🔹چرا قوه قضاییه یک نهاد کاملا مردانه است؟

چرا قوه قضاییه در طول چهل سال گذشته قادر به جلب اعتماد عمومی نبوده است؟ مشکلات اساسی این نهاد که اهداف اولیه‌اش «حل و فصل دعاوی، حفظ حقوق عمومی و اجرای عدالت» بوده‌اند تا بتواند «پشتیبان حقوق فردی و اجتماعی و مسئول تحقق بخشیدن به عدالت» باشد، در کجای این ساختار عریض و طویل نهفته‌اند؟

«ایران‌وایر» در یک سلسله مطلب، با تکیه بر نمونه‌های عینی و اظهارات کارشناسان حقوقی، به اشکالات ساختاری قوه قضاییه می‌پردازد.

در هشتمین قسمت این مجموعه به موضوع مردانه بودن فضای این نهاد می‌پردازیم. قریب به نیمی از جمعیت ایران -یعنی زنان- دارای نماینده شاخص و قدرتمندی در مراتب بالای مدیریتی قوه قضاییه نیستند؛ نهادی که ساختاری به شدت مردانه دارد و حتی زنان فارغ‌التحصیل رشته قضاوت که هم‌پای مردان، مراحل علمی این رشته را طی کرده‌اند، قادر نیستند ریاست یک شعبه را بر عهده داشته یا رای نهایی یک پرونده را صادر کنند.
***

در روزگار پهلوی، قریب به ۳۵ قاضی زن «اتحادیه زنان قاضی» را تشکیل داده بودند. آن‌ها بعد از انقلاب به یک‌باره با این حکم مواجه شدند که قضاوت و ولایت زن در اسلام ممنوع است.

درست از نخستین روزهای پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود که «اسدالله مبشری»، وزیر دادگستری دولت موقت، که تحصیل‌کرده رشته حقوق از دانشگاهی در فرانسه بود و زمان انتصابش در این موقعیت، کماکان در این کشور زندگی می‌کرد، به محض دست‌یابی به تصدی وزارت دادگستری، از امضای حکم نهایی زنان کارآموز قضایی سر باز زد و بیست‌و‌سومین مراسم تحلیف زنان تحصیل‌کرده قضا را برگزار نکرد. به آنان گفته شد که به علت مقتضیات اداری آن‌ها نمی‌توانند قاضی باشند و پست دادیاری و سرپرستی برایشان در نظر گرفته شده است.

ادامه گزارش ماهرخ غلامحسین پور را اینجا بخوانید👇

#اخبار_ایران #قوه_قضاییه #راستی_آزمایی #مثنوی_هفتادمن
@Farsi_Iranwire