🔳⭕️آهنگی که یک شرکت هواپیمایی را به خاک سیاه نشاند!

ماجرا از این قرار است که در سال ۲۰۰۸ کارول به همراه تیمش برای برگزاری یک تور در مسیر شیکاگو، سوار هواپیما می‌شوند و از پنجره هواپیما می‌بینند که متصدیان حمل بار، کیف‌های سازهایشان را پرتاب می‌کنند و در این میان، گیتار ۳۵۰۰ دلاری کارول می‌شکند.
او حدود ۹ ماه تلاش می‌کند تا بتواند خسارت خود را از هواپیمایی یونایتد بگیرد ولی تلاش‌های او بی‌نتیجه می‌ماند. در نهایت به دریافت ۱۲۰۰ دلار هزینه تعمیر گیتار راضی می‌شود ولی مسوولین یونایتد این رقم را هم نمی‌پردازند. در نهایت او آهنگ United Breaks Guitar را در اعتراض می‌سازد و انتقام جانانه‌ای از یونایتد می‌گیرد.
این آهنگ در روز اول آپلود شدن در یوتیوب، ۱۵۰ هزار بار بازدید شد و در هفته اول انتشار، رکورد پرفروش‌ترین آهنگ iTunes را به خود اختصاص داد. طی ۴ روز پس از انتشار این آهنگ، ارزش سهام یونایتد ۱۰% افت کرد و حدود ۱۸۰ میلیون دلار از ارزش سهام این شرکت کاسته شد.
مدیر خدمات مشتریان یونایتد با کارول تماس‌ گرفت و از او دلجویی کرد. این شرکت در برنامه‌ای نمادین، ۳۰۰۰ دلار خسارت به یک موسسه غیرانتفاعی آموزش موسیقی پرداخت و مجبور شد اعلام کند که از این ماجرا درس‌های فراوانی گرفته و سیاست‌های خدمت‌دهی به مشتریانش را بازنگری کرده است.
گذشته ها می‌گفتند یک مشتری ناراضی، نارضایتی خود را به ۷ تا ۱۳ نفر منتقل می‌کند، ولی این آمار برای قبل از دوران شبکه‌های اجتماعی بود. امروز یک مشتری ناراضی به ابزارهایی دسترسی دارد که می‌تواند صدها هزار نفر را با تجربه مثبت یا منفی خود همراه کند.

🔎⭕️تحلیل راهبردی:
هم اکنون حوزه تاثیرگذاری و آگاهی رسانی هر کدام از ما افزایش یافته است. من اگر تا دیروز از محصولات یک شرکت راضی یا ناراضی بودم ماکزیمم می توانستم به ده نفر منتقل کنم و روی آنان تاثیرگذار باشم. اما این روزها داستان متفاوت است و آدم های بواسطه تکنولوژی و شبکه های اجتماعی، گستره تاثیر بالاتری دارند.
در گذشته وقتی می فهمیدیم که فرد مهمی به ما (به عنوان یک سازمان) مراجعه کرده، سعی می کردیم که بهترین سرویس و بهترین تجربه را برای وی فراهم کنیم. این روزها همه مهم هستند چرا؟ این روزها باید بدانیم وقتی یک آدم به ظاهر معمولی به ما مراجعه می کند، می تواند تاثیرگذارترین آدمی باشد چرا؟ چون پشت هر آدم معمولی، یک شبکه اجتماعی بزرگ وجود دارد که نسبت به تجربه های مثبت و منفی حساس است.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️در هنگام کار ماری جوانا بکشید اما ایمیل چک نکنید!

این روزها با گسترش موبایل و شبکه های اجتماعی و اینترنت، «چندکارگی» به موضوع بسیار فراگیری برای ما تبدیل شده است. عادت کرده‌ایم در هنگام حضور در جلسه،‌ پیام‌های تلگراممان را چک کنیم،‌ در هنگام نوشتن یک گزارش، ایمیل مان را چک کنیم و به پیامک‌هایمان پاسخ دهیم.

اما نتایج پژوهش محققان موسسه روانپزشکی دانشگاه لندن که بر روی ۱۱۰۰ کارمند بریتانیایی مطالعه کرده‌اند،‌ هشدار بزرگی به ما می‌دهد: کار کردن همزمان بر روی دو موضوع، مخصوصا کار کردن با وسایل الکترونیکی (نظیر تلفن همراه)،‌ نسبت به مصرف مواد مخدر تاثیر مخرب بیشتری بر روی ضریب هوشی انسان دارد! معنای دیگر این ادعا این است که اگر در هنگام کار کردن،‌ »سیگار بکشید» ضرر کمتری نسبت به «چک کردن تلگرام» یا «چک‌میل» خواهید دید!

موسسه جهانی مک‌کینزی نیز در تحقیقی به این نتیجه رسیده است که یک کارمند معمولی در طول هفته ۱۳ ساعت از وقت خود را بر روی ایمیل‌های و پیام هایش سپری می‌کند؛ وقتهایی که معمولا در لابه‌لا و یا همزمان با انجام کارهای دیگر، به این موضوع اختصاص می‌دهد. بنابراین گویا بسیاری از ما هر روز مقادیر زیادی ماریجوانا مصرف می‌کنیم!

🔎⭕️تحلیل راهبردی:
یکی از مهم ترین عوامل دستیابی به موفقیت چه در انجام کار اداری، چه در بازی با کودک تان، چه در لذت بردن از یک فیلم و چه در تدوین گزارش کاری، تمرکز است.
تمرکز، لذت، دقت و کارایی شما را عمق می بخشد. اما ما داریم این تمرکز را از دست می دهیم و در نتیجه هم لذت کمتری می بریم، هم دقت کمتری می کنیم و هم کارایی پایین تری را تجربه می کنیم.

به تجربه های موفق خود در گذشته نگاه کنید آخرین باری که با لذت تمام با پدر و مادر و همسر خود به گفتگو نشسته اید کی بوده است؟ آخرین باری که در یک جلسه کاری به یک ایده ناب رسیده اید کی بوده است؟ آخرین باری که از خوردن یک غذا لذت برده اید کی بوده است؟ در تمام همه این ها، یک مورد مشترک است: تمرکز.

یکی از ساده ترین کارها برای حفظ تمرکز، ایجاد فضای کنترل شده (بدون ورودی های غیرمنتظره) است. می توانید درب اتاق تان را ببنیدید، تلفن تان را قطع کنید، اینترنت تان را غیرفعال کنید و موبایل تان را در کیف تان بگذارید و با خود بگویید که تا انتهای جلسه/گزارش/غذا/گفتگو، به کسی اجازه نخواهم داد که این زمان را از من بدزدد. آنگاه به لذت/دقت و کارآیی سلامی دوباره خواهید کرد.

تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر روی مطلبی از کانال خوب «رویش»
Ref of first part: @Rooyyesh
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️آنکس که از جای خود برنخیزد،
متوجه زنجیرهایش نمی شود و در توهم آزادیست.
اولین گام رهایی، آن است که بدانی چه زنجیرهایی بر پایت است. برخیز!

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️اعتراف می کنم؛ متاسفانه من یک معتادم
سه ماده افیونی که مرا معتاد کرد.

تحقیقی نشان می دهد که هر فرد به‌طور متوسط 150 بار در روز تلفن خود را بررسی می‌کند، اما چرا؟ آیا ما 150 انتخاب آگاهانه انجام می‌دهیم یا این از روی اعتیاد است. می دانید دلیل اصلی این اعتیاد چیست؟ سه ماده افیونی در شبکه های اجتماعی و تکنولوژی های ارتباطی وجود دارد که ما را معتاد کرده است.

— طراحان فناوری برای افزایش درجه وابستگی فقط لازم است اقدامات کاربر (مانند کشیدن دست روی گوشی) را به یک پاداش متغیر ربط دهند. شما یک دکمه را فشار می دهید و بلافاصله یک پاداش هیجان‌آور (یک پیامک، ایمیل، تصویر جدید) دریافت می‌کنید یا هیچ چیز نمی‌گیرید. هرگاه درجه متغیر بودن پاداش بالاتر رود اعتیاد به حداکثر می‌رسد.

آیا این تاثیر واقعاً کار می‌کند؟ بله. دستگاه‌های سکه‌ای در ایالات متحده بیش از مجموع درآمد بیس‌بال، فیلم‌ها و شهربازی‌ها درآمدزایی می‌کنند. طبق گفته پروفسور داوشول مولف کتاب «اعتیاد با طراحی» در مقایسه با انواع مختلف قماربازی، مردم سه یا چهار برابر سریع‌تر درگیر دستگاه‌های سکه‌‌ای می‌شوند.

اما واقعیت تلخ اینجاست: الان همه ما در جیب خود یک دستگاه سکه‌ای داریم. هروقت ما تلفن را از جیب خود بیرون می‌آوریم با یک دستگاه سکه‌ای بازی می‌کنیم تا ببینیم چه پیام‌هایی دریافت کرده‌‌ایم. وقتی انگشت خود را روی صفحه اینستاگرام می‌کشیم با یک دستگاه سکه‌ای بازی می‌کنیم تا ببینیم عکس بعدی چیست. وقتی صفحه دوست‌یابی را لمس می‌کنیم با دستگاه بازی می‌کنیم تا ببینیم دوستی جدیدی پیدا می‌کنیم یا خیر.

— روش دیگری که فناوری برای دزدیدن اذهان به کار می‌برد آن است که به ما القا می‌کند یک درصد احتمال وجود دارد که ما موضوعی مهم را از دست بدهیم. وقتی می بینیم که یک پیام جدید آمده است سریع می رویم و آن را چک می کنیم که مبادا چیزی را از دست داده باشیم.

— روش دیگر اهرم کردن نیاز فرد به تایید اجتماعی است. وقتی ما این پیام را دریافت می‌کنیم «دوست شما شما را در یک عکس تگ کرده است»، بلافاصله حس تایید اجتماعی و تعلق به ما دست می‌دهد و می رویم و چک می کنیم که کدام پیام ما لایک خورده است و کدام عکس ما تگ شده است؟
فیس‌بوک و اینستاگرام به‌طور خودکار پیشنهاد می‌کنند چه عکس‌هایی را باید تگ کنیم و به این ترتیب آنها باعث می‌‌شوند افراد در عکس‌ها بیایند. بنابراین وقتی دوستم مرا تگ می‌کند او در واقع به پیشنهاد فیس‌بوک پاسخ می‌دهد و خود انتخاب مستقلی ندارد. اما فیس‌بوک با این روش تعداد دفعاتی را که میلیون‌ها نفر احساس تایید اجتماعی دارند دستکاری می‌کند.

🔎⭕️تحلیل راهبردی:
واقعیت آن است که ما برای دنیای واقعی به اندازه ای تربیت شده ایم و مهارت هایی را داریم از جمله مهارت رانندگی، مهارت خرید و فروش، مهارت غذا خوردن. اما ما برای دنیای مجازی تربیت نشده ایم. بدون آگاهی و بدون مهارت وارد دنیایی شده ایم و به خاطر سه مکانیزم پاداش های متغیر، حس از دست دادن چیزهای مهم و نیاز به تایید اجتماعی، معتاد شده ایم و اکنون همانند معتادهای دنیای واقعی، در کنار خرابه های دنیای مجازی مچاله شده ایم. چه باید کرد؟ سه پیشنهاد دارم:

1- ساعاتی را در روز بدون موبایل و شبکه های اجتماعی بگذرانید مثلا ساعت 9 صبح تا 12 ظهر که معمولا اوج ساعات کاری و هوشیاری فکری ماست.
2- هزینه مراجعه به شبکه های اجتماعی را افزایش دهید. الان ما با شبکه های اجتماعی دو کلیک و سه دکمه فاصله داریم. ولی اگر شب ها از زمانی به بعد موبایل خود را خاموش کنید و در جایی دور از دسترس قرار دهید، اگر هم هوس کردید که به شبکه های اجتماعی سر بزنید، آنگاه دسترسی به شبکه های اجتماعی زمان و انرژی بیشتری می طلبد و ...
3- با شبکه های اجتماعی آگاهانه و نه واکنشی برخورد کنید. اگر پیغامی آمد که لایک شده اید، تگ شده اید، بدون فکر باز نکنید، از خود بگویید که چرا من این را باید باز کنم؟


تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر روی کانال علمی اقتصاد و مالی رفتاری
Ref of 1st part: @BehavioralEconomicsAndFinance
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️ خطای بزرگ آنجا بود که:
مزرعه را موریانه خورد و
مابرای گنجشکها مترسک ساختیم

آیا هیچگاه فکر کرده ایم که مساله را به درستی شناخته ایم؟

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️یک انرژی درون همه ما هست.چه بخواهیم چه نخواهیم این انرژی تبدیل به عمل میشود
میتوان این انرژی را بریک «هدف خوب»،متمرکزکرد یا گذاشت ویرانگرانه به هرعملی تبدیل شود

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️نسبت شاه بی شجاعت و مدیریت استراتژيک

شاه سابق ایران خودش را نظرکرده خداوند می دانست و رِندی به طعن و طنز می گفت ادعایش خیلی پرت هم به نظر نمی رسید؛ همینکه سه بار به آدم سوء قصد کنند و هربار میلیمتری از مرگ فرار کنی و حداکثر خراشی سطحی برداری، نشان می دهد که در عالم بالا خیلی بی هوادار نیستی.

در سوء قصد اول یکی از سربازان گارد جاویدان در کاخ مرمر او را به گلوله می بندد، می گویند شاه به عادت ایرانی ها بعد از پیاده شدن از اتومبیل مکثی می کرد و آسمان و اوضاع هوا را نگاه می کرده و بعد به سمت کاخ می رفته است، آن روز خاص از قضا بخت یار او بود و چنین نمی کند و به همین دلیل ضارب فرصت مناسب را از دست می دهد و بعد از کشتن دو نفر از محافظان شاه، خودش کشته می شود. عالیخانی می گوید من با شاه قرار جلسه داشتم و به کاخ رسیدم دیدم اوضاع غیرعادی است و وقتی از قضیه باخبر شدم خواستم زمان دیگری شرفیاب شوم. شاه ولی برخلاف انتظار او جلسه را برگزار کرد و دیدم آرامش عجیبی دارد، فکر کردم اینگونه وانمود می کند، ولی بعد دیدم با ژنرالی فرانسوی هم جلسه داشته است و او هم باورش نشده بود آدم بعد از آنکه قصد کشتنش را داشته اند چنین می تواند آرام و خونسرد رفتار کند. بعدها در دانشگاه هم که به او سوء قصد می شود بسیار خونسرد رفتار می کند. وقتی به طرف کسی تیراندازی می کنند انتظار اینست که در برود، ولی او از جایش تکان نخورده و فقط سرش را این طرف و آن طرف کرده است! در این حادثه گونه اش خراش برداشت.

برداشت عالیخانی این بود که او "شجاعت فیزیکی" داشت، ورزش هایی که شاه انجام می داد بسیار خطرناک بود، پایین آمدن با اسب از شیب های بسیار تند کوه که حتی برای سوارکاران کاربلد هم دیوانگی به نظر می آمد یا خلبانی در هوای بسیار بد که حتی همراهانش از ترس قالب تهی می کردند، ولی او هراسی به دل راه نمی داده است. یک بار در نزدیکی اصفهان همان زمانی که تازه هوانوردی یاد گرفته بود، موتور هواپیمایش از کار می افتد و او هواپیما را وسط سنگ های کوه فرود می آورد و همه گفته اند خونسرد منتظر می شود تا ماشین بیاید و اثری از ترس در او نبود.

اما از آن سو "شجاعت اخلاقی یا مدیریتی" نداشت، مسئولیت تصمیم هایش را نمی پذیرفت، مرد کارهای بزرگ نبود و به قول «داریوش همایون حتی در زندگی اش یک تصمیم بزرگ نگرفت». همیشه وقتی می دید اوضاع پس است پا عقب می گذاشت و با آن همه خودکامگی می گفت طبق قانون اساسی شاه وظیفه اجرایی ندارد! این اواخر بیماری اش کار را خرابتر کرده بود، ولی از نظر شخصیتی این ضعف اخلاقی را داشت. هرچند به نظر می رسد این دو نوع شجاعت خیلی به هم همبستگی داشته باشند، ولی از قرار اینگونه نیست

🔎⭕️تحلیل راهبردی:
واقعیت آن است که عرصه مدیریت، عرصه تصمیمات خطیر است. خطیر بدان معنا که هم بزرگ است و هم مخاطره آمیز. هیچ کسی نمی تواند در مورد نتیجه کار به شما گارانتی بدهد. هر چه سطوح مدیریت بالاتر می رود، تصمیمات نیز خطیرتر می شوند. به عنوان یک مدیر ارشد آیا توانایی کارهای زیر را دارید:
— رسماًاعلام کنید که منصوب شما آدم فاسدی است و شما اشتباه کرده اید.
— رسما بعد از یک دشمنی و جنگ چندساله، کشور متخاصم بشود کشور همکار.
— پروژه ای که با کلی امید و تبلیغات آغاز کرده اید را به عنوان یک پروژه شکست خورده اعلام کنید و کنار بگذارید.
— یکی از نزدیکان خود را به خاطر سوء استفاده و بی کفایتی از سمت مدیریتی بردارید.
— بزرگ ترین رقیب خود را بخرید و در خود هضم کنید در حالی که منابع مالی تان هم کافی نیست.

این ها نشانه های شجاعت مدیریتی است. نمی شود و نباید به مدیریت استراتژیک وارد شد بدون شجاعت مدیریتی. وگرنه بدون شجاعت، تصمیمات خطیر و اقدامات عظیم اخذ و اجرا نخواهد شد و سازمان، شهر، کشور شما به کشوری عقب مانده و دست کم میانمایه تبدیل خواهد شد و چقدر این روزها مدیران شجاع کم داریم. مدیرانی که فقط پشت تریبون ها شجاع نباشند. بلکه وقتی پشت میز تصمیم گیری و یا در میدان عمل هستند شجاعت بورزند.
☑️استراتژی بدون شجاعت می شود یک متن زیبا که قبل از خواب مطالعه می کنند تا چشم هایشان سنگین شود تا زودتر و راحت تر به خواب روند.

تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر روی مطلبی از کانال راهبرد
Ref of 1st part: @RahbordChannel
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️ مسیر موفقیت پر پیچ و خم و گیج کننده به نظر می رسد اگر فقط به رسیدن فکر کنی. ولی سفری جذاب خواهد بود اگر از مسیر هم لذت ببری.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️پدیده جالب کورتصمیمی!

یک آزمایش فوق العاده جالب ترتیب داده شد. پانزده جفت عکس آماده شد و به تعدادی شرکت کننده گفتند که کدام یک از این دو عکس را دوست داريد؟ جفت عکس اول، جفت عکس دوم تا پانزدهم و شرکت کنندگان از بین این 15 جفت عکس به ترتیب گفتند که از هر جفت، کدام را دوست دارند (کدام زیباتر است)؟ بعد عکسی را به شرکت کننده نشان دادند و گفتند: از میان جفت عکس اول، شما این عکس را انتخاب کردی. چرا این؟ هر شرکت‌کننده‌ای هم توضیح می داد که مثلا آن فرد چشم زیباتری دارد یا مدل موهایش جذاب تر است یا ...

حالا واقعیت چه بود؟ راستش را بخواهید اصلا آن عکسی که به او نشان داده بودند، اتفاقا عکسی بود که شرکت کننده آن را انتخاب نکرده بود!! جالب این جاست که حدود ده درصد شرکت‌کننده ها گفتند که من که اصلاً این را انتخاب نکرده‌ بودم! بامزه تر آنکه وقتی پس از پایان آزمایش از شرکت کننده ها پرسش شد که اگر تصویرهای اولیه را جابجا کنیم، آیا متوجه می‌شوید؟. بیش از هشتاد درصد شرکت‌کنندگان با پاسخ دادند که بله حتماً !!!.
این آزمایش روی موارد دیگری از جمله عطر همچنین در فضاهای دیگر از جمله فروشگاه ها و حتی متخصصان (پزشکان) انجام شده و به همین نتیجه رسیده است. این پدیده «کوری نسبت به انتخاب» نام گذاری شده است به جهت اختصار آن را «کورتصمیمی» می نامم.
وبگاه متمم (مرجع توسعه مهارت های ما) به خوبی این پدیده را توضیح داده که ممکن است در نگاه اول این پدیده احمقانه و بد به نظر برسد اما این مکانیزم برای بقای ما انسانها لازم است. فاصله‌ی بین آنچه دوست داشتم و آنچه روی داده، فاصله‌ی دردناکی است. باید به شکلی این فاصله کم شود. معمولاً رویداد قابل تغییر نیست. به همین دلیل، به نظر می‌رسد ما ترجیح می‌دهیم باورها و ارزش‌ها و اولویت‌های خودمان را تغییر دهیم یا بازتفسیر کنیم.

🔎⭕️تحلیل راهبردی:
این پدیده دو پیام کلیدی برای ما دارد:
— خیلی اوقات ما نمی توانیم متوجه شویم که اهدافی که نشانه گرفته بودیم و اهدافی که اکنون محقق شده است، تفاوت دارد. ذهن ما در یک فرآیند ناخودآگاه این دو را یکی می کند تا ما کمتر درد بکشیم.
— وقتی نتایج تصمیم گیری و یا سرمایه گذاری محقق شد و آن نتایج مطلوب نباشند ما دو راهکار داریم: یا آن تصمیم گیری/سرمایه گذاری را اصلاح کنیم یا اینکه نتایج آن تصمیم گیری/سرمایه گذاری را توجیه کنیم (مثلا می گوییم الان که نگاه می کنم اصلا خوب شد که ما وارد های تک نشدیم و همین حوزه ساختمان کم ریسک تر و بهتر است یا مثلا به عنوان نمونه ممکن است برای شغل مان ده ها آرزو و هدف داشته باشیم اما بعد از اینکه رفتیم سر کار، دیگر توجیه می کنیم که همین جا خوب است دیگر!!)

🖊⭕️تجویز راهبردی:
ما نمی توانیم برای همه تصمیمات خود، یک فرآیند آگاهانه و تحلیلی و مدون را طی کنیم اما برای تصمیمات مهم مان به ويژه مواردی که در بلندمدت قابلیت اصلاح دارد باید دو مساله را رعایت کنیم:
— قبل از سرمایه گذاری یا تصمیم گیری استراتژيک، اهداف، انتظارات و معیارهایمان را مکتوب کنیم. دقت کنید که نگفتم به آن ها فکر کنیم تاکید می کنیم که مکتوب و مستند. مکانیزم کاهش فاصله آنقدر حرفه‌ای و خوب توسط مغز انجام می‌شود که اگر اصول و ارزش‌های خود را به خاطر نیاورم، آنها را به شکلی توضیح می‌دهم و توجیه می‌کنم که با آنچه روی داده است، همسو شود.
— بعد از تصمیم گیری و یا سرمایه گذاری استراتژيک، هم خودمان و هم از طریق افراد مستقل بررسی کنیم که آیا بین آنچه محقق شده و آنچه انتظار می رفت تطابقی وجود دارد یا خیر؟

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️تداوم و پایداری است که
ناممکن را ممکن؛
ممکن را محتمل؛
و محتمل را قطعی
می‌سازد.

✅ کانال استراتژیست: @Dr_Lashkarbolouki
✅ زبان انگلیسی برای کسب و کار: @BizyEnglish

⭕️⭕️⭕️ اعضای فرهیخته کانال استراتژیست
سعی می کنم هر چند به صورت ناقص، مالکیت معنوی را با نقل ماخذ پاس بدارم. شما نیز مرا همراهی کنید. بگذاریم Copy-Paste غیراخلاقی تبدیل شود به امری مذموم و رفرنس نویسی بشود یک آراستگی فاخر و فرهنگی⭕️⭕️⭕️

🔲⭕️سندروم علاقه به درب های باز

مردی را می شناسم که سه کاندیدا برای ازدواج دارد و می تواند تصور کند که با هر یک از آن ها تشکیل خانواده بدهد. با این حال او جرات انتخاب ندارد. به این خاطر که انتخاب یکی به معنای کنار گذاشتن دو تای دیگر برای همیشه است!
دانشجویی بین ادامه دادن رشته کامپیوتر یا ادبیات یا جامعه شناسی مردد است او همه آن ها را دوست دارد در کلاس های همه شان شرکت می کند و وقتش را بین همه آن ها تقسیم می کند.او احساس می کند اینطوری همه گزینه ها را خواهد داشت و اینطور برایش بهتر است.
مادری فرزندش را به کلاس شنا، پیانو، ژیمناستیک، نقاشی، سفال گری و زبان می فرستند. حتی خود مادر هم می داند که امکان ندارد فرزندش در همه موفق شود اما فکر می کند شاید روزی به کارش آمد.
همه ما سعی میکنیم تا جاییکه ممکنست تمام گزینه ها را باز باقی بگذاریم. اما معمولا هیچ کدام را هم به نتیجه نمیرسانیم و مقدار زیادی زمان و انرژی هدر می دهیم. به همین خاطر است که امروزه با این همه گزینه های زیادی که داریم معمولا از قدیمی ها عقب تر هستیم.

دو رفتارشناس با اختراع یک بازی کامپیوتری که این شرایط را تقیلد می کند این رفتار غیرمنطقی را مطالعه کردند. بازی به این صورتست که در ابتدای بازی با سه درب مواجهید. که با کلیک کردن در را باز و وارد اتاقی می شوید. در اتاق می توانید با کلیک کردن داخل اتاق امتیاز بدست بیاورید یا با کلیک کردن روی درِ داخل اتاق به اتاق دیگری بروید. باید حواستان باشد که تعداد محدودی می توانید کلیک کنید(زمان و انرژی محدود در زندگی). و اگر درِ اتاقی را باز کرده باشید و به آن نروید به تدریج درش بسته می شود(از دست دادن یک گزینه به تدریج با بی توجهی). در مجموع سه اتاق بیشتر وجود ندارد و بازی طوری طراحی شده که یکی از اتاق ها به طور متوسط امتیاز بیشتری نصیب شما میکند.
بهترین استراتژی این است که پس از بررسی چند گزینه محدود، در اتاقی بمانیم و مابقی کلیک ها را مصرف کنیم که به طور متوسط بیشترین امتیاز را می دهد. اما رفتار کاربران متفاوت بود: آن ها سراسیمه تا جایی که می توانستند درهای بیشتری را باز می کردند و زمانی که دری در حال بسته شدن بودن سعی می کردند با صرف یک کلیک آن را باز نگه دارند. این رفتار حتی زمانی که جریمه باز نگه داشتن یک در بیش از یک کلیک شد، تغییری نکرد. وقتی از آن ها پرسیده شد که چرا اینکار را می کنند آن ها پاسخ می دادند:" ممکن است در آینده به دردم بخورد" در صورتی که آن ها هرگز به آن آینده نمی رسیدند و قبل از آن که بتوانند از آن اتاق آن طور که باید استفاده کنند کلیک هایشان تمام می شد. روانشناسان اما نتیجه گرفتند دلیل اصلی باز نگه داشتنِ در این است که افراد نمی خواهند سختی و دردِ بسته شدن یک در را تحمل کنند.
ما همواره میخواهیم در آنِ واحد کارهای زیادی را بکنیم، از هیچ امکانی نمی گذریم و میخواهیم همه گزینه ها را با هم داشته باشیم. این امر به سادگی می تواند موفقیت ما را نابود کند. باید یاد بگیریم درها را ببندیم حتی اگر اینکار برایمان سخت باشد.

🔎⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
این مساله هم در زندگی شخصی مصداق دارد هم در اداره سازمان و هم در کشورداری. در هر سه زمینه می بینیم که خانواده ها، مدیران سازمان ها و مدیران ارشد کشور نشانه های این سندروم را دارند. همه می خواهند تا جای ممکن تمام گزینه ها، فعال باشد. اصولا یکی از آموزه های تفکر استراتژيک این است که باید دایره انتخاب ها را وسعت داد و باید گزینه های متعدد داشت اما این تعدد، هم مرز و محدودیت دارد. اگر تعداد گزینه ها بالا رفت، توان تحلیلی و همچنین منابع فعال نگه داشتن آن گزینه ها، پراکنده و غیرموثر می شود. خب چه باید کرد؟ خلوت کنید و تمرکز! آنگاه به 4سوال پاسخ دهید.
الف: من می توانم همزمان چند گزینه را به صورت بهینه فعال نگه دارم.
ب) گزینه های به وضوح بهینه کدامند که همان اول انتخاب کنم و گزینه های به وضوح نابهینه کدامند که همان اول حذف کنم. کارهایی که در زندگی نباید بکنی را بنویس. یک بار خوب فکر کن و تصمیمت را بگیر که سراغ چه چیزهایی، حتی اگر فرصتش بود، نروی.
ج) از بین گزینه های (درب های باز) باقی مانده چه تعداد را با چه معیارهایی باید ببندم که به میزان تعداد گزینه های مطلوب (درب های باز) برسم.
د) و از همه مهم تر الان باید روی کدام گزینه ها، «متمرکز» شوم و کدام گزینه ها را صرفا به عنوان یک کار جانبی فعال و باز نگاه دارم.

☑️⭕️به خاطر بسپاریم: بیشتر درها ارزش وارد شدن ندارند،حتی اگر بنظربرسد چرخاندن دسته در بسیار ساده است.

تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر روی مطلبی از کانال خوب تفکر استراتژيک
Ref of first part: @ThinkingStrategically
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️وفادار باش
اما نه به گذشته ات
بلکه به آينده ات!

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️پدیده مسخ شدگی در تصمیم گیری

شما به یک بازارچه فروش محصولات خانگی رفته اید. دو مغازه فروش مربا وجود دارد.
مغازه اول چهار مدل مربا دارد: مربای هویج، سیب و به و مربای آلبالو
مغازه دوم مرباها را ردیف کرده است. مربای هویچ، آلبالو، بهارنارنج، پرتقال، پرتقال-لیمو، سیب-نارنج و و و و ... (بیش از بیست مدل)
فکر می کنید مردم از کدام یک خرید بیشتری خواهند کرد؟ پژوهش های میدانی در این زمینه بارها انجام شده است و نتیجه این بود: افرادی که از مغازه اول خرید کردند به مراتب بیشتر از افرادی بودند که از دومی که اتفاقا تنوع محصولات بیشتری هم داشت خرید کردند.

این مساله در دنیای مدیریت استراتژيک، سرمایه گذاری و بازاریابی بسیار کلیدی است. بگذارید سه مثال دیگر بزنم.
زمانی می خواهید تصمیم گیری کنید که وارد حوزه بیمه گری شوید یا اینکه وارد حوزه معدن داری. اما زمانی هم ممکن است بین 40 رشته صنعتی مختلف باید دست به انتخاب بزنید. در حالت دوم، هم هزینه روانی شما بالا می رود هم زمان انتخاب افزایش پیدا می کند و هم اینکه احتمال اشتباه افزایش پیدا می کند.
می خواهید موبایل/خودرو/لب تاپ بخرید، وقتی تعداد گزینه ها زیاد است، پس از مدتی گشت‌وگذار احساس می‌کنند که دیگر مغز آنها کشش و توانایی تجزیه‌وتحلیل گزینه‌ها را ندارد و در اغلب موارد به خرید همان مدل قبلی یا توصیه شده اکتفا می‌کنید.
یا مثلا می خواهید برای بیمه عمر و بازنشستگی تصمیم گیری کنید، اگر با تعداد خیلی زیادی گزینه نزدیک به هم روبرو باشید اصلا ممکن است تصمیم گیری را به تعویق بیاندازید.

🔎⭕️علل مسخ شدگی در برابر گزینه های زیاد چیست؟
1- تعدد گزینه ها، زمان بررسی را افزایش می دهد و مغز ما برای پردازش انرژی زیادی می طلبد.
2- مقایسه بین دو یا سه گزینه کاملاً متفاوت با یکدیگر کار بسیار ساده‌ای است. اما زمانی که تعداد گزینه‌ها افزایش پیدا می‌کند، تفاوت موجود بین گزینه‌ها بسیار کاهش پیدا می‌کند.
3- وقتی ما گزینه های مختلف را می بینیم، علاقه پیدا می کنیم که گزینه کامل را پیدا کنیم. مثلا در سرمایه گذاری گزینه ای که هم نقدینگی پیوسته تولید کند، هم خوشنام باشد، هم کم ریسک باشد، هم پر استرس نباشد و هم درآمد بالا ایجاد کند، که البته تا آنجا که اطلاع داریم خداوند چنین گزینه ای را خلق نکرده است.

🖊⭕️تجویز راهبردی:
این مساله ای است که من به عنوان یک شهروند، پدر/مادر، کارمند، مدیر ارشد سازمان یا کشور حتی دبیر کل سازمان ملل با آن روبرو هستم. چه باید بکنم؟ سه پیشنهاد وجود دارد:
1- افسانه گزینه کامل را رها کنید. هیچ گزینه ای نیست که همه مختصات آن عالی باشد اگر هم باشد حتما هزینه بدست آوردنش بالاست بنابراین باز هم ناقص است. رها کردن این افسانه باعث می شود مغز شما یک نفس راحت بکشد.
2- قبل از اینکه در معرض گزینه های متعدد قرار بگیرید، اهداف و معیارهای خود را مشخص کنید. وقتی شما با معیارهای روشن به بازار مراجعه می کنید دست کم می دانید چه نمی خواهید!
3- از معیارهای قطعی برای حذف استفاده کنید. یعنی با استفاده از چند معیار روشن از لیست بلند گزینه ها، گزینه ها را حذف کنید و به لیست کوتاه برسید. اینگونه می توانید با تمرکز روی گزینه های کمتر و صرف زمان و انرژی کمتر، این کار را آسان تر و سریع تر انجام دهید. به عنوان مثال وقتی می دانید که برای خرید موبایل نمی خواهید بیشتر از 500 هزار تومان خرج کنید و همچنین باید دو سیم کارته باشد تعداد گزینه های شما از هزار تا به 5 گزینه تقلیل پیدا می کند.
تجربه نشان داده است که ما مجبوریم که تصمیم گیری کنیم. بنابراین از تصمیم گیری فرار نکنید. مغز انسان هر چه قدر بیشتر تصمیم گیری کند، پیچیده تر، توانمندتر و بهتر خواهد شد. از عضلات مغز خود کار بکشید.

مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️براى اينكه هيچ انتقادى از شما نشود فقط يه راه وجود دارد:
هيچ كار نكنيد،
هيچ چيز نگوييد
و هيچكس نشويد.
جرات کن، کاری بکن، چیزی بگو و برای خودت کسی باش!

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️سرمایه گذاری و تصمیم گیری هوشمندانه با شش کلاه رنگی

تکنیکی وجود دارد به نام شش کلاه تفکر. این تکنیک می گوید که ما برای یک تصمیم درست باید از شش منظر مختلف به مساله نگاه کنیم. افراد با گذاشتن هر یک از کلاه‌ها بر سرشان، سبک فکری‌شان را براساس رنگ کلاه‌شان تغییر می‌دهند (بر اساس سوالاتی که به آن کلاه مرتبط است).

کلاه سفید: هنگامی که کلاه سفید را بر سر می گذاریم، نباید به دانسته های شهودی، قضاوت های متکی به تجارب گذشته، عواطف، احساسات و عقاید توجه کنیم و تنها باید همچون یک رایانه، فقط داده و اطلاعات ارایه کنیم. این کلاه باعث می شود واقعیت ها را حتما در نظر بگیریم.

کلاه قرمز: با کلاه قرمز اجازه می دهیم احساسات و عواطف به زبان درآیند و هر کسی می تواند از الهامات و دریافت های ناگهانی خویش سخن گوید و دیگر نیازی به استدلال نیست. رنگ قرمز نشانه خشم، شور و هيجان است. در کلاه قرمز بينش هيجاني و جنبه‌هاي احساسي و غيراستدلالي مد نظر می‌باشد. در واقع این رنگ کلاه ابزار مناسبي براي بيرون ريختن احساسات است.

کلاه سیاه: با گذاشتن این کلاه بر سر نباید احساسات منفی بدون منطق بیان شوند، بلکه فرد باید دیدگاه های منفی خود را در خصوص موضوع مورد بحث به صورت منطقی بیان کند. بدون شک اگر از این کلاه به خوبی استفاده شود، می تواند ما را از مخاطراتی که در آینده از چشمان ما دور می ماند آگاه کند. تردیدها، ریسک ها و موانع با این کلاه کشف می شوند.

کلاه زرد: زرد نماد آفتاب است و آفتاب شروعی برای شادابی و خوش بینی است .گویی هر جا سراغ از خورشید گرفته می شود گرمی زندگی و زایشی دیگر در میان است و تفکر مثبت باید به همراه کنجکاوی و شادمانی باشد. فرد با گذاشتن کلاه زرد تلاش می کند به نکات ارزشمند و مثبت موضوع بنگرد.

کلاه سبز: سبز نماد رویش است و محرک خلاقیت. هنگامی که افراد کلاه سبز را بر سر می گذارند، باید به راه های نو بیاندیشند که می تواند در آن موضوع مورد نظر اثرگذار بوده و به تصمیم گیری های خلاقانه منجر شود. هنگامی که حاضران کلاه سبز را بر سر می گذارند، فرصتی می یابند که به جست و جوی چیزهای کشف نشده هدایت شوند.

رنگ آبی نماد آسمان آبی رنگ است که چتر آن بر همه جا گسترده شده است و کسی که کلاه آبی بر سر خود می گذارد باید بتواند افکار و گزینه های مختلف را منظم و ساماندهی کند و همچنین اهداف، اولویت ها و محدودیت ها را تعیین کند و در نهایت گزینه مناسب را انتخاب کند.

🖋⭕️تجویز راهبردی:
در تصمیمات استراتژيک زندگی شخصی تان، سازمان تان و کشورتان، دقت کنید که باید از شش زاویه واقعیت ها (سفید)، احساسات (قرمز) جنبه های مثبت (زرد)، جنبه های منفی (سیاه)، راه حل های خلاقانه (سبز) و نگاه سازمان یافته و هدفمند (آبی) به مسایل نزدیک شد.

این تکنیک هم به صورت فردی و هم به صورت جمعی قابل استفاده است. به صورت فردی یعنی اینکه خود من به تناوب از شش کلاه استفاده کنم و به صورت جمعی اینکه از افراد مختلف بخواهیم در زمان های خاص فقط بر یک کلاه تمرکز کنند و یا اینکه اصولا افرادی را در جلسه دعوت کنیم که ذاتاً به یکی از شش کلاه نزدیک ترند.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

پنج قاعده طلایی:

اگر درحق تو ظلمی شد،تو ظلم نکن
اگربه تو خيانت کردند توخيانت مکن
اگر دروغگویت خواندند،خشمگين مشو
اگرتعریفت کردند شادمشو
واگرنکوهشت کردند،آرام باش
از امام باقر که سلام خداوند بر او باد

🔳⭕️یک عکاس مشهور:
یک عکس فوق‌العاده،نتیجه‌ فاصله‌ مناسب عکاس از سوژه است
برای تحلیل مساله هم بایداز خودمان بپرسیم: چقدرباید به مساله نزدیک شد،بهترین فاصله کجاست؟

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️بياين فردا اشتباهات بهترى كنيم!
آدم های موفق اشتباهات هوشمندانه تری کرده اند.


شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️براى اينكه جزو اون يك درصد استثنايى بشى،
بايد خودت را آماده تصميماتى كنى كه اون ٩٩٪‏ بقيه نمي گيرند.
پس به خدا توکل کن و تصمیمات استثنایی بگیر!

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki