میرحسین موسوی :
‏"آمده‌ام تا کرامت انسان‌ها را پاس بدارم."

‏"آمده بودم تا بگویم گریز از قانون به استبداد می‌انجامد؛ تا بیاد آورم که اعتنا به کرامت انسان‌ها پایه‌های نظام را تضعیف نمی‌کند، بلکه استحکام می‌بخشد"

#پنج_هزار_و_شش_صد_و_هفتاد_و_نه_روز_زندان!
✳️ حامیان‌ مصطفی تاجزاده
✳️ حامیان سبز میرحسین

#فرهیختگان با یاد محصوران و زندانیان

🔴 افول جایگاه ایران در اقتصاد جهانی؛ از جمع ۲۰ اقتصاد بزرگ تا حوالی رتبه ۵۰
✍️ احمد علوی

اقتصاد ایران در آغاز دهه ۲۰۱۰ از نظر تولید ناخالص داخلی اسمی به دلار جاری در یکی از بهترین موقعیت‌های تاریخی خود قرار داشت. احمد علوی می‌نویسد ارزش دلاری اقتصاد ایران در سال ۲۰۱۲ به حدود ۶۴۴ میلیارد دلار رسیده بود و ایران در محدوده ۲۰ اقتصاد بزرگ جهان قرار داشت.
اما آن تصویر دوام نیاورد.
تشدید تحریم‌ها، محدودیت ارتباط با نظام مالی بین‌المللی، افت سرمایه‌گذاری و مهم‌تر از همه سقوط ارزش ریال باعث شد وزن دلاری اقتصاد ایران به‌شدت کاهش یابد. مرحله دوم این افت نیز پس از خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸ و بازگشت تحریم‌های نفتی و مالی رخ داد.
علوی بر یک تمایز مهم تأکید می‌کند:
کوچک‌شدن GDP دلاری ایران به این معنا نیست که ظرفیت واقعی تولید کشور نیز به همان نسبت نابود شده است.
وقتی ارزش ریال در برابر دلار سقوط می‌کند، حتی با ثابت ماندن بخشی از تولید واقعی، اندازه اقتصاد پس از تبدیل به دلار کوچک‌تر دیده می‌شود. به همین دلیل ایران در محاسبات مبتنی بر برابری قدرت خرید (PPP) هنوز جایگاهی به‌مراتب بالاتر از رتبه آن بر اساس GDP اسمی دارد.
اما این توضیح، مسئله اصلی را از میان نمی‌برد.
در اقتصاد جهانی، اندازه دلاری اقتصاد نیز اهمیت دارد؛ زیرا با توان کشور برای سرمایه‌گذاری خارجی، خرید فناوری و تجهیزات، تأمین مالی بین‌المللی، واردات کالاهای سرمایه‌ای و اعمال وزن اقتصادی در مناسبات جهانی ارتباط پیدا می‌کند.
به روایت علوی، فاصله میان نقطه اوج حدود ۶۴۴ میلیارد دلاری سال ۲۰۱۲ و برآورد حدود ۳۰۰ میلیارد دلاری برای ۲۰۲۶، تصویری از کاهش شدید وزن نسبی ایران در اقتصاد جهانی ارائه می‌دهد.
این عقب‌نشینی فقط محصول کوچک‌شدن ارزش دلاری اقتصاد ایران نیست؛ مسئله دیگر آن است که در همین دوره، بسیاری از رقبای منطقه‌ای و اقتصادهای نوظهور سریع‌تر از ایران حرکت کرده‌اند.
ترکیه، عربستان سعودی، امارات، اندونزی، ویتنام و لهستان نمونه‌هایی هستند که نویسنده برای نشان‌دادن تغییر موازنه اقتصادی به آنها اشاره می‌کند.
بنابراین پرسش اصلی شاید این نباشد که:
«آیا اقتصاد ایران واقعاً نصف شده است؟»
بلکه این باشد که:
سهم و وزن ایران در اقتصادی که دیگر کشورها در آن پیوسته بزرگ‌تر شده‌اند، چه اندازه کاهش یافته است؟
از این منظر، سقوط ارزش پول ملی، تحریم، ضعف سرمایه‌گذاری و رشد کندتر نسبت به رقبا فقط مجموعه‌ای از شاخص‌های اقتصادی نیستند؛ حاصل نهایی آنها کاهش قدرت نسبی ایران در اقتصاد جهانی است.

📎 متن کامل یادداشت در مشاهده فوری

#احمد_علوی #اقتصاد_ایران #تولید_ناخالص_داخلی #تحریم #اقتصاد_جهانی

#منتخب_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🎥 چرا پیامبر اسلام را دوست دارم؟
✍️ احمد زیدآبادی

احمد زیدآبادی در این گفتار از نسبت شخصی و فکری خود با پیامبر اسلام می‌گوید؛ از اینکه چرا محمد برای او شخصیتی دوست‌داشتنی است و چگونه می‌توان رفتار پیامبر را در نسبت میان اخلاق، واقع‌گرایی، قدرت، مدارا و مسئولیت اجتماعی فهمید.
زیدآبادی تصویری از پیامبر ارائه می‌کند که نه صرفاً بر سخت‌گیری و اقتدار استوار است و نه بر بخشش بی‌قیدوشرط؛ بلکه می‌کوشد میان اقتضائات واقعی زندگی و آرمان اخلاقی تعادل برقرار کند.
به تعبیر او، برای فهم رفتار پیامبر باید پیش از هر چیز جهت‌گیری سیاسی و اجتماعی او را شناخت؛ زیرا جنگ و صلح، مدارا و مجازات، پیشروی و عقب‌نشینی، به خودی خود تعیین‌کننده نیستند؛ مهم آن است که هرکدام در خدمت چه هدفی قرار می‌گیرند.

🎬 «چرا پیامبر اسلام را دوست دارم؟»؛ گفتاری از احمد زیدآبادی

#احمد_زیدآبادی #پیامبر_اسلام #محمد #اسلام

#صدای_فرهیختگان


#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🔺 سوریه و کلیشه‌های تحلیلی؛ وقتی آرزو جای واقعیت می‌نشیند
✍️ صابر گل‌عنبری
سوریه در ماه‌های اخیر تغییراتی را تجربه کرده که بسیاری از تصورات رایج پس از سقوط بشار اسد را به چالش کشیده است؛ از رفع موانع و تحریم‌های خارجی و بازگشت تدریجی دمشق به مناسبات بین‌المللی تا پایان ساختار مستقل قسد و ادغام آن در ساختار حکومت مرکزی.
اما برای صابر گل‌عنبری، مسئله فقط این نیست که سوریه به کدام سمت رفته است؛ مسئله مهم‌تر، شیوه‌ای است که ما تحولات سیاسی را تحلیل می‌کنیم.
او یادآوری می‌کند که پس از سقوط حکومت اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، یکی از تحلیل‌های پرتکرار این بود که سوریه به‌سرعت وارد جنگ داخلی دیگری خواهد شد، کشور در معرض تجزیه قرار خواهد گرفت و حکومت جدید نیز قادر به تثبیت خود نخواهد بود.
گل‌عنبری می‌گوید از همان زمان برآورد متفاوتی داشته است: حرکت سوریه به سوی ثبات نسبی، پایین‌بودن احتمال تجزیه، کسب مقبولیت منطقه‌ای و بین‌المللی حکومت جدید، عقب‌نشینی آمریکا از حمایت پیشین خود از کردها و در نهایت ادغام ساختار خودمختار کردی در حکومت دمشق.
اما نکته اصلی یادداشت از اینجا آغاز می‌شود:
چرا گاهی آنچه آرزو داریم اتفاق بیفتد، به‌جای آنچه احتمال دارد اتفاق بیفتد، مبنای تحلیل سیاسی ما می‌شود؟
به باور گل‌عنبری، بخشی از تحلیل‌های پس از سقوط اسد نه فقط محصول کمبود اطلاعات، بلکه متأثر از احساسات، تعلقات سیاسی، سوگیری‌های ذهنی و تمنیات تحلیلگر بود.
چون حکومت اسد متحد ایران بود و مخالفانش به قدرت رسیده بودند، برای برخی پذیرفتن آینده‌ای جز شکست حکومت جدید، تجزیه یا جنگ داخلی دشوار بود.
این همان نقطه‌ای است که تحلیل می‌تواند به‌تدریج از توصیف واقعیت فاصله بگیرد و به آرزواندیشی سیاسی تبدیل شود.
خطا در پیش‌بینی اجتناب‌ناپذیر است؛ هیچ تحلیلگری از آن مصون نیست. مسئله زمانی جدی‌تر می‌شود که تحلیلگر، به‌جای اصلاح فرضیات خود در مواجهه با واقعیت تازه، واقعیت را وادار کند با علایق سیاسی و ذهنی او سازگار شود.
سوریه از این منظر فقط موضوع یک تحلیل ژئوپلیتیک نیست؛ آزمونی برای خودِ تحلیلگران است.
اینکه بتوانیم میان دو گزاره تفاوت بگذاریم:
«دوست دارم چنین شود»
و
«قرائن نشان می‌دهد احتمالاً چنین خواهد شد.»
فاصله میان این دو، شاید همان فاصله میان تحلیل و تبلیغ باشد.

متن کامل یادداشت صابر گل‌عنبری:

سوریه در ماه‌ها و هفته‌های اخیر تحولات عمیق و بزرگی را تجربه کرده است؛ از رفع تحریم‌ها و خارج ساختن آن از لیست حامیان تروریسم پس از 47 سال تا انحلال قسد، حکومت خودمختار کُردی و ادغام نهادهای آن در موسسات حکومتی دمشق.

اینجا قصد شکافتن این تحولات و تحلیل آن‌ها را ندارم. آنچه در پرونده سوریه در این روزها شاهد هستیم تقریبا در امتداد برآوردهایی است که پس از سقوط رژیم اسد و روی کار آمدن نظام جدید در این کانال مطرح شده است.

وقتی در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ حکومت اسد سقوط کرد، تحلیل غالب و کلیشه‌ای رایج این بود که سوریه در گرداب جنگ داخلی فرو خواهد رفت، تجزیه خواهد شد و غیره.

اما نگارنده همواره بنا به دلایلی خلاف این تحلیل را باور داشت و چند نکته کلیدی زیر را در تحلیل و پیش‌بینی تحولات سوریه در قالب‌های متفاوت (از جمله به احتمال زیاد، دور از ذهن و بعید است و غیره) مطرح می‌کرد:
نخست اینکه سوریه به سمت ثباتی نسبی می‌رود
دوم اینکه به دلایلی تجزیه نخواهد شد
سوم این که حکومت جدید رویکرد اقتصادی دارد و به دلایلی نیز مقبولیت منطقه‌ای و بین‌المللی پیدا می‌کند.
چهارم اینکه نیروهای آمریکایی از سوریه خارج شده و ترامپ نیز به دلایلی دست از حمایت کردها خواهد کشید.
پنجم اینکه حکومت خودمختار کردی در نهایت با ادغام در دستگاه حاکمه جدید پایان می‌یابد.

با این حال، در آن روزها برخی به طرقی از جمله پیام‌ها و تماس‌های خصوصی، معترضِ این تحلیل و برآوردها بودند و حتی بعضاً تحقق آن را در حد «امری محال» می‌پنداشتند؛ عده‌ای نیز به هر حال چون نظام اسد به عنوان متحد ایران سقوط کرده و مخالفان سر کار آمده بود، تنها تحلیلی را می‌پذیرفتند که خروجی آن بی‌ثباتی گسترده، سقوط زودهنگام نظام جدید و تجزیه سوریه باشد.

از این رو، جا دارد که تحولات کنونی سوریه محمل و فرصتی برای گذار از کلیشه‌نگری در امر تحلیل باشد؛ کلیشه‌هایی که نه‌تنها ناشی از شناخت ناقص و نادرست، بلکه غالباً آمیخته با احساسات، عواطف، سوگیری‌های ذهنی و سلایق سیاسی و فکری است. بنابراین، برخی تحلیل‌ها پیش از آنکه خوانشی از واقعیت پیرامونی باشند، بیانگر مفاهیم و سلایق ذهنی‌اند که ممکن است احیاناً هیچ سنخیتی با عالم واقع و بیرون نداشته باشند.

ناگفته هم نماند که تحلیل غالب در روزها و ماه‌های پس از سقوط نظام سابق سوریه، بازتاب خاص خود را بر محاسبات سیاسی و امنیتی ایران درباره آینده این کشور نیز بر جای گذاشت و می‌شد رگه‌های آن را در اظهارات مقامات مختلف دید.

اشتباه در تحلیل و تفسیر، امری رایج و طبیعی است و مقصود از آنچه گفته شد، چنین خطاهایی نیست که نگارنده هم از آن‌ها مصون نیست و حتما مرتکب‌ این اشتباهات هم شده است؛ بلکه معضل اصلی، سوگیری و دخیل کردن نوعی عوامل فرامتنی است که امر تحلیل و آینده‌نگری را تا سطح تخیلات و تمنیات تنزل می‌دهد. بر همین اساس، تمام تلاش نگارنده همواره بر این بوده که دخالت دادن سلایق فکری و سیاسی را به حداقل ممکن برساند؛ تا جایی که صرف‌نظر از درستی یا نادرستی تفسیرها و برآوردها، بارها در موضوعات گوناگون تحلیل‌ها و پیش‌بینی‌هایی ارائه داده‌ام که کاملاً برخلاف تمایلات درونی‌ام بوده است.

#صابر_گل_عنبری #سوریه #تحلیل_سیاسی #خاورمیانه

#منتخب_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🔴 ادعایی تکان‌دهنده؛ «فلسطین» را پاک کنید و «سامره» بنویسید
جرمی گرین‌استاک، سفیر پیشین بریتانیا در سازمان ملل، مدعی شده تونی بلر از تشکیلات خودگردان فلسطین خواسته است نام «فلسطین» از کتاب‌های درسی حذف و با عنوان عبری «سامره» جایگزین شود.
به روایت گرین‌استاک، این درخواست در ارتباط با «هیئت صلح» دونالد ترامپ مطرح شده و محمود عباس نیز آن را نپذیرفته است.
اگر این روایت تأیید شود، ماجرا بسیار فراتر از اختلاف بر سر چند کلمه در یک کتاب درسی است.
نام‌گذاری جغرافیا بخشی از حافظه تاریخی یک ملت است. حذف «فلسطین» از کتاب کودکان فلسطینی و جایگزین‌کردن آن با اصطلاحی برگرفته از روایت جغرافیایی ـ تاریخی طرف اسرائیلی، یعنی انتقال نزاع از خاک و مرز به زبان، حافظه و هویت نسل بعد.
صلحی که برای رسیدن به آن از یک ملت خواسته شود ابتدا نام خود را از کتاب‌های کودکانش پاک کند، بیش از آنکه شبیه مصالحه باشد، به مطالبه‌ای برای حذف هویتی شباهت دارد.


#فلسطین #تونی_بلر #سامره #اسرائیل

#صدای_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🎧 مژده کتاب | نشست ۶۴
در شصت‌وچهارمین نشست «مژده کتاب»، مجموعه‌ای از کتاب‌ها، مقالات و گفت‌وگوهای فکری معرفی و مرور می‌شود:
حسین کاجی از گفت‌وگوی مصطفی ملکیان و نیما قربانی با عنوان «ایران و دیگری» می‌گوید؛ حسین کمالی مقاله «آیا فرودست سخن تواند گفت؟» اثر گایاتری چاکراورتی اسپیواک را معرفی می‌کند و سروش دباغ به کتاب «قلندر و قلعه» نوشته یحیی یثربی می‌پردازد.
همچنین کتاب‌های «محافظه‌کاری در برابر نومارکسیسم» اثر نظام بهرامی و «ذهن درستکار» اثر جاناتان هایت معرفی می‌شوند.
🎙 فایل کامل نشست | ۹۸ دقیقه
🗓 ۷ شهریور ۱۴۰۵ | ۲۹ اوت ۲۰۲۶

#مژده_کتاب #مصطفی_ملکیان #نیما_قربانی #سروش_دباغ #کتاب

#صدای_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🎻 فتح‌الله مجتبایی؛ وقتی استادِ ادبیات، ویلن می‌نوازد

کمتر شنیده‌شده از استاد فتح‌الله مجتبایی؛ پژوهشگر برجسته زبان و ادب فارسی، ادیان و فرهنگ هند، این‌بار نه در مقام نویسنده و پژوهشگر، بلکه با ویلن.
در این فایل، حدود بیست دقیقه از ویلن‌نوازی استاد مجتبایی در دستگاه سه‌گاه و شور را می‌شنویم؛ وجهی دیگر از زندگی فرهنگی مردی که نسبتش با فرهنگ ایرانی تنها به پژوهش و تألیف محدود نمانده است.
این اجرا را دکتر محمدرضا عدلی در اختیار آریا طبیب‌زاده قرار داده است.
🎧 ویلن‌نوازی استاد فتح‌الله مجتبایی
سه‌گاه و شور | حدود ۲۰ دقیقه

#فتح_الله_مجتبایی #موسیقی_ایرانی #ویلن #سه_گاه #شور

#میراث_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🎥 «هزار زن»؛ مبارزه‌ای که پیش از رسیدن به تشک آغاز می‌شود

گفت‌وگوی حسن صلح‌جو، تهیه‌کننده برنامه «آپارات»، با مژگان ایلانلو، کارگردان مستند «هزار زن»
کشتی در ایران «ورزش ملی» خوانده می‌شود؛ اما برای زنان ایرانی، رسیدن به تشک کشتی خود به مبارزه‌ای جداگانه تبدیل شده است.
مستند «هزار زن» روایت زنانی است که می‌خواهند در همین ورزش سهم داشته باشند؛ از مسئله به‌ظاهر ساده‌ای مانند پوشیدن دوبنده تا مجموعه‌ای از موانع فرهنگی و ساختاری که حضور زنان در کشتی را دشوار کرده است.
اهمیت فیلم شاید همین‌جاست: قهرمانان آن منتظر نمانده‌اند ابتدا همه موانع از سر راهشان برداشته شود و بعد وارد میدان شوند؛ خودِ تلاش برای رسیدن به میدان، بخشی از مبارزه آنهاست.
رسول خادم نیز پیش‌تر درباره این مستند نوشته بود که این زنان «تسلیم جبر داخلی و الگوهای خارجی نشدند» و با وجود محدودیت‌ها، راهی تازه برای خود باز کردند.
در این برنامه «آپارات»، حسن صلح‌جو با مژگان ایلانلو درباره فیلم «هزار زن» و تجربه ساخت آن گفت‌وگو می‌کند.

🔗 تماشای گفت‌وگو در BBC فارسی

#مژگان_ایلانلو #هزار_زن #زنان #کشتی_زنان #مستند

#صدای_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🔴 حسن روحانی: اگر مردم نخواهند ۲۰ سال دیگر با قدرت‌های بزرگ بجنگند، چه؟
حسن روحانی با استناد به سنت مشورت در سیره پیامبر اسلام، از شیوه تصمیم‌گیری درباره مسائل کلان کشور انتقاد کرده و پرسیده است چرا در تعیین مسیرهای بلندمدت و پرهزینه سیاست خارجی، نظر مردم مستقیماً موضوعیت پیدا نمی‌کند.
روحانی می‌گوید:
«پیغمبر اسلام(ص) که به مبدأ وحی وصل بود، با مردم مشورت می‌کرد؛ ما حاضر به مشورت با مردم و ولی‌نعمتان خودمان نیستیم؟»
او سپس به مخالفت بخشی از ساختار سیاسی با مذاکره و توافق پرداخته و می‌گوید ظاهراً عده‌ای از «پیمان»، «مذاکره» و رسیدن به توافق خوششان نمی‌آید و مطلوبشان این است که طرف مقابل «تسلیم محض» خواسته‌های ایران شود.
روحانی البته می‌گوید اگر بتوان طرف مقابل را به پذیرش همه خواسته‌ها واداشت، مطلوب است؛ اما پرسش اصلی از جایی آغاز می‌شود که چنین چیزی ممکن نباشد:
«اگر نشد چی؟ اگر طرف جبّار بود چطور؟ اگر طرف قلدر بود چطور؟ می‌گوییم ما باید ادامه بدهیم؟ تا چه زمانی باید ادامه بدهیم؟»
رئیس‌جمهور پیشین سپس مسئله را از سطح تاکتیک مذاکره بالاتر می‌برد و به حق جامعه برای تصمیم‌گیری درباره هزینه یک راهبرد ملی می‌رساند:
«بگوییم مردم! قرار ما این است که با قدرت‌های بزرگ جهانی ۲۰ سال دیگر بجنگیم؛ اگر مردم گفتند ما قبول داریم، خیلی هم خوب است برویم ادامه بدهیم؛ اما اگر مردم نپذیرفتند و راه دیگری را نشان ما دادند، آیا ما نمی‌خواهیم بپذیریم؟»
اهمیت این سخنان شاید در همین جابه‌جایی پرسش باشد. بحث فقط این نیست که مذاکره بهتر است یا تقابل؛ پرسش بنیادی‌تر این است که چه کسی حق دارد درباره ادامه یک منازعه طولانی و پرداخت هزینه‌های آن تصمیم بگیرد؟
اگر هزینه یک سیاست خارجی را مردم با جان، امنیت، تحریم، تورم و کاهش کیفیت زندگی خود می‌پردازند، آیا درباره اصل ادامه آن نیز نباید صاحب رأی باشند؟
روحانی در واقع مسئله سیاست خارجی را به مسئله‌ای درباره مشروعیت تصمیم‌گیری پیوند می‌زند: حکومت می‌تواند راهبردی را درست بداند، اما آیا می‌تواند بدون مراجعه به جامعه، پرداخت هزینه‌های آن را برای دهه‌های آینده نیز مفروض بگیرد؟

#حسن_روحانی #مذاکره #سیاست_خارجی #مشارکت_مردم

#صدای_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🟢 «نمونه خوب نقد»؛ محمد فاضلی درباره مقاله بهروز ملکی
✍️ محمد فاضلی

محمد فاضلی در واکنش به نقدهای اخیر بر عبدالکریم سروش و روشنفکری دینی، مقاله بهروز ملکی را نمونه‌ای قابل‌توجه از نقد دقیق و منصفانه می‌داند.
به تعبیر او، اهمیت این نوشته پیش از آنکه در «دفاع از سروش» باشد، در دفاع از شیوه درست نقد کردن است؛ نقدی که به‌جای برچسب‌زنی، شخصیت‌کشی یا نتیجه‌گیری‌های از پیش تعیین‌شده، بر بازسازی منصفانه دیدگاه طرف مقابل و سنجش نسبت شواهد با نتیجه تکیه می‌کند.
فاضلی می‌نویسد:
«این مطلب بیش از هر چیز و قبل از آنکه دفاع از کسی ــ عبدالکریم سروش ــ باشد، دفاع از شیوه نقد نوشتن دقیق و درست است.»
نمونه خوب نقدمحمد فاضلیمدت‌هاست که مطلب نمی‌نویسم و به گفت‌وگوهای رسانه‌ای قناعت کرده‌ام، ولی اگر در ماجراهای فکری اخیر می‌خواستم چیزی بنویسم، بیش از همه دوست داشتم به ماجرای نقدها بر #عبدالکریم_سروش و تاختن بر #روشنفکری_دینی بپردازم. ولی نشد.اما مقاله‌ای که #بهروز_ملکی نوشته، خواندنی است. این مطلب بیش از هر چیز و قبل از آنکه دفاع از کسی ( عبدالکریم سروش) باشد، دفاع از شیوه نقد نوشتن دقیق و درست است. خواندنی است.

ارجاع او به مقاله‌ بهروز ملکی است که پیش‌تر منتشر کرده‌ایم

متن کامل یادداشت محمد فاضلی

مدت‌هاست که مطلب نمی‌نویسم و به گفت‌وگوهای رسانه‌ای قناعت کرده‌ام، ولی اگر در ماجراهای فکری اخیر می‌خواستم چیزی بنویسم، بیش از همه دوست داشتم به ماجرای نقدها بر #عبدالکریم_سروش و تاختن بر #روشنفکری_دینی بپردازم. ولی نشد.

اما مقاله‌ای که #بهروز_ملکی نوشته، خواندنی است. این مطلب بیش از هر چیز و قبل از آنکه دفاع از کسی ( عبدالکریم سروش) باشد، دفاع از شیوه نقد نوشتن دقیق و درست است. خواندنی است.

#محمد_فاضلی #بهروز_ملکی #عبدالکریم_سروش #نقد_اندیشه #روشنفکری_دینی

#منتخب_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🔴 آذر منصوری: حمایت از تفاهم ایران و آمریکا، حمایت از صلح است نه تسلیم

آذر منصوری، رئیس جبهه اصلاحات ایران، می‌گوید مسئله اصلی امروز اصلاح‌طلبان نه دولت چهاردهم و تیم مذاکره‌کننده و نه رقابت‌های جناحی، بلکه «ایران» و آینده آن است.
او در نشست مشترک هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات ایران با هیأت‌رئیسه جبهه‌های اصلاحات استان‌ها، از حمایت فعال از تفاهم ایران و آمریکا دفاع کرده و تأکید کرده است:
«حمایت از تفاهم ایران و آمریکا، حمایت از صلح است نه تسلیم.»
منصوری استدلال می‌کند جامعه ایران در سال‌های گذشته هزینه سنگینی بابت تحریم، تنش خارجی و جنگ پرداخته و اکنون جلوگیری از تکرار جنگ باید به یک مطالبه ملی تبدیل شود.
در عین حال، او میان مذاکره و اعتماد تفکیک می‌کند:
«مذاکره به معنای اعتماد به آمریکا یا دادن چک سفیدامضا نیست؛ همان‌طور که مذاکره نکردن نیز لزوماً به معنای تأمین منافع ملی نیست.»
از نگاه منصوری، حتی اگر آمریکا طرفی زیاده‌خواه و غیرقابل اعتماد تلقی شود، نتیجه منطقی آن الزاماً جنگ نیست؛ اختلاف را می‌توان از میدان نظامی به میز مذاکره منتقل کرد. او هم‌زمان تحریم‌های تازه آمریکا را نیز محکوم می‌کند و می‌گوید فشار تحریمی در نهایت به اقتصاد ایران و زندگی مردم آسیب می‌زند.
اما بخش مهم دیگر سخنان او متوجه داخل ایران است:
«صلح خارجی بدون صلح داخلی پایدار نیست.»
به باور رئیس جبهه اصلاحات، کاهش تنش با جهان باید هم‌زمان با کاهش شکاف دولت و ملت، اصلاح حکمرانی، افزایش مشارکت و بازسازی سرمایه اجتماعی پیش برود:
«وقتی با آمریکا برای حل اختلافات مذاکره می‌کنیم، باید هم‌زمان با مردم خود هم گفت‌وگو کنیم.»
این شاید فشرده‌ترین صورت‌بندی موضع منصوری باشد: صلح در خارج و اعتماد در داخل، نه دو پروژه رقیب، بلکه دو جزء یک راهبرد برای حفظ ایران‌اند.

متن کامل سخنان آذر منصوری :

آذر منصوری رئیس جبهه اصلاحات ایران، در نشست مشترک اعضای هیأت رئیسه جبهه اصلاحات ایران با هیأت رئیسه جبهه‌های اصلاحات استان‌ها، با اشاره به شرایط حساس کشور بر ضرورت حمایت از تفاهمنامه ایران و آمریکا و تلاش برای تبدیل آن به یک خواست ملی و گفتمان غالب در فضای سیاسی کشور تأکید و خاطرنشان کرد: حمایت از تفاهم ایران و آمریکا، حمایت از صلح است نه تسلیم.

◾️رئیس جبهه اصلاحات ایران در این نشست که به صورت مجازی برگزار شد، گفت: مسئله اصلی امروز اصلاح‌طلبان نه دولت چهاردهم، نه تیم مذاکره‌کننده و نه رقابت‌های معمول جناحی، بلکه «ایران» و مسئولیت تاریخی ما در قبال آینده کشور است. ایران طی سال‌های گذشته هزینه‌های سنگینی بابت تحریم، تنش‌های خارجی و جنگ پرداخته و جامعه نیز تحت فشارهای اقتصادی و اجتماعی قرار دارد.

◾️وی افزود: حمایت از تفاهمنامه در وهله نخست به معنای حمایت از کاهش تنش و جلوگیری از تکرار جنگ است. نباید اجازه دهیم منافع سیاسی، اقتصادی یا موقعیتی گروه‌هایی که ادامه بحران را به سود خود می‌دانند، آینده ایران را گروگان بگیرد.

◾️رئیس جبهه اصلاحات ایران با انتقاد از تحریم‌های جدید آمریکا اظهار داشت: تحریم، حتی اگر با ادعای فشار بر حاکمیت اعمال شود، در نهایت به اقتصاد ایران و مردم آسیب می‌زند و باید صریحاً مورد نقد و محکومیت قرار گیرد. در عین حال، نقد سیاست‌های آمریکا به معنای نفی مذاکره نیست؛ اگر آمریکا را طرفی زیاده‌خواه و غیرقابل اعتماد می‌دانیم، راه مواجهه با آن الزاماً جنگ نیست و می‌توان اختلافات را از میدان جنگ به میز مذاکره منتقل کرد.

◾️آذر منصوری تأکید کرد: مذاکره به معنای اعتماد به آمریکا یا دادن چک‌سفیدامضا نیست؛ همان‌طور که مذاکره نکردن نیز لزوماً به معنای تأمین منافع ملی نیست. معیار هر توافقی باید منافع ایران و حقوق مردم باشد.

◾️وی با تأکید بر ضرورت توجه همزمان به مسائل خارجی و داخلی گفت: صلح خارجی بدون صلح داخلی پایدار نیست. حمایت از تفاهمنامه نباید به معنای فراموش کردن مطالبات جامعه، کاهش شکاف دولت و ملت، افزایش مشارکت، اصلاح حکمرانی و بازسازی سرمایه اجتماعی باشد.

◾️رئیس جبهه اصلاحات ایران افزود: اگر قرار است ایران از این مرحله عبور کند، باید دو مسیر را همزمان دنبال کنیم؛ کاهش تنش در خارج و افزایش اعتماد در داخل. این دو مسیر در برابر یکدیگر نیستند، بلکه مکمل هم هستند؛ وقتی با آمریکا برای حل اختلافات مذاکره می‌کنیم و باید همزمان با مردم خود هم گفت‌وگو کنیم.

◾️آذر منصوری با هشدار نسبت به تبدیل رقابت‌های سیاسی به مانعی برای منافع ملی گفت: کشور محل آزمایش محاسبات سیاسی گروه‌ها نیست. دولت‌ها و جریان‌های سیاسی می‌آیند و می‌روند، اما آنچه باقی می‌ماند ایران و مردمی هستند که باید در آن زندگی کنند. نباید ایران قربانی رقابت‌های جناحی شود و نباید با برچسب‌هایی مانند «خیانت» یا «تسلیم‌طلبی» مسیر گفت‌وگو و مذاکره را تخریب کرد.

◾️وی ادامه داد: اگر این تفاهم بتواند خطر جنگ را کاهش دهد، مسیر مذاکره را باز نگه دارد، امکان کاهش تحریم‌ها را فراهم کند و ثبات و امید بیشتری به جامعه بازگرداند، حمایت از آن وظیفه همه ماست؛ البته این حمایت نباید ما را از مسئولیت‌های دیگرمان در قبال جامعه غافل کند.

◾️آذر منصوری با اشاره به مواضع پیشین جبهه اصلاحات ایران گفت: صلح در داخل و صلح در خارج همچنان از جمله پیشنهادهای جبهه اصلاحات ایران است. ما از دفاع مشروع ایران نیز حمایت می‌کنیم و استفاده از ظرفیت‌های کشور برای دفاع را حق ایران می‌دانیم، اما واقعیت‌های اجتماعی و کاهش تاب‌آوری مردم را نمی‌توان نادیده گرفت.

◾️وی در پایان تأکید کرد: امروز بیش از هر زمان دیگری به حفظ ایران نیاز داریم؛ برای حفظ ایران باید تلاش کنیم جنگ متوقف شود، مسیر گفت‌وگو و مذاکره ادامه پیدا کند و در کنار صلح با جهان، مسیر صلح و اعتماد در داخل نیز دنبال شود. جبهه‌های اصلاحات استان‌ها می‌توانند با استفاده از ظرفیت‌های اجتماعی خود، صدای مخالفت با جنگ، حمایت از گفت‌وگو و مطالبه صلح را در سراسر کشور تقویت کنند.

#آذر_منصوری #جبهه_اصلاحات #مذاکرات_ایران_و_آمریکا #صلح #ایران

#صدای_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🎥 هشدار از «فاجعه ترک تحصیل» در تهران؛ ۷۰ دانش‌آموز از یک مدرسه ۴۰۰ نفره بازمانده‌اند

یک بازرس آموزش‌وپرورش با اشاره به وضعیت یکی از مدارس تهران، نسبت به ابعاد ترک تحصیل دانش‌آموزان هشدار می‌دهد؛ آماری که اگر دقیق باشد، به‌ویژه با توجه به سن دانش‌آموزان، نگران‌کننده است.
به گفته او، در یک مدرسه با حدود ۴۰۰ دانش‌آموز، ۷۰ نفر از ادامه تحصیل بازمانده‌اند؛ دانش‌آموزانی از پایه‌های هفتم، هشتم و نهم.
یعنی در نمونه‌ای که این بازرس روایت می‌کند، تعداد بازماندگان از تحصیل معادل حدود ۱۷.۵ درصد جمعیت مدرسه است.

🔻 پی‌نوشت فرهیختگان:

اگر در مدرسه‌ای ۴۰۰ نفره، ۷۰ دانش‌آموز در همان سال‌های آغازین نوجوانی از چرخه آموزش بیرون مانده‌اند، با یک عدد ساده روبه‌رو نیستیم؛ با ۷۰ مسیر زندگی مواجهیم که در حساس‌ترین سال‌های شکل‌گیری آینده‌شان گسسته شده است.

ترک تحصیل در پایه‌های هفتم، هشتم و نهم فقط ترک کلاس درس نیست. برای بسیاری از این نوجوانان می‌تواند آغاز ورود زودهنگام به بازار کار غیررسمی، تشدید فقر بین‌نسلی، آسیب‌های اجتماعی و از دست رفتن فرصت بازگشت به یک زندگی باثبات‌تر باشد.

شاید هولناک‌ترین بخش این روایت همین باشد: وقتی نزدیک به یک‌پنجم دانش‌آموزان یک مدرسه از تحصیل بازمی‌مانند، دیگر نمی‌توان مسئله را صرفاً «مشکل چند خانواده» دانست؛ این زنگ خطر درباره توان جامعه برای نگه‌داشتن کودکان و نوجوانانش در مدرسه است.

مسئله فقط این نیست که چرا این ۷۰ نفر به مدرسه برنگشته‌اند؛ مسئله مهم‌تر این است که چه بر سر خانواده، اقتصاد و نظام آموزشی آمده که مدرسه توان نگه‌داشتن این تعداد نوجوان را ندارد؟

#آموزش_و_پرورش #ترک_تحصیل #دانش‌آموزان #تهران

#صدای_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی

🎥 وقتی کیهان کلهر لالایی می‌خواند...

انگار لالایی‌های این جغرافیا،
از کردستان تا طبرستان،
هیچ‌وقت فقط برای خواباندن کودکان سروده نشده‌اند.
گویی بهانه‌ای بوده‌اند برای مادرانی که راه دیگری برای گفتن اندوهشان نداشتند؛
رنج را ملودی می‌کردند، آرام در گوش کودکی می‌خواندند و نمی‌دانستند همان حزن، نسل به نسل، ماترک فرزندانشان خواهد شد.
اما لالایی وقتی در صدای مردی می‌نشیند، گاه غم دیگری پیدا می‌کند.
شاید چون مردی که خود برای کودکش لالایی می‌خوانَد، چیزی از تنهایی را تجربه کرده که کلمات از بیانش عاجزند.
و اینجا کیهان کلهر است؛
مردی که سال‌هاست کمانچه‌اش صدای حافظه زخمی یک جغرافیاست و این‌بار، به‌جای آنکه سازش روایت کند، خودش می‌خواند.
لالایی‌ای از کردستان؛
آرام، بی‌ادعا و اندوهگین.
صدایی که انگار نه کودکی را،
که قرن‌ها بی‌قراری را به خواب می‌خواند.

🎞 انیمیشنی بر لالایی کردی با صدای استاد کیهان کلهر

#کیهان_کلهر #لالایی #کردستان #موسیقی_ایران

#میراث_فرهیختگان

#فرهیختگان؛ راهی به رهایی