🔴 در کوچه‌پس‌کوچه‌های ایران جنگ‌زده ۱۸ خرداد ۱۴۰۵

♦️ صف‌بندی خونین بین مردم و حکومت
چندی بود که به کوچه‌پس‌کوچه‌های ایران سر نزده بودیم. موجود ابلهی به نام آخوند تصور کرد که می‌تواند با قطع اینترنت، مردم ما را از حق ارتباطات‌شان محروم کند. اما روزنه‌ها در دنیای ارتباطات امروز، به‌سرعت به پنجره تبدیل می‌شوند. حالا دوباره ما آمده‌ایم.

ما در کوچه‌پس‌کوچه‌ها، پاشنه کفش‌مان را می‌خوابانیم و به هر دری در شهرهای ایران سر می‌زنیم. حالا در آغاز ۱۴۰۵ هستیم. جنگ و سرکوب نتوانسته مردم دلیر ما را زمینگیر کند.

حالا دیگر، در نبود خامنه‌ای، برای مردم ما روشن شده که فصل آخوندها تمام شده است. آن‌ها مثل مرغ «نیم‌بسمل» هستند و بی‌خود سخت‌جانی می‌کنند. اما همین سخت‌جانی‌شان برای مردم مصیبت ایجاد کرده است. ما در کوچه‌پس‌کوچه‌ها پای درد مردم می‌نشینیم.

▫️ نمایش ازدواج‌های حکومتی در برابر سفره خالی مردم شیراز
در حالی که مردم شیراز در محله‌هایی مثل خیابان زند و چهارراه‌های اصلی برای پول دارو به گدایی افتاده‌اند و قیمت مرغ به نیم میلیون تومان رسیده، رژیم ولایت فقیه اقدام به برپایی نمایش‌های سخیف در موکب‌های شبانه کرده است. جانیان نظام با پرداخت مبالغ نجومی مثل ۵۰ میلیون تومان به افرادی در پوشش عروس و داماد سعی دارند با این کارناوال‌های بخور بخور فقر و فلاکت جامعه را بپوشانند. این در حالی است که حتی داروهای اولیه و لوازم ضروری زندگی نایاب شده و خشم ارتش گرسنگان شیراز از این تضاد طبقاتی و حیف و میل ثروت ملی به مرحله انفجار رسیده است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 نه مارکس، نه استالین
۱۸ خرداد, ۱۴۰۵
به قلم عادل عبیات
شاید برای فهمِ زن در سیاست، باید از خودِ سیاست هم دیرتر شروع کرد، شاید باید عقب‌تر رفت، خیلی دورتر به پیش از دولت، پیش از شریعت، پیش از ارتش و پیش از آن‌که قدرت این‌گونه سخت و عمودی، مسلح و مذکر بر جهان فرود آید، به آن سپیده‌دَمی که انسان هنوز آن‌قدر از طبیعت جدا نشده بود که زایش را از قدرت و ماندن را از معنا و زن را از مرکزِ رازِ زندگی جدا کند. در آن دوردستِ مه‌آلودی که زن فقط یک تن در کنارِ تن‌های دیگر نبود، که فقط عضوی از جمع نبود یا فقط همراهِ بقا، که در پیوند با زایش، با گردآمدن، با نگاه‌داشتنِ آتش، با جاری شدن خون و ماندنِ تبار، با حافظه‌ی جمع و با خودِ امکانِ دوامِ زندگی فهمیده می‌شد، انگار که بودن در زیست، پیش از آن‌که به دستور گره بخورد، به زادن گره خورده بود و زادن، پیش از آن‌که به زیست‌شناسی فروکاسته شود، هنوز شکلی از معنا داشت. چه آن لحظه را مادرسالاری بنامیم، چه آن را فقط ردی از حافظه‌ی بشر ببینیم، چه آن را اسطوره بخوانیم و چه تاریخ، یک چیز را نمی‌توان پاک کرد، که زن همیشه از ابتدای انسان شدنِ آدم در حاشیه نبوده است، که  پیش از آن‌که از افق و دایره‌ی قدرت به بیرون پرتاب شود، در نقطه‌ای از حافظه‌، با خودِ سرچشمه پیوند داشته، با نطفه‌ی آغازین آدم، با بازگشت، با هستن، با آن‌چه جمع را از پراکندگی نجات می‌داد و بودن را از فروپاشی.
اما تاریخ بیرحم‌تر از آن است که فقط بگیرد، که آن‌چه را می‌گیرد، چنان بازنویسی می‌کند که انگار هرگز از آنِ آدم نبوده. با انباشت، با مالکیت، با جنگ، با تصرفِ زمین، با ساختنِ دیوار، با قد کشیدنِ دولت، با نرینه‌شدنِ شمشیر و قانون و عنوان، زن آرام‌آرام نه فقط از مرکزِ قدرت، که از طبیعی‌بودنِ قدرت در خوداش نیز تبعید شد....



👈بیشتر بخوانید

🔴 وقتی کشورت اشغاله و اشغالگرا برات رجز هم می خونن!

نتیجه ۴۷ سال حاکمیت ننگین آخوندا بر وطنمان ایران ....

دوستان : هرخبری دارین، لطفا جهت انتشار برایمان بفرستید👈 t.me/Maziar_tehrane12

📡 @IranAzadie