🔲⭕️ راز سقوط یک امپراطور (نوکیا) و درس های استراتژیک
خیلی از ما در گذشته یک گوشی نوکیا داشته ایم و به همین خاطر آنچه در چندین سال گذشته بر سر نوکیا آمد برایمان جالب است. در سال ۱۹۹۹ از هر سه گوشی موبایل دست مردم دنیا، یکی نوکیا بود. یعنی سهم بازار ۳۳ درصدی که بیشتر از مجموع سه رقیب اصلی نوکیا در آن زمان بود آنهم با حاشیه سود ۲۴ درصدی!
اما اگر از کسانی که از نزدیک تحولات دنیای تکنولوژی را دنبال می کنند بپرسید که چه بر سر نوکیای دوست داشتنی ما آمد؟ چه شد که این کمپانی باشکوه فنلاندی اینگونه به حاشیه رفت؟ احتمالا خواهید شنید که نوکیا آنطور که باید به نوآوری نپرداخت و بعضی ها ممکن است پاسخ دهند که نوکیا را «آیفونِ اپل» آتش زد.
اما مشکل نوکیا ربطی به معرفی آیفون به بازار ندارد و نشانه های مشکلات نوکیا سال ها قبل از شکل گرفتن ایده آیفون مشهود بود. حاشیه سود نوکیا در ۱۹۹۹ تقریبا ۲۴ درصد بود در حالی که در سال ۲۰۰۲ یعنی پنج سال قبل از معرفی آیفون به بازار، این حاشیه سود یک سوم کاهش می یابد و به ۱۶ درصد می رسد. یا مثلا افت قیمت سهام نوکیا در سال ۲۰۰۵ شروع شد.
بعضی دیگر پاسخ می دهند که نوکیا را مشکلات درون سازمانی مانند کم توجهی به «نوآوری» آتش زد. اما نوکیا واقعا در نوآوری بی نظیر است و تقریبا تمام ایده هایی که امروزه الفبای بازار تلفن های همراه است، کار نوکیا است. اگر نگاهی به آمار و ارقام بودجه و تعداد و کیفیت کارکنان بخش تحقیق و توسعه داشته باشیم آنگاه ممکن است در نظر اولیه تردید کنیم.
کلید فهم دلایل شکست نوکیا فهم پویایی های بازارهای رقابتی در طول زمان است. ذات بازارهای رقابتی اینست که در ابتدا تعداد اندکی بازیگر جدی در صحنه ظهور میکنند. اما در طول زمان تازه واردان به این بازارها هجوم می آورند تا آن ها هم سهمی از این سفره چرب برای خود بردارند و این باعث ظهور نیروهای شدید رقابتی می شود و در طول زمان حاشیه سود کم، تعداد نقش آفرینان زیاد و سهم بازار شرکت های پیشرو کم می شود. این طبیعت بازارهای رقابتی است که با گذشت زمان محصولات شبیه هم می شوند و یک «طرح غالب» شکل می گیرد.
مثلا در ابتدای سال های ۱۹۲۰ تقریبا تنها خودروی قابل قبول موجود در باز «فورد مدل تی» است. ده سال به جلو می رویم و در سال های ۱۹۳۰ چند ده نوع خودرو در بازار موجود است و سهم بازار فورد به شدت کم شده است. یا انتخاب هایی که در ۱۹۵۰ برای یک دستگاه تلویزیون دارید یا پاناسونیک بود و یا زنیت. اما در سال های ۱۹۷۰ تعداد شرکتهای موجود آنقدر زیاد است که هیچ کدام از آن ها سهم بازاری بیش از ۱۵ درصد ندارند.
می بینیم که این اتفاقی است که به دفعات در تاریخ افتاده: سهم بازار و حاشیه سود خوب برای پیشگامان در سال های ابتدایی، سپس رقابت شدید و سپس افت سهم بازار و حاشیه سود پیشگامان.
🖊⭕️تجویز راهبردی:
این روند برای بسیاری از صنایع اتفاق خواهد افتاد. مانند صنعت بانکداری در ایران. در چنین شرایطی شما می توانید از خود دو سوال متفاوت بپرسید:
»» چگونه می توانم سهم بازارم را حفظ/بیشتر کنم، حاشیه سودم را ارتقاء دهم و محصولاتی بهتر از رقبا ارایه کنم؟
»» اصلا باید در این موقعیت بمانم؟ چگونه می توانم مدل کسب وکارم را تغییر دهم؟ اصلا چگونه می توانم کسب وکارم را تغییر دهم؟
در مثال نوکیا این دو سوال یعنی:
در حالت اول از خودم بپرسم: چگونه سهم 33% را حفظ کنم و حتی الامکان با نوآوری در محصول و بازاریابی و فروش و ... به 40% برسم؟
اما در حالت دوم از خودم می پرسم: آیا همچنان من باید در عرصه تولید موبایل بمانم؟ آیا می توانم وارد عرصه سرگرمی و بازی موبایلی شوم؟ آیا می توانم روی شبکه های اجتماعی سرمایه گذاری کنم؟ آیا می توانم به موبایل بنکینگ (بانکداری مبتنی بر موبایل) وارد شوم؟
گاهی اوقات پذیرفتن واقعیت های بازار و پرسیدن سوالات درست اما سخت، می تواند شما را به اوج یا قهقرا ببرد. می دانم پذیرش واقعیت ها و پرسیدن سوالات تلخ سخت است، اما ثمره ای شیرین خواهد داشت. واقعیت ها را بپذیرید و سوالات تلخ و سخت از خود بپرسید.
تجویز راهبردی از شبکه استراتژیست
بر روی نوشته ای ازتازه های کارآفرینی (@ent_research)
@Dr_Lashkarbolouki
خیلی از ما در گذشته یک گوشی نوکیا داشته ایم و به همین خاطر آنچه در چندین سال گذشته بر سر نوکیا آمد برایمان جالب است. در سال ۱۹۹۹ از هر سه گوشی موبایل دست مردم دنیا، یکی نوکیا بود. یعنی سهم بازار ۳۳ درصدی که بیشتر از مجموع سه رقیب اصلی نوکیا در آن زمان بود آنهم با حاشیه سود ۲۴ درصدی!
اما اگر از کسانی که از نزدیک تحولات دنیای تکنولوژی را دنبال می کنند بپرسید که چه بر سر نوکیای دوست داشتنی ما آمد؟ چه شد که این کمپانی باشکوه فنلاندی اینگونه به حاشیه رفت؟ احتمالا خواهید شنید که نوکیا آنطور که باید به نوآوری نپرداخت و بعضی ها ممکن است پاسخ دهند که نوکیا را «آیفونِ اپل» آتش زد.
اما مشکل نوکیا ربطی به معرفی آیفون به بازار ندارد و نشانه های مشکلات نوکیا سال ها قبل از شکل گرفتن ایده آیفون مشهود بود. حاشیه سود نوکیا در ۱۹۹۹ تقریبا ۲۴ درصد بود در حالی که در سال ۲۰۰۲ یعنی پنج سال قبل از معرفی آیفون به بازار، این حاشیه سود یک سوم کاهش می یابد و به ۱۶ درصد می رسد. یا مثلا افت قیمت سهام نوکیا در سال ۲۰۰۵ شروع شد.
بعضی دیگر پاسخ می دهند که نوکیا را مشکلات درون سازمانی مانند کم توجهی به «نوآوری» آتش زد. اما نوکیا واقعا در نوآوری بی نظیر است و تقریبا تمام ایده هایی که امروزه الفبای بازار تلفن های همراه است، کار نوکیا است. اگر نگاهی به آمار و ارقام بودجه و تعداد و کیفیت کارکنان بخش تحقیق و توسعه داشته باشیم آنگاه ممکن است در نظر اولیه تردید کنیم.
کلید فهم دلایل شکست نوکیا فهم پویایی های بازارهای رقابتی در طول زمان است. ذات بازارهای رقابتی اینست که در ابتدا تعداد اندکی بازیگر جدی در صحنه ظهور میکنند. اما در طول زمان تازه واردان به این بازارها هجوم می آورند تا آن ها هم سهمی از این سفره چرب برای خود بردارند و این باعث ظهور نیروهای شدید رقابتی می شود و در طول زمان حاشیه سود کم، تعداد نقش آفرینان زیاد و سهم بازار شرکت های پیشرو کم می شود. این طبیعت بازارهای رقابتی است که با گذشت زمان محصولات شبیه هم می شوند و یک «طرح غالب» شکل می گیرد.
مثلا در ابتدای سال های ۱۹۲۰ تقریبا تنها خودروی قابل قبول موجود در باز «فورد مدل تی» است. ده سال به جلو می رویم و در سال های ۱۹۳۰ چند ده نوع خودرو در بازار موجود است و سهم بازار فورد به شدت کم شده است. یا انتخاب هایی که در ۱۹۵۰ برای یک دستگاه تلویزیون دارید یا پاناسونیک بود و یا زنیت. اما در سال های ۱۹۷۰ تعداد شرکتهای موجود آنقدر زیاد است که هیچ کدام از آن ها سهم بازاری بیش از ۱۵ درصد ندارند.
می بینیم که این اتفاقی است که به دفعات در تاریخ افتاده: سهم بازار و حاشیه سود خوب برای پیشگامان در سال های ابتدایی، سپس رقابت شدید و سپس افت سهم بازار و حاشیه سود پیشگامان.
🖊⭕️تجویز راهبردی:
این روند برای بسیاری از صنایع اتفاق خواهد افتاد. مانند صنعت بانکداری در ایران. در چنین شرایطی شما می توانید از خود دو سوال متفاوت بپرسید:
»» چگونه می توانم سهم بازارم را حفظ/بیشتر کنم، حاشیه سودم را ارتقاء دهم و محصولاتی بهتر از رقبا ارایه کنم؟
»» اصلا باید در این موقعیت بمانم؟ چگونه می توانم مدل کسب وکارم را تغییر دهم؟ اصلا چگونه می توانم کسب وکارم را تغییر دهم؟
در مثال نوکیا این دو سوال یعنی:
در حالت اول از خودم بپرسم: چگونه سهم 33% را حفظ کنم و حتی الامکان با نوآوری در محصول و بازاریابی و فروش و ... به 40% برسم؟
اما در حالت دوم از خودم می پرسم: آیا همچنان من باید در عرصه تولید موبایل بمانم؟ آیا می توانم وارد عرصه سرگرمی و بازی موبایلی شوم؟ آیا می توانم روی شبکه های اجتماعی سرمایه گذاری کنم؟ آیا می توانم به موبایل بنکینگ (بانکداری مبتنی بر موبایل) وارد شوم؟
گاهی اوقات پذیرفتن واقعیت های بازار و پرسیدن سوالات درست اما سخت، می تواند شما را به اوج یا قهقرا ببرد. می دانم پذیرش واقعیت ها و پرسیدن سوالات تلخ سخت است، اما ثمره ای شیرین خواهد داشت. واقعیت ها را بپذیرید و سوالات تلخ و سخت از خود بپرسید.
تجویز راهبردی از شبکه استراتژیست
بر روی نوشته ای ازتازه های کارآفرینی (@ent_research)
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️مدیران ارشد کشور شبی را با خود خلوت کنند!
امروز عید غدیر است و متعلق به اسطوره عدالت؛ حضرت امیر. از این سو ما نیز مدعایمان انتساب به آن بزرگ. بد نیست با خود خلوت کنیم و چند سوال از خود بپرسیم و در این میان سهم مدیران مهم تر است. مدیران (از یک مدیر مدرسه گرفته تا مدیر یک هلدینگ بزرگ) به ويژه مدیران ارشد کشور به این چند سوال صادقانه پاسخ دهند:
»» از او خواستند در تقسیم بیت‌المال سابقه و نسب افراد را در نظر بگیرد. او در جواب چنین گفت: تا شب و روز می‌آید و می‌رود، جز به مساوات عمل نخواهم کرد. و چنین نیز کرد. آیا ما نیز چنین می کنیم؟
»» اموال عمومی را امانت می‌دانست، و در مورد این امانت با کسی تعارف نداشت، حتی با برادرش! آیا ما نیز با آقازاده ها و برادرزاده ها و اقوام خویش چنین بی تعارف عمل می کنیم؟
»» به مدیرانش نوشت: مبادا امکاناتی را مخصوص خودت قرار بدهی، در حالی که تو و همه مردم در استفاده از آن مساوی هستید.
آیا ما هم ترافیک را تحمل می کنیم یا از خط ويژه استفاده می کنیم؟ آیا ما هم در صف وام منتظر می مانیم یا از توصیه استفاده می کنیم؟
»» در زمان قدرتش توسط یک یهودی به دادگاه فراخوانده شد. به سادگی در محکمه قضاوت حاضر شد و پاسخ داد. انصافا ما نیز چنین می کنیم؟ اصلا آیا کسی جرات دارد از ما سوال کند چه برسد به اینکه ما را به دادگاه فرابخواند!
»» توصیه می کرد که نزدیکان ما کسانی باشند که تندترین و صریح ترین زبان را نسبت به ما داشته باشند، حقیقتا اطرافیان ما چقدر تاییدکننده هستند و شیرین سخن و چقدر نقدکننده هستند و تلخ گفتار؟
»» در اوج قدرتش می آمدند در همان مسجدی که نماز جماعت می خواند رو در رویش می ایستادند، در مخالفتش صحبت می کردند و نقدش می کردند و بعدازظهر می آمدند و سهم شان را از بیت المال می گرفتند، آیا ما حاضریم نان کسی که مخالف ماست را نبریم؟
اگر جواب این سوالات مثبت بود که هیچ و هزاران تبریک و اگر نبود ... باید فکری کرد!
🖋⭕️حضرت امیر به معنای تام کلمه اسطوره تمام ناشدنی «ادب دولت و ادب قدرت» است و برماست که از او بیاموزیم بر هر دین و آیینی که باشیم و در هر پست و مقامی که هستیم ولو آنکه دایره قدرت ما یک نفر باشد. انسانیت چنین اقتضا می کند. حیف است که چنین شخصیتی محصور در بحث های کلامی و تاریخی بماند. علی را باید از نو شناخت فراتر از مرزهای جغرافیایی و از آن مهم تر مرزهای عقیدتی. چشمه ای که هنوز جاری و جوشان است.
مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
امروز عید غدیر است و متعلق به اسطوره عدالت؛ حضرت امیر. از این سو ما نیز مدعایمان انتساب به آن بزرگ. بد نیست با خود خلوت کنیم و چند سوال از خود بپرسیم و در این میان سهم مدیران مهم تر است. مدیران (از یک مدیر مدرسه گرفته تا مدیر یک هلدینگ بزرگ) به ويژه مدیران ارشد کشور به این چند سوال صادقانه پاسخ دهند:
»» از او خواستند در تقسیم بیت‌المال سابقه و نسب افراد را در نظر بگیرد. او در جواب چنین گفت: تا شب و روز می‌آید و می‌رود، جز به مساوات عمل نخواهم کرد. و چنین نیز کرد. آیا ما نیز چنین می کنیم؟
»» اموال عمومی را امانت می‌دانست، و در مورد این امانت با کسی تعارف نداشت، حتی با برادرش! آیا ما نیز با آقازاده ها و برادرزاده ها و اقوام خویش چنین بی تعارف عمل می کنیم؟
»» به مدیرانش نوشت: مبادا امکاناتی را مخصوص خودت قرار بدهی، در حالی که تو و همه مردم در استفاده از آن مساوی هستید.
آیا ما هم ترافیک را تحمل می کنیم یا از خط ويژه استفاده می کنیم؟ آیا ما هم در صف وام منتظر می مانیم یا از توصیه استفاده می کنیم؟
»» در زمان قدرتش توسط یک یهودی به دادگاه فراخوانده شد. به سادگی در محکمه قضاوت حاضر شد و پاسخ داد. انصافا ما نیز چنین می کنیم؟ اصلا آیا کسی جرات دارد از ما سوال کند چه برسد به اینکه ما را به دادگاه فرابخواند!
»» توصیه می کرد که نزدیکان ما کسانی باشند که تندترین و صریح ترین زبان را نسبت به ما داشته باشند، حقیقتا اطرافیان ما چقدر تاییدکننده هستند و شیرین سخن و چقدر نقدکننده هستند و تلخ گفتار؟
»» در اوج قدرتش می آمدند در همان مسجدی که نماز جماعت می خواند رو در رویش می ایستادند، در مخالفتش صحبت می کردند و نقدش می کردند و بعدازظهر می آمدند و سهم شان را از بیت المال می گرفتند، آیا ما حاضریم نان کسی که مخالف ماست را نبریم؟
اگر جواب این سوالات مثبت بود که هیچ و هزاران تبریک و اگر نبود ... باید فکری کرد!
🖋⭕️حضرت امیر به معنای تام کلمه اسطوره تمام ناشدنی «ادب دولت و ادب قدرت» است و برماست که از او بیاموزیم بر هر دین و آیینی که باشیم و در هر پست و مقامی که هستیم ولو آنکه دایره قدرت ما یک نفر باشد. انسانیت چنین اقتضا می کند. حیف است که چنین شخصیتی محصور در بحث های کلامی و تاریخی بماند. علی را باید از نو شناخت فراتر از مرزهای جغرافیایی و از آن مهم تر مرزهای عقیدتی. چشمه ای که هنوز جاری و جوشان است.
مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پیام این فیلم فوق العاده:هدف مشخص+برنامه مدون+هماهنگی حرفه ای=انجام کامل وسریع ماموریت
موضوع فیلم:تخریب وبازسازی پلی درایالت تنسی آمریکادر58ساعت
مرجع مدیریت پروژه آریانا
@AryanapmLINK
موضوع فیلم:تخریب وبازسازی پلی درایالت تنسی آمریکادر58ساعت
مرجع مدیریت پروژه آریانا
@AryanapmLINK
🔳⭕️افسانه گزینه کامل در تصمیم گیری و سرمایه گذاری
همه ما با افرادی روبرو بوده ایم که نمی توانند تصمیم گیری کنند به خاطر آنکه خیلی دقیق اند و استانداردهای بالایی دارند. ازدواج نکرده اند چون هنوز همسر کامل شان را پیدا نکرده اند. سرمایه گذاری نمی کنند چون دارایی مطلوب شان را نمی توانند انتخاب کنند به همین ترتیب همه ما فرصت های زیادی را از دست داده ایم چرا که در انتظار «گزینه کامل» بوده ایم. چه این گزینه فردی برای ازدواج باشد یا این گزینه حوزه ای برای سرمایه گذاری، یا بازاری برای تمرکز یا تامین کننده ای برای بستن قرارداد بلندمدت.
همه ما در جستجوی کمال هستیم و این طبیعی است. اما گاهی اوقات این کمال گرایی می شود «کامل گرایی (یا همان کمال گرایی افراطی)». ما فکر می کنیم که می توانیم همسری را بیابیم که در همه معیارهای چهل گانه ما نمره کامل بگیرد و حوزه ای را برای سرمایه گذاری خواهیم یافت که تمام شاخص های ارزیابی سرمایه گذاری را 100% پوشش بدهد.
این جاست که از یک مساله طبیعی (جستجوی کمال) وارد یک مشکل روان شناختی می شویم. در روان شناسی كمال گرايي افراطی را تمايل پايدار فرد به وضع استانداردهاي كامل و دست نيافتني و تلاش براي تحقق آنها مي داند. این را گرايشی روان رنجورانه تعريف مي كنند.
🔎⭕️سه نشانه کمال گرایی افراطی:
بالا بودن سطح معیارها. افراد دارای این نگرش معتقدند که همه چیز باید کامل و بی نقص باشد، به خودشان و دیگران سخت می گیرند. فرقی نمی کند که چه کار می کنند. آشپزی، ورزش یا کار . مهم این است که باید آن را کامل و بدون کوچک ترین نقصی انجام دهند و اگر کمی کار ایراد داشته باشد احساس می کنند شکست خورده اند.
عدم احساس آرامش، این نگرش باعث می شود بی وقفه به دنبال هدفی مبهم باشیم. تقاضاهای بی پایان هم خودشان و هم دیگران را خسته می کند و سرانجام از پا می اندازد.
معلولیت در تصمیم گیری: کمتر گزینه ای به حد مطلوب آن ها می رسد. برای آن ها هیچ گزینه ای آن طور که باید نیست.کمال گرایان همیشه قادرند به اندازه کافی از گزینه ها اشکال بگیرند، فرقی نمی کند که گزینه چیست، مهم این است آن طور که باید نیست. بهمین خاطر بسیار دیر و بسیار سخت تصمیم می گیرند (اگر بگیرند).
✍⭕️تجویز راهبردی:
ما باید تصمیم گیری کنیم. نمی شود دنیا را متوقف کرد تا گزینه کامل از آسمان نازل شود. باید پیش رفت! در این زمینه پنج راهکار قابل پیشنهاد است:
اصلاح ذهنیت: اولین نکته که باید بیاموزیم این است که ما گزینه کامل نداریم. اصلا گزینه کامل یک افسانه است. ما بهترین گزینه داریم. و به خاطر بسپاریم هنر تصمیم گیر و سرمایه گذار آن است که از بین گزینه های ناقص، بهترین گزینه را انتخاب کند.
فیلتر کردن جنبه های منفی و تمرکز بر جنبه های مثبت: خاصیت ذهن کمال گرایان افراطی این است که بر جنبه های منفی (نداشته ها) تمرکز می کنند می شود این ورزش ذهنی را انجام داد که خود را عادت دهیم یک هفته فقط به جنبه های مثبت رخدادها، گزینه ها و افراد فکر کنیم. این باعث تعدیل می شود.
در چند حوزه تمرکز کنیم: اگر نمی توانیم کمال گرایی افراطی را در خود کنترل کنیم لااقل آن را بر یک یا چند حوزه بسیار خاص محدود کنیم. یعنی فقط در حوزه امور مشتریان بی نقص گرا باشیم و حوزه های دیگر کاری و خانوادگی و شخصی را از حوزه کمال گرایی افراطی خارج کنیم.
به جای کمال گرا، پیشرفت گرا باشیم. یعنی تمرین کنیم که از یک گزینه ناقص اما نسبتا خوب شروع کنیم و سپس در طول زمان آن را بهبود دهیم. مثلا یک خانه معمولی می خریم و سپس در طول زمان آن را بازسازی می کنیم. یا یک پورتفوی نسبتا خوب شروع می کنیم و آنگاه در سه ماه آینده با حذف و اضافه سهام ها و اورق بهادار جدید پورتفوی خود را مطلوب تر می کنیم. در هر صورت باید افکار سیاه یا سفید را کنار گذاشت.
تصمیم گیری ها را تفویض کنیم. کمال گرایان ممکن است تفویض اختیار را راحت تر بدانند تا اینکه در یک تصمیم گیری وارد شوند و بخواهند که کمال گرا نباشند. اگر نمی توانید راهکارهای بالا را انجام دهید، تصمیم گیری را تفویض کنید.
به خاطر بسپاریم هیچ کدام از شرکت های آرمانی امروز، روز اول آرمانی نبودند و از آن مهم تر اینکه امروز هم کامل نیستند.
شبکه استراتژیست- مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
همه ما با افرادی روبرو بوده ایم که نمی توانند تصمیم گیری کنند به خاطر آنکه خیلی دقیق اند و استانداردهای بالایی دارند. ازدواج نکرده اند چون هنوز همسر کامل شان را پیدا نکرده اند. سرمایه گذاری نمی کنند چون دارایی مطلوب شان را نمی توانند انتخاب کنند به همین ترتیب همه ما فرصت های زیادی را از دست داده ایم چرا که در انتظار «گزینه کامل» بوده ایم. چه این گزینه فردی برای ازدواج باشد یا این گزینه حوزه ای برای سرمایه گذاری، یا بازاری برای تمرکز یا تامین کننده ای برای بستن قرارداد بلندمدت.
همه ما در جستجوی کمال هستیم و این طبیعی است. اما گاهی اوقات این کمال گرایی می شود «کامل گرایی (یا همان کمال گرایی افراطی)». ما فکر می کنیم که می توانیم همسری را بیابیم که در همه معیارهای چهل گانه ما نمره کامل بگیرد و حوزه ای را برای سرمایه گذاری خواهیم یافت که تمام شاخص های ارزیابی سرمایه گذاری را 100% پوشش بدهد.
این جاست که از یک مساله طبیعی (جستجوی کمال) وارد یک مشکل روان شناختی می شویم. در روان شناسی كمال گرايي افراطی را تمايل پايدار فرد به وضع استانداردهاي كامل و دست نيافتني و تلاش براي تحقق آنها مي داند. این را گرايشی روان رنجورانه تعريف مي كنند.
🔎⭕️سه نشانه کمال گرایی افراطی:
بالا بودن سطح معیارها. افراد دارای این نگرش معتقدند که همه چیز باید کامل و بی نقص باشد، به خودشان و دیگران سخت می گیرند. فرقی نمی کند که چه کار می کنند. آشپزی، ورزش یا کار . مهم این است که باید آن را کامل و بدون کوچک ترین نقصی انجام دهند و اگر کمی کار ایراد داشته باشد احساس می کنند شکست خورده اند.
عدم احساس آرامش، این نگرش باعث می شود بی وقفه به دنبال هدفی مبهم باشیم. تقاضاهای بی پایان هم خودشان و هم دیگران را خسته می کند و سرانجام از پا می اندازد.
معلولیت در تصمیم گیری: کمتر گزینه ای به حد مطلوب آن ها می رسد. برای آن ها هیچ گزینه ای آن طور که باید نیست.کمال گرایان همیشه قادرند به اندازه کافی از گزینه ها اشکال بگیرند، فرقی نمی کند که گزینه چیست، مهم این است آن طور که باید نیست. بهمین خاطر بسیار دیر و بسیار سخت تصمیم می گیرند (اگر بگیرند).
✍⭕️تجویز راهبردی:
ما باید تصمیم گیری کنیم. نمی شود دنیا را متوقف کرد تا گزینه کامل از آسمان نازل شود. باید پیش رفت! در این زمینه پنج راهکار قابل پیشنهاد است:
اصلاح ذهنیت: اولین نکته که باید بیاموزیم این است که ما گزینه کامل نداریم. اصلا گزینه کامل یک افسانه است. ما بهترین گزینه داریم. و به خاطر بسپاریم هنر تصمیم گیر و سرمایه گذار آن است که از بین گزینه های ناقص، بهترین گزینه را انتخاب کند.
فیلتر کردن جنبه های منفی و تمرکز بر جنبه های مثبت: خاصیت ذهن کمال گرایان افراطی این است که بر جنبه های منفی (نداشته ها) تمرکز می کنند می شود این ورزش ذهنی را انجام داد که خود را عادت دهیم یک هفته فقط به جنبه های مثبت رخدادها، گزینه ها و افراد فکر کنیم. این باعث تعدیل می شود.
در چند حوزه تمرکز کنیم: اگر نمی توانیم کمال گرایی افراطی را در خود کنترل کنیم لااقل آن را بر یک یا چند حوزه بسیار خاص محدود کنیم. یعنی فقط در حوزه امور مشتریان بی نقص گرا باشیم و حوزه های دیگر کاری و خانوادگی و شخصی را از حوزه کمال گرایی افراطی خارج کنیم.
به جای کمال گرا، پیشرفت گرا باشیم. یعنی تمرین کنیم که از یک گزینه ناقص اما نسبتا خوب شروع کنیم و سپس در طول زمان آن را بهبود دهیم. مثلا یک خانه معمولی می خریم و سپس در طول زمان آن را بازسازی می کنیم. یا یک پورتفوی نسبتا خوب شروع می کنیم و آنگاه در سه ماه آینده با حذف و اضافه سهام ها و اورق بهادار جدید پورتفوی خود را مطلوب تر می کنیم. در هر صورت باید افکار سیاه یا سفید را کنار گذاشت.
تصمیم گیری ها را تفویض کنیم. کمال گرایان ممکن است تفویض اختیار را راحت تر بدانند تا اینکه در یک تصمیم گیری وارد شوند و بخواهند که کمال گرا نباشند. اگر نمی توانید راهکارهای بالا را انجام دهید، تصمیم گیری را تفویض کنید.
به خاطر بسپاریم هیچ کدام از شرکت های آرمانی امروز، روز اول آرمانی نبودند و از آن مهم تر اینکه امروز هم کامل نیستند.
شبکه استراتژیست- مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️وقتی این فیلم را می بینم،ازخودم می پرسم وقتی براحتی در امور روزانه این اشتباهات را انجام می دهیم چه تضمینی وجود داردکه در امور کلیدی وحساس،بی اشتباه عمل کنیم؟
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️پیام این ویدئوی کوتاه این است: تفاوت افراد موفق و ناموفق در فرصت هایی نیست که دارند بلکه در ظرفیت استفاده از فرصت هاست!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️پدیده توهم بدن خوش ترکیب شناگر
یک بیزنس من و در عین حال نویسنده روزی تصمیم گرفت فکری به حال چند کیلوگرم اضافهوزنی بکند که با خود اینطرف و آنطرف میبرد. او به چندین ورزش فکر کرد. دوندهها استخوانی و غمگین بهنظر میرسیدند، بدنسازها، پهن و کودن و بازیکنان تنیس؟ آه، طبقهی مرفه جامعه که قابل تحمل نیستند! اما شناگرها با آن بدنهای خوشترکیب و خطوط عضلانی بهنظر او جذاب میرسیدند. او تصمیم گرفت به استخری در محلهاش برود و هفتهای دوبار آنجا تمرین کند. کمی بعد، متوجه شد تسلیم یک توهم شده! شناگران حرفهای بهاین خاطر که با شدت تمرین میکنند بدنهایشان زیبا نمیشود، بلکه به خاطر اندام مناسبشان است که شناگران خوبی می‌شوند. فرم کلی بدن آنها، یکی از دلایل انتخابشان است، نه نتیجه شنا کردنشان!
بههمینترتیب، مردم بهاشتباه چنین فکر میکنند آنهایی که به عنوان مدل در تبلیغات لوازم آرایشی حاضر می‌شوند، به دلیل استفاده از محصولات آرایشی است که زیبا شده‌اند. اما نکته ساده و در عینحال مهم این است: مدلها، جذاب بهدنیا میآیند و بههمین دلیل است که در تبلیغات لوازم آرایش از آنها استفاده می‌شود. زیبایی، عامل انتخاب آنها بوده و نه نتیجه استفاده از محصولی خاص.
هرگاه ما عوامل انتخاب را با نتایج اشتباه میگیریم، در دامی گرفتار میشویم که به آن "توهم بدن شناگر" میگویند. بدون این توهم، نیمی از کمپینهای تبلیغاتی از کار خواهند افتاد. این خطا در بخشهای مختلف زندگی هر یک از ما دیده می‌شود. مثلا" هاروارد بهعنوان یکی از برترین دانشگاههای جهان مطرح است. بسیاری از افراد فوقالعاده، در آنجا تحصیل کردهاند. آیا این بدان معناست که هاروارد موسسه بسیار خوبی است؟ ما نمیدانیم. شاید دانشگاه متوسطی باشد که صرفا" نخبهترین دانشجوها را جذب میکند!
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
ما انسان ها ذاتا کمال، زیبایی و جامعیت و برتری را دوست داریم و هرزمان که به آن ها برمی خوریم بلافاصله می خواهیم ریشه ها و علت ها را بیابیم و بلافاصله هم دنبال نزدیک ترین عوامل می گردیم. اصولا ما وقتی کمال و زیبایی را می بینیم کمی هیجان زده می شویم و این جا همان جایی است که ذهن ما اشتباه می کند و همچنین برخی می توانند از این ذهن هیجان زده ما استفاده کنند.
فرض کنید می خواهید در حوزه معدن سرمایه گذاری کنید. یکی از کسانی که می خواهد شما را به سرمایه گذاری در این حوزه متقاعد کند می گوید همه معدن داران، جزو 100 ثروتمند کشور هستند. شما بلافاصله باید این سوال را از خود بپرسید: آیا ثروتمندان در حوزه معدن وارد شده اند یا اینکه کسانی که در حوزه معدن سرمایه گذاری کرده اند بعدا ثروتمند شده اند؟
یکی از مشاوران شما می خواهد شما را متقاعد کند که واحد مدیریت دانش/تکنولوژی را ایجاد کنید و به این استناد می کند که تمام 500 شرکت برتر جهان، این واحد را تاسیس کرده اند. شما باید بلافاصله از او بپرسید آیا استقرار این واحد باعث برتری و موفقیت آنان شده است یا برتری و موفقیت آنان باعث شده است که چنین واحدی داشته باشد یا اینکه هیچ کدام اصولا شرکت های برتر و بزرگ نیاز دارند که چنین واحدی داشته باشند؟
پس به خاطر بسپاریم: با هم بودن دو موضوع اصلا به معنای رابطه علت و معلولی نیست. حتی اگر هم باشد باید دقت کنیم که چه چیزی واقعا علت و مقدمه آن دیگری بوده است. توهم بدن شناگران خوش اندام نباید باعث شود که ما هزینه ایجاد یک استخر در خانه مان را تقبل کنیم!
تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر روی مطلبی از @ThinkingStrategically
@Dr_Lashkarbolouki
یک بیزنس من و در عین حال نویسنده روزی تصمیم گرفت فکری به حال چند کیلوگرم اضافهوزنی بکند که با خود اینطرف و آنطرف میبرد. او به چندین ورزش فکر کرد. دوندهها استخوانی و غمگین بهنظر میرسیدند، بدنسازها، پهن و کودن و بازیکنان تنیس؟ آه، طبقهی مرفه جامعه که قابل تحمل نیستند! اما شناگرها با آن بدنهای خوشترکیب و خطوط عضلانی بهنظر او جذاب میرسیدند. او تصمیم گرفت به استخری در محلهاش برود و هفتهای دوبار آنجا تمرین کند. کمی بعد، متوجه شد تسلیم یک توهم شده! شناگران حرفهای بهاین خاطر که با شدت تمرین میکنند بدنهایشان زیبا نمیشود، بلکه به خاطر اندام مناسبشان است که شناگران خوبی می‌شوند. فرم کلی بدن آنها، یکی از دلایل انتخابشان است، نه نتیجه شنا کردنشان!
بههمینترتیب، مردم بهاشتباه چنین فکر میکنند آنهایی که به عنوان مدل در تبلیغات لوازم آرایشی حاضر می‌شوند، به دلیل استفاده از محصولات آرایشی است که زیبا شده‌اند. اما نکته ساده و در عینحال مهم این است: مدلها، جذاب بهدنیا میآیند و بههمین دلیل است که در تبلیغات لوازم آرایش از آنها استفاده می‌شود. زیبایی، عامل انتخاب آنها بوده و نه نتیجه استفاده از محصولی خاص.
هرگاه ما عوامل انتخاب را با نتایج اشتباه میگیریم، در دامی گرفتار میشویم که به آن "توهم بدن شناگر" میگویند. بدون این توهم، نیمی از کمپینهای تبلیغاتی از کار خواهند افتاد. این خطا در بخشهای مختلف زندگی هر یک از ما دیده می‌شود. مثلا" هاروارد بهعنوان یکی از برترین دانشگاههای جهان مطرح است. بسیاری از افراد فوقالعاده، در آنجا تحصیل کردهاند. آیا این بدان معناست که هاروارد موسسه بسیار خوبی است؟ ما نمیدانیم. شاید دانشگاه متوسطی باشد که صرفا" نخبهترین دانشجوها را جذب میکند!
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
ما انسان ها ذاتا کمال، زیبایی و جامعیت و برتری را دوست داریم و هرزمان که به آن ها برمی خوریم بلافاصله می خواهیم ریشه ها و علت ها را بیابیم و بلافاصله هم دنبال نزدیک ترین عوامل می گردیم. اصولا ما وقتی کمال و زیبایی را می بینیم کمی هیجان زده می شویم و این جا همان جایی است که ذهن ما اشتباه می کند و همچنین برخی می توانند از این ذهن هیجان زده ما استفاده کنند.
فرض کنید می خواهید در حوزه معدن سرمایه گذاری کنید. یکی از کسانی که می خواهد شما را به سرمایه گذاری در این حوزه متقاعد کند می گوید همه معدن داران، جزو 100 ثروتمند کشور هستند. شما بلافاصله باید این سوال را از خود بپرسید: آیا ثروتمندان در حوزه معدن وارد شده اند یا اینکه کسانی که در حوزه معدن سرمایه گذاری کرده اند بعدا ثروتمند شده اند؟
یکی از مشاوران شما می خواهد شما را متقاعد کند که واحد مدیریت دانش/تکنولوژی را ایجاد کنید و به این استناد می کند که تمام 500 شرکت برتر جهان، این واحد را تاسیس کرده اند. شما باید بلافاصله از او بپرسید آیا استقرار این واحد باعث برتری و موفقیت آنان شده است یا برتری و موفقیت آنان باعث شده است که چنین واحدی داشته باشد یا اینکه هیچ کدام اصولا شرکت های برتر و بزرگ نیاز دارند که چنین واحدی داشته باشند؟
پس به خاطر بسپاریم: با هم بودن دو موضوع اصلا به معنای رابطه علت و معلولی نیست. حتی اگر هم باشد باید دقت کنیم که چه چیزی واقعا علت و مقدمه آن دیگری بوده است. توهم بدن شناگران خوش اندام نباید باعث شود که ما هزینه ایجاد یک استخر در خانه مان را تقبل کنیم!
تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر روی مطلبی از @ThinkingStrategically
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Bizy English
برنامه‌ها صرفاً نیات خوب ما هستند،
مگر اینکه بلافاصله منجر به سخت‌کوشی شوند.
✅ کانال استراتژیست: @Dr_Lashkarbolouki
✅ زبان انگلیسی برای مدیران @BizyEnglish
مگر اینکه بلافاصله منجر به سخت‌کوشی شوند.
✅ کانال استراتژیست: @Dr_Lashkarbolouki
✅ زبان انگلیسی برای مدیران @BizyEnglish
🔳⭕️پرورش جانورانِ دانشمند و بیماران روانیِ ماهر
در آلمان یک مدیر مدرسه در آغاز هر سال تحصیلی برای معلمان مدرسه این نامه را می فرستاده است:
کسی هستم که از یک اردوگاه اسیران جان سالم به در برده است. چشمانم چیز هایی دیده که چشم هیچ انسانی نباید می دیده، اتاق های گازی که توسط مهندسینی ساخته شده بود که به خوبی آموزش دیده بودند، کودکانی که توسط پزشکانی مسموم شدند که به خوبی تربیت شده بودند، نوزادانی که توسط آمپول های پرستار هایی مـُردند که به خوبی کارشان را بلد بودند، انسان هایی که توسط فارغ التحصیلان دبیرستان ها و دانشگاه ها سوزانده شدند.
به آموزش به این دلیل مَشکوکم. چیزی که از شما می خواهم این است که:
برای انسان شدن دانش آموزان تلاش کنید و تلاش شما موجب تربیت جانورانِ دانشمند و بیماران روانیِ ماهر نشود. خواندن، نوشتن، ریاضیات و... زمانی اهمیت پیدا میکند که به انسان شدن کودکانتان کمک کند.
🔎⭕️تحلیل راهبردی
یکی از مهمترین نکاتی که باید در زندگی شخصی و سازمانی خود بیاموزیم اینست: گاهی اوقات همه چیز روی کاغذ و در ظاهر درست است، اما روح و هدف اصلی گم شده است. سیستم های بزرگ درست می کنیم مانند نظام آموزش و پرورش، نظام آموزش عالی، نظام بهداشت و درمان، نظام اداری، نظام های حمایتی، رفاهی و بهزیستی. اما این نظام ها تبدیل می شوند به هیولاهای سازمانی که دیگر قابل کنترل نیستند، بزرگند، شکوهمندند اما محصولاتشان از جنس جانوران دانشمند است.
لحظاتی چند به این سوالات فکر کنیم؟
کلاس ها بزرگ تر و پرنور تر لباس ها تمیزتر و یک دست تر و... اما آیا افکار دانش آموزان خروجی نظام آموزشی هم روشن تر و پرنور تر شده است؟
نسبت به گذشته بیمارستان های بیشتری داریم اما آیا سالم تریم؟
نسبت به گذشته دسترسی بیشتری به اطلاعات داریم اما آیا باشعورتریم؟
نسبت به گذشته سیستم های اطلاعاتی پیشرفته تر استفاده میکنیم اما آیا انجام کار مردم را سریع تر و آسان تر کرده ایم؟
سخن پایانی: دست کم سالی دو بار این سوال سخت را از خود بپرسیم : آیا هدف اصلی در حال تحقق است یا در حال پرورش جانورانی دانشمند و درست کردن هیولاهای سازمانی هستیم؟
شبکه استراتژیست با استفاده از نوشته کانال پنچره @yousefitaharam
@Dr_Lashkarbolouki
در آلمان یک مدیر مدرسه در آغاز هر سال تحصیلی برای معلمان مدرسه این نامه را می فرستاده است:
کسی هستم که از یک اردوگاه اسیران جان سالم به در برده است. چشمانم چیز هایی دیده که چشم هیچ انسانی نباید می دیده، اتاق های گازی که توسط مهندسینی ساخته شده بود که به خوبی آموزش دیده بودند، کودکانی که توسط پزشکانی مسموم شدند که به خوبی تربیت شده بودند، نوزادانی که توسط آمپول های پرستار هایی مـُردند که به خوبی کارشان را بلد بودند، انسان هایی که توسط فارغ التحصیلان دبیرستان ها و دانشگاه ها سوزانده شدند.
به آموزش به این دلیل مَشکوکم. چیزی که از شما می خواهم این است که:
برای انسان شدن دانش آموزان تلاش کنید و تلاش شما موجب تربیت جانورانِ دانشمند و بیماران روانیِ ماهر نشود. خواندن، نوشتن، ریاضیات و... زمانی اهمیت پیدا میکند که به انسان شدن کودکانتان کمک کند.
🔎⭕️تحلیل راهبردی
یکی از مهمترین نکاتی که باید در زندگی شخصی و سازمانی خود بیاموزیم اینست: گاهی اوقات همه چیز روی کاغذ و در ظاهر درست است، اما روح و هدف اصلی گم شده است. سیستم های بزرگ درست می کنیم مانند نظام آموزش و پرورش، نظام آموزش عالی، نظام بهداشت و درمان، نظام اداری، نظام های حمایتی، رفاهی و بهزیستی. اما این نظام ها تبدیل می شوند به هیولاهای سازمانی که دیگر قابل کنترل نیستند، بزرگند، شکوهمندند اما محصولاتشان از جنس جانوران دانشمند است.
لحظاتی چند به این سوالات فکر کنیم؟
کلاس ها بزرگ تر و پرنور تر لباس ها تمیزتر و یک دست تر و... اما آیا افکار دانش آموزان خروجی نظام آموزشی هم روشن تر و پرنور تر شده است؟
نسبت به گذشته بیمارستان های بیشتری داریم اما آیا سالم تریم؟
نسبت به گذشته دسترسی بیشتری به اطلاعات داریم اما آیا باشعورتریم؟
نسبت به گذشته سیستم های اطلاعاتی پیشرفته تر استفاده میکنیم اما آیا انجام کار مردم را سریع تر و آسان تر کرده ایم؟
سخن پایانی: دست کم سالی دو بار این سوال سخت را از خود بپرسیم : آیا هدف اصلی در حال تحقق است یا در حال پرورش جانورانی دانشمند و درست کردن هیولاهای سازمانی هستیم؟
شبکه استراتژیست با استفاده از نوشته کانال پنچره @yousefitaharam
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️شما رابه دیدن این فیلم سرشار از ایده های عجیب دعوت میکنم
ایده سخنران اینست: ایده ها و پروژه های خودرا بکشید! بدبینی میتواند برای ساختن آینده جهان بکارآید
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
ایده سخنران اینست: ایده ها و پروژه های خودرا بکشید! بدبینی میتواند برای ساختن آینده جهان بکارآید
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️پدیده رفتار گله ای در سرمایه گذاری و تصمیم گیری استراتژيک
وقتی می خواهید از اینترنت و در میان چند اپلیکیشن (برنامه) یکی را برای تلفن همراه خود دانلود یا خریداری کنید، یکی از معیارهای مهم افراد اینست که برنامه ای را انتخاب می کنند که افرادی بیشتری آن را خریداری کرده اند. چرا؟ زیرا بعید است این همه آدم اشتباه کرده باشند!
وقتی می خواهم سهام خریداری کنم، می بینم که برای سهام ایکس صف خرید تشکیل شده است، من نیز خواهان خرید آن سهام می شوم! چرا؟ به همان دلیل بالا!
گفته می شود که انسان ها به صورت طبیعی تمایل دارند که دنباله روی جمع باشند، دلیل آن هم ساده است؛ از آنجا که در زندگی هرروزه عدم قطعیت های فراوانی وجود دارد، یکی از راه های کاهش آن می تواند این باشد که کاری که دیگران انجام می دهند را تکرار کنیم.
این میل به "یکی از جمع بودن" به ویژه در هنگام ترس و تهدید بیشتر می شود، وقتی آدم ها احساس ترس می کنند، بیشتر گرایش دارند به جمعی بزرگتر احساس تعلق کنند. اما از آن سو شاید از معدود استثناها در این مورد روابط احساسی و عشق باشد که از درست برعکس افراد تمایل دارند نوعی حس "تک و ویژه بودن" را داشته باشند، بعید است کسی پیدا شود که بخواهد رابطه ویژه و رمانتیک اش با یک نفر را با بقیه شریک شود و اساساً این روابط به همین دلیل "منحصربه فرد بودن" ارزشمندند.
این را می توان در تبلیغات هم به کار گرفت، در پژوهشی نشان داده اند که اگر تبلیغات یک محصول خاص که بعد از یک فیلم ترسناک و خشن پخش می شود بر مضمون "محصولی که خیلی ها آن را می خرند" و "گستردگی استفاده از محصول" متمرکز باشد، فروش آن بالاتر خواهد بود! اما همین مضمون پیام اگر بعد از یک فیلم رمانتیک و احساسی پخش شود اثر معکوس خواهد داشت.
در فیلم های احساسی و رمانتیک برعکس حالت پیشین باید بر خاص بودن محصول تاکید کرد و مضمون را به "محصول خاص برای افراد خاص" تغییر داد.
🔎⭕️تجویز راهبردی:
ما، انسان ها، به طرق مختلف ممکن است در دام تصمیم هایي بیفتیم که ریشه عقلایی (یعنی دو دو تا چهار تا) ندارند. این به خاطر ويژگی های ذهن ماست. خوب چه باید کرد؟ ما نمی توانیم همیشه خود را زیر نظر داشته باشیم. اصولا فکر کردن و آگاهانه تصمیم گیری کردن انرژی بالایی می طلبد. بنابراین لازم است در تصمیمات مهم (چه در زندگی شخصی، چه در اداره سازمان و چه در کشورداری) چند سوال از خودمان بپرسیم؟
الف) آیا من این گزینه را انتخاب کرده ام «فقط به این دلیل که» دیگران نیز چنین کرده اند؟
ب) آیا من این گزینه را انتخاب کرده ام «فقط به این دلیل که» از دیگران متمایز باشم؟
ج) آیا انتخاب این گزینه توجیه عقلایی دارد یا آرامش روانی می آفریند یا حس یکتا بودن؟ یعنی منافع اش بیشتر از هزینه هایش است یا اینکه چون می خواهم حس خوب و مثبتی داشته باشم آن را انتخاب کرده ام.
بدیهی است ورزش دادن ذهن با این سوالات باعث می شود که این سوالات «درونی» و از ساحت خودآگاه به ناخودآگاه منتقل شود و آنگاه در تصمیمات کوچک تر نیز به صورت خودکار نیز با پرسیدن این سوالات از تصمیمات اشتباه جلوگیری خواهد شد.
تجویزراهبردی ازشبکه استراتژیست
بر نوشته ای ازکانال رهیافت(@RahiaftChannel)
@Dr_Lashkarbolouki
وقتی می خواهید از اینترنت و در میان چند اپلیکیشن (برنامه) یکی را برای تلفن همراه خود دانلود یا خریداری کنید، یکی از معیارهای مهم افراد اینست که برنامه ای را انتخاب می کنند که افرادی بیشتری آن را خریداری کرده اند. چرا؟ زیرا بعید است این همه آدم اشتباه کرده باشند!
وقتی می خواهم سهام خریداری کنم، می بینم که برای سهام ایکس صف خرید تشکیل شده است، من نیز خواهان خرید آن سهام می شوم! چرا؟ به همان دلیل بالا!
گفته می شود که انسان ها به صورت طبیعی تمایل دارند که دنباله روی جمع باشند، دلیل آن هم ساده است؛ از آنجا که در زندگی هرروزه عدم قطعیت های فراوانی وجود دارد، یکی از راه های کاهش آن می تواند این باشد که کاری که دیگران انجام می دهند را تکرار کنیم.
این میل به "یکی از جمع بودن" به ویژه در هنگام ترس و تهدید بیشتر می شود، وقتی آدم ها احساس ترس می کنند، بیشتر گرایش دارند به جمعی بزرگتر احساس تعلق کنند. اما از آن سو شاید از معدود استثناها در این مورد روابط احساسی و عشق باشد که از درست برعکس افراد تمایل دارند نوعی حس "تک و ویژه بودن" را داشته باشند، بعید است کسی پیدا شود که بخواهد رابطه ویژه و رمانتیک اش با یک نفر را با بقیه شریک شود و اساساً این روابط به همین دلیل "منحصربه فرد بودن" ارزشمندند.
این را می توان در تبلیغات هم به کار گرفت، در پژوهشی نشان داده اند که اگر تبلیغات یک محصول خاص که بعد از یک فیلم ترسناک و خشن پخش می شود بر مضمون "محصولی که خیلی ها آن را می خرند" و "گستردگی استفاده از محصول" متمرکز باشد، فروش آن بالاتر خواهد بود! اما همین مضمون پیام اگر بعد از یک فیلم رمانتیک و احساسی پخش شود اثر معکوس خواهد داشت.
در فیلم های احساسی و رمانتیک برعکس حالت پیشین باید بر خاص بودن محصول تاکید کرد و مضمون را به "محصول خاص برای افراد خاص" تغییر داد.
🔎⭕️تجویز راهبردی:
ما، انسان ها، به طرق مختلف ممکن است در دام تصمیم هایي بیفتیم که ریشه عقلایی (یعنی دو دو تا چهار تا) ندارند. این به خاطر ويژگی های ذهن ماست. خوب چه باید کرد؟ ما نمی توانیم همیشه خود را زیر نظر داشته باشیم. اصولا فکر کردن و آگاهانه تصمیم گیری کردن انرژی بالایی می طلبد. بنابراین لازم است در تصمیمات مهم (چه در زندگی شخصی، چه در اداره سازمان و چه در کشورداری) چند سوال از خودمان بپرسیم؟
الف) آیا من این گزینه را انتخاب کرده ام «فقط به این دلیل که» دیگران نیز چنین کرده اند؟
ب) آیا من این گزینه را انتخاب کرده ام «فقط به این دلیل که» از دیگران متمایز باشم؟
ج) آیا انتخاب این گزینه توجیه عقلایی دارد یا آرامش روانی می آفریند یا حس یکتا بودن؟ یعنی منافع اش بیشتر از هزینه هایش است یا اینکه چون می خواهم حس خوب و مثبتی داشته باشم آن را انتخاب کرده ام.
بدیهی است ورزش دادن ذهن با این سوالات باعث می شود که این سوالات «درونی» و از ساحت خودآگاه به ناخودآگاه منتقل شود و آنگاه در تصمیمات کوچک تر نیز به صورت خودکار نیز با پرسیدن این سوالات از تصمیمات اشتباه جلوگیری خواهد شد.
تجویزراهبردی ازشبکه استراتژیست
بر نوشته ای ازکانال رهیافت(@RahiaftChannel)
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️سه تا از بهترين معلمهاى زندگى:
شکست عشقى
جيب خالى
ناکامی در اهداف
برخی ازافراد موفق امروزشاگردیکی از اینهابوده اند
پشت دیوار شکست نمانید،پایتان رابگذارید روی آن
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شکست عشقى
جيب خالى
ناکامی در اهداف
برخی ازافراد موفق امروزشاگردیکی از اینهابوده اند
پشت دیوار شکست نمانید،پایتان رابگذارید روی آن
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️درسی که ایران می تواند از موفقیت استراتژيک آلمان بگیرد و دیدگاه سهراب سپهری
آلمان زمانی که سرانجام شکست را در سال 1945 پذیرفت، تقریبا ویرانه بود. زیربنای اقتصادی و سیستم حمل‌و‌نقل آن به کلی از میان رفته بود و در مراکز شهر بیش از 50 درصد خانه‌ها و ساختمان‌ها تخریب شده بود. به‌واقع واژه ویران درباره آلمان پس از جنگ جهانی دوم همه واقعیت نبود. «ویران» بیشتر جنبه فیزیکی دارد در حالی که آلمان بسی عمیق‌تر صدمه دیده بود. این سرزمین دیگر تعداد زیادی جوان برای کار کردن نداشت، مقدار زیادی از غرور ملی اش صدمه دیده بود و سرزمین به طور کامل در اشغال بیگانگان بود.
مردمان شجاع و پرتوانی که اندکی پیش‌تر درباره «فتح کل جهان» می‌‌اندیشیدند اکنون به عنوان یک ملت شکست‌خورده در سرزمین خود بودند.
فردای بمباران هواپیماهای آمریکایی و انگلیسی که در دو ماه پایانی جنگ، یکی از شهرهای تاریخی و سابقا زیبا را ویران کرده بودند؛ مردم به جای در ماتم نشستن روی این خرابه‌ها و تسلیم «قضا و قدر شدن»، دانه‌دانه آجرهای سالم را از زیر خرابه‌ها جمع میکنند تا در ساختن فردای آلمان، از هرآنچه از این جنگ خانمان‌سوز باقی مانده است، استفاده کنند! شاید هم خانه و پناهگاه دیگری برای خود بسازند!
آنانی که پس از جنگ به آلمان ویران شده رفته‌اند و شاهد پیشرفت برق‌آسای آلمان‌ها بودند، می‌دانند که «معجزه آلمانی» چیست؛ نامی که آلمان‌ها به بازسازی اقتصاد بحران‌زده پس از جنگ جهانی دوم در کشورشان می‌دهند. معجزه‌ای که نگاه راهبردی و آرامش ويژه آلمانی ها آن را بوجود آورد و در کمتر از یک دهه پس از پایان جنگ، جامعه آلمان حرکت خود را برای دستیابی بدان آغاز کرد.
☑️یک شاهد نقل میکند: «در میانه دهه شصت میلادی من چند سالی مقیم برلین بودم؛ آنگاهی که هنوز آثار جنگ و ویرانی‌ها در جای‌جای مرکز شهر نمایان بود. مدتی در یک دفتر فنی-مهندسی تولیدات صنعتی کار می‌کردم. روزی یکی ازهمکارانم در توصیف بازسازی آلمان ازجمله می‌گفت که چگونه درماه‌های پایانی جنگ، پس ازهر بمباران، پدر و مادر او دست فرزندانشان را می‌گرفتند و همراه با سایر خانواده‌ها، دانه‌دانه آجرهای سالم مانده را از زیر آوارها جدا می‌کردند و در جایی از محله روی هم می‌گذاشتند. می‌گفت بسیاری از این خانه‌هایی که در اطرافمان می‌بینی، ازهمین آجرها و دیگر مصالح ساختمانی برکشیده از زیر آوارها، ساخته شده‌اند».
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
ایران امروز زخمی است. در طول 40 سال، کشمکش های انقلاب، جنگ و تحریم تن ایران را زخمی کرده است، اما نکته اینجاست؛ اگر همه ما هر روز 5 آجر پیدا کنیم برای ساختن فردای ایران، ما نیز می توانیم معجزه ایرانی را رقم بزنیم. هم پتانسیل های ایران بیشتر از آلمان آن زمان است و هم اینکه بسیار بسیار اوضاع بهتری از آن روزهای آلمان دارد. وقتی آلمان توانست از خاکستر جنگ به رهبری اروپا برسد چرا ما نتوانیم؟ فقط کافیست من و شما از همین امروز آجرها را روی هم بگذاریم.
فقط کافیست بهانه نیاوریم (بهانه هایی از این جنس که شرایط و فرهنگ ما متفاوت است که هر جا خواستیم تنبلی کنیم این بهانه خوبی بود) بهانه نیاوریم که در این مملکت نمی گذارند که کار جلو برود. بهانه نیاوریم که آخر، این 5 آجر من چه تاثیری دارد؟
»» سهراب می گفت: کفشهایم کو؟ و بعدش گفت: بايد امشب بروم ... وبه سمتي بروم كه درختان حماسي پيداست،
رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند. ولی شاید راهبرد دیگری باید برگزید کفش ها را پوشید و آجرها را یافت و همین جا را تبدیل کرد که به آن چه می خواهیم.
مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
آلمان زمانی که سرانجام شکست را در سال 1945 پذیرفت، تقریبا ویرانه بود. زیربنای اقتصادی و سیستم حمل‌و‌نقل آن به کلی از میان رفته بود و در مراکز شهر بیش از 50 درصد خانه‌ها و ساختمان‌ها تخریب شده بود. به‌واقع واژه ویران درباره آلمان پس از جنگ جهانی دوم همه واقعیت نبود. «ویران» بیشتر جنبه فیزیکی دارد در حالی که آلمان بسی عمیق‌تر صدمه دیده بود. این سرزمین دیگر تعداد زیادی جوان برای کار کردن نداشت، مقدار زیادی از غرور ملی اش صدمه دیده بود و سرزمین به طور کامل در اشغال بیگانگان بود.
مردمان شجاع و پرتوانی که اندکی پیش‌تر درباره «فتح کل جهان» می‌‌اندیشیدند اکنون به عنوان یک ملت شکست‌خورده در سرزمین خود بودند.
فردای بمباران هواپیماهای آمریکایی و انگلیسی که در دو ماه پایانی جنگ، یکی از شهرهای تاریخی و سابقا زیبا را ویران کرده بودند؛ مردم به جای در ماتم نشستن روی این خرابه‌ها و تسلیم «قضا و قدر شدن»، دانه‌دانه آجرهای سالم را از زیر خرابه‌ها جمع میکنند تا در ساختن فردای آلمان، از هرآنچه از این جنگ خانمان‌سوز باقی مانده است، استفاده کنند! شاید هم خانه و پناهگاه دیگری برای خود بسازند!
آنانی که پس از جنگ به آلمان ویران شده رفته‌اند و شاهد پیشرفت برق‌آسای آلمان‌ها بودند، می‌دانند که «معجزه آلمانی» چیست؛ نامی که آلمان‌ها به بازسازی اقتصاد بحران‌زده پس از جنگ جهانی دوم در کشورشان می‌دهند. معجزه‌ای که نگاه راهبردی و آرامش ويژه آلمانی ها آن را بوجود آورد و در کمتر از یک دهه پس از پایان جنگ، جامعه آلمان حرکت خود را برای دستیابی بدان آغاز کرد.
☑️یک شاهد نقل میکند: «در میانه دهه شصت میلادی من چند سالی مقیم برلین بودم؛ آنگاهی که هنوز آثار جنگ و ویرانی‌ها در جای‌جای مرکز شهر نمایان بود. مدتی در یک دفتر فنی-مهندسی تولیدات صنعتی کار می‌کردم. روزی یکی ازهمکارانم در توصیف بازسازی آلمان ازجمله می‌گفت که چگونه درماه‌های پایانی جنگ، پس ازهر بمباران، پدر و مادر او دست فرزندانشان را می‌گرفتند و همراه با سایر خانواده‌ها، دانه‌دانه آجرهای سالم مانده را از زیر آوارها جدا می‌کردند و در جایی از محله روی هم می‌گذاشتند. می‌گفت بسیاری از این خانه‌هایی که در اطرافمان می‌بینی، ازهمین آجرها و دیگر مصالح ساختمانی برکشیده از زیر آوارها، ساخته شده‌اند».
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
ایران امروز زخمی است. در طول 40 سال، کشمکش های انقلاب، جنگ و تحریم تن ایران را زخمی کرده است، اما نکته اینجاست؛ اگر همه ما هر روز 5 آجر پیدا کنیم برای ساختن فردای ایران، ما نیز می توانیم معجزه ایرانی را رقم بزنیم. هم پتانسیل های ایران بیشتر از آلمان آن زمان است و هم اینکه بسیار بسیار اوضاع بهتری از آن روزهای آلمان دارد. وقتی آلمان توانست از خاکستر جنگ به رهبری اروپا برسد چرا ما نتوانیم؟ فقط کافیست من و شما از همین امروز آجرها را روی هم بگذاریم.
فقط کافیست بهانه نیاوریم (بهانه هایی از این جنس که شرایط و فرهنگ ما متفاوت است که هر جا خواستیم تنبلی کنیم این بهانه خوبی بود) بهانه نیاوریم که در این مملکت نمی گذارند که کار جلو برود. بهانه نیاوریم که آخر، این 5 آجر من چه تاثیری دارد؟
»» سهراب می گفت: کفشهایم کو؟ و بعدش گفت: بايد امشب بروم ... وبه سمتي بروم كه درختان حماسي پيداست،
رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند. ولی شاید راهبرد دیگری باید برگزید کفش ها را پوشید و آجرها را یافت و همین جا را تبدیل کرد که به آن چه می خواهیم.
مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️یک جمله تامل برانگیز از کافکا: برخی نتایج هستند که تنها باجهشی عمدی درجهت مخالف حاصل می‌شوند
🎯 شبکه استراتژیست: @Dr_Lashkarbolouki
🌍 زبان انگلیسی برای کسب و کار: @BizyEnglish
🎯 شبکه استراتژیست: @Dr_Lashkarbolouki
🌍 زبان انگلیسی برای کسب و کار: @BizyEnglish
🔳⭕️درهنگام گفتگو،علاوه بر اینکه باید دهن خود را باز کنید،ذهن تان نیز باید باز باشد. باز بودن هر کدام به تنهایی باعث شکست یک گفتگو است. مخصوصا اگر فقط اولی باز باشد!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲تکنیک چهار فیلتر برای انتخاب رشته تحصیلی یا حوزه کاری.
در طول این سالیان بارها مراجعه شده و ایمیل زده اند که کلافه شده ایم. نمی توانیم انتخاب کنیم چه رشته ای را بخوانیم یا چه شغلی را در پیش بگیریم. این یکی از سوالات پر تکرار است که در چه حوزه ای کار کنم؟ چه شغلی انتخاب کنم؟ در چه رشته ای تحصیل کنم؟
برای پاسخ دادن به این مساله 4 تست/فیلتر مطرح می کنم و می گویم رشته ای/کاری را انتخاب کن که از این 4 تست سر بلند بیرون بیاید:
تست 1: توانمندی، در آن حوزه تخصصی احساس می کنی که توانمندی ذهنی و مهارتی خاصی داری و می توانی موفق شوی. به عبارت دیگری استعداد ذاتی (و نه اکتسابی) دارم. مثلا برخی ها در نواختن موسیقی بدون آن که خیلی کلاس رفته باشند مهارت دارند و برخی در نویسندگی و برخی در محاسبات و برخی در تعمیر وسایل الکترومکانیکی.
تست2: علاقه مندی، علاوه بر توانمندی باید یک ذوق و شوق درونی در تو نسبت به آن رشته وجود داشته باشد. چه چیزی در درون شما وجود دارد که شما را ساعت 6 صبح به اشتیاق آن بلند می شوید. مثلا ممکن است من هم کلاس پیانو بروم و شما هم. ولی شما با عشق می روید و من صرفا به عنوان یک تکلیف. آیا عشق آن حوزه کاری/تحصیلی از درون شما شعله می زند؟
تست 3: نیازمندی، آن رشته کاری باید دردی اساسی از جامعه ای که در آن زندگی می کنی را حل کند این ویژگی یک فایده اساسی دارد یکی اینکه کاری را انتخاب کرده ای که علاوه بر اینکه روحت را سیراب می کند جیبت را هم پر می کند. دقت کنید که رشته/شغلی را پی بگیرید که بتوانید زندگی خوبی برای خود و خانواده خود فراهم کنید.
تست 4: گستره فرصت های آتی. آن رشته ای که در آن تخصص یافته ای باید فرصت های متنوع و بلندمدتی را پیش روی تو قرار دهد. اگر در یک رشته خاص متخصص باشی که فقط سه سازمان به آن احتیاج دارند و آن هم فقط دو سال، این به درد نمی خورد! در جستجوی مهارت هایی باش که اکثریت سازمان ها کمابیش همواره به آن محتاجند.
اگر رشته/شغل شما در برابر هر چهار تست سربلند باشد. هم لذت می برید هم منفعت و هم احساس هویت و رسالت می‌کنید و هم افق های متعددی و گزینه های مختلفی پیش روی شماست … بهمین خاطر کارتان را زندگی می کنید. نه اینکه کار کنید برای اینکه زندگی کنید.
☑️⭕️نکته راهبردی:
ممکن است کسی بگوید که من نمی توانم جواب سوالات 1 و 2 را بدهم. این نشان می دهد که خودتان را نمی شناسید. و البته اصلا جای نگرانی نیست. بهتر است در طول 3 الی 4 سال، چند حوزه کاری، چند مسوولیت شغلی، چند دانش تخصصی را مزمزه کنی. آنگاه خودت را بیشتر خواهی شناخت.
راهت را انتخاب کن یا الان و یا اگر نه به صورت هوشمندانه تجربه های متفاوتی را برای خودت طراحی کن و بعد از کسب تجارب و شناخت بیشتر توانمندی-علاقه مندی ات با توکل به خداوند دست به یک انتخاب سرنوشت ساز بزن.
مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
در طول این سالیان بارها مراجعه شده و ایمیل زده اند که کلافه شده ایم. نمی توانیم انتخاب کنیم چه رشته ای را بخوانیم یا چه شغلی را در پیش بگیریم. این یکی از سوالات پر تکرار است که در چه حوزه ای کار کنم؟ چه شغلی انتخاب کنم؟ در چه رشته ای تحصیل کنم؟
برای پاسخ دادن به این مساله 4 تست/فیلتر مطرح می کنم و می گویم رشته ای/کاری را انتخاب کن که از این 4 تست سر بلند بیرون بیاید:
تست 1: توانمندی، در آن حوزه تخصصی احساس می کنی که توانمندی ذهنی و مهارتی خاصی داری و می توانی موفق شوی. به عبارت دیگری استعداد ذاتی (و نه اکتسابی) دارم. مثلا برخی ها در نواختن موسیقی بدون آن که خیلی کلاس رفته باشند مهارت دارند و برخی در نویسندگی و برخی در محاسبات و برخی در تعمیر وسایل الکترومکانیکی.
تست2: علاقه مندی، علاوه بر توانمندی باید یک ذوق و شوق درونی در تو نسبت به آن رشته وجود داشته باشد. چه چیزی در درون شما وجود دارد که شما را ساعت 6 صبح به اشتیاق آن بلند می شوید. مثلا ممکن است من هم کلاس پیانو بروم و شما هم. ولی شما با عشق می روید و من صرفا به عنوان یک تکلیف. آیا عشق آن حوزه کاری/تحصیلی از درون شما شعله می زند؟
تست 3: نیازمندی، آن رشته کاری باید دردی اساسی از جامعه ای که در آن زندگی می کنی را حل کند این ویژگی یک فایده اساسی دارد یکی اینکه کاری را انتخاب کرده ای که علاوه بر اینکه روحت را سیراب می کند جیبت را هم پر می کند. دقت کنید که رشته/شغلی را پی بگیرید که بتوانید زندگی خوبی برای خود و خانواده خود فراهم کنید.
تست 4: گستره فرصت های آتی. آن رشته ای که در آن تخصص یافته ای باید فرصت های متنوع و بلندمدتی را پیش روی تو قرار دهد. اگر در یک رشته خاص متخصص باشی که فقط سه سازمان به آن احتیاج دارند و آن هم فقط دو سال، این به درد نمی خورد! در جستجوی مهارت هایی باش که اکثریت سازمان ها کمابیش همواره به آن محتاجند.
اگر رشته/شغل شما در برابر هر چهار تست سربلند باشد. هم لذت می برید هم منفعت و هم احساس هویت و رسالت می‌کنید و هم افق های متعددی و گزینه های مختلفی پیش روی شماست … بهمین خاطر کارتان را زندگی می کنید. نه اینکه کار کنید برای اینکه زندگی کنید.
☑️⭕️نکته راهبردی:
ممکن است کسی بگوید که من نمی توانم جواب سوالات 1 و 2 را بدهم. این نشان می دهد که خودتان را نمی شناسید. و البته اصلا جای نگرانی نیست. بهتر است در طول 3 الی 4 سال، چند حوزه کاری، چند مسوولیت شغلی، چند دانش تخصصی را مزمزه کنی. آنگاه خودت را بیشتر خواهی شناخت.
راهت را انتخاب کن یا الان و یا اگر نه به صورت هوشمندانه تجربه های متفاوتی را برای خودت طراحی کن و بعد از کسب تجارب و شناخت بیشتر توانمندی-علاقه مندی ات با توکل به خداوند دست به یک انتخاب سرنوشت ساز بزن.
مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Dr.Lashkarbolouki
🔲⭕️دقت کنید وقتی روی سد کردن راه موفقیت دیگران متمرکز می شوید، هزاران فرصت رشدی که پیش روی خود شماست را از دست می دهید.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Dr.Lashkarbolouki
🔳⭕️از این تصویر آموختم به جای آنکه در انتظار ایده های بزرگ سال ها منتظر بمانم. فعلا از ایده های موجود شروع می کنم تا ذهنم آماده خلق ایده های بزرگ شود.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️از این تصویر آموختم وقتی منابع محدود است و موقعیت فعلی نامطلوب، به جای آنکه صندلی بسازم باید قایق بسازم.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️روزنامه ای بخوانید که اعصاب شما را خرد کند!
معروف است در آمریکا افرادی که گرایش سیاسی محافظه‌کارانه دارند اخبار شبکه فاکس نیوز
را دنبال کنند درحالی‌که افراد متمایل به گرایش سیاسی لیبرال عمدتا به تماشای اخبار شبکه ام.اس.ان.بی.سی می‌پردازند. ما هم همین گونه هستیم اگر اصلاح طلب هستیم یا اصول گرا، از خواندن تیترها، اخبار و تحلیل های روزنامه طرف مقابل رنج می بریم و چون انسان ها، لذت طلب هستند سعی می کنیم که روزنامه های همفکر خودمان را بخوانیم.
حالا فکر می کنید چرا؟
این به خاطر یک خطای ریشه دار است: خطای تایید. یعنی تمایل ما برای یافتن و تفسیر اطلاعات به گونه‌ای که مفروضات، دیدگاه‌ها و باورهای پیشين را تصدیق کنیم. ما به‌طور ذاتی می‌خواهیم دنیایی که با آن تعامل داریم تأییدکننده افکار، دیدگاه‌ها و انگاره‌های ذهنی ما باشد. هر نوع اطلاعات یا تفسیری از آنکه در تناقض با باورها، دیدگاه‌ها و مفروضات شخصی ما باشند یک نوع ناهنجاری ایجاد میکنند که موجب آشفتگی ذهنی ما می‌شوند. ذهن ما طوری طراحی شده است که تا حد امکان هر گونه آشفتگی ذهنی را کاهش دهد یا حذف کند و این همان جایی است که خطای تایید آغاز می‌شود.
تصمیم گیری تحت تاثیر خطای تایید یعنی اینکه نیمی از اوقات با چشم بسته رانندگی کنیم. چرا که خطای تایید باعث می شود که خیلی از ابعاد، موضوعات و نکات را نبینیم.
بگذارید مثال بزنم خطای تایید باعث می شود که برخی از رقبای موجود را نبینیم (چرا که نمی خواهیم ببینیم)، واکنش های احتمالی رقبا را تحلیل نکنیم (چون دوست نداریم که اصلا آنها واکنشی داشته باشند)، تغییر ذایقه مشتریان را بررسی نمی کنیم چرا که نمی خواهیم ذهن ما آشفته شود.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
چه می توان کرد:
1: از افراد منفی باف و مستقل استفاده کنید. آنان نگران آشفتگی ذهن شما نیستند و حقایق تلخ را خواهند گفت.
2: سناریوی شکست طراحی کنید، یعنی از خود بپرسید که اگر پنج سال دیگر به من بگویند که شکست خورده ام و سرمایه گذاری ام بر باد رفته است، چه چیزی ممکن است منجر به چنین شکستی شده باشد.
3: خودتان را عادت دهید که دست کم به اندازه 25% روزنامه ها، سایت ها و کانالهای همفکر شما، منابع طرف مقابل را بخوانید و از خودتان بپرسید اگر آن ها درست بگویند چه؟ جدای از آن که من از یک خبر لذت می برم یا اعصابم خرد می شود، کدام می تواند درست باشد؟
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
معروف است در آمریکا افرادی که گرایش سیاسی محافظه‌کارانه دارند اخبار شبکه فاکس نیوز
را دنبال کنند درحالی‌که افراد متمایل به گرایش سیاسی لیبرال عمدتا به تماشای اخبار شبکه ام.اس.ان.بی.سی می‌پردازند. ما هم همین گونه هستیم اگر اصلاح طلب هستیم یا اصول گرا، از خواندن تیترها، اخبار و تحلیل های روزنامه طرف مقابل رنج می بریم و چون انسان ها، لذت طلب هستند سعی می کنیم که روزنامه های همفکر خودمان را بخوانیم.
حالا فکر می کنید چرا؟
این به خاطر یک خطای ریشه دار است: خطای تایید. یعنی تمایل ما برای یافتن و تفسیر اطلاعات به گونه‌ای که مفروضات، دیدگاه‌ها و باورهای پیشين را تصدیق کنیم. ما به‌طور ذاتی می‌خواهیم دنیایی که با آن تعامل داریم تأییدکننده افکار، دیدگاه‌ها و انگاره‌های ذهنی ما باشد. هر نوع اطلاعات یا تفسیری از آنکه در تناقض با باورها، دیدگاه‌ها و مفروضات شخصی ما باشند یک نوع ناهنجاری ایجاد میکنند که موجب آشفتگی ذهنی ما می‌شوند. ذهن ما طوری طراحی شده است که تا حد امکان هر گونه آشفتگی ذهنی را کاهش دهد یا حذف کند و این همان جایی است که خطای تایید آغاز می‌شود.
تصمیم گیری تحت تاثیر خطای تایید یعنی اینکه نیمی از اوقات با چشم بسته رانندگی کنیم. چرا که خطای تایید باعث می شود که خیلی از ابعاد، موضوعات و نکات را نبینیم.
بگذارید مثال بزنم خطای تایید باعث می شود که برخی از رقبای موجود را نبینیم (چرا که نمی خواهیم ببینیم)، واکنش های احتمالی رقبا را تحلیل نکنیم (چون دوست نداریم که اصلا آنها واکنشی داشته باشند)، تغییر ذایقه مشتریان را بررسی نمی کنیم چرا که نمی خواهیم ذهن ما آشفته شود.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
چه می توان کرد:
1: از افراد منفی باف و مستقل استفاده کنید. آنان نگران آشفتگی ذهن شما نیستند و حقایق تلخ را خواهند گفت.
2: سناریوی شکست طراحی کنید، یعنی از خود بپرسید که اگر پنج سال دیگر به من بگویند که شکست خورده ام و سرمایه گذاری ام بر باد رفته است، چه چیزی ممکن است منجر به چنین شکستی شده باشد.
3: خودتان را عادت دهید که دست کم به اندازه 25% روزنامه ها، سایت ها و کانالهای همفکر شما، منابع طرف مقابل را بخوانید و از خودتان بپرسید اگر آن ها درست بگویند چه؟ جدای از آن که من از یک خبر لذت می برم یا اعصابم خرد می شود، کدام می تواند درست باشد؟
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki