به گزارش فعالان عرب، عصر روز یکشنبه ۱۰ اسفند ۹۹، حکم اعدام جاسم حیدری، علی خسرجی، حسین سیلاوی و ناصر خفاجیان، چهار زندانی سیاسی عرب در بی‌خبری خانواده‌های آن‌ها در زندان سپیدار اهواز به اجرا درآمد.

سازمان عفو بین‌الملل، ۴ فوریه (۱۶ بهمن) ضمن اعتراض به «افزایش دهشتناک اعدام زندانیان متعلق به اقلیت‌های اتنیکی» در ماه‌های اخیر، از مقامات ایران خواسته بود که فورا برنامه اعدام این چهار زندانی عرب اهوازی و چهار زندانی بلوچ را متوقف کنند.

بی‌توجهی حکومت ایران به هشدارهای سازمان‌های حقوق بشری در رابطه با نقض حق حیات شهروندان غیرقابل توجیه است. جامعه جهانی باید حمله حکومت ایران به حق حیات را متوقف کند.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

سازمان عفو بین‌الملل با انتشار گزارشی در رابطه با وقایع سراوان، با تأکید بر استفاده غیرقانونی ماموران سپاه پاسداران از قوه قهریه مرگبار، خواستار اقدام جامعه جهانی برای «روشن شدن حقایق و برقراری عدالت در حق قربانیان این موارد نقض فاحش حق حیات» شد.

در این گزارش با استناد به تصاویر ویدیویی تأیید شده، شهادت شاهدان عینی، اطلاعات موثق جمع‌آوری شده از طرف مدافعان حقوق بشر و اظهارات رسمی مقامات نتیجه‌گیری شده است که سوخت‌بران حاضر در محل واقعه غیرمسلح بوده‌اند و هیچ تهدید جدی را متوجه ماموران نکرده‌ بودند و به همین دلیل استفاده ماموران از سلاح گرم برای مواجهه غیرقانونی بوده است.

اصول استفاده از سلاح گرم در قوانین بین‌المللی

@IranRights بنیاد برومند 🔔

نسل‌های مختلف زنان ایرانی، برای حقوق و کرامت انسانی خود مبارزه کرده‌اند. مبارزاتی که از یک ماه پس از انقلاب ۱۳۵۷ آغاز شد و تا امروز به اشکال مختلف ادامه دارد.

رویدادهای ۴۲ سال گذشته نشان می‌دهد که نگرانی‌های زنانی که در ۸ مارس ۱۹۷۹ (۱۷ اسفند ۱۳۵۷) و روزهای پس از آن در شهرهای مختلف ایران از جمله تبریز، سنندج، مهاباد، بندرعباس، شیراز، ارومیه، کرمانشاه، اصفهان، آبادان و شیراز در مخالفت با اجباری کردن حجاب اعتراض و نسبت به رفراندوم پیش رو ابراز نگرانی کردند به‌جا و درست بود. اجباری شدن حجاب آغازگر مسیر سرکوب و اجرای قوانین و سیاست‌هایی شد که هدفی جز به حاشیه بردن زنان نداشت.

با این وجود، در طول دهه‌ها زنان به شیوه‌های گوناگون در مقابل سیاست‌های تبعیض‌آمیز حکومت مقاومت و مبارزه را ادامه داده‌اند. آنها از هر روزنه‌ کوچکی برای بیان مطالبات، سازمان‌دهی فعالیت‌ها و برنامه‌ریزی برای ایجاد تغییر استفاده کرده‌اند.

تلاش برای تغییر قوانین خانواده از جمله قوانین مربوط به ازدواج و طلاق، حق حضانت فرزند و حق ارث، همچنین قوانین کیفری چون سن مسئولیت کیفری، مجازات سنگسار، شهادت دادن، دیه و قتل‌های ناموسی، در کنار قوانین شهروندی و محدودیت‌های پوشش بخشی از فعالیت‌های زنان برای کم کردن نابرابری جنسیتی بوده است.

در این میان، حکومت هزینه‌های زیادی را به مدافعان حقوق زنان تحمیل می‌کند که در قیاس با دستاوردهای آنها در مسیر برابری جنسیتی بسیار سنگین است.

بنیاد عبدالرحمن برومند در کنار زنان و مردانی که در مسیر تغییر و مبارزه با تبعیض‌های جنسیتی گام بر می‌دارند ایستاده است و سرکوب و زندانی کردن مدافعان حقوق زنان را محکوم می‌کند. #آزادشان_کنید

@IranRights بنیاد برومند 🔔

رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند، درباره گزارش جدید جاوید رحمان: اگر این گزارش‌ها برای جمهوری اسلامی اهمیت نداشت، تلاش نمی‌کرد کشورهایی که در شورای حقوق بشر سازمان ملل رأی می‌دهند را راضی کند تا مأموریت گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران را متوقف کنند.

در جلسه روز گذشته شورای حقوق بشر سازمان ملل، روسیه، چین، ونزوئلا، کره شمالی، سوریه، کوبا، بلاروس، بروندی، سریلانکا و نیکاراگوئه در مخالفت با گزارش جدید گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران و این مأموریت اظهاراتی ایراد کردند.

ترجمه غیررسمی فارسی از بیانیه مطبوعاتی مربوط به گزارش جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران که در روز ۹ مارس ۲۰۲۱ به شورای حقوق بشر سازمان ملل ارائه شد.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

سپیده قلیان را از زندان اوین به زندان بوشهر تبعید کردند.

مریم اکبری منفرد، گلرخ ابراهیمی ایرایی، سپیده فرهان، مژگان کشاورز، یاسمن آریانی، منیره عربشاهی، سمانه نوروز مرادی، نسرین ستوده، مریم ابراهیم‌وند و سکینه پروانه از دیگر زندانیانی هستند که در ماه‌های گذشته تبعید و جابه‌جا شده‌اند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، خانم قلیان، ساعت ۱۱ شب گذشته با دست‌بند و پابند به زندان بوشهر که تا دزفول، محل اقامت پدر و مادر خانم قلیان، بیش از ۶۰۰ کیلومتر فاصله دارد، منتقل شد.

شیرینی عبادی، حقوقدان و برنده جایزه صلح نوبل، در مطلبی که روز گذشته در کانال تلگرامش در رابطه با تبعید مریم اکبری منفرد به زندان سمنان منتشر کرد، تبعید زندانیان سیاسی را «ادامه همکاری سازمان زندان‌ها و نهادهای امنیتی» برای «پراکنده کردن زندانیان سیاسی» دانست.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر، در سال ۱۳۹۵ از درون بند زنان زندان اوین در نامه‌ای خطاب به انجمن جهانی قلم نوشت: حبس در سلول انفرادی شکنجه است، علیه آن مبارزه کنید.

در بخشی از این نامه آمده بود: «یکی از کارکردهای سلول انفرادی، گرفتن اعترافات و اقرارهای بی‌اساس علیه خود متهمان است که بر اساس همین اعترافات بی‌اساس، قضات دادگاه‌ها احکام سنگینی صادر می‌نمایند. اما این تمام ماجرا نیست و درد به همین‌جا ختم نمی‌شود. بسیاری از محبوسان در سلول انفرادی، سلامت جسمی و بدتر از آن، سلامت روانی خود را از دست می‌دهند که گاه تا پایان عمر مبتلا به این دردها می‌مانند.»

خانم محمدی در ادامه فعالیت‌ برای برچیده شدن سلول انفرادی، در کتابی با عنوان «شکنجه سفید» که در ماه‌های گذشته توسط نشر باران در سوئد منتشر شد، روایت‌های خود و ۱۲ زن زندانی سیاسی از طیف‌های مختلف فکری و عقیدتی درباره سلول انفرادی را مستند کرده است. این کتاب در دست ترجمه به زبان‌های گوناگون است.

در روز ۱۱ اسفند نیز جمعی از فعالان سیاسی و اجتماعی در یکی از دفاتر قضایی تهران، دادخواستی را علیه آمران، عاملان و مأمورانی که مدت‌ها آنها را در سلول‌های انفرادی محبوس کرده بودند ثبت کردند.

تعدادی از این فعالان همچنین با انتشار بیانیه‌ای تأکید کردند که اعتراف و اقرار اخذ شده «تحت شکنجه روحی و روانی حاصل از سلول انفرادی، موجب صدور احکام سنگین و حتی اعدام توسط دادگاه‌ها» شده است.

با جستجو در «یادبود امید» در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند، مستندات بسیاری مربوط به نگهداری متهمان گوناگون در سلول‌های انفرادی در دوره‌های مختلف را می‌توانید مشاهده کنید. یکی از این افراد فردین حسینی است که حدود ۳ سال از دوره ۵ ساله بازجویی را در سلول‌های انفرادی زندان‌ها و بازداشتگاه‌های مختلف گذراند. پرونده ایشان به ترور امام جمعه هشتگرد در استان البرز که در سال ۱۳۸۶ توسط افراد ناشناس کشته شد و قتل یک شهروند در استان کرمانشاه مربوط است. آقای حسینی اتهامات وارده در هر ۲ پرونده را رد کرد. او این اتهامات را «دامی وسیع توسط وزارت اطلاعات» دانست که به خاطر پیروی از مکتب نورعلی الهی برایش پهن شده بود. فردین حسینی در بهمن ۱۳۹۴ در ۳۸ سالگی اعدام شد.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

🔶بنیاد عبدالرحمن برومند، در تازه‌ترین خبرنامه خود که به زبان انگلیسی منتشر شده است، جامعه جهانی را فرا می‌خواند تا مطالبات مدافعان حقوق زنان ایران را بخشی جدایی‌ناپذیر از مذاکرات با جمهوری اسلامی ایران در رابطه با تعهدات بین‌المللی‌اش قرار دهد.

🔸امکان دسترسی به گروه‌هایی بسیار متنوع از فعالان حقوق زنان با دانش و تجربیات غنی، در داخل و خارج از ایران وجود دارد. جامعه جهانی باید این فعالان، از جمله آنها که به زبانی غیر از فارسی تسلط ندارند، را در مورد آنچه که آنها مانع اصلی پیشرفت در مسیر برابری جنسیتی در جمهوری اسلامی ایران می‌دانند، طرف مشورت قرار دهد. این مطالبات باید دیده و شنیده و در مذاکرات با جمهوری اسلامی ایران لحاظ شود.

🔸زنان در سراسر جهان با تبعیض‌های جنسیتی توجیه شده توسط سنت و مذهب روبرو بوده و هستند. پیشرفت در مسیر برابری جنسیتی در مواردی امکان پذیر بوده است که زنان با سوابق گوناگون، فضای لازم جهت فعالیت برای حقوق خود، آگاهی‌رسانی، مشارکت سیاسی و دستیابی به مناصبی که فراهم آورنده شرایط ایجاد تغییر است را داشته باشند. این مسیر، اگرچه طولانی و طاقت‌فرسا، اما برای زنان ایران اساساً در دسترس نیست. جامعه جهانی نباید از تصدیق این واقعیت پرهیز کند. قانون اساسی فعلی و قوانین مربوط به انتخابات راه ایجاد تغییر را بسته‌ است و مصونیت از پاسخگویی را تشویق می‌کند.

🔸اولویت‌بندی مذاکرات برای گشایش سیاسی واقعی است که پیام درست را به رهبران جمهوری اسلامی ایران و مردم منتقل خواهد کرد. مذاکرات برای گشایش سیاسی واقعی باید افراد خارج از نظام حاکم و همچنین آزادی زندانیان سیاسی و مدافعان حقوق بشر را نیز شامل شود. هیچ معجزه‌ای وجود نخواهد داشت. تغییر واقعی تنها با یک مبارزه واقعی حاصل می‌شود.

⬅️متن کامل تازه‌ترین خبرنامه بنیاد عبدالرحمن برومند به زبان انگلیسی:
https://www.iranrights.org/newsletter/issue/118

@IranRights بنیاد برومند 🔔

آتنا دائمی روز سه‌شنبه ۲۶ اسفند از زندان اوین به زندان لاکان رشت تبعید شد.

رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد برومند، در رابطه با سیاست «پراکنده کردن زندانیان سیاسی» می‌گوید: تبعید زندانیان سیاسی با هدف شکستن همبستگی زندانیان انجام می‌گیرد. زندانیانی که فعال‌تر، مُصِرتر و شجاع‌ترند باعث ایجاد همبستگی میان دیگر زندانیانی که کمتر فعال هستند نیز می‌شوند. اعتراض‌های متمرکز و مستمر ما توجه جامعه جهانی را به این موارد جلب و بهای سیاسی رفتارهایی چون تبعید زندانیان سیاسی را برای مقامات جمهوری اسلامی ایران زیاد خواهد کرد.

آتنا دائمی، فعال حقوق بشر، در مهر ۱۳۹۳ به خاطر شرکت در تجمعاتی علیه حکم اعدام و داشتن آهنگ‌های یک خواننده رپ معترض ایرانی، به ۷ سال حبس (۵ سال قابل اجرا) محکوم شد. فعالیت‌های حقوق بشری دائمی در زندان، مانند نامه‌ها، بیانیه‌ها و تحصن از جمله در مخالفت با احکام اعدام باعث بدرفتاری مسئولان زندان، ضرب و شتم، تبعید و جلوگیری از دسترسی به موقع به مراقبت‌های پزشکی از جمله به دلیل فشار خون بالا و تشکیل دو پرونده‌ جدید شد. خانم دائمی در یکی از این پرونده‌ها به ۳ سال و ۷ ماه حبس که ۲ سال و یک ماه از آن قابل اجراست، ۷۴ ضربه شلاق و ۲ سال محرومیت از عضویت در گروه‌ها و احزاب محکوم شد.

خانواده خانم دائمی خبر داده‌اند که آتنا دائمی شبانه با پابند و دستبند به زندان لاکان رشت تبعید و امکان تماس تلفنی او قطع شده و مسئولین زندان وسایل شخصی او را نیز تحویل نگرفته‌اند.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

«اطلاع‌رسانی یکی از مهمترین ابزارهایی است که در اختیار مردم است. یعنی نقض حقوق بشری را که می‌بینند در موردش حرف بزنند و اطلاع‌رسانی کنند، چه مربوط به امروز و چه مربوط به چهل سال پیش...ما راه‌های مختلفی داریم که بدون اینکه با خطر زیادی مواجهه شویم، مبارزه کنیم و نباید ناامید شویم...باور کنید که اطلاعات وقتی منتشر می‌شود تأثیر دارد.»

چکیده برنامه «پرسش و پاسخ از لندن با بیژن فرهودی» با حضور رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند، را می‌بینید. این برنامه روز ۲۲ اسفند ۹۹ پخش شده است.

⬅️ لینک تکمیل اسامی در «یادبود امید»
www.iranrights.org/fa/memorial/add

ویدیوی کامل برنامه را می‌توانید اینجا مشاهده کنید.

@IranRights بنیاد برومند 🔔

جمعی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان‌های اوین، فشافویه و عادل‌آباد شیراز، با آغاز سال ۱۴۰۰، در اعتراض به «ظلم» و در پاسداشت مبارزه برای «آزادی، دموکراسی، رفع تبعیض و نابرابری و احقاق حقوق انسان» در اقدامی مشترک، دست به اعتصاب غذای سه روزه زدند.

«اعتراض به خشونت کشنده فقر»، «اعتراض به سرکوب، کشتار و خفقان اقلیت‌های قومی و مذهبی»، «یاد و احترام کشته‌شدگان آبان ماه ۹۸ و همه جان‌هایی که در راه سعادت و آزادی ایران فدا شد»، «یاد و احترام سربه‌داران: نوید افکاری، مصطفی صالحی، محمد ثلاث و هزاران زن و مردی که ایستاده برای مردمشان جان دادند» و «یاد و احترام بهنام محجوبی و دیگر زندانیان بیماری که چو شمع پشت میله‌های زندان آب شدند و می‌شوند» از جمله مواردی است که در بیانیه ۲۸ زندانی سیاسی خطاب به مردم ایران و با «امید به پیروزی» به آن اشاره شده است.

همچنین در انتهای بیانیه تأکید شده است که «تبعید، انفرادی و بسی ستم‌های ناروا» به بسیار زندانیان دیگر مجال نداد تا «نامشان ذیل این اعتصاب نوروزی آغاز قرن باشد».

پس از اعلام عمومی این اعتصاب غذای جمعی، ۶ تن از زندانیان سیاسی و فعالین مدنی زن نیز به جمع اعتصاب‌کنندگان پیوستند.

اسامی اعتصاب‌کنندگان:

سعید اقبالی، سینا بهشتی، پیمان پورداد، معین حاجی‌زاده، حسین جندقیان، آرش خزلی، امیرسالار داودی، مصطفی خسروبابادی، فرزین رضایی روشن، مهران سروش، عباس سوهانی، پوریا شهرابی‌توفیق، کیوان صمیمی، کریم عزیزمحمدی، محمود علی‌نقی، ابوالفضل غسالی، پارسا گلشنی، امیرحسین میرخلیلی، عبدالرسول مرتضوی، شهاب‌الدین نظری، بهزاد همایونی، احمد یزدانی، کسری نوری، محمد شریفی‌مقدم، کیانوش عباس‌زاده، محمد داوری، سجاد زارع، عالیه مطلب‌زاده، حدیث صبوری، رضوانه احمدخان‌بیگی، زینب همرنگ، شکیلا منفرد، گیتی پورفاضل

@IranRights بنیاد برومند 🔔

از سال ۲۰۱۰ روز ۲۴ مارس از سوی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی حق دانستن حقیقت درباره نقض فاحش حقوق بشر و پاسداشت کرامت انسانی قربانیان نام‌گذاری شده است.

از جمله اهداف اختصاص یک روز در تقویم بین‌المللی به «حق دانستن حقیقت» گرامیداشت یاد و خاطره قربانیان نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر و یادآوری اهمیت حق دانستن حقیقت و برخورداری از عدالت است. این روز همچنین ادای احترامی است به کسانی که در راه ترویج و حمایت از حقوق بشر برای همگان زندگی خود را وقف کردند و جان خود را از دست دادند.

بنیاد عبدالرحمن برومند در دو دهه فعالیت با آگاهی به نیاز جامعه و افراد به دانستن حقیقت به طور مستمر در این مسیر پر فراز و نشیب گام برداشته است. قدردان حمایت‌های شما برای غنی‌تر شدن بانک اطلاعات دو زبانه «امید» برای مستند کردن نام و سرگذشت قربانیان خشونت‌ حکومت جمهوری اسلامی ایران در ۴۲ سال گذشته هستیم.

باور ما بر این است که دانستن حقیقت به تنهایی به مصونیت مرتکبین بی‌عدالتی‌های بی‌رحمانه از مجازات پایان نمی‌دهد اما گامی مهم به سوی تصدیق و اذعان به آنچه گذشته، پرداخت غرامت، پاسخگویی و عدم تکرار فجایع است.

در این رابطه:

«یادبود امید» دربرگیرنده حقیقت نقض حق حیات بیش از ۲۵ هزار قربانی خشونت حکومت جمهوری اسلامی ایران

گزارش دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل در مورد «حق دانستن حقیقت» به زبان انگلیسی

@IranRights بنیاد برومند 🔔

الهام افکاری، خواهر نوید، حبیب و وحید افکاری، همراه با انتشار این ویدیو از جمع خانوادگی‌شان در نوروز ۹۷، در صفحه اینستاگرام خود نوشت:

«شورِ زندگی را در سماع نوید بینید که بر سفره‌ی هفت‌سین و با شعر حافظ به پیشواز سال نو میرود،
شوقِ حبیب به زیستن را در کف‌زدنش برای روزگار نو بنگرید،
و شعفِ من
از داشتن این دورهمی دلگرم‌کننده را از صدایم بشنوید،
این آخرین عید ما بود، نوروز ۹۷، ببینید که با تمام ناتمامی‌های زندگی‌ چه مسرور بودیم...
اما حالا این احوالات برایمان چنان غریب است که انگار سال‌ها از آن گذشته،
۱۹۵ روز است که نویدِ شادی‌بخش را از ما گرفته‌اند و ۲۰۲ روز است که حبیب و وحید در انفرادی‌اند،
سه سال است که طعم عید را برای‌مان عزا کرده‌اند،
اندوه بر زندگی‌مان چنان حلقه زده که انگار هیچگاه شاد نبوده‌ایم
و سرور از زندگی‌مان چنان کوچ کرده که انگار هیچ‌وقت لبخند نزده‌ایم ...»

#اعدام_نکنید #آزادشان_کنید

@IranRights بنیاد برومند 🔔

سه تن از فعالان محیط زیست زندانی امروز دوشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۰ به مرخصی کوتاه مدت اعزام شدند. این نخستین مرخصی سپیده کاشانی و امیرحسین خالقی در دوران محکومیتشان است. سام رجبی یک بار در دی ماه ۱۳۹۹ در پی درگذشت مادرش به مرخصی اعزام شده بود.

این سه تن و نیلوفر بیانی، مراد طاهباز، هومن جوکار، طاهر قدریان و عبدالرضا کوهپایه، متهمان پرونده فعالان محیط زیست، در زمستان ۱۳۹۶ توسط سازمان اطلاعات سپاه پاسداران دستگیر و پس از ۲۲ ماه حبس در بازداشتگاه سپاه، محاکمه شدند. سپیده کاشانی، امیرحسین خالقی و سام رجبی، هر کدام به تحمل ۶ سال حبس محکوم شده‌اند.

در سال ۱۳۹۷، کمیته چهارنفره‌ای از طرف رئیس جمهور برای پیگیری مرگ در بازداشت کاووس سیدامامی رئیس «حیات وحش میراث پارسیان» و وضعیت فعالان محیط زیست بازداشت شده، به این نتیجه رسید که شواهدی علیه این متهمان وجود ندارد.

عفو بین‌الملل پیش‌تر در کنار درخواست آزادی این فعالان اعلام کرده بود که «روند دادرسی در پرونده آن‌ها به طرز فاشحی ناعادلانه بوده و هیچ‌ تحقیق مستقلی در خصوص شکایات مرتبط با شکنجه و بدرفتاری در طول دوره بازداشت صورت نگرفته است.»

@IranRights بنیاد برومند 🔔

سمانه نوروز مرادی، از اعضای «کمپین بازگشت شاهزاده» رضا پهلوی است که به ۳ سال و ۹ ماه حبس در زندان اوین محکوم شده است. او از بیماری لوپوس مفصلی رنج می‌برد و علی‌رغم نیاز به بستری به منظور تخلیه عفونت سینه و درمان کیست مویی از دریافت خدمات پزشکی محروم است. دوران مرخصی او به دنبال انتشار ویدیویی برای تشکر از کسانی که خبر دستگیریش را پوشش داده بودند، از جمله یاسمین پهلوی کوتاه شد. علاوه بر نیاز به رسیدگی پزشکی، اختلال در سیستم ایمنی بدن، جان او را در صورت ابتلا به ویروس کرونا به خطر می‌اندازد. او در ۳۰ مهر ۱۳۹۹ به بهانه ملاقات با وکیل، به زندان لاکان رشت منتقل شد. علیرغم موافقت با تعویق مجازات حبس به دلیل عدم تحمل حبس، همچنان از آزادی او جلوگیری می‌شود. جان سمانه نوروز مرادی در خطر است. #آزادشان_کنید

@IranRights بنیاد برومند 🔔

اسماعیل عبدی، معلم ریاضی و فعال صنفی معلمان در سال ۹۰ به ۱۰ سال حبس تعلیقی و در سال ۹۴ در پرونده‌ای دیگر به تحمل ۶ سال حبس محکوم شد. او در «تجمعات سکوت» برای اعتراض به کمبود بودجه آموزش و پرورش و حقوق زیر خط فقر معلمان و تنبیه و زندانی شدن فعالان صنفی شرکت کرده بود. عبدی به دنبال شیوع کرونا و در آستانه پایان دوره محکومیت به مرخصی اعزام، اما با احیای پرونده سال ۸۹، برای گذراندن ۱۰ سال حبس به دلیل مصاحبه با رسانه‌های خارج از کشور به زندان برگردانده شد. او به بیماری آسم مبتلاست.

به گزارش هرانا، آقای عبدی روز ۲۳ اسفند ۹۹، بدون اطلاع قبلی از زندان اوین به زندان رجایی‌شهر کرج منتقل و در فاصله کوتاهی به بهانه عدم صدور حکم انتقال توسط دادیار ویژه زندانیان سیاسی به بازداشتگاه کلانتری کرج منتقل شد. این فعال صنفی شب یکشنبه ۲۴ اسفند به قرنطینه زندان اوین بازگردانده، روز ۲۶ اسفند به بهانه انتقال به زندان رجایی شهر از زندان اوین خارج و پس از انتقال به دادسرای کرج و گذراندن شب در بازداشتگاه یکی از کلانتری‌های کرج، ۲۷ اسفند به زندان قزلحصار کرج منتقل شد.

آزار و اذیت فعالان صنفی را متوقف کنید. #آزادشان_کنید

@IranRights

«صد روایت، یک روایت» تلاشی جمعی‌ست در روایتگری از بیش از ۴دهه مقاومت و دادخواهی، سرکوب و شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی. آنچه می‌شنوید و می‌بینید نمونه‌ای‌ست از گوناگونی و چندصدایی در روایت‌ها و نیز روایتگرانی که تباهی استبداد را با قلم و حضور خود به چشم جهانیان پدیدار می‌کنند.

این تلاش جمعی که به ابتکار تعدادی از کنشگران فمنیست و عدالتخواه، برگزار می‌شود اقدامی است بر ضد فراموشی تا مگر نوری بی‌افکند بر شرایط غیرانسانی زندان‌ها و وضعیت دشوار زندانیان سیاسی-عقیدتی در ایران، که از دیرباز یکی از ستون‌های مقاومت و دادخواهی بوده‌اند.

از راه‌های زیر می‌توانید به جمع بینندگان و شنوندگان این برنامه بپیوندید.

YouTube
Twitch (در ایران فیلتر نیست)
Twitter
Facebook

@IranRights بنیاد برومند 🔔