🗓 #در_چنین‌_روزی ۱۶ فوریه ۱۹۳۷، گروهی از زنان کارخانه سیگار در دیترویت برای افزایش ۱۰٪ حقوق تحصن کردند که به سرعت گسترش یافت.
با وجود سرکوب زنان اتحادیه خود را شکل دادند و به خواسته‌های خود رسیدند.

این کنش چند روز بعد از پیروزی تاریخی دو کارگر کارخانه‌ی خودرو که ابزار خود را تسخیر کردند و موجب شناخت اتحادیه کارگران متحد خودروسازی (UAW) شدند.
زنانی که در شرایط ناخوشایند و ناایمن برای دستمزدی که بعد از رکود بزرگ اقتصادی ۱۹۳۰ به شدت کاهش یافته بود و خشونت جنسی رایج توسط سرکارگران کار می‌کردند. آن‌ها از مدیریت تقاضای افزایش دستمزد داشتند ولی پاسخی دریافت نکردند. زنان همچنین مکرراً از بخش مربوط به دخانیات فدراسیون آمریکایی کار درخواست کمک کردند ولی فدراسیون آن‌ها را نادیده گرفت.

پس در مقابل، در ۱۶ فوریه، زنان خودشان کار را ترک کردند و به قرارگاه یواِی‌دبلیو رفتند و بست نشستند تا یک سازمان‌دهنده لهستانی، استنلی نواک، پذیرفت در سازمان‌دهی کارگران کارخانه‌های سیگار در بین صنایع شهر کمک کند.
ظرف چند ساعت اعتصاب‌کنندگان خودشان را سازمان دادند و کمیته‌هایی برای مفصل‌بندی مطالبات، تأمین غذا و مراقبت از کودکان شکل دادند.
در طول چند روز بعد زنان در ۵ کارخانه سیگار دیگر محل کارشان را تسخیر کردند و گردهمایی و تظاهرات گسترده شکل دادند.
یکی از کارگران ره گذر زنان را این گونه توصیف کرد: «بعضی اینجا نشسته در حال بافتن چیزهای زیبا، دیگران در حال کارت‌بازی، بعضی در آشپزخانه مشغول پخت نودل. موسیقی نواخته می‌شود و دختران جوان‌تر با ربان‌های رنگارنگ در موهایشان می‌رقصند».

در ماه مارس، در حالی که برخی کارمندان سرکار برگشتند اما دیگران امتناع کردند. در ۲۰ مارس در جریان تلاشی برای پایان اعتصاب، پلیس‌ها وحشیانه به کارخانه‌ها هجوم بردند، به زنان حمله کردند، موهایشان را کشیدند، لباس‌هایشان را پاره کردند و ناظران را از جمله یک زن باردار بیرون خانه‌اش، مورد ضرب و شتم قرار دادند.
کارگران خودروسازی تهدید به اعتصاب عمومی کردند تا خشونت پلیس متوقف شد. نهایتا در ۲۲ آوریل زنان به مطالباتشان دست یافتند و اتحادیه خود را شکل دادند.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی ۲۸ فوریه ۲۰۱۲ بیش از ۱۰۰ میلیون کارگر در هند به منظور بالا بردن دستمزد، حقوق بازنشستگی و بهبود حقوق کار اعتصاب کردند. این بزرگترین اعتصاب جهان در آن زمان بود.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین‌_روزی ۵ مارس ۱۹۸۴، اعتصاب ملی یکساله معدنچیان بریتانیا آغاز شد. سرکوب این اعتصاب توسط دولت محافظه کار تاچر نقطه عطفی برای طبقه کارگر و شروع استقرار برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال بود.

اعتصاب عظیم زمانی آغاز شد ‌كه معدنچیان معدن زغال كورتونوود در پاسخ به ‌طرح بسته شدن معدن از طرف دولت محافظه‌کار، دست از کار کشیدند. معدنچیان معدن‌های دیگر هم در اختلافات دیگری اعتصاب کرده بودند، اما پس از گسترش اعتصاب‌ها، اتحادیه ملی کارگران معدن اعتصاب ملی اعلام کرد که اکثریت معدنچیان در سراسر کشور به آن پیوستند. زنان که بیشتر آنها همسران معدنچیان بودند، در حمایت از اعتصاب نقش مهمی داشتند و به کارگران کمک کردند تا نزدیک یک سال اعتصاب را ادامه دهند.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی ۲۶ اسفند ۱۳۴۹ تیرباران و شهادت فدایی دلاور، فرمانده علی‌اکبر صفایی فراهانی به همراه ۱۲ تن از یارانش توسط دژخیمان نظام سلطنتی

در ۱۹ بهمن ۱۳۴۹ گروهی از انقلابیون پیشتاز فدایی با تهاجم به یک پاسگاه ژاندارمری سیاهکل حماسه‌یی فراموشی ناپذیر را علیه دیکتاتوری سلطنتی خلق کردند.

این عملیات جسورانه که به فرماندهی فدایی شهید، علی‌اکبر صفایی فراهانی، از کادرهای نظامی وزیده و آموزش‌دیده در فلسطین انجام گرفت، آن‌چنان در فضای بسته اختناق طنین انداخت که شاه برای جلوگیری از سرایت آن به دیگر نقاط، دست به بسیج بزرگ در منطقه زد و با به پرواز درآوردن هلیکوپتر اقدامات گسترده‌یی را در پیش گرفت.

در سحرگاه ۲۶ اسفند ۱۳۴۹ فدائیان قهرمان، علی اکبر صفایی فراهانی، غفور حسن‌پور اصیل، احمد فرهودی، جلیل انفرادی، محمدعلی محدث قندچی، ناصر سیف دلیل صفایی، هادی بنده خدا لنگرودی، شعاع الدین مشیدی، اسکندر رحیمی مسچی، محمدهادی فاضلی، عباس دانش بهزادی و هوشنگ نیری بدست دژخیمان شاه به جوخه‌های اعدام سپرده شدند.

یادشان گرامی و راهشان در امتداد نبرد برای سرنگونی نظام ضدبشری ولایت فقیه پر روهرو باد

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین‌_روزی ۱۶ مارس ۱۹۶۴، در حدود ۲۷۰ هزار دانش‌آموز مدارس نیویورک کلاس‌ها را برای دومین راهپیمایی جمعی در اعتراض به تبعیض نژادی دو فاکتو در مدارس تحریم کردند.

معترضین ۲۶ درصد از دانش‌آموزان ثبت‌نام‌شده در شهر را تشکیل می‌دادند.
آنها که نسبت به ۴۵ درصدی که در تجمع قبلی شرکت کرده بودند، کاهش قابل توجه‌ای داشت و حاکی از مشارکت بیشتر دانش‌آموزان سیاه‌پوست بود، زیرا گروه پورتوریکو دست از حمایت خود کشیده بود.
سخنرانان در خارج از تالار شهر، به عدم حمایت سازمان‌های رسمی حقوق مدنی از جمله انجمن ملی پیشرفت افراد رنگین پوست و رهبری ملی کنگره برابری نژادی اشاره کردند.
هفته‌ی قبل از این تجمع، ۱۵ هزار پدر و مادر سفیدپوست ادعا کرده بودند که این شهر «بیش از حد» در ترویج برطرف‌سازی تبعیض نژادی پیش رفته است.
این درحالی است که حتی تا به امروز مدارس در شهر نیویورک همچنان بیشترین تفکیک را در ایالات متحده دارند.
تصویر بالا مربوط به بایکوت پیشین در ۳ فوریه است.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین‌_روزی ۱۳ مهر ۱۲۸۹ همان مجلس ملی مشروطه که با فتح تهران توسط ستارخان از دست سلطنت نجات یافته‌بود، در پارک اتابک روی نیروهای ستارخان اسلحه گشود و ۳۰۰ نفر را کشت تا انجمن شورایی و ایالتی تبریز را سرکوب کند.

انجمن‌های مخفی در سراسر ایران انقلاب مشروطه را زیر شعار «عدالت، حریت، مساوات» رهبری کرده بودند. اما «مجلس شورای ملی» به قدرت رسیده ‌بود که اکثر نماینده‌ها از تهران یعنی ۶۰ از ۱۵۶ کرسی و از «طبقات» مرتجعی تشکیل شده بود که اساساً علیه آنها قیام صورت گرفته بود، مانند: «شاهزادگان»، «اعیان و اشراف» و «علما و طلاب».

در یکی از شبنامه‌های آزادی‌خواهان می‌خوانید:
«رعیت انقلاب کرد تا نمایندگان رعایا به مجلس بروند و نه غاصبین مال ملت. به خیالتان مردم نمی‌دانند وثوق‌الدوله‌ها چقدر مال از مردم صرف کرده‌اند و امروز وکیل مشروطه شده‌اند؟
این نمایندگان همانان‌اند که مردم علیه‌شان برخاستند… سبحان الله ما وکیل انتخاب کردیم که در مجلس شورا حقوق مغضوبه ما را از دست ظالمین بی‌رحم بازستاند.
هیچ وقت احتمال نمی‌دادیم که وکیل بتواند حقوق حقه‌ ما را به ظالمان ببخشد … اگر پیشتر بدون سند حقوق ما را می‌بردند، حالا با سند می‌برند که وکلای مجلس چنین رای داده‌اند.»

بهمن ۱۲۸۷، حدود یک سال پیش از واقعه پارک اتابک انجمن شورایی و ایالتی تبریز یک «کمیته نجات» برپا کرده بود که ستارخان ریاست عملیات آن را به دوش می‌کشید.
شعار نظامی آنها این سرود بود: «یا شاسون دولت مشروطه میز هرآن یاشاسون، یا شاسون مشق الین ملت ایران یاشاسون».
این نیرو به همراه نیروهای نظامی انجمن‌های شهر‌های دیگر پس از به توپ بستن مجلس توسط شاه توانستند دوباره پایتخت را در تیرماه ۱۲۸۸ آزاد کنند.

از پس از پایان انتخابات ۱۲۸۵، مجلس ملی صحبت از برچیدن انجمن‌‌های ملی سراسر شهرهای ایران را می‌کرد و تصمیم بر آن داشت تا کنترل امور را از دست آنها خارج و به دست خود گیرد. استثناً در این یک مورد قوای روسیه و بریتانیا نیز با هم یک زبان بودند. اما به دلیل ماجراهای به توپ بسته شدن مجلس این کار به تعویق افتاد و قانون خلع سلاح در ۱۲۸۹، برای خنثی کردن قوای نظامی انجمن‌ها به تصویب رسید.

برای خلع سلاح کردن ستارخان، ابتدا یپرم خان، همرزم قدیمی او را فرستاندند تا او و یارانش را در پارک اتابک اقامت دهند. سپس مذاکرات آغاز شد اما چون به نتیجه نرسید، نیروهای دولتی به سمت پارک تیراندازی کردند که موجب کشته شدن حدود ۳۰۰ نفر و زخمی شدن تعداد کثیری شد. ستارخان نیز راه رفتن یک پایش را از دست داد.

در عکس ستارخان را در بستر و باقرخان را در کنارش می‌بینید، برای مطالعه بیشتر ‌می‌توانید به «انجمن‌های شورائی در انقلاب مشروطه» از هما ناطق و «تاریخ ۱۸ ساله آذربایجان» از احمد کسروی رجوع کنید.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین‌_روزی ۳۰ مارس ۱۹۱۵، فرانسس ساباته لیوپارت، یکی از سرسخت‌ترین چریک‌های ضدفرانکو در هوسپیتالت دو لیوپارت، کاتالونیا متولد شد.

«ما دزد نیستیم! ما مردمی هستیم که هرگز برای چیزی که از آن ماست التماس نکردیم و نخواهیم کرد.»

با آغاز جنگ داخلی در ۱۹۳۶، ساباته لیوپارت به ستون عقاب‌های جوان پیوست و در جبهه‌ی آراگون علیه ناسیونالیست‌های هوادار ژنرال فرانسیس فرانکو جنگید. بعد از شکست جمهوری‌خواهان، او وارد اردوگاهی در فرانسه شد و بعدتر به مقاومت فرانسه علیه اشغال نازی‌ها پیوست.

متعاقب پایان جنگ جهانی دوم، ساباته مجدداً وارد اسپانیا شد و به مقاومت زیرزمینی علیه حکومت پیوست. در زمره‌ی کارهای افسانه‌ای وی، او دیگر فعالان زندانی را آزاد کرد، به بانک‌ها دستبرد زد، رهبران فاشیست را ترور کرد و در موقعیت‌های بسیاری مرگ را فریفت.

بعد از سرقت از خانه‌ی یکی از حامیان ثروتمند فرانکو، مانوئل گاریگا، ساباته یادداشتی باقی گذاشت با این مضمون که: «ما دزد نیستیم، ما مبارزان مقاومت آزادی‌خواهی هستیم. چیزی که ما گرفتیم تنها کمک کوچکی برای تغذیه‌ی کودکان یتیم‌شده و گرسنه‌ی آنتی‌فاشیست‌هایی خواهد بود که شما و امثال شما به آن‌ها شلیک کردید. ما مردمی هستیم که هرگز برای چیزی که از آن ماست التماس نکردیم و نخواهیم کرد. پس تا زمانی که قدرت آن را داشته باشیم، شایسته است برای آزادی طبقه‌ی کارگر اسپانیا مبارزه کنیم. و برای تو، گاریگا، با وجود این که تو قاتل و دزد هستی، ما از خونت گذشتیم، زیرا ما به عنوان آزادی‌خواه برای زندگی انسان ارزش قائل هستیم، چیزی که تو هرگز نداری و حتی محتمل نیست که درک کنی».

ساباته تقریباً از همه‌ی مبارزان فعال مقاومت بیشتر عمر کرد. او با گلوله‌ی گارد کشوری در ۱۹۶۰ از پای درآمد.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین‌_روزی ۱۵ فروردین ۱۳۷۴، ۵۰ هزار نفر در اسلامشهر، کلافه از کمبود آب و مشکلات ملکی با شوک جهش قیمت کرایه حمل و نقل عمومی قیام کردند و تا روزها کنترل شهر را بدست گرفتند. حکومت با کشتن حدود ۵۰ نفر این قیام را در بایکوت خبری سرکوب کرد.

قیام اسلامشهر دومین شورش بزرگ پس از انقلاب ۵۷ بود که توسط قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران و هلکوپترهای ارتش به خاک و خون کشیده شد.

عمده مردم شهر در خانه‌های قلنامه‌ای که با توافقات میان خودشان شکل گرفته بود سکونت داشتند و حکومت برایشان سند رسمی ارائه نمی‌داد. نبود سند رسمی نیز بدین معنی بود که آنها از امکانات عمومی به ویژه آب آشامیدنی محروم باشند.

همچنین در آن دوره دولت هاشمی رفسنجانی سر کار بود و برنامه اقتصادی «تعدیل ساختاری» را به پیشنهاد بانک جهانی در دستور کار داشت. یکی از نتایج این برنامه در عموم کشورهایی که عملی شده، مانند مصر و شیلی جهش ناگهانی قیمت‌ها بوده است. که ایران نیز از این قاعده به اصطلاح «شوک درمانی» مستثنی نبوده است.

پس از جهش ناگهانی قیمت‌ کرایه حمل و نقل عمومی مردم شهر به خیابان ریخته و شهر را با گرفتن پاسگاه‌ها تسخیر کردند. به قول یکی از شاهدان محلی:«از فاصله چهاردانگه تا بعد از کیان‌تایر، کل جاده ساوه به مدت دست‌کم ۳ روز در کنترل مردم بود. بعد از حضور گسترده نیروهای امنیتی از آسمان و زمین، تا سه چهار روز پس از آن هم درگیری‌ بود ولی مردم با سرکوب شدید و کشتار مجبور به عقب‌نشینی شدند. فکر می‌کنم این اولین کشتار علنی در تهران بود که در سکوت خبری گذشت».

در حالی که دستگیری و سرکوب مردم شهر، که عمدتاً از طبقه کارگر بودند تا بیش از یک ماه ادامه داشت، اما هیچ یک از روزنامه‌های پایتخت چنین واقعه بزرگی در نزدیکی گوششان را گزارش نداد و صدای محرومان ایران مثل همیشه در بایکوت خبری ماند.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی ۲۹ فروردین ۱۳۶۲ انفجار مهیب سفارت آمریکا در بیروت

ردپای رژیم ایران در اولین بمب‌گذاری انتحاری علیه سفارت آمریکا؛ از تهران تا بیروت
در ۱۸ آوریل ۱۹۸۳، انفجار مهیبی در سفارت آمریکا در بیروت رخ داد؛ یک ون پر از ۹۱۰ کیلوگرم ماده منفجره به محوطه سفارت نفوذ کرد و ساختمان را به لرزه انداخت.
نتیجه این عملیات انتحاری مرگبار، کشته شدن ۶۳ نفر از جمله ۸ مأمور سیا و زخمی شدن بیش از ۱۲۰ نفر بود.
این ون در اصل در تگزاس خریداری و سپس از طریق کشورهای حاشیه خلیج فارس به لبنان منتقل شده بود.
آمریکا، عماد مغنیه – از عوامل اصلی حزب‌الله لبنان – را طراح این عملیات معرفی کرد، اما یکی از اعترافات کلیدی از درون خود رژیم ایران بیرون آمد: محسن رفیق‌دوست، از فرماندهان وقت سپاه، بعدها با افتخار گفت «هم ایدئولوژی و هم تی‌ان‌تی از ایران رفته بود.» این جمله به‌وضوح نقش سپاه و رژیم ایران را در صدور تروریسم بین‌المللی و اجرای حملات انتحاری آشکار می‌کند؛ جنایتی که آغاز راه طولانی دخالت‌های مخرب جمهوری اسلامی در خاورمیانه بود.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی ۳۱ فروردین ۱۳۶۰، در نخستین سالگرد انقلاب فرهنگی، چماقداران وابسته به خمینی موسوم به «حزب‌الله» با یورش به درب ۱۶ آذر دانشگاه تهران، دانشجویان را در خیابان هدف حمله قرار دادند.

انقلاب فرهنگی؛ یورش سازمان‌یافته خمینی به دانشگاه‌ها برای سرکوب آزادی

▪️ سرکوب به‌جای پاسخ‌گویی
با آغاز «انقلاب فرهنگی» در فروردین ۱۳۵۹ به فرمان خمینی، یورش نیروهای حزب‌الله به دانشگاه‌ها آغاز شد. این پروژه نه برای رشد علمی، بلکه با هدف سرکوب دانشجویان و استادان آزادی‌خواه طراحی شده بود. دانشگاه که به سنگر آزادی بدل شده بود، هدف حملات سازمان‌یافته‌ی رژیم قرار گرفت. شورای انقلاب با تهدیدهای مستقیم، زمینه‌ساز لشکرکشی خونین نیروهای امنیتی به دانشگاه‌ها شد. در پی این حملات، ده‌ها تن کشته و صدها تن دستگیر شدند و دانشگاه‌ها از ۱۵ خرداد ۱۳۵۹ تعطیل اعلام شد.

▪️ اخراج گسترده و تشکیل ستادهای سرکوب
در ۲۲ خرداد ۱۳۵۹، «ستاد انقلاب فرهنگی» تشکیل شد تا دانشگاه‌ها را مطابق ایدئولوژی حکومت بازسازی کند. این نهاد با اخراج هزاران دانشجو و استاد آزادی‌خواه، جای آن‌ها را با عناصر وابسته به حکومت پر کرد. حتی رئیس وقت دانشگاه تهران اذعان کرد که یک‌سوم دانشجویان و دوسوم استادان در این روند حذف شدند. پذیرش در دانشگاه‌ها تنها از مسیرهای گزینشی حکومت ممکن بود و کنترل سیاسی و عقیدتی جای استقلال علمی را گرفت.

▪️خیزش ققنوس، بازگشت دانشگاه به صحنه مقاومت
هرچند رژیم در این کودتای فرهنگی آسیب‌های جبران‌ناپذیری به جامعه علمی و فرهنگی ایران زد، اما دانشگاه‌ها نتوانستند برای همیشه خاموش بمانند. جنبش دانشجویی بار دیگر جان گرفت و به یکی از ستون‌های مقاومت علیه دیکتاتوری تبدیل شد. آنچه در انقلاب فرهنگی به‌عنوان سرکوب آغاز شد، در نهایت به رشد ریشه‌های مقاومت انجامید؛ ققنوسی که از آتش برخاست و دوباره در میدان مبارزه درخشید.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی ۲ مه سال ۲۰۱۱، هلاکت اسامه بن لادن در عملیات نیزه نپتون

روز ۲ مه ۲۰۱۱، اسامه بن لادن، رهبر گروه تروریستی القاعده، در جریان عملیات «نیزه نپتون» توسط نیروهای ویژه ایالات متحده در ابیت‌آباد پاکستان کشته شد.
این عملیات، که پس از ماه‌ها جمع‌آوری اطلاعات توسط سیا و ارتش آمریکا و با تکیه بر سرنخ‌های به‌دست‌آمده از یک پیک دستگیرشده القاعده و تأیید از طریق نظارت ماهواره‌ای و منابع انسانی انجام شد، به‌عنوان پیروزی بزرگی در مبارزه با تروریسم جهانی مورد استقبال قرار گرفت و ضربه‌ای سنگین به ساختار القاعده وارد کرد.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی ۲۲ اردیبهشت ۱۳۵۶، زادروز مریم میرزاخانی؛ نابغه‌ای فراتر از مرزها

کوتاه زیست اما اثری به بلندای تاریخ از خود به جا گذاشت. مریم میرزاخانی نابغه‌ای فراتر از مرزها بود که برای نسل‌های بعد از خود الهام‌بخش شد.

میرزاخانی دوره کارشناسی اش را در دانشگاه صنعتی شریف گذراند و سپس راهی آمریکا شد. او در سال ۲۰۰۴، مدرک دکترای خود را از دانشگاه هاروارد، زیر نظر کرتیس مک‌مولن، ریاضیدان برجسته و برنده مدال فیلدز، دریافت کرد.

از جمله مهم‌ترین دستاوردهای علمی او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- ارائه راهکارهایی نوین برای محاسبه حجم فضاهای مدولار در هندسه هذلولوی
- تحلیل رفتار ژئودزیک‌های بسته ساده روی سطوح
- تلفیق روش‌های جبری و هندسی برای حل مسائل پیچیده در نظریه سطوح ریمانی
- گشودن افق‌های جدید در درک دینامیک‌های سیستم‌های پیچیده، با کاربردهایی در فیزیک نظری به‌ویژه در نظریه ریسمان.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی ۱۹ خرداد ۱۳۵۹، حمله چماقداران خمینی به انجمن میثاق و شهادت ناصر محمدی

روز ۱۹خرداد سال ۱۳۵۹ چماقداران خمینی به ‌یک انجمن میثاق در نازی‌آباد (جنوب تهران) حمله کرده و انجمن و جوانان مستقر در ‌آن ‌را‌ به ‌خاک و خون کشیدند.

- به‌دنبال انقلاب ضدسلطنتی مردم ایران، جوانان در محلات فقیرنشین جنوب تهران، اقدام به ‌برپایی انجمن‌هایی کرده بودند. کار اصلی آنها حمایت از مردم محروم آن مناطق بود؛ اما خمینی کمر به ‌نابودی هر چیزی که مارک خودش را نداشت بسته بود، انجمن جوانان میثاق در محله‌ نازی‌آباد تهران را نیز برنتابید و به ‌تخریب آن توسط چماقداران خود اقدام کرد.
- در این حمله‌ وحشیانه، میلیشیای مجاهد خلق ناصر محمدی، توسط پاسداران خمینی به‌ شهادت رسید. وی که از ناحیه‌ چشم و سر هدف قرار گرفته و به ضرب گلوله ژ_۳ به خون غلطید ۱۸ ساله و فرزند یک خانواده کم‌درآمد جنوب شهر تهران و شاگرد سال آخر هنرستان صنعتی بود.

📱 @IranAzadie

🗓 #در_چنین‌_روزی ۲۶ خرداد ۱۳۹۱، تجمع عمومی کارگران و فعالین کارگری کرج با یورش نیروهای امنیتی و بازداشت ۵۹ نفر سرکوب شد.

گزارش یک شاهد عینی این روز را اینگونه توصیف کرد که: صحبت‌ها پیرامون دستمزدهای ناچیز و سطح معیشت فلاکت بار کارگران است، پیرامون قراردادهای موقت و سفید امضا، پیرامون اخراج های دسته جمعی و پیاپی و . . . ناگهان از راهروی آپارتمان صدای هیاهو و تیراندازی می‌آید، همسایه‌ها جیغ می‌کشند. صحبت‌ها قطع شده و می‌خواهند بیرون بروند تا ببینند چه اتفاقی افتاده که ناگهان در شکسته می‌شود و افراد مسلح زیادی به داخل خانه هجوم می‌آورند، فریاد می‌کشند: «همه روی زمین بخوابید کثافت ها و . . . وگرنه شلیک می کنم»!

پس از حدود ١۵ دقیقه همه را بلند می کنند و پای برهنه و یکی یکی از مقابل دوربینی که در راهرو در دست یک ماموری است رد می کنند. ۲ پله پایین‌تر مامور دیگری ایستاده است که وظیفه‌اش لگد زدن به فردی است که از مقابلش رد می‌شود. لوله‌ی آب بر اثر تیراندازی ماموران ترکیده است و بازداشتی‌ها باید از زیر آب رد شوند، انگار کسی پشت سرشان آب می‌ریزد که زودتر بازگردند! همسایه‌ها که به شدت از سر و صدا و تیراندازی ترسیده اند بیرون آمده اند و مدام می پرسند که اینها چه کاره هستند و مأموران به آنها جواب می دهند که اینها آدم هایی فاسد و تروریست هستند!

همه را با سر هل می‌دهند به درون ون‌ها. ماشین ها راه می‌افتند و پس از حدود نیم ساعت به زندان رجایی شهر می‌رسند. در هنگام عبور چشم همه به جمله‌ای که بالای در ورودی نوشته شده است می‌افتد: «سال تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی»

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی ۳۰ جولای ۱۹۱۳‌‌ دو هزار کارگر نساجی در بارسلونا که عمدتاً زنان و کودکان بودند برعلیه ساعات کاری بالا و دستمزد کم دست به اعتصاب زدند و تا ۱۵ سپتامر به اعتصابشان ادامه دادند تا زمانی که فرمانداری قانون حداکثر ساعت کاری ۶۰ ساعت در هفته را تصویب کرد.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین‌_روزی ۱۴ اوت ۱۸۸۹، کارگران بارانداز در وست ایندیای لندن کار را ترک کردند و از دیگران خواستند تا به آن‌ها ملحق شوند و این‌گونه بود که اعتصاب بزرگ باراندازان لندن آغاز شد.

طی دو هفته ۱۳۰،۰۰۰ نفر به آن‌ها پیوستند و همسران باراندازان برای مدت توقف کار، اعتصاب اجاره‌بها را سازمان‌دهی کردند.
سایر کارگران مانند خیاطان یهودی هم با خواسته‌های خود به این اعتصاب ملحق شدند. باراندازان استرالیایی با اهدای پول همکاران انگلیسی خود را حمایت کردند و بعد از چهار هفته کارفرمایان تقریباً با تمام خواسته‌های کارگران موافقت کردند.

کارگران بارانداز از اعتصاب ماه می سال قبل «دختران کبریت‌ساز» در شرکت برایانت و می الهام گرفته بودند. این مبارزه نقطه عطفی در تاریخ طبقه‌ی کارگر انگلیس بود، زیرا کارگران غیرسازمان‌یافته، مانند باراندازان، با الهام از آن‌ها شروع به خودسازمان‌دهی کردند و‌ به پیروزی رسیدند.

📡 @IranAzadie

🗓 #در_چنین_روزی در شهر های ورامین، اصفهان ،قم ،مهاباد،سنندج چه گذشت ۱۹مهر ۱۴۰۱
ما سلاطین خشم خیابان هستیم و به خیابان باز میگردیم
با هم این تصاویر ماندگار را به خاطر میاریم
ما زن و مرد جنگیم
میجنگیم، میمیریم
ایران رو پس میگیریم

📡 @IranAzadie