✨

زندگی به بندی بند است

به نام " #حرمت "

که اگر آن بند پاره شود

کار زندگی تمام است...

#سیمین_بهبهانی

🍃🌿به یاد #سیمین_بهبهانی

من زنده ام به سخن گفتن
به جوش و خروش و برآشفتن
سیلم
مهار نخواهم شد...

من آن زنم که به نامردی
سوی حصار نخواهم شد...

عکسی ماندگار از #سیمین_بهبهانی در کنار دیگر هنرمندان و اساتید ادبی ایران

🔴 #حکایت
دزدی مرتبا به دهكده ای ميزد؛ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺭﺩﭘﺎﯼ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺷﺒﻴﻪ ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﯾﮑﯽ ﻣﯿﮕﻔﺖ: ﺩﺯﺩ، ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﯾﺪﻩ، ﺩﯾﮕﺮﯼ ﮔﻔﺖ: ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎﺵ ﺷﺒﯿﻪ ﭼﮑﻤﻪ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ؛ ﻫﺮﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﯾﻘﯽ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﯿﻪ ﻣﯿﮑﺮﺩ! ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ: ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ؛ ﺩﺯﺩ، ﺧﻮﺩ ﮐﺪﺧﺪﺍﺳﺖ! ﻣﺮﺩﻡ ﭘﻮﺯﺧﻨﺪﯼ ﺯﺩﻥ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺑﻪﺩﻝ ﻧﮕﯿﺮ، ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﻓﻘﻂ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻗﻞ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺍﻭﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻓﺮﺩﺍﯼ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﺴﯽ ﺁﻥ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪ ﻭقتی ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ ﺭﺍ ﺟﻮﯾﺎ می ﺷﺪﻧﺪ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﻣﯿﮕﻔﺖ:
ﺩﺯﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﺪﺧﺪﺍ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭﻟﯽ ﺩﺭﮎ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ، ﻓﺮسنگها ﻓﺎﺻﻠﻪﺩﺍﺷﺖ، ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﺑﺎﺩﯼ، ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺑﻬﺎﻳﺶ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻭﻟﯽ ﻧﺎﺩﺍﻧﯽ، ﺍﻧﻌﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ!

#سیمین_بهبهانی

یادش امروز گرامی
📡 @IranAzadie عضویت در کانال

🔴 به بهانه‌ی تولد سیمین: نیمای غزل فارسی

زنان شاعر نامدار ایران هم‌چون پروین اعتصامی، سیمین بهبهانی و فروغ فرخزاد، کوکب‌های درخشان مینا و سپهر ادبیات و شعر فارسی‌اند.
وصف قدر و منزلت کاری که اینان کرده‌اند البته در نقد و نظرهای بسیاری توسط نویسندگان و منتقدین مورد ارزیابی واقع شده است؛ اما آن‌چه اینان را ویژه جلوه می‌دهد، نه تنها قدرت نوشتن و تصویرکردنشان، بلکه توانایی و استعداد کشف و شهودها در عرصه‌ی حیات اجتماعی معاصرشان بوده و هست.
در انگشتر تاریخ صد ساله‌ی ادبیات و شعر ما ـ تا قبل از دهه‌ی ۵۰ و ۶۰ ـ تنها چند نگین را دیده و می‌شناسیم که پرده‌های پندار جامعه‌یی سنتی ـ و صد البته آلوده به فرهنگ جنس دوم ـ را شکسته‌اند. تنی چند از نامدارترینشان همین سه کوکب درخشان هستند.
پروین اعتصامی توانست با اندیشه‌های روشن ضد طبقاتی و ضد جنسیتی، تصویرهایی بسیار تلخ از واقعیت جامعه‌یی را بدل به کلمات و معناهایی ماندگار کند. شعر پروین، خاطره‌های سنگین تجاوز و حرمت‌شکنی به مقام انسان در هیأت مناسبات اجتماعی و کار و طبقات و نیز شکستن غرور وجود انسانیِ زنان است؛ اما پروین در پرده‌های جامعه‌یی گرفتار سنت و به دور از تکنیک و فناوری ارتباطات بود و باید سال‌ها سال می‌گذشت تا قدر و شآن افکار و قلم و شخصیتش کشف شود...
سیمین بهبهانی همان معناهای فریادگر پروین را به اعماق روان‌شناسانه‌ی اجتماع برد تا مگر تلنگری به «این قوم به خواب آلوده» بزند. سیمین به موازات کشف و شهودهای معناسازش، به زبانی در تکنیک نوشتن رسید. او این زبان را جامه‌یی بر قالب «غزل» پوشاند. غزلی که گویی پس از قالب‌شکنی‌های نیمایوشیج، نباید دیگر سر برمی‌آورد؛ اما سیمین بهبهانی با تسلط به وزن‌های گوناگون شعر کلاسیک فارسی، دست به کاری زد که معناها و مضمون‌های شعر نیمایی و سپید را در قالب «غزل» ریخت. و نوآوری‌های او در غزل، تابلویی از عاشقانه‌ها، رنج‌نامه‌ها، عصیان‌ها، فریادهای خاموش زنان در نهفت رنج‌های ناگفته و نافهمیده شده، تصویر کردن دنیای فاسد سیاست‌مداری و معامله‌گری بر سر خوان و مان مردمان را بر دفتر ادبیات و شعر فارسی افزود. سیمین به موازات غزل‌سرایی، شعرهایی برای ترانه‌هایی همزبان با شادیانه‌ها و غمگنانه‌های مردمان سرزمینش نگاشت؛ ترانه‌هایی که در زمره‌ی دوست‌داشتنی‌های نسل جوان و میانه‌سال و پیران میهنش گشته‌اند.
پروین اعتصامی، سیمین بهبهانی و فروغ فرخ‌زاد را باید شهامتی دانست که چنگاچنگ مهابت سنت دیرینه در جامعه‌شان شده‌اند. حاصل دلیری اینان، شکافتن دیوار سُربیِ جامعه‌ی نرینه‌ی مردسالار، شکستن بن‌بست‌های پیش پای زنان و پیشروی و شکافندگی در کشف و شهودهای عمیق انسانی برای بیداری جامعه و اعتلای فرهنگ مردمان بوده و هست و ادامه دارد...

۲۸ تیر تولد #سیمین_بهبهانی 🌺
✍️ سعید عبداللهی

📡 @IranAzadie عضویت در کانال