای تصمیمات گرفته‌شده کنار بکشد.
نام‌بردن از چند تراستی و تریدر، بدون معرفی تصمیم‌گیرانی که آنها را انتخاب و تأیید کرده‌اند، ساختن حاشیه امن برای مسئولان اصلی پرونده است.
اگر میلیاردها دلار پول نفت وصول نشده، خالی‌خوانی شده یا در حساب‌های غیرقابل‌دسترس باقی مانده، مسئولیت فقط متوجه واسطه‌ها نیست؛ مسئولیت اصلی برعهده کسانی است که این افراد را تأیید کردند و ثروت ملی را در اختیارشان گذاشتند.
اعضای هیأت هفت‌نفره شعام باید با نام، سمت، رأی و مسئولیتشان به مردم معرفی شوند.
آقای وزیر نفت و اعضای هیأت هفت نفره؛
شما تراستی‌ها و تریدرها را تأیید کردید؛ حالا پاسخ دهید:
#فرهیختگان روزن آگاهی
یاشار سلطانی
مسئولیت انتخاب و تأیید صلاحیت تراستی‌ها و تریدرهای فروش نفت، برعهده «هیأت هفت‌نفره شعام» بوده است؛ همان اتاق فرمانی که درباره محرمانه‌ترین بخش فروش نفت ایران تصمیم می‌گرفت.
اکنون باید روشن شود اعضای این هیأت چه کسانی بوده‌اند و هرکدام چه تصمیمی گرفته‌اند؟
صلاحیت حرفه‌ای و امنیتی واسطه‌ها را چه کسانی تأیید کردند؟ پشتوانه مالی تراستی‌ها و توانایی آنان برای بازگرداندن میلیاردها دلار پول نفت چگونه راستی‌آزمایی شد؟ چه تضمین‌هایی گرفتند و چه کسانی پای این تأییدها را امضا کردند؟
وزیر نفت تنها عضو متخصص حوزه نفت در این هیأت بوده است؛ بنابراین نمی‌تواند خود را صرفاً مجری تصمیم دیگران معرفی کند و از مسئولیت حرفه‌ای تصمیمات گرفته‌شده کنار بکشد.
نام‌بردن از چند تراستی و تریدر، بدون معرفی تصمیم‌گیرانی که آنها را انتخاب و تأیید کرده‌اند، ساختن حاشیه امن برای مسئولان اصلی پرونده است.
اگر میلیاردها دلار پول نفت وصول نشده، خالی‌خوانی شده یا در حساب‌های غیرقابل‌دسترس باقی مانده، مسئولیت فقط متوجه واسطه‌ها نیست؛ مسئولیت اصلی برعهده کسانی است که این افراد را تأیید کردند و ثروت ملی را در اختیارشان گذاشتند.
اعضای هیأت هفت‌نفره شعام باید با نام، سمت، رأی و مسئولیتشان به مردم معرفی شوند.
آقای وزیر نفت و اعضای هیأت هفت نفره؛
شما تراستی‌ها و تریدرها را تأیید کردید؛ حالا پاسخ دهید:
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍16❤2
Telegram
آرشیو
طاعونِ اعتمادبه‌نفسِ جاهلانه؛ از متخصصین دیپلماسیِ «تحریم کاغذپاره» و «دشمن حمله نمی‌کند» تا عبدالملکیِ لامبورگینی‌ساز
مصطفی فقیهی
لاینقطع اظهارفضل می‌کند، آن‌هم با تنها سابقه‌ی دیپلماتیکِ عمرش که «دادزنی» در دیدار رییس دولت ۱۳ از سازمان ملل بود و بابتِ افاضات و افادات‌ش در همین سالیان، نقل محافل نیز است؛ از پیش‌بینی‌های‌ش از سرنوشتِ سوریه و ونزوئلا تا تحلیل تصویر جعلی هوش‌مصنوعی از سفر ترامپ به چین!
این قماش اما در هیچ شرایطی، «باخت» نمی‌دهند؛ که حتی اگر جسمی سخت در تن‌شان فرود آید، با احساس پیروزی و خرسندی می‌فرمایند «حال کردی چگونه آلت قتاله را در تنِ خویش، محصور و اسیر کرده‌ام؟» و همین قصه، بهانه‌ی رشد دوچندان توسط سیمای جلیلی می‌شود و طی‌الارضِ پله‌های ترقی! و چه بسیارند از این جوق جیغ‌زنانی که پس از ماجرایی چون «جسم سخت»، سینه‌خیز مسیر را تا مقصد ادامه می‌دهند و دست‌آخر، جانباز پرافتخار جنگ‌نرم نام گرفتند!
بله! در تاریخ، همواره پدیده‌ای تکرار شده که «توهم دانش» می‌نامندش؛ کسانی که اندک‌مایه‌ای از یک حوزه آموخته‌اند، با اطمینانی سرسام‌آور خود را از متخصصان آن رشته فراتر می‌بینند.
این بیماری معرفتی، از اعماق تاریخ اندیشه بشری ریشه دارد؛ از سوفسطاییان آتن که با چند خط خطابه خود را دانای مطلق می‌پنداشتند تا عالم‌نمایان قرون وسطی که با خواندن چند صفحه‌ی ناقص از ارسطو، خود را جانشین ابن‌سینا می‌دانستند.
امروز نیز همان قماش را می‌بینیم. در هر حوزه‌ای که پای بگذارند - از طب سنتی گرفته تا سینما، از اقتصاد تا سیاست خارجی - با خواندن یک کتاب نیمه‌کاره یا شنیدن چند سخنرانی پراکنده، مدعی می‌شوند که از اساتید و هیئت علمی همان تخصص بیشتر می‌فهمند.
در هر حوزه‌ای که پا گذاشته‌اند، نتیجه همین‌اندازه مشمئزکننده است: به عرصه‌ی طب سنتی رجوع کنید تا این ادعاهای بی‌بنیاد را ببینید؛ به سینما پا بگذارید، همان را خواهید یافت. در اقتصاد، نمونه‌اش حجت لامبورگینی است و در سیاست نیز همین آقایان.
مشکل اصلی اما اعتمادبه‌نفس وقیحانه‌ی اینان و حباب جهل مقدس است. آنان چنان در این حباب معرفتی خود محصورند که امکان خطا بودن نظریه‌شان را حتی تصور نمی‌کنند.
تاریخ سیاست خارجی معاصر ما پر است از این نمونه‌ها؛ پدیده‌های شگفت و پررویی که با اطمینانی خدشه‌ناپذیر می‌گفتند «هیچ‌گاه به کشور حمله نمی‌شود». یا در اقتصاد، همان حجتِ لامبورگینی که با لحنی پیامبرگونه وعده می‌داد «انقدر می‌توانیم شغل ایجاد کنیم» یا «لامبورگینی را در ایران می‌سازیم».
علم حقیقی، برخلاف این ادعاها، با شک آغاز می‌شود و با فروتنی ادامه می‌یابد. تاریخ نشان داده که هرگاه جامعه‌ای به جای متخصصان، به این مدعیان نیمه‌سواد میدان دهد، هزینه‌اش را با عقب‌ماندگی علمی، اقتصادی و حتی امنیتی پرداخت کرده است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
مصطفی فقیهی
لاینقطع اظهارفضل می‌کند، آن‌هم با تنها سابقه‌ی دیپلماتیکِ عمرش که «دادزنی» در دیدار رییس دولت ۱۳ از سازمان ملل بود و بابتِ افاضات و افادات‌ش در همین سالیان، نقل محافل نیز است؛ از پیش‌بینی‌های‌ش از سرنوشتِ سوریه و ونزوئلا تا تحلیل تصویر جعلی هوش‌مصنوعی از سفر ترامپ به چین!
این قماش اما در هیچ شرایطی، «باخت» نمی‌دهند؛ که حتی اگر جسمی سخت در تن‌شان فرود آید، با احساس پیروزی و خرسندی می‌فرمایند «حال کردی چگونه آلت قتاله را در تنِ خویش، محصور و اسیر کرده‌ام؟» و همین قصه، بهانه‌ی رشد دوچندان توسط سیمای جلیلی می‌شود و طی‌الارضِ پله‌های ترقی! و چه بسیارند از این جوق جیغ‌زنانی که پس از ماجرایی چون «جسم سخت»، سینه‌خیز مسیر را تا مقصد ادامه می‌دهند و دست‌آخر، جانباز پرافتخار جنگ‌نرم نام گرفتند!
بله! در تاریخ، همواره پدیده‌ای تکرار شده که «توهم دانش» می‌نامندش؛ کسانی که اندک‌مایه‌ای از یک حوزه آموخته‌اند، با اطمینانی سرسام‌آور خود را از متخصصان آن رشته فراتر می‌بینند.
این بیماری معرفتی، از اعماق تاریخ اندیشه بشری ریشه دارد؛ از سوفسطاییان آتن که با چند خط خطابه خود را دانای مطلق می‌پنداشتند تا عالم‌نمایان قرون وسطی که با خواندن چند صفحه‌ی ناقص از ارسطو، خود را جانشین ابن‌سینا می‌دانستند.
امروز نیز همان قماش را می‌بینیم. در هر حوزه‌ای که پای بگذارند - از طب سنتی گرفته تا سینما، از اقتصاد تا سیاست خارجی - با خواندن یک کتاب نیمه‌کاره یا شنیدن چند سخنرانی پراکنده، مدعی می‌شوند که از اساتید و هیئت علمی همان تخصص بیشتر می‌فهمند.
در هر حوزه‌ای که پا گذاشته‌اند، نتیجه همین‌اندازه مشمئزکننده است: به عرصه‌ی طب سنتی رجوع کنید تا این ادعاهای بی‌بنیاد را ببینید؛ به سینما پا بگذارید، همان را خواهید یافت. در اقتصاد، نمونه‌اش حجت لامبورگینی است و در سیاست نیز همین آقایان.
مشکل اصلی اما اعتمادبه‌نفس وقیحانه‌ی اینان و حباب جهل مقدس است. آنان چنان در این حباب معرفتی خود محصورند که امکان خطا بودن نظریه‌شان را حتی تصور نمی‌کنند.
تاریخ سیاست خارجی معاصر ما پر است از این نمونه‌ها؛ پدیده‌های شگفت و پررویی که با اطمینانی خدشه‌ناپذیر می‌گفتند «هیچ‌گاه به کشور حمله نمی‌شود». یا در اقتصاد، همان حجتِ لامبورگینی که با لحنی پیامبرگونه وعده می‌داد «انقدر می‌توانیم شغل ایجاد کنیم» یا «لامبورگینی را در ایران می‌سازیم».
علم حقیقی، برخلاف این ادعاها، با شک آغاز می‌شود و با فروتنی ادامه می‌یابد. تاریخ نشان داده که هرگاه جامعه‌ای به جای متخصصان، به این مدعیان نیمه‌سواد میدان دهد، هزینه‌اش را با عقب‌ماندگی علمی، اقتصادی و حتی امنیتی پرداخت کرده است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍13❤12👎4😱3
پیام تسلیت سیدمحمد خاتمی در پی درگذشت ایرج
سیدمحمد خاتمی در پی درگذشت حسین خواجه‌امیری (ایرج)، خواننده نامدار موسیقی ایران، در پیامی خطاب به فرزند او، احسان خواجه‌امیری، این ضایعه را تسلیت گفت:
در این پیام، یک عبارت به‌ویژه درخور توجه است:
«برای شما که ایران و عظمت آن را پاس می‌دارید و برای ایران عزیز می‌خوانید...»
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
سیدمحمد خاتمی در پی درگذشت حسین خواجه‌امیری (ایرج)، خواننده نامدار موسیقی ایران، در پیامی خطاب به فرزند او، احسان خواجه‌امیری، این ضایعه را تسلیت گفت:
به نام خدا
هنرمند توانا جناب آقای احسان خواجه‌امیری
درگذشت هنرمند نامدار جناب حسین خواجه‌امیری، پدر گرامی‌تان را به شما و همه بستگان داغدار تسلیت می‌گویم و برای شما که ایران و عظمت آن را پاس می‌دارید و برای ایران عزیز می‌خوانید، آرزوی کامروایی می‌کنم.
روان آن درگذشته محترم شاد و تندرستی و شکیبایی بازماندگان افزون باد!
با احترام
سیدمحمد خاتمی
۱۴۰۵/۵/۲۱
در این پیام، یک عبارت به‌ویژه درخور توجه است:
«برای شما که ایران و عظمت آن را پاس می‌دارید و برای ایران عزیز می‌خوانید...»
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
👍10❤5👎1
«به کسی مربوط نیست»؛ وقتی سخن از بودجه عمومی است
سهام‌نیوز به نقل از علیرضا زاکانی، شهردار تهران، نوشته است:
ارزش و حرمت امام حسین(ع) برای میلیون‌ها ایرانی محل مناقشه نیست؛ مسئله، پول مردم است.
بودجه شهرداری نه دارایی شخصی شهردار است و نه هزینه‌کرد آن می‌تواند «به کسی مربوط نباشد». اتفاقاً وقتی پای منابع عمومی در میان است، میزان هزینه، محل مصرف، شیوه تخصیص و نتیجه آن باید بیش از هر چیز به مردم مربوط باشد.
احترام به باورهای دینی نیز نمی‌تواند جایگزین شفافیت و پاسخ‌گویی درباره بیت‌المال شود.
اگر این نقل‌قول دقیق و کامل باشد، شاید مهم‌ترین پرسش از شهردار تهران همین باشد:
اگر چگونگی هزینه‌کرد بودجه عمومی به شهروندان مربوط نیست، پس پاسخ‌گویی دقیقاً به چه معناست؟
نکات برجسته:
بودجه عمومی متعلق به مردم است؛ اعتقادات مذهبی نافی ضرورت شفافیت مالی نیست؛ و مسئولان در برابر نحوه هزینه‌کرد منابع عمومی موظف به پاسخ‌گویی‌اند.
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
سهام‌نیوز به نقل از علیرضا زاکانی، شهردار تهران، نوشته است:
«تدارک گسترده‌ای برای مراسم اربعین فراهم شد و به کسی هم مربوط نیست که چقدر بودجه صرف این کار می‌شود. امام حسین برای ما بیشتر از این حرف‌ها ارزش دارد.»
ارزش و حرمت امام حسین(ع) برای میلیون‌ها ایرانی محل مناقشه نیست؛ مسئله، پول مردم است.
بودجه شهرداری نه دارایی شخصی شهردار است و نه هزینه‌کرد آن می‌تواند «به کسی مربوط نباشد». اتفاقاً وقتی پای منابع عمومی در میان است، میزان هزینه، محل مصرف، شیوه تخصیص و نتیجه آن باید بیش از هر چیز به مردم مربوط باشد.
احترام به باورهای دینی نیز نمی‌تواند جایگزین شفافیت و پاسخ‌گویی درباره بیت‌المال شود.
اگر این نقل‌قول دقیق و کامل باشد، شاید مهم‌ترین پرسش از شهردار تهران همین باشد:
اگر چگونگی هزینه‌کرد بودجه عمومی به شهروندان مربوط نیست، پس پاسخ‌گویی دقیقاً به چه معناست؟
نکات برجسته:
بودجه عمومی متعلق به مردم است؛ اعتقادات مذهبی نافی ضرورت شفافیت مالی نیست؛ و مسئولان در برابر نحوه هزینه‌کرد منابع عمومی موظف به پاسخ‌گویی‌اند.
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍20❤2👎1
Audio
میرزا حسن رشدیه؛ مردی که فرزندان ایران را از مکتب‌خانه به مدرسه برد
سخنرانی سیدمصطفی محقق داماد در بزرگداشت میرزا حسن رشدیه
«نخستین کسی که مدرسه برای آموزش و پرورش ساخت، میرزا حسن رشدیه بود. او فرزندان ما را از مکتب‌خانه‌ها بیرون آورد و روی میز و نیمکت مدرسه نشاند؛ اما جهل مقدس گریبان او را گرفت.»
محقق داماد در این سخنرانی از یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ آموزش نوین ایران می‌گوید؛ مردی که برای تأسیس مدرسه کتک خورد، تکفیر شد و مدرسه‌اش را ویران کردند، اما از کوشش برای آموزش کودکان دست نکشید.
او ماجرای رشدیه را تنها روایتی تاریخی نمی‌بیند؛ از خلال آن به مسئله‌ای امروزی‌تر می‌رسد: اهمیت آموزش‌وپرورش و خطری که «جهل مقدس» می‌تواند برای یک جامعه داشته باشد.
در بخشی دیگر از سخنرانی نیز بر بازگشت جدی به آموزش‌وپرورش تأکید می‌کند؛ جایی که باید از کودکی، اخلاق، گفت‌وگو و تحمل دیگری را آموخت.
فایل صوتی سخنرانی ضمیمه است.
منبع فایل صوتی: قدح‌های نهانی
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
سخنرانی سیدمصطفی محقق داماد در بزرگداشت میرزا حسن رشدیه
«نخستین کسی که مدرسه برای آموزش و پرورش ساخت، میرزا حسن رشدیه بود. او فرزندان ما را از مکتب‌خانه‌ها بیرون آورد و روی میز و نیمکت مدرسه نشاند؛ اما جهل مقدس گریبان او را گرفت.»
محقق داماد در این سخنرانی از یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ آموزش نوین ایران می‌گوید؛ مردی که برای تأسیس مدرسه کتک خورد، تکفیر شد و مدرسه‌اش را ویران کردند، اما از کوشش برای آموزش کودکان دست نکشید.
او ماجرای رشدیه را تنها روایتی تاریخی نمی‌بیند؛ از خلال آن به مسئله‌ای امروزی‌تر می‌رسد: اهمیت آموزش‌وپرورش و خطری که «جهل مقدس» می‌تواند برای یک جامعه داشته باشد.
در بخشی دیگر از سخنرانی نیز بر بازگشت جدی به آموزش‌وپرورش تأکید می‌کند؛ جایی که باید از کودکی، اخلاق، گفت‌وگو و تحمل دیگری را آموخت.
فایل صوتی سخنرانی ضمیمه است.
منبع فایل صوتی: قدح‌های نهانی
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
❤6👍4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پرسشی قدیمی که با بنزین ۸۷ هزار تومانی دوباره تازه شد
میرحسین موسوی:
این سخنان متعلق به امروز نیست. مضمون آن به مواضع موسوی درباره واقعی‌سازی قیمت حامل‌های انرژی در سال‌های گذشته بازمی‌گردد؛ پرسشی درباره یک تناقض ساده: اگر قرار است بخشی از هزینه‌های زندگی مردم با قیمت‌های جهانی سنجیده شود، درآمد و سایر اجزای اقتصاد نیز با چه معیاری باید سنجیده شوند؟
این پرسش امروز دوباره موضوعیت پیدا کرده است.
بر اساس خبر منتشرشده، قرار است بنزین بدون یارانه با نرخ تمام‌شده پالایشگاهی، لیتری ۸۷ هزار و ۲۰۰ تومان در ۲۰۴ جایگاه استان کرمان عرضه شود.
فارغ از موافقت یا مخالفت با واقعی‌سازی قیمت انرژی، پرسش همچنان پابرجاست:
آیا واقعی‌سازی قیمت‌ها می‌تواند تنها از جیب مصرف‌کننده آغاز شود، بی‌آنکه دستمزد، کیفیت خودرو، رقابت در بازار و قدرت خرید مردم نیز بخشی از همان معادله باشند؟
ویدئوی سخنان میرحسین موسوی ضمیمه است.
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
میرحسین موسوی:
«آیا با بالا بردن قیمت بنزین حاضر هستید خودروهای داخلی را هم به قیمت جهانی عرضه کنید؟
حاضرید حقوق کارگران و کارمندان را به میانگین افزایش قیمت‌ها تنظیم کنید؟»
این سخنان متعلق به امروز نیست. مضمون آن به مواضع موسوی درباره واقعی‌سازی قیمت حامل‌های انرژی در سال‌های گذشته بازمی‌گردد؛ پرسشی درباره یک تناقض ساده: اگر قرار است بخشی از هزینه‌های زندگی مردم با قیمت‌های جهانی سنجیده شود، درآمد و سایر اجزای اقتصاد نیز با چه معیاری باید سنجیده شوند؟
این پرسش امروز دوباره موضوعیت پیدا کرده است.
بر اساس خبر منتشرشده، قرار است بنزین بدون یارانه با نرخ تمام‌شده پالایشگاهی، لیتری ۸۷ هزار و ۲۰۰ تومان در ۲۰۴ جایگاه استان کرمان عرضه شود.
فارغ از موافقت یا مخالفت با واقعی‌سازی قیمت انرژی، پرسش همچنان پابرجاست:
آیا واقعی‌سازی قیمت‌ها می‌تواند تنها از جیب مصرف‌کننده آغاز شود، بی‌آنکه دستمزد، کیفیت خودرو، رقابت در بازار و قدرت خرید مردم نیز بخشی از همان معادله باشند؟
ویدئوی سخنان میرحسین موسوی ضمیمه است.
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
❤12👍4
«خشم، خشم تولید می‌کند؛ ایران برای همه ایرانیان است»
نامه امید فراغت از زندان به رئیس قوه قضاییه
به نام خدا
حضرت حجت‌الاسلام والمسلمین محسنی اژه‌ای
ریاست محترم قوه قضاییه
با درود و مهر
من، امید فراغت، روزنامه‌نگار، از سالن ۲ ندامتگاه مرکزی کرج، به اتهام پرداختن به مشکلات کشور و نقد و انتقاد از عملکرد مسئولان، گرفتار حبس و بلاتکلیفی شده‌ام. دو ماه است که در زندان هستم.
۱- در کجای دنیا سراغ دارید که یک سرهنگ امنیتی مملکت، پیش از آنکه روزنامه‌نگار در طبقه نخست دادگاه انقلاب کرج تفهیم اتهام شود، به متهم بگوید: «این بار جایی می‌اندازمت که عرب نی انداخت!»
آیا چنین گزاره‌ای خطرناک و نشان از بی‌تدبیری نیست؟
۲- تمام حکومت‌هایی که برای مردم خود نقش پدرانه ایفا کرده‌اند، دوام و قوام بیشتری پیدا کرده و در تاریخ نیز از آنان به نیکی یاد شده است. ادبیات قدرت را همه می‌دانند؛ اما اینکه مدام بر طبل فضای دوقطبی بکوبند، نه‌تنها هیچ مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه روزبه‌روز بر خشم افزوده می‌شود.
۳- خواهشمند است سری به ندامتگاه مرکزی کرج، اندرزگاه ۲ (سالن ۲) بزنید تا خودتان با چشم، به عمق وضعیت جامعه امروز که در آن قرار داریم، پی ببرید.
۴- ایران برای همه ایرانیان است؛ از ملت تا امت، از داخل تا خارج.
در خانه‌ای که نقد، انتقاد و اعتراض نباشد، آن خانه در فرآیند زمان فرسوده و ویران خواهد شد. تضاد، تعادل می‌آورد.
ای‌کاش برخی از کارشناسان امنیتی و... درک و شناخت عمیق‌تری از جامعه‌شناسی و روان‌شناسی داشتند تا می‌توانستند دورنمای تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های خود را درک کنند و به همگرایی بیشتر کمک کنند.
۵- جناب اژه‌ای، باید مهر و محبت جایگزین خشم شود. دادستان‌ها باید نقشی پدرانه، هوشمندانه و بی‌طرفانه ایفا کنند. در غیر این صورت، خشم، خشم تولید می‌کند و هیچ جامعه‌ای در دنیا با ارعاب و ترساندن از حق و حقوق خود نمی‌گذرد؛ چراکه جوامع امروز، به دلیل اتصال به خرد عمومی جامعه جهانی، تفاوت شهروند درجه یک، درجه دو و درجه سه را می‌دانند.
۶- وحدت و انسجام زمانی شکل می‌گیرد که بپذیریم ایران برای همه ایرانیان است و تمام اقشار و اصناف حق دارند.
۷- به‌عنوان یک روزنامه‌نگار از زندان درخواست می‌کنم نگاه پدرانه و میهن‌دوستانه‌تان را در تمام ساختار قوه قضاییه جاری و ساری کنید و اجازه ندهید با بغض و گاه با خطای محاسباتی کارشناسان امنیتی و... گره‌ای را که می‌شود با دست باز کرد، به جایی برسانند که با دندان هم باز نشود.
دوستدار ایران و همه ایرانیان
امید فراغت، روزنامه‌نگار
۱۴۰۵/۰۵/۲۱
ندامتگاه مرکزی کرج، سالن ۲
نکات برجسته
▪️ «ایران برای همه ایرانیان است؛ از ملت تا امت، از داخل تا خارج.»
▪️ «در خانه‌ای که نقد، انتقاد و اعتراض نباشد، آن خانه در فرآیند زمان فرسوده و ویران خواهد شد.»
▪️ «باید مهر و محبت جایگزین خشم شود.»
▪️ «خشم، خشم تولید می‌کند.»
▪️ «وحدت و انسجام زمانی شکل می‌گیرد که بپذیریم ایران برای همه ایرانیان است.»
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
نامه امید فراغت از زندان به رئیس قوه قضاییه
به نام خدا
حضرت حجت‌الاسلام والمسلمین محسنی اژه‌ای
ریاست محترم قوه قضاییه
با درود و مهر
من، امید فراغت، روزنامه‌نگار، از سالن ۲ ندامتگاه مرکزی کرج، به اتهام پرداختن به مشکلات کشور و نقد و انتقاد از عملکرد مسئولان، گرفتار حبس و بلاتکلیفی شده‌ام. دو ماه است که در زندان هستم.
۱- در کجای دنیا سراغ دارید که یک سرهنگ امنیتی مملکت، پیش از آنکه روزنامه‌نگار در طبقه نخست دادگاه انقلاب کرج تفهیم اتهام شود، به متهم بگوید: «این بار جایی می‌اندازمت که عرب نی انداخت!»
آیا چنین گزاره‌ای خطرناک و نشان از بی‌تدبیری نیست؟
۲- تمام حکومت‌هایی که برای مردم خود نقش پدرانه ایفا کرده‌اند، دوام و قوام بیشتری پیدا کرده و در تاریخ نیز از آنان به نیکی یاد شده است. ادبیات قدرت را همه می‌دانند؛ اما اینکه مدام بر طبل فضای دوقطبی بکوبند، نه‌تنها هیچ مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه روزبه‌روز بر خشم افزوده می‌شود.
۳- خواهشمند است سری به ندامتگاه مرکزی کرج، اندرزگاه ۲ (سالن ۲) بزنید تا خودتان با چشم، به عمق وضعیت جامعه امروز که در آن قرار داریم، پی ببرید.
۴- ایران برای همه ایرانیان است؛ از ملت تا امت، از داخل تا خارج.
در خانه‌ای که نقد، انتقاد و اعتراض نباشد، آن خانه در فرآیند زمان فرسوده و ویران خواهد شد. تضاد، تعادل می‌آورد.
ای‌کاش برخی از کارشناسان امنیتی و... درک و شناخت عمیق‌تری از جامعه‌شناسی و روان‌شناسی داشتند تا می‌توانستند دورنمای تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های خود را درک کنند و به همگرایی بیشتر کمک کنند.
۵- جناب اژه‌ای، باید مهر و محبت جایگزین خشم شود. دادستان‌ها باید نقشی پدرانه، هوشمندانه و بی‌طرفانه ایفا کنند. در غیر این صورت، خشم، خشم تولید می‌کند و هیچ جامعه‌ای در دنیا با ارعاب و ترساندن از حق و حقوق خود نمی‌گذرد؛ چراکه جوامع امروز، به دلیل اتصال به خرد عمومی جامعه جهانی، تفاوت شهروند درجه یک، درجه دو و درجه سه را می‌دانند.
۶- وحدت و انسجام زمانی شکل می‌گیرد که بپذیریم ایران برای همه ایرانیان است و تمام اقشار و اصناف حق دارند.
۷- به‌عنوان یک روزنامه‌نگار از زندان درخواست می‌کنم نگاه پدرانه و میهن‌دوستانه‌تان را در تمام ساختار قوه قضاییه جاری و ساری کنید و اجازه ندهید با بغض و گاه با خطای محاسباتی کارشناسان امنیتی و... گره‌ای را که می‌شود با دست باز کرد، به جایی برسانند که با دندان هم باز نشود.
دوستدار ایران و همه ایرانیان
امید فراغت، روزنامه‌نگار
۱۴۰۵/۰۵/۲۱
ندامتگاه مرکزی کرج، سالن ۲
نکات برجسته
▪️ «ایران برای همه ایرانیان است؛ از ملت تا امت، از داخل تا خارج.»
▪️ «در خانه‌ای که نقد، انتقاد و اعتراض نباشد، آن خانه در فرآیند زمان فرسوده و ویران خواهد شد.»
▪️ «باید مهر و محبت جایگزین خشم شود.»
▪️ «خشم، خشم تولید می‌کند.»
▪️ «وحدت و انسجام زمانی شکل می‌گیرد که بپذیریم ایران برای همه ایرانیان است.»
#منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان؛ راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤17👍5