🔴 احتمال احیای مذاکرات آمریکا و رژیم ایران قیمت نفت را کاهش داد
بقایی از فعال شدن میانجی‌ها  خبر داد
اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت امور خارجه رژیم ایران، در گفت‌وگو با شبکه اتریش اعلام کرد که ارتباطات غیرمستقیم میان تهران و واشینگتن ادامه دارد و میانجی‌هایی از جمله پاکستان و قطر در انتقال پیام‌ها میان دو طرف نقش ایفا می‌کنند.
بقائی گفت: «آمریکایی‌ها با ما در حال تبادل پیام هستند و در شرایط کنونی، میانجی‌ها، از جمله پاکستان و قطر، فعال‌اند و پیام‌ها را میان طرف‌ها رد و بدل می‌کنند.»
او در عین حال تأکید کرد که برای آغاز هرگونه گفت‌وگو، وجود یک بستر مناسب ضروری است و مدعی شد که ایالات متحده چنین بستری را از بین برده است.
بقایی همچنین مدعی شد: «مذاکره‌ای که هدف آن دیکته کردن یا تحمیل خواسته‌ها باشد، قطعاً مورد پذیرش ما نخواهد بود.»...



👈بیشتر بخوانید

🔴 مسعود رجوی: بیعت شرک‌آمیز نیروهای نیابتی رژیم، فقط انزجار و تنفر بر می‌انگیزد
۵ مرداد, ۱۴۰۵
به دنبال انتشار بیعت نفرت برانگیز نیروهای حزب‌الله لبنان و پاسخ مجتبی خامنه‌ای به آنان، آقای مسعود رجوی آن را چنین توصیف کرد: « این بیعت ننگین مزدوری بر ضداسلام و قرآن، چیزی جز درخواست «بودجه» افزوده نیست».
متن کامل پیام منتشر شده آقای مسعود رجوی رهبر مقاومت ایران
مسعود رجوی ۴ مرداد ۱۴۰۵
یکشنبه شب چهارم مرداد تلویزیون رژیم بیعت‌نامه شرک‌آمیزی را از جانب نیابتی‌های رژیم در لبنان قرائت کرد که مو بر اندام شیعیان راست می‌کند و براستی غیرقابل تحمل است و فقط انزجار و نفرت برمی‌انگیزد.
از جانب حزب شیطان خطاب به بچه خامنه‌ای و در بیعت با او نوشته‌اند: «یقین داریم که با این بیعت، در حقیقت با حضرت حجت بیعت می‌کنیم؛ چرا که شما به حق، نایب ایشان و حجت او بر ما در دوران غیبت کبری هستید».
در آیهٔ ۷ سوره صف آمده است: «چه کسی ظالمتر از آن‌که به خدا دروغ ببندد در حالی‌که به اسلام خوانده می‌شود؟». این در قرآن یکی از توصیفات شیخ ستمگر است....




👈بیشتر بخوانید

🔴 غروب نیابتی ها، از «عمق استراتژیک» تا انزوای استراتژیک

♦️ از غزه و لبنان تا سقوط بشار اسد!
سال‌ها یکی از عبارت‌های محبوب مقام‌های حکومت ایران «عمق استراتژیک» بود. استدلال هم روشن بود: اگر قرار است از نظام دفاع شود، بهتر است این دفاع نه در مرزهای ایران، بلکه صدها و حتی هزاران کیلومتر دورتر صورت بگیرد.

نتیجه چنین سیاستی، شکل‌گیری شبکه‌ای بود که از حزب‌الله لبنان و جهاد اسلامی فلسطین تا گروه‌های شبه‌نظامی عراق، حکومت بشار اسد و حوثی‌های یمن امتداد داشت. حکومت ایران این مجموعه را «محور مقاومت» می‌نامید و آن را یکی از مهم‌ترین نشانه‌های قدرت منطقه‌ای خود معرفی می‌کرد.

اما نقشه‌ای که زمانی از تهران تا مدیترانه کشیده می‌شد، دیگر آن نقشه سابق نیست.

تحولات پس از ۷ اکتبر، جنگ غزه، ضرباتی که به حزب‌الله وارد شد، سقوط بشار اسد و فشار فزاینده بر گروه‌های مسلح عراق، یکی پس از دیگری حلقه‌های این زنجیره را تحت فشار قرار داده‌اند.

▫️ ضربه به حزب‌الله متحد اول رژیم
تحولات غزه و لبنان ضربه به حزب الله بود که برای تهران، فقط یک متحد منطقه‌ای نبود؛ مهم‌ترین و مجهزترین بازوی نظامی حکومت ایران در نزدیکی اسرائیل بود.

اکنون این گروه هم از ضربات نظامی آسیب دیده و هم در داخل لبنان با فشار برای خلع سلاح روبه‌روست. بحث قرارگرفتن سلاح در اختیار دولت لبنان دیگر موضوعی حاشیه‌ای نیست.

👈 اینجا بخوانید

🔴 از نفت تا فرار مغزها؛ کالبدشکافی زنجیره اقتصاد سیاسی ایران-جمعبندی فصول دهگانه

♦️ چگونه یک اقتصاد رانتی، سرمایه طبیعی، سرمایه مالی و سرمایه انسانی را در یک چرخه فرسایشی قرار می‌دهد؟

▫️ کشتی‌ای که قطب‌نمای خود را گم کرد
در سال ۱۴۹۲، کریستف کلمب در اقیانوس اطلس با پدیده‌ای روبه‌رو شد که برای دریانوردان آن زمان شگفت‌آور بود. عقربه قطب‌نما دیگر دقیقاً به ستاره شمالی اشاره نمی‌کرد. برای ملوانان، این اتفاق نشانه‌ای هراس‌آور بود؛ زیرا می‌دانستند اگر ابزار هدایت کشتی دچار خطا شود، حتی قدرتمندترین کشتی نیز ممکن است مسیر خود را گم کند و سرانجام به صخره‌ها برخورد کند.

اقتصاد نیز به قطب‌نما نیاز دارد. منابع طبیعی، سرمایه، فناوری و نیروی انسانی، بادبان‌های یک کشتی هستند؛ اما اگر نهادهای سیاسی و اقتصادی نتوانند مسیر درست را تعیین کنند، فراوانی منابع نه‌تنها ضامن توسعه نخواهد بود، بلکه می‌تواند کشتی اقتصاد را به سوی بحران هدایت کند.

▫️ نفت؛ نعمتی که می‌تواند به دام تبدیل شود
نخستین مقاله این مجموعه با این پرسش آغاز شد که چرا کشوری با یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفت و گاز جهان، هنوز با مشکلات مزمن اقتصادی روبه‌رو است.

بررسی تجربه کشورهای مختلف نشان می‌دهد که نفت، ذاتاً نه نعمت است و نه نفرین. نفت تنها یک منبع طبیعی است. آنچه سرنوشت کشورها را تعیین می‌کند، کیفیت نهادهایی است که این ثروت را مدیریت می‌کنند.

اگر درآمدهای نفتی در چارچوب نهادهای پاسخگو، شفاف و رقابتی مدیریت شوند، می‌توانند به سرمایه‌گذاری در آموزش، زیرساخت، فناوری و تولید تبدیل شوند. اما اگر این درآمدها به منبع اصلی تأمین قدرت سیاسی و توزیع رانت بدل شوند، نفت از یک فرصت توسعه، به سرچشمه بحران تبدیل خواهد شد.


▫️ دولت رانتی؛ نقطه آغاز زنجیره
در مقاله دوم توضیح دادیم که وابستگی دولت به درآمدهای نفتی، رابطه میان دولت و جامعه را دگرگون می‌کند.

دولتی که بخش عمده منابع خود را از فروش منابع طبیعی به دست می‌آورد، کمتر به مالیات شهروندان وابسته است. در نتیجه، پیوند میان پرداخت مالیات، پاسخگویی و نظارت عمومی نیز تضعیف می‌شود.

در چنین ساختاری، درآمد نفت به جای آنکه سرمایه‌ای برای توسعه ملی باشد، می‌تواند به ابزاری برای تثبیت قدرت، گسترش شبکه‌های رانت و توزیع امتیازات اقتصادی تبدیل شود.

👈 اینجا بخوانید