پدیده عجیب رضایت در زمان عدم موفقیت (قدرت بازپردازش واقعیت ها)
بگذارید با یک داستان کوتاه شروع کنم:
روباهی باغی را دید با انگورهای درشت و وسوسه کننده. چندین بار پرید که بتواند خودش را به میوه ها برساند، اما موفق نشد. چه کرد؟ همان کاری که ما می کنیم: با خودش گفت: این انگورهامعلوم نیست چقدر خوشمزه باشند اصلا حالا که نگاهشان می کنم به نظر ترش می رسند و با یک رضایت درونی به لانه اش برگشت.
و حالا یک مثال: فرض کنید شما تصمیم داشتید که یک کسب وکار ایجاد کنید که محصولاتش آنچنان با کیفیت باشد که بتوانید آن را به اروپا صادر کنید. اما بعد از سه سال که به خودتان می آیید می بینید که بیشتر به فکر این هستید که محصولات بنجول تان را در بازار آب کنید. هدف تان شده است افزایش درآمد. خیلی هم به این فکر نمی کنید که این محصولات بنجول روی سلامتی مردم تاثیر منفی بگذارد.
شما خودتان را اینگونه توجیه می کنید:
1- در کشوری که همه بنجول می فروشند چرا من نفروشم.
2- اگر بخواهم کیفیت محصولات را بالا ببرم، خریداری نیست و همین 200 نفر کارگر هم از نان خوردن می افتند.
بنابراین بهتر است که به همین کسب وکار (پول در آوردن از محصولات بی کیفیت و مضر) ادامه دهم.
آن مثال و این داستان، یک نقطه مشترک دارند و آن اینکه ما از تضاد خوشمان نمی آید. اگر تضادی بین باروها و خواسته ها و دانسته های ما پیش آمد، سریع آن ها را حل و فصل می کنیم. چرا که از ناهماهنگی فراری هستیم. این پدیده در نظریه ناهماهنگی شناختی مطرح می شود.
جمله معروفی هست که می گوید: سعی کن آنچه که را دوست داری بدست بیاوری چرا که در غیر اینصورت باید آنچه را داری را دوست داشته باشی.
تجویز راهبردی:
ما انسان ها چون از ناهماهنگی شناختی رنج می بریم، رفتارهای جالبی داریم. هدفی را تعیین می کنیم. برای رسیدن به هدف اقدام می کنیم در طول زمان هدف مان کمرنگ می شود و سپس به جای آنکه واقعیت را با هدف منطبق کنیم (به هدفمان برسیم)، هدف را با واقعیت منطبق می کنیم (هدف مان را تنزل می دهیم/ از هدف مان کوتاه می آییم). چه باید کرد؟ باید دقت کنیم که این فرآیند ناخودآگاه و آرام رخ می دهد.
بنابراین بهترین کار این است که در تصمیمات و اقدامات و سرمایه گذاری های مهم مان، اهداف مان را دقیقا یادداشت کنیم. آنگاه مغز ما نمی تواند آنچه روی کاغذ نوشته شده است را تغییر دهد (همانگونه که می دانیم مغز ما این قابلیت را دارد که گذشته ذهنی، حافظه، خاطره ها و ... را تغییر دهد و به گونه دیگری ذخیره سازی مجدد کند).
چون اهداف مکتوب و مدون است می توانیم واقع بینانه تر عملکرد خود را ارزیابی کنیم و در صورت لزوم اهداف را روزآمد کنیم یا اقدامات جدید طراحی کنیم
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
بگذارید با یک داستان کوتاه شروع کنم:
روباهی باغی را دید با انگورهای درشت و وسوسه کننده. چندین بار پرید که بتواند خودش را به میوه ها برساند، اما موفق نشد. چه کرد؟ همان کاری که ما می کنیم: با خودش گفت: این انگورهامعلوم نیست چقدر خوشمزه باشند اصلا حالا که نگاهشان می کنم به نظر ترش می رسند و با یک رضایت درونی به لانه اش برگشت.
و حالا یک مثال: فرض کنید شما تصمیم داشتید که یک کسب وکار ایجاد کنید که محصولاتش آنچنان با کیفیت باشد که بتوانید آن را به اروپا صادر کنید. اما بعد از سه سال که به خودتان می آیید می بینید که بیشتر به فکر این هستید که محصولات بنجول تان را در بازار آب کنید. هدف تان شده است افزایش درآمد. خیلی هم به این فکر نمی کنید که این محصولات بنجول روی سلامتی مردم تاثیر منفی بگذارد.
شما خودتان را اینگونه توجیه می کنید:
1- در کشوری که همه بنجول می فروشند چرا من نفروشم.
2- اگر بخواهم کیفیت محصولات را بالا ببرم، خریداری نیست و همین 200 نفر کارگر هم از نان خوردن می افتند.
بنابراین بهتر است که به همین کسب وکار (پول در آوردن از محصولات بی کیفیت و مضر) ادامه دهم.
آن مثال و این داستان، یک نقطه مشترک دارند و آن اینکه ما از تضاد خوشمان نمی آید. اگر تضادی بین باروها و خواسته ها و دانسته های ما پیش آمد، سریع آن ها را حل و فصل می کنیم. چرا که از ناهماهنگی فراری هستیم. این پدیده در نظریه ناهماهنگی شناختی مطرح می شود.
جمله معروفی هست که می گوید: سعی کن آنچه که را دوست داری بدست بیاوری چرا که در غیر اینصورت باید آنچه را داری را دوست داشته باشی.
تجویز راهبردی:
ما انسان ها چون از ناهماهنگی شناختی رنج می بریم، رفتارهای جالبی داریم. هدفی را تعیین می کنیم. برای رسیدن به هدف اقدام می کنیم در طول زمان هدف مان کمرنگ می شود و سپس به جای آنکه واقعیت را با هدف منطبق کنیم (به هدفمان برسیم)، هدف را با واقعیت منطبق می کنیم (هدف مان را تنزل می دهیم/ از هدف مان کوتاه می آییم). چه باید کرد؟ باید دقت کنیم که این فرآیند ناخودآگاه و آرام رخ می دهد.
بنابراین بهترین کار این است که در تصمیمات و اقدامات و سرمایه گذاری های مهم مان، اهداف مان را دقیقا یادداشت کنیم. آنگاه مغز ما نمی تواند آنچه روی کاغذ نوشته شده است را تغییر دهد (همانگونه که می دانیم مغز ما این قابلیت را دارد که گذشته ذهنی، حافظه، خاطره ها و ... را تغییر دهد و به گونه دیگری ذخیره سازی مجدد کند).
چون اهداف مکتوب و مدون است می توانیم واقع بینانه تر عملکرد خود را ارزیابی کنیم و در صورت لزوم اهداف را روزآمد کنیم یا اقدامات جدید طراحی کنیم
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
وسواسی باش
در انتخاب
كتابهايى كه ميخواني
فيلمهايى كه مي بینی
موزيكى كه گوش ميكنی
آدمهايى كه با آنهامعاشرت میکنی
موضوعاتی که به آن فکرمیکنی
این ها غذای روح تواند.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
در انتخاب
كتابهايى كه ميخواني
فيلمهايى كه مي بینی
موزيكى كه گوش ميكنی
آدمهايى كه با آنهامعاشرت میکنی
موضوعاتی که به آن فکرمیکنی
این ها غذای روح تواند.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️مایکل جکسونِ توسعه ایران چه کسی است؟
بگذارید اعتراف کنم؛ چندین سال پیش اعتقادی به هنر و ادبیات و موسیقی نداشتم هر چند که خودم به شدت اهل شعر، داستان های کوتاه، کتاب و فیلم بودم (امیدوارم هنرمندان و علاقه مندان به هنر که مخاطب من هستند نرنجند و تا آخر متن را بخوانند). اصلا فکر می کردم که بزرگ ترین کارکرد رمان، فیلم، تئاتر، موسیقی، برنامه های تلویزیونی، سرگرمی است. همیشه فکر می کردم که اگر یک جامعه بخواهد ساخته شود، یک عده آدم نخبه باید وجود داشته باشند که دور هم جمع شوند و دو کار انجام بدهند:
توافق روی موضوعات کلیدی کشور
تفاهم روی اقدامات اساسی ملی
اما زمان گذشت و من با تجربه تر شدم و فهمیدم که یک جامعه شور می خواهد. انرژی می خواهد! فقط عقلانیت کفایت نمی کند. بهترین تصمیمات و زیرکانه ترین اقدامات، در آدمی وجد به وجود نمی آورد و آنگاه بود که فهمیدم هنر چه معجزه ای می کند.
اکنون به جد معتقدم که هنر و ادبیات و به ويژه موسیقی می تواند به صورت غیرمستقیم یک جامعه را بسازد. کمتر شده است که شما یک کتاب را صدبار گوش کنید ولی خود من دست کم برخی از موسیقی ها را بالای صد بار گوش داده ام.
جوان تر که بودم همیشه از خودم می پرسیدم آهنگ های مایکل جکسون چرا این قدر طرفدار دارد؟ چرا که معنی آن ها را نمی دانستم و دنبالش هم نبودم فکر می کردم چیزی شبیه به همان حرف هایی است که ما در موسیقی سنتی و پاپ مان می زنیم. اما بعدها فهمیدم که شعرهای او فوق العاده است. به بخشی از آهنگش که با شور فوق العاده می خواند، دقت کنید:
ما می‌تونیم اوج بگیریم
بیایم روح‌مون رو از مرگ دور کنیم
توی قلبم حس می‌کنم ما همه با هم برادریم
...
روی زخم این دنیا مرهم بذار
و به یه جای بهتر تبدیلش کن
برای خودت برای من
و برای همه انسان ها
جهان رو به دنیایی بهتر بدل کن
برای برای خودت و برای من!
راستش وقتی به معنای این شعر فکر کردم. در دلم از او معذرت خواهی کردم چرا که فکر می کردم که او همه شعرهایش مبتذل و مخدر است. اعترافات من به پایان رسید.
🔘⭕️تجویز راهبردی:
اما پس از اعترافات نوبت این می شود که چه باید بکنیم؟
توسعه علاوه بر عقلانیت، شور، هیجان، احساس و انرژی می خواهد. اما متاسفانه هر چه در موسیقی هایی که پخش می شود و سریال هایی که ساخته می شود و کتاب هایی که نوشته می شود می گردم کمتر می یابم، آثار هنری که نشان از ساختن فردای ایران باشد، نشان از امید داشته باشد و نوید بهبود. کمتر آهنگی شنیده ام که در مورد ساختن دنیا و فردا باشد. من واقعا نمی دانم مایکل جکسون توسعه ایران چه کسی است؟ کسی که ما را به وجد بیاورد و پروازمان دهد.
تنها چراغی که اکنون به خوبی روشن است همین شبکه های اجتماعی است که پر است از جملات و نمامتن های انگیزشی. شاید علتش این باشد که کلی جوان خوش آتیه در این فضا به تولید و توزیع مطلب مشغولند. دست کم تا هنرمندان ما دست به کار شوند هر کدام از ما می توانیم هر روز یک پیام امیدآفرین و انرژی بخش با دیگران به اشتراک بگذاریم.
دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
بگذارید اعتراف کنم؛ چندین سال پیش اعتقادی به هنر و ادبیات و موسیقی نداشتم هر چند که خودم به شدت اهل شعر، داستان های کوتاه، کتاب و فیلم بودم (امیدوارم هنرمندان و علاقه مندان به هنر که مخاطب من هستند نرنجند و تا آخر متن را بخوانند). اصلا فکر می کردم که بزرگ ترین کارکرد رمان، فیلم، تئاتر، موسیقی، برنامه های تلویزیونی، سرگرمی است. همیشه فکر می کردم که اگر یک جامعه بخواهد ساخته شود، یک عده آدم نخبه باید وجود داشته باشند که دور هم جمع شوند و دو کار انجام بدهند:
توافق روی موضوعات کلیدی کشور
تفاهم روی اقدامات اساسی ملی
اما زمان گذشت و من با تجربه تر شدم و فهمیدم که یک جامعه شور می خواهد. انرژی می خواهد! فقط عقلانیت کفایت نمی کند. بهترین تصمیمات و زیرکانه ترین اقدامات، در آدمی وجد به وجود نمی آورد و آنگاه بود که فهمیدم هنر چه معجزه ای می کند.
اکنون به جد معتقدم که هنر و ادبیات و به ويژه موسیقی می تواند به صورت غیرمستقیم یک جامعه را بسازد. کمتر شده است که شما یک کتاب را صدبار گوش کنید ولی خود من دست کم برخی از موسیقی ها را بالای صد بار گوش داده ام.
جوان تر که بودم همیشه از خودم می پرسیدم آهنگ های مایکل جکسون چرا این قدر طرفدار دارد؟ چرا که معنی آن ها را نمی دانستم و دنبالش هم نبودم فکر می کردم چیزی شبیه به همان حرف هایی است که ما در موسیقی سنتی و پاپ مان می زنیم. اما بعدها فهمیدم که شعرهای او فوق العاده است. به بخشی از آهنگش که با شور فوق العاده می خواند، دقت کنید:
ما می‌تونیم اوج بگیریم
بیایم روح‌مون رو از مرگ دور کنیم
توی قلبم حس می‌کنم ما همه با هم برادریم
...
روی زخم این دنیا مرهم بذار
و به یه جای بهتر تبدیلش کن
برای خودت برای من
و برای همه انسان ها
جهان رو به دنیایی بهتر بدل کن
برای برای خودت و برای من!
راستش وقتی به معنای این شعر فکر کردم. در دلم از او معذرت خواهی کردم چرا که فکر می کردم که او همه شعرهایش مبتذل و مخدر است. اعترافات من به پایان رسید.
🔘⭕️تجویز راهبردی:
اما پس از اعترافات نوبت این می شود که چه باید بکنیم؟
توسعه علاوه بر عقلانیت، شور، هیجان، احساس و انرژی می خواهد. اما متاسفانه هر چه در موسیقی هایی که پخش می شود و سریال هایی که ساخته می شود و کتاب هایی که نوشته می شود می گردم کمتر می یابم، آثار هنری که نشان از ساختن فردای ایران باشد، نشان از امید داشته باشد و نوید بهبود. کمتر آهنگی شنیده ام که در مورد ساختن دنیا و فردا باشد. من واقعا نمی دانم مایکل جکسون توسعه ایران چه کسی است؟ کسی که ما را به وجد بیاورد و پروازمان دهد.
تنها چراغی که اکنون به خوبی روشن است همین شبکه های اجتماعی است که پر است از جملات و نمامتن های انگیزشی. شاید علتش این باشد که کلی جوان خوش آتیه در این فضا به تولید و توزیع مطلب مشغولند. دست کم تا هنرمندان ما دست به کار شوند هر کدام از ما می توانیم هر روز یک پیام امیدآفرین و انرژی بخش با دیگران به اشتراک بگذاریم.
دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️ایده ها و آرزوها هرگز به مرگ طبيعى نمى ميرند!
بلكه با بی توجهی
بی ارادگی
عدم تخصیص انرژی کافی
به قتل ميرسند.
لطفا قاتل نباشید!
شبکه استراتژيست
@Dr_Lashkarbolouki
بلكه با بی توجهی
بی ارادگی
عدم تخصیص انرژی کافی
به قتل ميرسند.
لطفا قاتل نباشید!
شبکه استراتژيست
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Dr.Lashkarbolouki
🔲⭕️از این تصویر آموختم اگر بخواهم در کوران اخبار و رخدادها گم نشوم نیازمند سکوت و تفکر عمیق هستم
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️همه ما یک گربه داریم که ته باغ بسته ایم
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪﯼ ﮔﺮﺑﻪﺍﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍﻫﺐﻫﺎ، ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺁﻥﻫﺎ ﻣﯽﺷﺪ!
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﮔﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻪ ﺑﺎﻍ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﺑﺒﻨﺪﺩ.
ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺍﻝ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﺪ!
ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺑﻌﺪ، ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ!
ﮔﺮﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺮﺩ...
ﺭﺍﻫﺒﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﻌﺒﺪ ﮔﺮﺑﻪﺍﯼ ﺧﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻌﺒﺪ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ، ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ!!!
ﺗﺎ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ!
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ بعدﯼ، ﺭﺳﺎﻟﻪﺍﯼ ﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ باب ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺑﺴﺘﻦ ﮔﺮﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ!!
🔘⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
خیلی از باورهایی که داریم در گذشته منطق و دلیلی داشته اند. اما داستان این جاست که باورها ممکن است با یک ریشه منطقی و عقلایی بوجود آیند اما زمانی که متولد می شوند ممکن است زندگی مستقلی از ریشه خود داشته باشند. یعنی اینکه آن دلیل (مزاحمت گربه هنگام تمرکز) از بین برود اما آن باور (اهمیت بستن گربه به درخت ته باغ) به زندگی خود ادامه می دهد.
بنابراین به زندگی روزمره خود به دقت نگاه کنیم و از خودمان بپرسیم که چرا من به چنین چیزی باور دارم و روی چه منطقی به چنین باوری رسیده ام.
مثلا چرا عقد پسرعمو و دخترعمو را در آسمان ها بسته اند!
مثلا چرا در مراسم عزاداری، خرما می دهند و شیرینی خامه ای نمی دهند.
مثلا چرا دو طرف یک پتو یک کارکرد را دارد؟
مثلا چرا پیتزایی ها، نباید صبح ها کار کنند؟
مثلا چرا مدیران عامل باید در طبقات بالایی ساختمان ساکن باشند؟
مثلا چرا رییس جمهور باید برای دوره چهارساله انتخاب می شود؟ مثلا نمی شود بسته به عملکرد عملکردش از سال دوم به بعد، سال به سال تمدید شود تا شش سال. یعنی بازه ای داشته باشد بین دو تا شش سال؟
شاید ما چندین گربه داریم که باید برویم ته باغ و آزادشان کنیم.
حداقل برای هواخوری هم که شده سری به ته باغ بزنیم و کمی تامل کنیم.
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪﯼ ﮔﺮﺑﻪﺍﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍﻫﺐﻫﺎ، ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺁﻥﻫﺎ ﻣﯽﺷﺪ!
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﮔﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻪ ﺑﺎﻍ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﺑﺒﻨﺪﺩ.
ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺍﻝ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﺬﻫﺐ ﺷﺪ!
ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺑﻌﺪ، ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ!
ﮔﺮﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺮﺩ...
ﺭﺍﻫﺒﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﻌﺒﺪ ﮔﺮﺑﻪﺍﯼ ﺧﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻌﺒﺪ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ، ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ!!!
ﺗﺎ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ!
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ بعدﯼ، ﺭﺳﺎﻟﻪﺍﯼ ﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ باب ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺑﺴﺘﻦ ﮔﺮﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ!!
🔘⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
خیلی از باورهایی که داریم در گذشته منطق و دلیلی داشته اند. اما داستان این جاست که باورها ممکن است با یک ریشه منطقی و عقلایی بوجود آیند اما زمانی که متولد می شوند ممکن است زندگی مستقلی از ریشه خود داشته باشند. یعنی اینکه آن دلیل (مزاحمت گربه هنگام تمرکز) از بین برود اما آن باور (اهمیت بستن گربه به درخت ته باغ) به زندگی خود ادامه می دهد.
بنابراین به زندگی روزمره خود به دقت نگاه کنیم و از خودمان بپرسیم که چرا من به چنین چیزی باور دارم و روی چه منطقی به چنین باوری رسیده ام.
مثلا چرا عقد پسرعمو و دخترعمو را در آسمان ها بسته اند!
مثلا چرا در مراسم عزاداری، خرما می دهند و شیرینی خامه ای نمی دهند.
مثلا چرا دو طرف یک پتو یک کارکرد را دارد؟
مثلا چرا پیتزایی ها، نباید صبح ها کار کنند؟
مثلا چرا مدیران عامل باید در طبقات بالایی ساختمان ساکن باشند؟
مثلا چرا رییس جمهور باید برای دوره چهارساله انتخاب می شود؟ مثلا نمی شود بسته به عملکرد عملکردش از سال دوم به بعد، سال به سال تمدید شود تا شش سال. یعنی بازه ای داشته باشد بین دو تا شش سال؟
شاید ما چندین گربه داریم که باید برویم ته باغ و آزادشان کنیم.
حداقل برای هواخوری هم که شده سری به ته باغ بزنیم و کمی تامل کنیم.
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
👍1
🔲⭕️بدترین نوع اتلاف زمان و توان، انجام دادن «عالی» کاری است که اصلا نیازی به انجام آن نیست.
انجمن علمی دانشکده مدیریت تهران
@anjomanelmimodiriatut
انجمن علمی دانشکده مدیریت تهران
@anjomanelmimodiriatut
🔲⭕️احمق بی سواد شایدروزی حقیقت را درک بکند،
ولی احمق با سواد هرگز نمی تواند حقیقت را بفهمد!
این جمله برای من زنگ خطری بود چون حداقل نیمی ازمختصات را دارم:باسواد!
استراتژیست
@Dr_LashKarbolouki
ولی احمق با سواد هرگز نمی تواند حقیقت را بفهمد!
این جمله برای من زنگ خطری بود چون حداقل نیمی ازمختصات را دارم:باسواد!
استراتژیست
@Dr_LashKarbolouki
🔲⭕️رفتار عجیب مغز ما در برابر اطلاعات منفی
فرض کنید دارید یک گزینه را برای تصمیم گیری نهایی بررسی می کنید. این گزینه می تواند فردی برای ازدواج باشد، یک خانه برای خرید باشد یا یک طرح برای سرمایه گذاری یا یک شریک برای عقد قرارداد. در مورد ويژگی های آن گزینه (کاندیدای ازدواج، خانه، طرح، شریک) موضوعات مثبت و منفی متعددی گفته می شود. از جمله لابه لای نکات مثبتی که مطرح می شود موضوعی منفی نیز مطرح می شود. ذهن شما به صورت معمولی دارد اطلاعات را دریافت و پردازش می کند و به هر کدام از ويژگی های مثبت وزن منطقی می دهد و رد می شود اما زمانی که به ويژگی منفی/خبر بد رسید به یک باره، ذهن شما، پردازش جدیدی را در دستور کار قرار می دهد!
در بین خطاهای ادارکی شناختی یک خطا داریم که به آن می گویند: سوگیری اطلاعات منفی. این یعنی چی؟ یعنی این که اگر به ما مقداری اطلاعات مثبت و مقداری اطلاعات منفی برسد وزن بیشتری به اطلاعات منفی خواهیم داد و به آن دقت بیشتری خواهیم کرد!
قدرت اخبار منفی رو نباید دست کم بگیریم. تحقیقات نشان می دهد ما از کنار اخبار خوب به راحتی می گذریم ولی خبر منفی رو مدام مرور می کنیم و بسیار بیشتر از اون چه که ارزش داره، روش تاکید کنیم.
این همه ماجرا نیست. علاوه بر اینکه دادن اهمیت بیشتر به اخبار منفی، وقتی اخبار منفی احتمالی رو می شنویم احتمال حقیقت داشتن اون رو بیشتر از اخبار مثبت تصور می کنیم! برمی گردیم به مثال اول، در مورد کاندیدای ازدواج می گویند که شنیده ایم وی در 16 سالگی چند بار دچار اختلالات روانی شدید شده است. علاوه بر اینکه آن قضیه را بزرگ می کنیم، احتمال واقعیت داشتن آن را تقریبا صد در صد می گیریم.
🔘⭕️تجویز راهبردی:
این ویژگی باعث می شود که ما بسیاری از فرصت های زندگی و کسب وکاری و سرمایه گذاری را از دست بدهیم چرا که نکات منفی احتمالی با ضریب دو و احتمال صد در صد بررسی می کنیم. چه می توان کرد؟
اولین نکته این است که آنانکه به این سوگیری و خطای شناختی آگاهی دارند، هر چند وقت یک بار با یادآوری اینکه ما هم چون انسان هستیم، لاجرم در این خطا گرفتار می شویم لذا می توانند از این خطا دورتر شوند و کمتر آسیب ببینند. مثلا وقتی پای تلویزیون نشسته ايد می توانید به خودتان یادآوری کنید که هم کسانی که اخبار را تهیه کرده اند و هم شما اخبار منفی را بیشتر و برجسته تر می کنید!
دومین نکته این است که هر چقدر بیشتر از مساله فاصله بگیریم و مساله را در تاریخ و جغرافیای وسیع تری بررسی کنیم، تحلیل ما عقلایی تر می شود. بگذارید دو مثال بزنم.
فرض کنید که تیم ملی در آخرین بازی خود شکست خورده است و این هم احتمالاً به خاطر تاکتیک اشتباه سرمربی تیم بوده است. بنابراین به نظر می رسد که تعویض سرمربی یکی از گزینه ها می تواند باشد. اما اگر به جای تمرکز بر یک موقعیت زمانی (آخرین بازی) به نتایج بیست بازی اخیر و در ضمن روند نتیجه ها نگاه کنیم آنگاه تحلیلی عاقلانه تر خواهیم داشت.
مثالی دیگر فرض کنید اخبار گوش می کنید. می گویند که پنج نفر در حملات تروریستی در کشور شما کشته شده اند. بنابراین شما خیلی احساس خطر می کنید! به جای اینکه سریع قضاوت و تحلیل کنید، بهتر است تعداد کشته شدگان حملات تروریستی را در طول سال با تعداد کشته شدگان به خاطر تصادف یا علل دیگر مقایسه کنید. آنگاه متوجه خواهید شد که احتمال کشته شدن شما در حملات تروریسی خیلی کمتر از مرگ در تصادف است.
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
فرض کنید دارید یک گزینه را برای تصمیم گیری نهایی بررسی می کنید. این گزینه می تواند فردی برای ازدواج باشد، یک خانه برای خرید باشد یا یک طرح برای سرمایه گذاری یا یک شریک برای عقد قرارداد. در مورد ويژگی های آن گزینه (کاندیدای ازدواج، خانه، طرح، شریک) موضوعات مثبت و منفی متعددی گفته می شود. از جمله لابه لای نکات مثبتی که مطرح می شود موضوعی منفی نیز مطرح می شود. ذهن شما به صورت معمولی دارد اطلاعات را دریافت و پردازش می کند و به هر کدام از ويژگی های مثبت وزن منطقی می دهد و رد می شود اما زمانی که به ويژگی منفی/خبر بد رسید به یک باره، ذهن شما، پردازش جدیدی را در دستور کار قرار می دهد!
در بین خطاهای ادارکی شناختی یک خطا داریم که به آن می گویند: سوگیری اطلاعات منفی. این یعنی چی؟ یعنی این که اگر به ما مقداری اطلاعات مثبت و مقداری اطلاعات منفی برسد وزن بیشتری به اطلاعات منفی خواهیم داد و به آن دقت بیشتری خواهیم کرد!
قدرت اخبار منفی رو نباید دست کم بگیریم. تحقیقات نشان می دهد ما از کنار اخبار خوب به راحتی می گذریم ولی خبر منفی رو مدام مرور می کنیم و بسیار بیشتر از اون چه که ارزش داره، روش تاکید کنیم.
این همه ماجرا نیست. علاوه بر اینکه دادن اهمیت بیشتر به اخبار منفی، وقتی اخبار منفی احتمالی رو می شنویم احتمال حقیقت داشتن اون رو بیشتر از اخبار مثبت تصور می کنیم! برمی گردیم به مثال اول، در مورد کاندیدای ازدواج می گویند که شنیده ایم وی در 16 سالگی چند بار دچار اختلالات روانی شدید شده است. علاوه بر اینکه آن قضیه را بزرگ می کنیم، احتمال واقعیت داشتن آن را تقریبا صد در صد می گیریم.
🔘⭕️تجویز راهبردی:
این ویژگی باعث می شود که ما بسیاری از فرصت های زندگی و کسب وکاری و سرمایه گذاری را از دست بدهیم چرا که نکات منفی احتمالی با ضریب دو و احتمال صد در صد بررسی می کنیم. چه می توان کرد؟
اولین نکته این است که آنانکه به این سوگیری و خطای شناختی آگاهی دارند، هر چند وقت یک بار با یادآوری اینکه ما هم چون انسان هستیم، لاجرم در این خطا گرفتار می شویم لذا می توانند از این خطا دورتر شوند و کمتر آسیب ببینند. مثلا وقتی پای تلویزیون نشسته ايد می توانید به خودتان یادآوری کنید که هم کسانی که اخبار را تهیه کرده اند و هم شما اخبار منفی را بیشتر و برجسته تر می کنید!
دومین نکته این است که هر چقدر بیشتر از مساله فاصله بگیریم و مساله را در تاریخ و جغرافیای وسیع تری بررسی کنیم، تحلیل ما عقلایی تر می شود. بگذارید دو مثال بزنم.
فرض کنید که تیم ملی در آخرین بازی خود شکست خورده است و این هم احتمالاً به خاطر تاکتیک اشتباه سرمربی تیم بوده است. بنابراین به نظر می رسد که تعویض سرمربی یکی از گزینه ها می تواند باشد. اما اگر به جای تمرکز بر یک موقعیت زمانی (آخرین بازی) به نتایج بیست بازی اخیر و در ضمن روند نتیجه ها نگاه کنیم آنگاه تحلیلی عاقلانه تر خواهیم داشت.
مثالی دیگر فرض کنید اخبار گوش می کنید. می گویند که پنج نفر در حملات تروریستی در کشور شما کشته شده اند. بنابراین شما خیلی احساس خطر می کنید! به جای اینکه سریع قضاوت و تحلیل کنید، بهتر است تعداد کشته شدگان حملات تروریستی را در طول سال با تعداد کشته شدگان به خاطر تصادف یا علل دیگر مقایسه کنید. آنگاه متوجه خواهید شد که احتمال کشته شدن شما در حملات تروریسی خیلی کمتر از مرگ در تصادف است.
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️پیام این فیلم نفس گیر
موفقیت درگرو ترکیبی از سکون(صبر) و چالاکی(اقدام) است
برای موفقیت بایدبدانید چه لحظاتی کاملا آرام باشید وچه زمانی با بالاترین سرعت حرکت کنید
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
موفقیت درگرو ترکیبی از سکون(صبر) و چالاکی(اقدام) است
برای موفقیت بایدبدانید چه لحظاتی کاملا آرام باشید وچه زمانی با بالاترین سرعت حرکت کنید
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️خيلى ها درآزمون زندگی شكست ميخورن چون سعى ميكنن از روى دست هم كپى كنن.
یادمون باشه برگه هركس با اون يكى فرق داره.جواب دیگران ممکنست ربطی به سوال من نداشته باشه
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
یادمون باشه برگه هركس با اون يكى فرق داره.جواب دیگران ممکنست ربطی به سوال من نداشته باشه
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️پیام این فیلم تاثیرگذار:آستین هایت رابالا بزن!شروع کن!به تنهایی!
حتما کسانی به توخواهندپیوست. خدا باتوست. تنهایی ادامه نخواهد یافت. فقط شروع کن حتی اگر تنهایی!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
حتما کسانی به توخواهندپیوست. خدا باتوست. تنهایی ادامه نخواهد یافت. فقط شروع کن حتی اگر تنهایی!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️این انمیشین کوتاه یک پیام تلخ دارد: گاهی اوقات ما اسیر بازی دیگران می شویم. فکر می کنیم داریم به هدف مان می رسیم اما منفعت اصلی را دیگران می برند.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️من یک روسپی ام!
در یکی از سریال های بریتانیایی جمله ای بین دو بازیگر رد و بدل شده که برای من تکان دهنده بود:
گریس: تو فکر کردی من یه روسپی ام!!
تامی: همه ما روسپی هستیم گریس! فقط بخش های مختلفی از وجودمون رو میفروشیم.
یکی فکرشو می فروشه، یکی شعورشو، یکی انسانیت ...
بگذارید نکته نهفته در این دیالوگ کوتاه اما بسیار مهم را باز کنم. مشکل از کجا شروع شد؟ ممکن است ریشه این مساله آن باشد که ما بین کار و زندگی تفاوت قایل شدیم. یعنی به این جمع بندی رسیدیم که باید کار کنیم تا پول در بیاوریم و سپس این پول را در جایی دیگر خرج علایق مان کنیم: آفرینش (هنر)، تفریح (ورزش و ...)، معنویت و با هم بودن و رشد فردی. بنابراین سازمان ها جایی شد برای آن که خودمان را بفروشیم. یکی وقتش را، یکی اعتبارش را، یکی دانشش را و یکی ارتباطاتش را و یکی توانش را و در ازای آن پول در بیاوریم و آن را صرف زندگی کنیم. انگار ما کار می کنیم که بتوانیم زندگی کنیم.
اما مساله این جاست که کار به همین جا ختم نشد. عده ای شروع کردند به فروختن چیزهای دیگر یعنی شعور، شرافت، وجدان و انسانیت.
مهندس ساختمانی که ناظر کیفیت ساخت یک بناست و بدون توجه کیفیت ساخت، اسناد را امضا می کند و به این فکر نمی کند که جان 50 نفر انسان به خطر خواهد افتاد، شرافت حرفه ای خود را به پول فروخته است.
پزشکی که علی رغم سوگندی که برای حفظ جان انسان ها خورده است، علاوه بر حقوق مکفی خود جراحی های حیاتی و اورژانسی را منوط به دریافت حق الزحمه ويژه می کند.
مدیری که به خاطر دریافت رشوه، یک پیمانکار بی کیفیت را برای یک طرح مهم انتخاب می کند.
تولیدکننده ای که برای حضور در بازار به هر قیمتی، از مواد اولیه سرطان زا در مواد اولیه خود استفاده می کند.
من جای خدا نیستم. ولی شاید در نزد خدا روسپیان جایگاه بهتری داشته باشند نسبت به کسانی که کم فروشی، دین فروشی، وجدان فروشی و شرافت فروشی می کنند.
🔘⭕️تجویز راهبردی:
اولین نکته این است که نوک پیکان انتقاد را باید به سمت خودمان بگیریم. هیچ بعید نیست که من و تو نیز یک روسپی حرفه ای باشیم. به هزاران توجیه شرافت و شعور و انسانیت مان را می فروشیم.
دومین نکته این است که سعی کنیم کاری را انتخاب کنیم که به آن ذاتا علاقه مند هستیم. اینگونه جلوی خودفروشی را گرفته ایم. ممکن است برای همه این امکان فراهم نباشد که شغل دلخواه خود را بیابیم در این صورت، به کار خود، معنا ببخشیم. بگذارید مثالی بزنم. می شود گفت که دارم آجر روی آجر می گذارم می شود گفت که دارم دیوار می کشم و می شود گفت که دارم مدرسه می سازم. می بینید وقتی به کار خود معنا می بخشید شما روح و توان و زمان خود را نمی فروشید بلکه در یک ماموریت بزرگ و بامعنا، زندگی می کنید. معنابخشی به کار یکی از گم شده ترین امور روزگار ماست.
سومین نکته اینکه بدانیم اگر دیگران روسپی گری می کنند چه روسپیگری کلاسیک (که تن شان را می فروشند) و چه روسپیگری مدرن (که وجودشان رامی فروشند) ما نیز مقصریم. اگر ما به اندازه کافی شفقت بورزیم و مهربانی کنیم و الگو باشیم و آگاهی ببخشیم، تعداد افراد کمتری نیازمند به فروش تن شان می شوند و افراد کمتری به فکر فروش وجودشان می افتند. فراموش نکنیم که ما جانشینان خداوند در روی زمین هستیم.
دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
در یکی از سریال های بریتانیایی جمله ای بین دو بازیگر رد و بدل شده که برای من تکان دهنده بود:
گریس: تو فکر کردی من یه روسپی ام!!
تامی: همه ما روسپی هستیم گریس! فقط بخش های مختلفی از وجودمون رو میفروشیم.
یکی فکرشو می فروشه، یکی شعورشو، یکی انسانیت ...
بگذارید نکته نهفته در این دیالوگ کوتاه اما بسیار مهم را باز کنم. مشکل از کجا شروع شد؟ ممکن است ریشه این مساله آن باشد که ما بین کار و زندگی تفاوت قایل شدیم. یعنی به این جمع بندی رسیدیم که باید کار کنیم تا پول در بیاوریم و سپس این پول را در جایی دیگر خرج علایق مان کنیم: آفرینش (هنر)، تفریح (ورزش و ...)، معنویت و با هم بودن و رشد فردی. بنابراین سازمان ها جایی شد برای آن که خودمان را بفروشیم. یکی وقتش را، یکی اعتبارش را، یکی دانشش را و یکی ارتباطاتش را و یکی توانش را و در ازای آن پول در بیاوریم و آن را صرف زندگی کنیم. انگار ما کار می کنیم که بتوانیم زندگی کنیم.
اما مساله این جاست که کار به همین جا ختم نشد. عده ای شروع کردند به فروختن چیزهای دیگر یعنی شعور، شرافت، وجدان و انسانیت.
مهندس ساختمانی که ناظر کیفیت ساخت یک بناست و بدون توجه کیفیت ساخت، اسناد را امضا می کند و به این فکر نمی کند که جان 50 نفر انسان به خطر خواهد افتاد، شرافت حرفه ای خود را به پول فروخته است.
پزشکی که علی رغم سوگندی که برای حفظ جان انسان ها خورده است، علاوه بر حقوق مکفی خود جراحی های حیاتی و اورژانسی را منوط به دریافت حق الزحمه ويژه می کند.
مدیری که به خاطر دریافت رشوه، یک پیمانکار بی کیفیت را برای یک طرح مهم انتخاب می کند.
تولیدکننده ای که برای حضور در بازار به هر قیمتی، از مواد اولیه سرطان زا در مواد اولیه خود استفاده می کند.
من جای خدا نیستم. ولی شاید در نزد خدا روسپیان جایگاه بهتری داشته باشند نسبت به کسانی که کم فروشی، دین فروشی، وجدان فروشی و شرافت فروشی می کنند.
🔘⭕️تجویز راهبردی:
اولین نکته این است که نوک پیکان انتقاد را باید به سمت خودمان بگیریم. هیچ بعید نیست که من و تو نیز یک روسپی حرفه ای باشیم. به هزاران توجیه شرافت و شعور و انسانیت مان را می فروشیم.
دومین نکته این است که سعی کنیم کاری را انتخاب کنیم که به آن ذاتا علاقه مند هستیم. اینگونه جلوی خودفروشی را گرفته ایم. ممکن است برای همه این امکان فراهم نباشد که شغل دلخواه خود را بیابیم در این صورت، به کار خود، معنا ببخشیم. بگذارید مثالی بزنم. می شود گفت که دارم آجر روی آجر می گذارم می شود گفت که دارم دیوار می کشم و می شود گفت که دارم مدرسه می سازم. می بینید وقتی به کار خود معنا می بخشید شما روح و توان و زمان خود را نمی فروشید بلکه در یک ماموریت بزرگ و بامعنا، زندگی می کنید. معنابخشی به کار یکی از گم شده ترین امور روزگار ماست.
سومین نکته اینکه بدانیم اگر دیگران روسپی گری می کنند چه روسپیگری کلاسیک (که تن شان را می فروشند) و چه روسپیگری مدرن (که وجودشان رامی فروشند) ما نیز مقصریم. اگر ما به اندازه کافی شفقت بورزیم و مهربانی کنیم و الگو باشیم و آگاهی ببخشیم، تعداد افراد کمتری نیازمند به فروش تن شان می شوند و افراد کمتری به فکر فروش وجودشان می افتند. فراموش نکنیم که ما جانشینان خداوند در روی زمین هستیم.
دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️از این تصویر آموختم قبل از آنکه مساله را حل کنم. ببینم می توانم مساله را جور دیگری تعریف کنم. گاهی اوقات با یک تعریف جدید، مساله خیلی راحت تر می شود.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️فصل مشترک گمشده
به این نوشته دقت کنید:
من هم شاید مانند خیلی از شما دوران کودکی ام را در زمان جنگ گذراندم. در آن زمان واژه‌های عراق و عراقی، جزو منفورترین واژه‌ها برای من و بسیاری دیگر از هموطنانم بود .
ولی دیروز یک عراقی خواهش عجیبی از من داشت. او التماس می‌کرد با دستهایش پاهای عرق کرده مرا بشوید و تن خسته مرا، ماساژ دهد. کاری که شاید من نتوانم برای نزدیکترین اعضای خانواده‌ام انجام دهم. به جرات این کار را برای دهها تن از دیگر هموطنانم انجام داده بود. نتوانستم خودم را راضی کنم به انجام این کار. دلم می‌خواست دست و پاهایش را غرق در بوسه کنم.
همان حسی که در مورد نوجوانی داشتم که با التماس مرا به خوردن چایی دعوت می‌کرد. یا آن دیگری که گویی با تمام وجود دوست داشت شب مهمانش باشم . من آنها را قبلاً ندیده بودم و شاید در آینده هم هرگز نبینم . حتی اسمشان را هم نمی‌دانم.
دیشب مروری بر صحنه‌های این دو روز کردم.
می‌خواستم به بیرون بدوم و فریاد بزنم .....یافتم ! یافتم! ....یافتم آن اکسیر نایابی را که می‌تواند حتی نفرت میان دو ملت را در کمتر از یک نسل، به محبتی باورنکردنی تبدیل کند. آری این یک معجزه است. معجزه‌ای که بشریت امروز بیش از هر زمانی به آن نیاز دارد.
معجزه‌ای به نام "حسین"
☑️⭕️تحلیل راهبردی:
زمانی برداشت ما از واقعیت این بود که عراقی ها آدم های متجاوز، بی رحم، بی منطق و بی عاطفه اند اما اکنون آدم ها تاکید می کنم همان آدم ها هستند اما یک فصل مشترک یعنی امام حسین (درود بی پایان خداوند بر او و یارانش) بر تمام گذشته ها خط بطلان می کشد و پایانی می شود بر تمام جدایی ها، نفرت ها و خاطره های منفی. این فصل مشترک بدون تبلیغات جهانی، جمعیتی 20 میلیونی را به اتحاد می رساند.
حالا بنگر اگر آدمیان فصل های مشترک دیگری نیز بیابند. چون موعودی که در تمام ادیان به آن وعده داده شده و خدایی که فصل مشترک تمام انسان هاست حتی کسانی که او را با استدلال انکار می کنند، اجتماع آدم ها چه دیدنی و ستودنی می شود.
اربعین برای من درس بزرگی داشت و آن اینکه محبت، مدارا و خوبی در همه آدمیان نهفته است. اما این مرزهای عقیدتی و جغرافیایی است که بین ما جدایی افکنده است. کافی است ما دو برابر آنچه بر مرزها پای می فشاریم بر فصل مشترک ها تاکید کنیم بر موعود و بر خدا. آنگاه زندگی بسیار زیباتر خواهد شد.
تحلیل راهبردی از شبکه استراتژيست بر نوشته ای از کانال زیبای به سیل افتاده
@be_seil_oftade
به این نوشته دقت کنید:
من هم شاید مانند خیلی از شما دوران کودکی ام را در زمان جنگ گذراندم. در آن زمان واژه‌های عراق و عراقی، جزو منفورترین واژه‌ها برای من و بسیاری دیگر از هموطنانم بود .
ولی دیروز یک عراقی خواهش عجیبی از من داشت. او التماس می‌کرد با دستهایش پاهای عرق کرده مرا بشوید و تن خسته مرا، ماساژ دهد. کاری که شاید من نتوانم برای نزدیکترین اعضای خانواده‌ام انجام دهم. به جرات این کار را برای دهها تن از دیگر هموطنانم انجام داده بود. نتوانستم خودم را راضی کنم به انجام این کار. دلم می‌خواست دست و پاهایش را غرق در بوسه کنم.
همان حسی که در مورد نوجوانی داشتم که با التماس مرا به خوردن چایی دعوت می‌کرد. یا آن دیگری که گویی با تمام وجود دوست داشت شب مهمانش باشم . من آنها را قبلاً ندیده بودم و شاید در آینده هم هرگز نبینم . حتی اسمشان را هم نمی‌دانم.
دیشب مروری بر صحنه‌های این دو روز کردم.
می‌خواستم به بیرون بدوم و فریاد بزنم .....یافتم ! یافتم! ....یافتم آن اکسیر نایابی را که می‌تواند حتی نفرت میان دو ملت را در کمتر از یک نسل، به محبتی باورنکردنی تبدیل کند. آری این یک معجزه است. معجزه‌ای که بشریت امروز بیش از هر زمانی به آن نیاز دارد.
معجزه‌ای به نام "حسین"
☑️⭕️تحلیل راهبردی:
زمانی برداشت ما از واقعیت این بود که عراقی ها آدم های متجاوز، بی رحم، بی منطق و بی عاطفه اند اما اکنون آدم ها تاکید می کنم همان آدم ها هستند اما یک فصل مشترک یعنی امام حسین (درود بی پایان خداوند بر او و یارانش) بر تمام گذشته ها خط بطلان می کشد و پایانی می شود بر تمام جدایی ها، نفرت ها و خاطره های منفی. این فصل مشترک بدون تبلیغات جهانی، جمعیتی 20 میلیونی را به اتحاد می رساند.
حالا بنگر اگر آدمیان فصل های مشترک دیگری نیز بیابند. چون موعودی که در تمام ادیان به آن وعده داده شده و خدایی که فصل مشترک تمام انسان هاست حتی کسانی که او را با استدلال انکار می کنند، اجتماع آدم ها چه دیدنی و ستودنی می شود.
اربعین برای من درس بزرگی داشت و آن اینکه محبت، مدارا و خوبی در همه آدمیان نهفته است. اما این مرزهای عقیدتی و جغرافیایی است که بین ما جدایی افکنده است. کافی است ما دو برابر آنچه بر مرزها پای می فشاریم بر فصل مشترک ها تاکید کنیم بر موعود و بر خدا. آنگاه زندگی بسیار زیباتر خواهد شد.
تحلیل راهبردی از شبکه استراتژيست بر نوشته ای از کانال زیبای به سیل افتاده
@be_seil_oftade
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️پیام فیلمی از جدال نفس گیر عقاب و بز کوهی
در گیرو دار مخمصه
باید زخمی شوی اما نایستی
سقوط کنی اما ناامید نشوی
وباور داشته باشی سختیها فانی اند و سرسختها باقی
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
در گیرو دار مخمصه
باید زخمی شوی اما نایستی
سقوط کنی اما ناامید نشوی
وباور داشته باشی سختیها فانی اند و سرسختها باقی
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️تکنیک گفتگو با اردک پلاستیکی
یکی از تکنیک های حل مساله، توضیح دادن آن برای دیگران است چرا که وقتی موضوعی را برای دیگران توضیح می دهیم ذهن خود ما منسجم می شود. حتما برای همه ما پیش آمده که از کسی وقت خواسته ایم تا از وی مشورت بگیریم وقتی صورت مساله را گفته ایم خودمان به راه حل می رسیم. بنابراین اگر برای حل مساله کافی است که آن را توضیح دهید، پس چه نیازی به کسی است که به آن گوش دهد؟
نیاز به کسی ندارید. دفعه بعدی که در مساله ای گیر کردید، چرا تلاش نکنید که مساله خود را به یک شی بی جان مثل یک اردک پلاستیکی توضیح دهید؟
می دانم که پدر و مادرتان به شما درباره کسانی که با اشیا صحبت می کنند هشدار داده اند، اما حقیقت این است که این کار جواب می دهد.
اگر دانستن این نکته باعث کاهش مقاومت و احساس عجیب و غریب بودن این ایده می شود باید بدانید که این ایده درصنعت توسعه نرم افزار، ایده نسبتاً معروفی است. حتی یک اصطلاح هم برای آن اختراع شده: Rubber ducking یعنی ارتباط با اردک پلاستیکی" این ایده با کتاب "برنامه نویس عملگرا" معروف شده که مطالعه آن برای توسعه دهندگان نرم افزار ضروری است.
اردک پلاستیکی حقیقتاً مزیتهایی هم نسبت به انسان ها دارد:
»» اردکهای پلاستیک هیچوقت کلام شما قطع نمی کنند و مسیر فکری شما را برهم نمی زنند.
»» لازم نیست نگران باشید که با مشکلاتتان باعث مزاحمت اردکهای پلاستیکی می شوید.
»» اردکهای پلاستیکی با دیگر اردکها درباره مسائل خصوصی شما صحبت نمی کنند.
»» اردک پلاستیکی مورد اعتماد شما، هیچوقت سرش شلوغ نیست و همیشه منتظر سوالات شماست.
🔘⭕️نکته راهبردی:
برای تصمیم گیری های مهم حتما لازمست که ذهن تان را منسجم کنید. برای آن که ذهن تان منسجم شود دو راه دارید یکی اینکه آن را روی کاغذ بیاورید و دیگری اینکه آن مساله را برای دیگران بگویید. هر کدام از این دو روش مزایایی دارد. اما نکته مهم این جاست که باید مساله را یک بار از ذهن خود بیرون بریزید. این باعث می شود که بتوانید به مساله خود بهتر نگاه کنید.
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
یکی از تکنیک های حل مساله، توضیح دادن آن برای دیگران است چرا که وقتی موضوعی را برای دیگران توضیح می دهیم ذهن خود ما منسجم می شود. حتما برای همه ما پیش آمده که از کسی وقت خواسته ایم تا از وی مشورت بگیریم وقتی صورت مساله را گفته ایم خودمان به راه حل می رسیم. بنابراین اگر برای حل مساله کافی است که آن را توضیح دهید، پس چه نیازی به کسی است که به آن گوش دهد؟
نیاز به کسی ندارید. دفعه بعدی که در مساله ای گیر کردید، چرا تلاش نکنید که مساله خود را به یک شی بی جان مثل یک اردک پلاستیکی توضیح دهید؟
می دانم که پدر و مادرتان به شما درباره کسانی که با اشیا صحبت می کنند هشدار داده اند، اما حقیقت این است که این کار جواب می دهد.
اگر دانستن این نکته باعث کاهش مقاومت و احساس عجیب و غریب بودن این ایده می شود باید بدانید که این ایده درصنعت توسعه نرم افزار، ایده نسبتاً معروفی است. حتی یک اصطلاح هم برای آن اختراع شده: Rubber ducking یعنی ارتباط با اردک پلاستیکی" این ایده با کتاب "برنامه نویس عملگرا" معروف شده که مطالعه آن برای توسعه دهندگان نرم افزار ضروری است.
اردک پلاستیکی حقیقتاً مزیتهایی هم نسبت به انسان ها دارد:
»» اردکهای پلاستیک هیچوقت کلام شما قطع نمی کنند و مسیر فکری شما را برهم نمی زنند.
»» لازم نیست نگران باشید که با مشکلاتتان باعث مزاحمت اردکهای پلاستیکی می شوید.
»» اردکهای پلاستیکی با دیگر اردکها درباره مسائل خصوصی شما صحبت نمی کنند.
»» اردک پلاستیکی مورد اعتماد شما، هیچوقت سرش شلوغ نیست و همیشه منتظر سوالات شماست.
🔘⭕️نکته راهبردی:
برای تصمیم گیری های مهم حتما لازمست که ذهن تان را منسجم کنید. برای آن که ذهن تان منسجم شود دو راه دارید یکی اینکه آن را روی کاغذ بیاورید و دیگری اینکه آن مساله را برای دیگران بگویید. هر کدام از این دو روش مزایایی دارد. اما نکته مهم این جاست که باید مساله را یک بار از ذهن خود بیرون بریزید. این باعث می شود که بتوانید به مساله خود بهتر نگاه کنید.
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️پیام این فیلم بامزه: تا وقتی حرکت نکرده ای موانع بزرگ تر از آنچه هستند به نظر می رسند.وقتی حرکت می کنی موانع راحت تر از آنچه فکر می کنی از سر راهت کنارمی روند.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️نشریه هاروارد: معجونی از چشم انداز سی ساله+اقدامات سه روزه
سرعت دنیا که افزایش پیدا کرده همه در جستجوی راه حل های سریع هستند. مثلا برای راه اندازی کسب وکار یا طراحی محصول متدولوژی های متعددی طراحی شده است آنچه در همه اینها مشترک است، تلاش برای کوتاه‌کردن شکل‌گیری ایده اولیه تا عملیاتی‌شدن آن ایده است. اخیرا مقاله در نشریع معتبر هاروارد منتشر شده است و می گوید تکنیک های سرعت بخشی فقط برای توسعه محصولات و خدمات جدید نیست بلکه برای تدوین استراتژی‌ها نیز باید در جستجوی روش های جدید بود.
شاید شما هم بارها تجربه کرده باشید که چه میزان منابع صرف تدوین یک برنامه استراتژیک سه تا پنج‌ساله می‌شود که فقط چند ماه بعد یا حتی چند هفته بعد از اتمام آن، فرضیات آن منسوخ می‌شود. بر اساس این مقاله، در کنار تدوین استراتژی‌ها به کمک مدل‌های گذشته، دو مفهوم پررنگ‌تر شده‌اند؛ یکی مفهوم چشم‌انداز یا دورنما و دیگری مفهوم اقدامات خلاقانه روزانه (بداهه)؛ اولی (چشم‌انداز) مانند ستاره قطبی برای همه فعالیت‌های یک سازمان راهنماست و دومی پایه‌های انعطاف‌پذیری و چابکی را برای کشف و آزمون و خطای اقدامات عملیاتی را هموار می‌کند. وقتی این دو در تدوین استراتژی‌ها پررنگ‌تر شوند، تجربه وسیع‌تری برای موفقیت شرکت در مقایسه با تجربه‌ای عمیق‌تر و زمان‌بر فراهم می‌کند.
چندی پیش شرکت مشاوره‌ای به نام «صد سال» تأسیس شده است. شرکت مشاوره صد سال به شرکت‌ها کمک می‌کند چشم‌اندازی صدساله برای خود ترسیم کنند و پس از آن ترجمان این چشم‌انداز در بازه‌های چندماهه و چندهفته‌ای با ماهیت آزمون و خطا تحلیل می‌شود. این شرکت معتقد است فکرکردن به صد سال آینده، اهداف ما را روشن‌تر کرده و کمک می‌کند اقدامات مناسب برای امروزمان مشخص شود. راست می‌گوید! فکرکردن به صد سال آینده خیلی دستاوردهای زیادی دارد. خیلی از کارهای امروز و فردایمان بی‌فایده خواهد شد! اگر ستاره قطبی زندگی‌مان را مشخص کرده‌ایم و هر روز به‌دنبال اقدامات خلاقانه برای حرکت در راستای آن باشیم، آنگاه هر روزمان شیرین‌تر از روز قبل خواهد بود گرچه شیرینی در مقابل تلخی معنی خواهد داشت. با چشمانی بازتر، از انتخاب ستاره قطبی‌مان اطمینان حاصل کنیم، اقدامات جدید خود را بیابیم، آزمون کنیم و خطا، اما حواسمان باشد لازم نیست تا انتهای یک تصمیم اشتباه برویم!
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
سه نکته کلیدی اینجا وجود دارد.
اول: این که سرعت دنیا افزایش پیدا کرده، درست. اینکه باید چشم انداز بلندمدت داشته باشیم درست. اینکه باید اقدامات خلاقانه (کاوشگری و کنشگری) داشته باشیم، درست! اما این به معنای آن نیست که تحلیل را کنار بگذاریم: از کجا مطمئن می شویم که هنوز چشم انداز ما معنادار است؟ از کجا مطمئن می شویم که نسبت عملکرد ما به رقبا و دیگران چگونه است؟ از کجا در مورد رضایت ذینفعان کلیدی اطمینان حاصل می کنیم؟ بنابراین اگر بخواهم تیتروار بگویم: استراتژی ها و تصمیمات از چهار منبع می جوشند: دیدگاه استراتژیک، کاوشگری و کنشگری استراتژیک (دو تای اول در مقاله فوق الذکر گفته شده)، تصمیمات استراتژیک بهنگام و تحلیل گری استراتژیک. هر کدام از این چهار چشمه خشک شوند شما با مشکل روبرو خواهید شد.
نکته دوم: نبود برش های میان مدت از چشم انداز، سازمان یا زندگی شما را به ورطه آزمون و خطاهای بی شمار و حرکت های زیگزاگ می کشاند.
اما نکته سوم: چشم انداز صد ساله تعبیر زیبایی است اما در کاربردی بودن آن تردید جدی وجود دارد. فعلا از چشم انداز 5 سال شروع کنید.
تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر نوشته ای از مهندس وحید شامخی
@Dr_Lashkarboloouki
سرعت دنیا که افزایش پیدا کرده همه در جستجوی راه حل های سریع هستند. مثلا برای راه اندازی کسب وکار یا طراحی محصول متدولوژی های متعددی طراحی شده است آنچه در همه اینها مشترک است، تلاش برای کوتاه‌کردن شکل‌گیری ایده اولیه تا عملیاتی‌شدن آن ایده است. اخیرا مقاله در نشریع معتبر هاروارد منتشر شده است و می گوید تکنیک های سرعت بخشی فقط برای توسعه محصولات و خدمات جدید نیست بلکه برای تدوین استراتژی‌ها نیز باید در جستجوی روش های جدید بود.
شاید شما هم بارها تجربه کرده باشید که چه میزان منابع صرف تدوین یک برنامه استراتژیک سه تا پنج‌ساله می‌شود که فقط چند ماه بعد یا حتی چند هفته بعد از اتمام آن، فرضیات آن منسوخ می‌شود. بر اساس این مقاله، در کنار تدوین استراتژی‌ها به کمک مدل‌های گذشته، دو مفهوم پررنگ‌تر شده‌اند؛ یکی مفهوم چشم‌انداز یا دورنما و دیگری مفهوم اقدامات خلاقانه روزانه (بداهه)؛ اولی (چشم‌انداز) مانند ستاره قطبی برای همه فعالیت‌های یک سازمان راهنماست و دومی پایه‌های انعطاف‌پذیری و چابکی را برای کشف و آزمون و خطای اقدامات عملیاتی را هموار می‌کند. وقتی این دو در تدوین استراتژی‌ها پررنگ‌تر شوند، تجربه وسیع‌تری برای موفقیت شرکت در مقایسه با تجربه‌ای عمیق‌تر و زمان‌بر فراهم می‌کند.
چندی پیش شرکت مشاوره‌ای به نام «صد سال» تأسیس شده است. شرکت مشاوره صد سال به شرکت‌ها کمک می‌کند چشم‌اندازی صدساله برای خود ترسیم کنند و پس از آن ترجمان این چشم‌انداز در بازه‌های چندماهه و چندهفته‌ای با ماهیت آزمون و خطا تحلیل می‌شود. این شرکت معتقد است فکرکردن به صد سال آینده، اهداف ما را روشن‌تر کرده و کمک می‌کند اقدامات مناسب برای امروزمان مشخص شود. راست می‌گوید! فکرکردن به صد سال آینده خیلی دستاوردهای زیادی دارد. خیلی از کارهای امروز و فردایمان بی‌فایده خواهد شد! اگر ستاره قطبی زندگی‌مان را مشخص کرده‌ایم و هر روز به‌دنبال اقدامات خلاقانه برای حرکت در راستای آن باشیم، آنگاه هر روزمان شیرین‌تر از روز قبل خواهد بود گرچه شیرینی در مقابل تلخی معنی خواهد داشت. با چشمانی بازتر، از انتخاب ستاره قطبی‌مان اطمینان حاصل کنیم، اقدامات جدید خود را بیابیم، آزمون کنیم و خطا، اما حواسمان باشد لازم نیست تا انتهای یک تصمیم اشتباه برویم!
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
سه نکته کلیدی اینجا وجود دارد.
اول: این که سرعت دنیا افزایش پیدا کرده، درست. اینکه باید چشم انداز بلندمدت داشته باشیم درست. اینکه باید اقدامات خلاقانه (کاوشگری و کنشگری) داشته باشیم، درست! اما این به معنای آن نیست که تحلیل را کنار بگذاریم: از کجا مطمئن می شویم که هنوز چشم انداز ما معنادار است؟ از کجا مطمئن می شویم که نسبت عملکرد ما به رقبا و دیگران چگونه است؟ از کجا در مورد رضایت ذینفعان کلیدی اطمینان حاصل می کنیم؟ بنابراین اگر بخواهم تیتروار بگویم: استراتژی ها و تصمیمات از چهار منبع می جوشند: دیدگاه استراتژیک، کاوشگری و کنشگری استراتژیک (دو تای اول در مقاله فوق الذکر گفته شده)، تصمیمات استراتژیک بهنگام و تحلیل گری استراتژیک. هر کدام از این چهار چشمه خشک شوند شما با مشکل روبرو خواهید شد.
نکته دوم: نبود برش های میان مدت از چشم انداز، سازمان یا زندگی شما را به ورطه آزمون و خطاهای بی شمار و حرکت های زیگزاگ می کشاند.
اما نکته سوم: چشم انداز صد ساله تعبیر زیبایی است اما در کاربردی بودن آن تردید جدی وجود دارد. فعلا از چشم انداز 5 سال شروع کنید.
تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر نوشته ای از مهندس وحید شامخی
@Dr_Lashkarboloouki
👍1