خالد پیرزاده، زندانی سیاسی تبعیدی در زندان شیبان اهواز، روز پنجشنبه ۹ دی ماه در اقدامی اعتراضی پلک چشم راست خود را دوخت.

خبرگزاری هرانا روز گذشته خبر داد که از زمان انجام این اقدام اعتراضی خانواده خالد پیرزاده از او بی‌خبر هستند. امری که باعث افزایش نگرانی در رابطه با وضعیت سلامت این زندانی سیاسی شده است.

اعتراض خالد پیرزاده به عدم تحقق وعده‌های مسئولان مبنی بر موافقت با درخواست آزادی مشروط و اعطای مرخصی به او صورت گرفته است.

خالد پیرزاده در خرداد ۹۸ توسط نیروهای امنیتی همراه با ضرب و شتم بازداشت شد. او در بهمن ۹۸ توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه از بابت اتهام «اجتماع و تبانی» به ۵ سال حبس و از بابت اتهام «توهین به رهبری» به ۲ سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدید نظر عینا تأیید شد و ۵ سال آن قابل اجراست. آقای پیرزاده در مرداد ۹۹ از زندان اوین به زندان تهران بزرگ منتقل شد و از تیر امسال به زندان شیبان منتقل شده و از آن زمان بدون رعایت اصل تفکیک جرائم در بند ۵ این زندان و در کنار زندانیان جرائم خشن به سر می‌برد.

@Iranrights

مقامات روز پانزدهم دی ۱۳۹۶ به خانواده وحید حیدری خبر دادند که او درگذشته است. آنها علت فوت او را «خودکشی» اعلام کردند. آنها خانواده آقای حیدری را مجبور کردند صبح روز شانزدهم دی ماه جسد او را در قبری تعیین‌شده در قطعه ۳۴ بهشت زهرای اراک به خاک بسپارند. به گفته افراد مطلع به نقل از شاهدان، حضور پرتعداد نیروهای امنیتی و انتظامی در مراسم ختم وحید حیدری، مشهود بود.

مقامات مسئول پس از درگذشت وحید حیدری، ارتباط دستگیری او با اعتراضات سراسری را رد کردند و گفتند که او در رابطه با مواد مخدر دستگیر شده است. به گفته آشنایان، خانواده وحید حیدری از سوی مقامات امنیتی به شدت تحت فشار قرار گرفته‌اند که درباره واقعه کشته شدن او سکوت کنند. افرادی که وحید حیدری را می‌شناختند، شهادت دادند که او معتاد یا موادفروش نبود و جوانی تندرست و زحمتکش بود. به گفته آنها، وارد کردن چنین اتهامی، ظلم آشکاری به او و خانواده‌اش است.

ادامه سرگذشت وحید حیدری را در صفحه یادبود او در وبسایت بنیاد عبدالرحمن برومند بخوانید.

@IranRights

عزت طبائیان در ۱۷ دی ۱۳۶۰ در زندان اوین به همراه ۵۱ نفر دیگر تیرباران شد. متأهل و دانشجوی سال آخر رشته فیزیوتراپی دانشگاه تهران بود. در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «زندگی زیبا و دوست‌داشتنی است. من هم مثل بقیه، زندگی را دوست داشتم. ولی زمانی فرا می‌رسد که دیگر بایستی با زندگی وداع کرد.»

روز ۲۹ شهریور ۱۳۶۰ در خانه یکی از هواداران سازمان پیکار در تهران در یک جلسه تشکیلاتی شرکت داشت. این خانه لو رفته بود و حوالی ساعت ۲ بعد از ظهر مأموران اقدام به دستگیری آنها کردند. عزت موفق شد از در عقب فرار کند و خود را از طریق دیوار به داخل خانه‌ای پرت کند. این کار باعث شکستن لگن خاصره او شد. صاحب آن خانه که یک حزب‌اللهی بود از پناه دادن به او خودداری و مأموران را برای دستگیری او خبر کرد.

او یک ماه در بیمارستان تحت مراقبت مأموران مسلح بستری بود. تا مدت‌ها مأموران از هویت اصلی او بی‌اطلاع بودند. خانم طبائیان را برای بازجویی به بند ۳۰۰۰ و سپس به زندان اوین منتقل کردند. پس از اعدام، مقامات جسد او را در گورستان خاوران دفن کردند.

صفحه یادبود عزت طبائیان در «یادبود امید»

@Iranrights

بنیاد عبدالرحمن برومند در کنار انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز #PS752 و تمام کسانی ایستاده است که به دنبال حقیقت، پاسخگویی و عدالت برای ۱۷۶ قربانی #هواپیمای_اوکراینی هستند.

در مسیر مبارزه علیه فراموشی، مصونیت از پاسخگویی و مجازات ناقضان حقوق بشر #من_هم_شمعی_روشن_خواهم_کرد 🕯

@Iranrights