⭕️ سینما ماشین؛ تکرار یک الگوی آمریکایی در ایران به شکل انحصاری
📌 نسل قبل از انقلاب «سینما درایوین تهرانپارس» را به یاد دارد
♦️صحنه به نوعی تازگی دارد؛ ردیف ماشینها مقابل پرده سینما و تصویری از فرامرز قریبیان با موهای ژولیده و سفید بر پرده. موسسه هنری اوج، وابسته به سپاه پاسداران، نگاهی به یک الگوی کهنه و آمریکایی دارد که در بحران کرونا همچنان از گیشه درآمد داشته باشد.
وحشت مرگ، فراتر از ایران، در ماههای اخیر به صنعت سینمای جهان ضربهای کارا وارد آورده است. یکی از نشانگان آن هم سقوط سهام شرکت آمریکایی ایامسی است؛ بزرگترین سینمای زنجیرهای جهان در فاصلهای کمتر از دو ماه بیش از ۷۳ درصد ارزش سهام خود را از دست داد، چنان که در مقطعی به قیمت نازل ۱.۹۵دلار برای هر سهم رسید.
سینماهای ایالات متحده هفتههاست که تعطیلند. قبل از آن سینماهای چین و شمال ایتالیا تعطیل شده بود و همینطور ایران که اسفند ماه و اکران نوروزی را به کلی از دست داد و تا بدین جای کار هم درهای آن به روی تماشاگران بسته است.
♦️جدیدترین ساخته ابراهیم حاتمی کیا هر شب دو سئانس نمایش داده میشود؛ اکرانی برای سرنشینان اتومبیلهایی که در پارکینگ شماره ۳ برج میلاد ردیف شدهاند. برج میلاد را نماد تهرانِ جمهوری اسلامی میدانند؛ شهری که از چهار سو گسترش سرگیجهآوری یافته است، با حدود ۹ میلیون جمعیت، که از آن میان۲۰ درصدشان، بر اساس اعلام سازمان نوسازی شهر تهران، حاشیهنشین هستند.
۱۶۵ اتومبیل برای هر سئانس میتوانند در پارکینگ روباز برج میلاد جا شوند. در یک سو پرده سینماست، و در سوی دیگر، نمای شهر در شبهای بیابر و پرنور که از آن بلندا پیداست.
«سینما ماشین» (Drive-in theater) این روزها در آمریکا نیز بار دیگر تا حدی رونق گرفته است؛ روزهایی که ویروس کرونا تاکنون بیش از ۷۲ هزار نفر را در این کشور به کام مرگ فرستاده است. ماجرا برای آمریکاییها نوستالژیک هم هست. زمانی، در بیش از دو دهه، هر روز شمار «سینما ماشین»ها در آمریکا افزایش مییافت. مجله اسمیتسونین که متعلق به موسسه اسمیتسونین، بزرگترین مجموعه موزههای آمریکاست، دهه ۱۹۵۰ و سال ۱۹۵۸ را اوج آن میداند که شمارشان به ۴۰۶۳ رسید.
♦️در این شرایط، شرکتهای کوچکتر فیلمسازی، چه در آمریکا و چه هر جای دیگر، شرایط دشوارتری دارند. سینمای مستقل ایران هم از این قاعده بینصیب نمیماند؛ چه آن که عرصه در این سالها جولانگاه موسساتی شده است که با پشتوانه عظیم مالی و حکومتی، میتوانند هر رقیبی را از صحنه به در کنند؛ مثل موسسه اوج، موسسهای که بیشتر در پی تبیین نگاه ایدئولوگ سپاه پاسداران است، و با تولید آثاری پرخرج در دهه ۱۳۹۰، بر سینمای کشور سلطه یافته است.
«سینما ماشین» در ایران بیسابقه نیست. معروفترین آنها «سینما درایوین تهرانپارس» است که سال ۱۳۳۹ آغاز بهکار کرد. اما نسل پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران تجربهای از این پدیده آمریکایی نداشته است و حالا موسسه اوج با الگوبرداری از اقبال دوباره این سینماها در آمریکا، تولید خود را در شرایطی انحصاری به تهرانیها عرضه میکند.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 احسان عابدی
#سینما_ماشین #الگوی_آمریکایی #سینمای_ایران #ویروس_کرونا
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 نسل قبل از انقلاب «سینما درایوین تهرانپارس» را به یاد دارد
♦️صحنه به نوعی تازگی دارد؛ ردیف ماشینها مقابل پرده سینما و تصویری از فرامرز قریبیان با موهای ژولیده و سفید بر پرده. موسسه هنری اوج، وابسته به سپاه پاسداران، نگاهی به یک الگوی کهنه و آمریکایی دارد که در بحران کرونا همچنان از گیشه درآمد داشته باشد.
وحشت مرگ، فراتر از ایران، در ماههای اخیر به صنعت سینمای جهان ضربهای کارا وارد آورده است. یکی از نشانگان آن هم سقوط سهام شرکت آمریکایی ایامسی است؛ بزرگترین سینمای زنجیرهای جهان در فاصلهای کمتر از دو ماه بیش از ۷۳ درصد ارزش سهام خود را از دست داد، چنان که در مقطعی به قیمت نازل ۱.۹۵دلار برای هر سهم رسید.
سینماهای ایالات متحده هفتههاست که تعطیلند. قبل از آن سینماهای چین و شمال ایتالیا تعطیل شده بود و همینطور ایران که اسفند ماه و اکران نوروزی را به کلی از دست داد و تا بدین جای کار هم درهای آن به روی تماشاگران بسته است.
♦️جدیدترین ساخته ابراهیم حاتمی کیا هر شب دو سئانس نمایش داده میشود؛ اکرانی برای سرنشینان اتومبیلهایی که در پارکینگ شماره ۳ برج میلاد ردیف شدهاند. برج میلاد را نماد تهرانِ جمهوری اسلامی میدانند؛ شهری که از چهار سو گسترش سرگیجهآوری یافته است، با حدود ۹ میلیون جمعیت، که از آن میان۲۰ درصدشان، بر اساس اعلام سازمان نوسازی شهر تهران، حاشیهنشین هستند.
۱۶۵ اتومبیل برای هر سئانس میتوانند در پارکینگ روباز برج میلاد جا شوند. در یک سو پرده سینماست، و در سوی دیگر، نمای شهر در شبهای بیابر و پرنور که از آن بلندا پیداست.
«سینما ماشین» (Drive-in theater) این روزها در آمریکا نیز بار دیگر تا حدی رونق گرفته است؛ روزهایی که ویروس کرونا تاکنون بیش از ۷۲ هزار نفر را در این کشور به کام مرگ فرستاده است. ماجرا برای آمریکاییها نوستالژیک هم هست. زمانی، در بیش از دو دهه، هر روز شمار «سینما ماشین»ها در آمریکا افزایش مییافت. مجله اسمیتسونین که متعلق به موسسه اسمیتسونین، بزرگترین مجموعه موزههای آمریکاست، دهه ۱۹۵۰ و سال ۱۹۵۸ را اوج آن میداند که شمارشان به ۴۰۶۳ رسید.
♦️در این شرایط، شرکتهای کوچکتر فیلمسازی، چه در آمریکا و چه هر جای دیگر، شرایط دشوارتری دارند. سینمای مستقل ایران هم از این قاعده بینصیب نمیماند؛ چه آن که عرصه در این سالها جولانگاه موسساتی شده است که با پشتوانه عظیم مالی و حکومتی، میتوانند هر رقیبی را از صحنه به در کنند؛ مثل موسسه اوج، موسسهای که بیشتر در پی تبیین نگاه ایدئولوگ سپاه پاسداران است، و با تولید آثاری پرخرج در دهه ۱۳۹۰، بر سینمای کشور سلطه یافته است.
«سینما ماشین» در ایران بیسابقه نیست. معروفترین آنها «سینما درایوین تهرانپارس» است که سال ۱۳۳۹ آغاز بهکار کرد. اما نسل پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران تجربهای از این پدیده آمریکایی نداشته است و حالا موسسه اوج با الگوبرداری از اقبال دوباره این سینماها در آمریکا، تولید خود را در شرایطی انحصاری به تهرانیها عرضه میکند.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 احسان عابدی
#سینما_ماشین #الگوی_آمریکایی #سینمای_ایران #ویروس_کرونا
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
ایندیپندنت فارسی
سینما ماشین؛ تکرار یک الگوی آمریکایی در ایران به شکل انحصاری
صحنه به نوعی تازگی دارد؛ ردیف ماشینها مقابل پرده سینما و تصویری از فرامرز قریبیان با موهای ژولیده و سفید بر پرده. موسسه هنری اوج، وابسته به سپاه پاسداران، نگاهی به یک الگوی کهنه و آمریکایی دارد که