ایران آزادی 🎋

▫️ اصل گره و پیچ کجاست؟
راه حل واقعی، منطقی و علمیِ برآمده از تمام تجربه‌های تاریخی برای نجات یک‌باره‌ی ایران از سلسله‌ی دیکتاتوری‌های سلطانی و شاهی و شیخی، چیست؟ راه حل در حاضر شدن برای پرداخت بهای تمام‌عیار در برابر این دیکتاتوری‌هاست. اصل گره و پیچ در این‌جاست که میلیون‌ها کنش‌گر فعال سیاسی و اجتماعی و فرهنگی حاضر به پرداخت بهای تمام‌عیار قاطعیت در مقابل دیکتاتور نیستند. از این‌جا به تقسیم طیف این کنش‌گران فعال می‌رسیم. عده‌یی این بها را پرداخته‌اند و می‌پردازند، عده‌یی حاضر به پرداخت بهای تمام‌عیار نیستند. اینان سانسور می‌شوند، دستگیر می‌شوند، گرفتار محرومیت شغلی می‌شوند، زندانی می‌شوند، شکنجه می‌شوند؛ این قیمت‌ها را می‌پردازند، ولی حاضر به اتخاذ قاطعیت در نفی تمامیت دیکتاتور و دل کندن از اصلاح آن و قطع امید از رفراندوم نیستند. تاریخ ایران پر از این زخم باز چرکین است و در هر دوره‌یی دیکتاتور مسلط، از آن سودها برده است تا طیف پرداخت‌کننده‌ی تمام‌عیار قیمت مبارزه و سرنگونی‌خواه را باشدت تمام سرکوب کند و علیه آن دروغ‌گویی، بهتان و شیطان‌سازی راه بیندازد. به‌قول احمد شاملو «درد این است، درد این است»!
اگر تعارف را به‌خاطر منافع ملی ایران کنار بگذاریم، بدون آن‌که قصد توهین باشد، متأسفانه با طیفی مواجهیم که باوجود دادن قیمت مخالفت با حاکمیت، ولی درنهایت تأسف، فاقد شعور سیاسی در تشخیص راه حل نجات ایران است. این فقدان شعور سیاسی را وقتی بیش از گذشته شاهدیم که می‌بینیم در لیست ۱۷ نفری که چند روز گذشته بیانیه دادند، نام یک عنصر به‌غایت آلوده به وزارت اطلاعات آخوندها به‌نام فریبا هشترودی را در میان آنان می‌بینیم. فریبا هشترودی که مبارزه‌اش با جمهوری اسلامی را در خارج کشور پشت پا زد و برگشت ایران، وزارت اطلاعات به استقبالش رفت، برایش ضیافت تشکیل داد و ایشان با روسری به دفتر کار روزنامه کیهان رفتند و غسل تعمید شدند! حالا به‌ناگهان اسم وی کنار اسامی خواستاران رفراندوم قرار می‌گیرد. معروف است که یک مگس کافی‌ست تا یک سینی کیک را به گند بکشد. وقتی کنش‌گران سیاسی و اجتماعی و فرهنگی، چشم به اصلاح و رفرم می‌دوزند و مرزهایشان را با دیکتاتور تمامیت‌خواه ولایت فقیهی محکم و قرص نمی‌بندند، ضریب شعور سیاسی‌شان هم بسیار پایین می‌آید؛ و این می‌شود درز و روزن سرایت مطامع حاکمیت مسلط برای دربردن خودش از سرنگونی و از طرفی آلودن فضای سیاسی ایران.
می‌بینیم که همیشه اصل گره و پیچ در فضای سیاسی ایران این بوده که پاشنه‌ی کفش را برای درافتادن تمام‌عیار با دیکتاتور مسلط نکشیم، حساب‌مان را از همه‌جهت از او جدا نکنیم، اصلاح و رفرم را دور نریزیم و راه حل قاطع نفی و سرنگونی را انتخاب نکنیم.
اگر مشروطیت شکست می‌خورد، به‌همین دلیل است، نه فقط جنایت دیکتاتوری محمدعلی شاه با پشتوانه‌ی روس. اگر میرزا کوچک‌خان که رهبر یک جنبش بود، تنها می‌شود و با دو ریال پول در برف یخ می‌زند و سرش را دون‌پایه‌یی رذل روی میز رضاخان دست‌نشانده‌ی انگلیس و جنایت‌کار می‌گذارد، دلیل‌اش همین است. و مصدق و...تا همین الآن.
یادآوری می‌شود که آقای محمد بسته‌نگار از اعضای قدیمی نهضت آزادی در اواخر دهه‌ی ۷۰ گفته بود «اگر ما از همان خرداد ۱۳۶۰ کوتاه نیامده بودیم و جلو حکومت ایستاده بودیم، به این وضع دچار نمی‌شدیم».(نقل به مضمون)

▫️ ایران؛ بازهم رهنمود تاریخ
اگر ایران ۱۵۰ سال گذشته را بشناسیم، هیچ دوره‌یی از آن را خالی از سلسله‌ی دیکتاتوری‌ها نمی‌بینیم. تا بخواهیم جنبش آزادی‌خواه و مبارزین هستی بر کف بوده‌اند و هنوز هم هستند؛ اما دیکتاتورها همیشه بر شانه‌ی خدمتگزاران به آن‌ها در بزنگاه‌ها، تداوم یافته‌اند.
الآن در تابستان ۱۴۰۴ هم به یک بزنگاه تاریخی و مهم رسیده‌ایم. راه حل ایران مثل تمام دوره‌های پیشین، نفی قاطع دیکتاتور مسلط با قاطع‌ترین راه حل منطبق بر منافع ملی ایران است. شاخص این راه حل، بریدن هرگونه علقه و انتظار و امید و درخواست از حاکمیت، برکنار کردن آن با تمام اجزایش و نفی هرگونه دیکتاتوری در گذشته و آینده‌ی ایران است.
افشاندن گل‌برگ‌های امید بزرگ بر سراسر ایران‌زمین برای شکوفاندن استعدادهای ملی جهت ریشه‌کنیِ یک‌باره‌ی وراثت دیکتاتوری، همین است و بس.

✍️ سعید عبداللهی

📡 @IranAzadie

342 views20:40