⭕️ چگونه «انگل» دل اسکار را ربود؟
📌 فیلمی با طنز و تراژدی با چاشنی بیعدالتیهای طبقاتی و جهانی
♦️فیلم انگل رکوردهای بسیاری را شکست، از جمله کلیشه رایج در میان برخی از فیلمسازان که فیلمهای انگلیسی زبان مخاطب بیشتر جهانی دارند. بسیاری از فیلمنامهنویسان و فیلمسازان کشورهای درحال توسعه خود را مجبور میکردند که فیلمنامه را به انگلیسی بنویسند. پرسش کلیدی آن است که چگونه فیلم انگل، ساخته بونگ جون هو، از کشور کره جنوبی، توانست هم فروش رکورد کشور خود را بشکند و هم نامش را به عنوان تنها فیلم غیرانگلیسی زبان برای بهترین فیلم در تاریخ اسکار ماندگار کند؟ فراموش نکنیم که فیلم، قبل از اینکه بخواهد اندیشهای را مطرح کند یا پیامی برساند، وسیلهای سرگرم کننده است.
♦️کارگردان همه عوامل تصویری را به خدمت گرفته تا داستان خود را بازگو کند. اولین صحنه فیلم با دو جوراب آویزان در زیرزمینی نمور و تاریک آغاز میشود. خانواده کیم زندگیشان را با درست کردن جعبه پیتزا میگذرانند و در سراسر فیلم کمبود غذا معضل است و درنتیجه لزوم ارتزاق از یخچال خانواده پارک هویداست. زیرزمین خانواده کیم به شکلی بنا شده که ادرار کردن عابران در خیابان دیده میشود. سم به خاطر سمپاشی حشرات با بازکردن پنجره، خانه را پر میکند. دختر و پسر کیم سرویس اینترنت را از کافه بغل خانهشان میدزدند.
♦️در پایان با همه جدالها و کشمکشها در فیلم، پدر خانواده فقرا که ضربات چاقو را به همسر خدمتکار سابق وارد کرده، از دید پلیس ناپدید و در زیرزمین همان خانه پنهان شده است. خانواده پارک آن خانه را فروختهاند و صاحبخانه جدید، خانواده متمول دیگری است. کیم این بار با مورس با پدرش ارتباط برقرار میکند و قول میدهد که درس بخواند و خانه را بخرد، گویی که فیلمنامه سرنوشت محتوم شخصیتهای خود را نمیتواند تغییر دهد، وضعیت موجود قابل تغییر نیست. کارگردان در مصاحبهای گفته است وظیفه فیلمساز تغییر جهان نیست، بلکه نشان دادن وضع موجود است. ولی پرسش این است که چه کسی انگل است؟ آن که در زیرزمینهای نمور و تاریک با همه هوش و ذکاوت زندگی میکند، یا آن که از کار معلم سرخانه، راننده، آشپز و خدمتکار بهرهمند میشود و در نهایت از کار دیگران زندگی خود را میسازد؟
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 پانتهآ بهرامی
#فیلم_انگل #جایزه_اسکار
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 فیلمی با طنز و تراژدی با چاشنی بیعدالتیهای طبقاتی و جهانی
♦️فیلم انگل رکوردهای بسیاری را شکست، از جمله کلیشه رایج در میان برخی از فیلمسازان که فیلمهای انگلیسی زبان مخاطب بیشتر جهانی دارند. بسیاری از فیلمنامهنویسان و فیلمسازان کشورهای درحال توسعه خود را مجبور میکردند که فیلمنامه را به انگلیسی بنویسند. پرسش کلیدی آن است که چگونه فیلم انگل، ساخته بونگ جون هو، از کشور کره جنوبی، توانست هم فروش رکورد کشور خود را بشکند و هم نامش را به عنوان تنها فیلم غیرانگلیسی زبان برای بهترین فیلم در تاریخ اسکار ماندگار کند؟ فراموش نکنیم که فیلم، قبل از اینکه بخواهد اندیشهای را مطرح کند یا پیامی برساند، وسیلهای سرگرم کننده است.
♦️کارگردان همه عوامل تصویری را به خدمت گرفته تا داستان خود را بازگو کند. اولین صحنه فیلم با دو جوراب آویزان در زیرزمینی نمور و تاریک آغاز میشود. خانواده کیم زندگیشان را با درست کردن جعبه پیتزا میگذرانند و در سراسر فیلم کمبود غذا معضل است و درنتیجه لزوم ارتزاق از یخچال خانواده پارک هویداست. زیرزمین خانواده کیم به شکلی بنا شده که ادرار کردن عابران در خیابان دیده میشود. سم به خاطر سمپاشی حشرات با بازکردن پنجره، خانه را پر میکند. دختر و پسر کیم سرویس اینترنت را از کافه بغل خانهشان میدزدند.
♦️در پایان با همه جدالها و کشمکشها در فیلم، پدر خانواده فقرا که ضربات چاقو را به همسر خدمتکار سابق وارد کرده، از دید پلیس ناپدید و در زیرزمین همان خانه پنهان شده است. خانواده پارک آن خانه را فروختهاند و صاحبخانه جدید، خانواده متمول دیگری است. کیم این بار با مورس با پدرش ارتباط برقرار میکند و قول میدهد که درس بخواند و خانه را بخرد، گویی که فیلمنامه سرنوشت محتوم شخصیتهای خود را نمیتواند تغییر دهد، وضعیت موجود قابل تغییر نیست. کارگردان در مصاحبهای گفته است وظیفه فیلمساز تغییر جهان نیست، بلکه نشان دادن وضع موجود است. ولی پرسش این است که چه کسی انگل است؟ آن که در زیرزمینهای نمور و تاریک با همه هوش و ذکاوت زندگی میکند، یا آن که از کار معلم سرخانه، راننده، آشپز و خدمتکار بهرهمند میشود و در نهایت از کار دیگران زندگی خود را میسازد؟
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 پانتهآ بهرامی
#فیلم_انگل #جایزه_اسکار
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی