🔴 فاشیسم؛ زاده‌ی بحران، سوار بر نوستالژی و تحریف‌کننده‌ی «وطن»

♦️ فاشیسم؛ بحران و نوستالژی، «وطن» را به ابزار سلطه بدل می‌کنند
فاشیسم را اگر بخواهیم به درستی بفهمیم، باید آن را نه به عنوان یک برچسب سیاسی، بلکه به عنوان محصول یک وضعیت تاریخی و اجتماعی مشخص ببینیم؛ وضعیتی که در آن جامعه از درون فرسوده شده، اعتماد فرو ریخته، و افق آینده تیره و مبهم شده است. در چنین شرایطی،‌ذهن جمعی جامعه به جای حرکت به سمت راه حل‌های پیچیده‌تر و زمان‌بر، به دنبال پاسخ‌های سریع، قاطع و ساده میگردد. فاشیسم دقیقا در همین نقطه متولد می‌شود: در لحظه‌ای که جامعه از خودش ناامید می‌شود و به دنبال یک نیروی متمرکز برای نجات میگردد.

در تجربه‌های تاریخی، این الگو به وضوح قابل مشاهده است. در آلمان پس از جنگ جهانی اول، شکست نظامی، تحقیر ملی و فروپاشی اقتصادی، جامعه‌ای ساخت که احساس بی پناهی در آن به اوج رسیده بود. در ایتالیا نیز بی ثباتی سیاسی و ترس از هرج و مرج، زمینه‌ را برای پذیرش یک قدرت متمرکز فراهم کرد. آنچه در این نمونه‌ها تعیین کننده بود، نه صرفا بحران، بلکه نوع واکنش به بحران بود: میل به نظم به هر قیمت،‌ حتی به بهای از دست دادن اختیار و آزادی، تنوع سیاسی و مشارکت اجتماعی.

ابزارهای فاشیسم
فاشیسم در چنین بستری، با سه ابزار اصلی رشد میکند. ترس،‌ تحقیر و نوستالژی. ترس از آینده‌ای نامعلوم، تحقیر ناشی از گذشته‌ای شکست خورده و نوستالژی برای یک تصویر بازسازی شده از شکوه از دست رفته. اما این نوستالژی، بازگشت به تاریخ نیست؛ بلکه بازسازی گزینشی و براق از گذشته‌ای است که پیچیدگی‌ها،‌ سرکوب‌ها و تضادهایش حذف شده و به عنوان نسخه‌ای آماده برای نجات حال عرضه می شود.

در همین نقطه است که فاشیسم،‌ حتی مفاهیمی به ظاهر انسانی و شریف مانند «وطن‌دوستی» را نیز دگرگون میکند. در منطق این تفکر «وطن» دیگر معنای یک جامعه زنده از انسان‌ها با حقوق،‌کرامت و اراده نیست،‌ بلکه به «زمین» تقلیل می‌یابد؛ به مرزها، اراضی،‌ و گستره‌ای که باید حفظ و کنترل شود.وطن، نه یک زیست مشترک انسانی،‌ بلکه یک قلمرو برای تملک و سیطره تعریف می شود.

👈 اینجا بخوانید

🔴 مجاهدین خلق روز جهانی کارگر را گرامی داشتند

سازمان مجاهدین خلق ایران به مناسبت فرارسیدن روز جهانی کارگر در ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، با صدور اطلاعیه‌ای ضمن گرامی‌داشت این روز، بر ضرورت قیام کارگران و زحمتکشان برای سرنگونی حاکمیت ولایت فقیه تأکید کرد و اعلام داشت که تنها راه دستیابی به حقوق پایمال‌شده کارگران، برچیدن بساط رژیم آخوندی و استقرار یک جمهوری دموکراتیک است.

در آغاز این اطلاعیه با شعاری صریح و کوبنده آمده است: «زحمتکشـان مسلـح شـوید!» و سپس خطاب به کارگران، زحمتکشان و ارتش بیکاران و گرسنگان تصریح شده است که کارگران ایرانی در شرایطی روز جهانی کارگر را گرامی می‌دارند که طی یک سال گذشته میلیون‌ها نفر دیگر به جمعیت بیکاران افزوده شده‌اند یا به زیر خط فقر سقوط کرده‌اند.

مجاهدین خلق این وضعیت را محصول مستقیم «استثمار بیرحمانه فاشیزم دینی حاکم بر ایران» دانسته و به‌طور ویژه سپاه پاسداران و شرکت‌های وابسته به آن را عامل اصلی این فاجعه معرفی کرده‌اند. در این بیانیه همچنین تأکید شده است که غارت ثروت‌های مردم در پروژه‌های اتمی ....


👈بیشتر بخوانید

🔴 ایران زیر جنگ و اعدام، برای روزنامه‌نگاران خطرناک‌تر شده است

♦️ زوال آزادی بیان؛ روزنامه‌نگاران در ایران میان چرخ‌دنده‌های سرکوب و انزوا
بر اساس گزراش گزارشگران بدون مرز، وضعیت آزادی مطبوعات در سراسر جهان به پایین‌ترین سطح خود در ربع قرن اخیر رسیده است. در این میان، شرایط برای روزنامه‌نگاران در ایران به شکلی نگران‌کننده وخیم‌تر شده و این کشور اکنون در رتبه ۱۷۷ جدول جهانی قرار دارد. ایران با سقوطی یک پله‌ای، همچنان در زمره خطرناک‌ترین مناطق برای فعالیت رسانه‌ای شناخته می‌شود. این زوال ساختاری نشان‌دهنده فشارهای بی‌امان بر کسانی است که وظیفه اطلاع‌رسانی را بر عهده دارند. گزارش‌های بین‌المللی تاکید می‌کنند که تنها وضعیت سه کشور اریتره، کره شمالی و چین از ایران بحرانی‌تر است. این موضوع به خوبی گویای خفقان حاکم بر فضای رسانه‌ای ایران در سال جاری است.

ایران؛ چهارمین محیط پرخطر برای فعالیت روزنامه‌نگاران
بر اساس گزارش منتشر شده گزارش‌گران بدون مرز در ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، میانگین جهانی امتیاز آزادی مطبوعات به پایین‌ترین حد در ۲۵ سال اخیر رسیده است. این شاخص که از سوی گزارشگران بدون مرز منتشر می‌شود، وضعیت کشورها را در پنج حوزه کلیدی ارزیابی می‌کند. این حوزه‌ها شامل معیارهای اقتصادی، حقوقی، امنیتی، سیاسی و اجتماعی هستند که امنیت حرفه‌ای روزنامه‌نگاران را تضمین می‌کنند. بررسی‌ها نشان می‌دهد که شاخص حقوقی بیشترین افت را در سال گذشته میلادی تجربه کرده است. این امر به معنای افزایش جرم‌انگاری فعالیت‌های رسانه‌ای در سطح بین‌المللی و به ویژه در ایران است. در حال حاضر، بیش از نیمی از کشورهای جهان در دسته‌های «سخت» و «بسیار جدی» قرار گرفته‌اند.

در رده‌بندی سال ۲۰۲۶، ایران با رتبه ۱۷۷ پس از کشورهایی مانند اریتره، کره شمالی و چین در انتهای جدول ایستاده است. این جایگاه نشان می‌دهد که ایران عملاً به چهارمین کشور خطرناک برای فعالیت روزنامه‌نگاران تبدیل شده است. در حالی که نروژ برای دهمین سال متوالی در صدر جدول قرار دارد، ایران در قعر آن دست و پا می‌زند. تنها ۷ کشور در کل جهان دارای محیطی «خوب» برای فعالیت رسانه‌ای هستند. این کشورها در مجموع تنها ۱ درصد از جمعیت کل کره زمین را در خود جای داده‌اند. این آمار وحشتناک نشان‌دهنده انزوای شدید جریان آزاد اطلاعات در جوامع تحت سلطه حکومت‌های مقتدر است.

👈 اینجا بخوانید

🔴 حداقل دستمزد؛ چرا دیگر کفاف زندگی را نمی‌دهد؟

♦️ هزینه‌های پنهان، زندگی کارگران را در سایه جنگ افروزی به مرز حذف رسانده است
رسانه حکومتی اقتصاد نیوز در تاریخ ۹ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ در گزارشی پیرامون حداقل دستمزد کارگران گزارشی را منتشر کرده است تحت عنوان «حداقل دستمزد چرا دیگر کفاف زندگی را نمی دهد؟». افزایش فشارهای اقتصادی در ایران، شکاف میان درآمد و هزینه را به سطحی بی‌سابقه رسانده است. در این میان، «حداقل دستمزد» که باید تضمین‌کننده حداقل‌های معیشتی باشد، اکنون به معیاری برای سنجش بحران تبدیل شده است. گزارش‌های منتشرشده نشان می‌دهد که حتی زندگی در ساده‌ترین شکل ممکن نیز دیگر با این درآمدها قابل مدیریت نیست.

بر اساس داده‌های موجود، یک خانواده سه‌نفره با تکیه بر حداقل مزد و حداقل دریافتی بیمه بیکاری، در مجموع حدود ۴۴ میلیون تومان درآمد ماهانه دارد. این عدد در نگاه اول قابل توجه به نظر می‌رسد، اما با ورود به جزئیات هزینه‌ها، عملاً کارایی خود را از دست می‌دهد. سهم مسکن از این درآمد بسیار سنگین است. طبق آمار رسمی، حدود ۴۰ درصد از هزینه خانوار به مسکن، آب، برق و گاز اختصاص دارد. این رقم معادل حدود ۱۷ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان است که پیش از هر هزینه دیگری پرداخت می‌شود.

👈 اینجا بخوانید