⭕️ مگان از رتوش و آرایش بیزار است
📌 عکاس مجله ووگ از رهنمودهای دوشس ساسکس برای عکاسی از زنان میگوید
♦️پیتر لیندبرگ، عکاسی که عکس ۱۵ زن را به انتخاب دوشس ساسکس به عنوان «نیروهای تغییر» در این شماره مجله بریتیش ووگ گرفت، میگوید که مگان مارکل درباره عکسها تلفنی به او رهنمودهایی داد.
♦️این هفته، مگان اولین ادیتور مهمان شماره سپتامبر مجله بریتیش ووگ شد، و از این فرصت استفاده کرد تا ۱۵ زن مورد تحسین خود در عرصههای کنشگری، سیاست، ورزش و سینما را گرامی بدارد.
♦️ادوارد انیفول، سردبیر مجله، گفت شرکت دوشس در این شماره «مایه افتخار» است، و افزود: «این که بانفوذترین نماد تغییر در کشور، ادیتور مهمان بریتیش ووگ باشد، در این زمان مایه افتخار، لذت، و سورپرایزی محشر است».
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 نویسنده: هریت هال
#مجلهووگ #تصویر #مگانمرکل #آرایش #عکاسی
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 عکاس مجله ووگ از رهنمودهای دوشس ساسکس برای عکاسی از زنان میگوید
♦️پیتر لیندبرگ، عکاسی که عکس ۱۵ زن را به انتخاب دوشس ساسکس به عنوان «نیروهای تغییر» در این شماره مجله بریتیش ووگ گرفت، میگوید که مگان مارکل درباره عکسها تلفنی به او رهنمودهایی داد.
♦️این هفته، مگان اولین ادیتور مهمان شماره سپتامبر مجله بریتیش ووگ شد، و از این فرصت استفاده کرد تا ۱۵ زن مورد تحسین خود در عرصههای کنشگری، سیاست، ورزش و سینما را گرامی بدارد.
♦️ادوارد انیفول، سردبیر مجله، گفت شرکت دوشس در این شماره «مایه افتخار» است، و افزود: «این که بانفوذترین نماد تغییر در کشور، ادیتور مهمان بریتیش ووگ باشد، در این زمان مایه افتخار، لذت، و سورپرایزی محشر است».
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 نویسنده: هریت هال
#مجلهووگ #تصویر #مگانمرکل #آرایش #عکاسی
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
ایندیپندنت فارسی
مگان از رتوش و آرایش بیزار است
پیتر لیندبرگ، عکاسی که عکس ۱۵ زن را به انتخاب دوشس ساسکس به عنوان «نیروهای تغییر» در این شماره مجله بریتیش ووگ گرفت، میگوید که مگان مارکل درباره عکسها تلفنی به او رهنمودهایی داد. لیندبرگ در مصاحبه
⭕️ محرومترین کودکان دنیا در قاب تصویر
📌 چه امیدی برای کودکان بیسرزمین در سال ۲۰۲۰ وجود دارد؟
♦️با نزدیک شدن پایان هر سال، احساساتی که انسان مدام سعی در کنترل آنها دارد، لبریز میشوند. من خودم دلم به آشوب میافتد؛ از شادی بازگشت به خانه و نزد عزیزانم رفتن از یک طرف، و غم و دلتنگی دوستانی که باید پشت سر جا بگذارم، از طرف دیگر. به کیف برزنتی دوربینم خیره شدم که آغشته به گرد و خاک در کشورهای گوشه و کنار دنیا، در کنارم حاضر بود. اکنون روی زمین صیقلی کف اتاقم نشسته و زیپش تا ته بسته شده است. ولی این کیف باید به من نزدیکتر باشد، باید وزنش را دوباره روی شانهام احساس کنم، باید قدم در راه بگذارم ...
♦️جوئندر ۶ ساله از ماراکایبو در ونزوئلا، خسته و گرسنه به ایپیالس در کلمبیا رسید. بعد از سفری ۳۳ روزه و بیشتر با پای پیاده، دست آخر او و خانوادهاش را از پشت کامیونی گالوانیزه مانند احشام پیاده کردند؛ جایی که برای زنده ماندن، مجبور شدند برای دریافت غذا از دیگران، التماس کنند. دستانش که آنها را به حالت کاسهای بالا آورده بود، با بستهای بیسکویت، اهدایی یکی از ساکنان شهر، پر شد. او بسته بیسکوییت را مانند یک جایزه در دست گرفت. منی که هیچگاه در کودکی مجبور نبودهام برای دریافت غذا به کسی التماس کنم، حتی نمیتوانم تصور کنم که چه در سر آن کودک میگذرد. من میدانستم که میتوانم به سادگی در یخچال را باز کنم. جوئندر نمیتواند.
♦️مانند محل تولد و زندگی، در انتخاب شغل خود هم نقشی نداشتم. خودش اتفاق افتاد و این شغل بود که مرا پیدا کرد؛ شغلی که در عین واحد، موهبتی بینظیر و مسئولیتی عظیم است. من به کار خود برای پاسخگو نگاه داشتن دنیا ادامه میدهم، با این امید که بالاخره تغییر را برای افرادی که سزاوارش هستند، به ارمغان آورد.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 نویسنده: پدی داولینگ
#تصویر #۲۰۱۹ #کودکان #ایندیپندنت
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 چه امیدی برای کودکان بیسرزمین در سال ۲۰۲۰ وجود دارد؟
♦️با نزدیک شدن پایان هر سال، احساساتی که انسان مدام سعی در کنترل آنها دارد، لبریز میشوند. من خودم دلم به آشوب میافتد؛ از شادی بازگشت به خانه و نزد عزیزانم رفتن از یک طرف، و غم و دلتنگی دوستانی که باید پشت سر جا بگذارم، از طرف دیگر. به کیف برزنتی دوربینم خیره شدم که آغشته به گرد و خاک در کشورهای گوشه و کنار دنیا، در کنارم حاضر بود. اکنون روی زمین صیقلی کف اتاقم نشسته و زیپش تا ته بسته شده است. ولی این کیف باید به من نزدیکتر باشد، باید وزنش را دوباره روی شانهام احساس کنم، باید قدم در راه بگذارم ...
♦️جوئندر ۶ ساله از ماراکایبو در ونزوئلا، خسته و گرسنه به ایپیالس در کلمبیا رسید. بعد از سفری ۳۳ روزه و بیشتر با پای پیاده، دست آخر او و خانوادهاش را از پشت کامیونی گالوانیزه مانند احشام پیاده کردند؛ جایی که برای زنده ماندن، مجبور شدند برای دریافت غذا از دیگران، التماس کنند. دستانش که آنها را به حالت کاسهای بالا آورده بود، با بستهای بیسکویت، اهدایی یکی از ساکنان شهر، پر شد. او بسته بیسکوییت را مانند یک جایزه در دست گرفت. منی که هیچگاه در کودکی مجبور نبودهام برای دریافت غذا به کسی التماس کنم، حتی نمیتوانم تصور کنم که چه در سر آن کودک میگذرد. من میدانستم که میتوانم به سادگی در یخچال را باز کنم. جوئندر نمیتواند.
♦️مانند محل تولد و زندگی، در انتخاب شغل خود هم نقشی نداشتم. خودش اتفاق افتاد و این شغل بود که مرا پیدا کرد؛ شغلی که در عین واحد، موهبتی بینظیر و مسئولیتی عظیم است. من به کار خود برای پاسخگو نگاه داشتن دنیا ادامه میدهم، با این امید که بالاخره تغییر را برای افرادی که سزاوارش هستند، به ارمغان آورد.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 نویسنده: پدی داولینگ
#تصویر #۲۰۱۹ #کودکان #ایندیپندنت
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
ایندیپندنت فارسی
محرومترین کودکان دنیا در قاب تصویر
با نزدیک شدن پایان هر سال، احساساتی که انسان مدام سعی در کنترل آنها دارد، لبریز میشوند. من خودم دلم به آشوب میافتد؛ از شادی بازگشت به خانه و نزد عزیزانم رفتن از یک طرف، و غم و دلتنگی دوستانی که