طاهره پشتیبان، ۲۱ ساله، مینو ستوده‌پیما، ۲۱ ساله، صدیقه فلکرو، ۲۲ ساله و زهرا (طاهره) میراحسان، ۲۳ ساله، چهار دوست و هم‌رزم بودند که در روز ۲۰ دی ۶۰، کمتر از یک ماه پس از دستگیری در چالوس تیرباران شدند.


صفحه یادبود طاهره پشتیبان در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-5431/tahereh-poshtiban

صفحه یادبود مینو ستوده‌پیما در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-4543/minu-sotudehpeima

صفحه یادبود صدیقه فلکرو در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-4992/sediqeh-falakru

صفحه یادبود زهرا (طاهره) میراحسان در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-4705/zahra-tahereh-mirehsan

@Iranrights

سازمان زندان‌ها بخشنامه‌ای درباره حقوق زندانیان و بازداشت‌شدگان صادر کرده است. در این بخشنامه مواردی چون ممنوعیت بازرسی بدنی بدون لباس به جز موارد محدود، ممنوعیت پذیرش زندانی دارای بیماری حاد یا مجروح و مصدوم و عودت آنها به مراکز درمانی تا تثبیت شرایط، ممنوعیت شکنجه، رفتار تبعیض‌آمیز و اعمال سلیقه بر پایه نژاد، جنس، زبان، مذهب، باورهای سیاسی و سطح تمکن مالی زندانی، ضرورت فراهم‌سازی ملاقات با خانواده و وکیل و ممنوعیت اجبار استفاده از پوشش چادر برای زنان و محکومان جرایم سیاسی و مطبوعاتی در موارد اعزام به خارج از زندان آورده شده است.

صحبت‌های رویا برومند، مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند را در این رابطه بشنوید.

در همین رابطه کتاب «حقوق زندانی به زبان ساده» نوشته مهناز پراکند، وکیل دادگستری، منتشر شده در کانون مدافعان حقوق بشر، به صورت رایگان در دسترس شماست. 🔗لینک دانلود کتاب

@Iranrights

آرژانتین به حضور محسن رضایی، یکی از متهمان پرونده انفجار آمیا، در مراسم تحلیف رئیس جمهور نیکاراگوئه، اعتراض کرد و آنرا توهین به عدالت و قربانیان حمله تروریستی ۱۹۹۴ بوینس‌آیرس دانست.

سباستیان باریرو، ۵ ساله، یکی از ۸۵ قربانی بمب‌گذاری دفتر انجمن تعاونی یهودیان آرژانتین (آمیا) در سال ۱۳۷۳ در بوئنوس آیرس آرژانتین است. سباستیان هنگام انفجار به همراه مادرش از جلوی ساختمان آمیا عبور می‌کرد. او دوچرخه و سگس را بسیار دوست داشت و به داشتن خواهر نوزادش فخر می‌فروخت.

در ۲۷ تیر ۱۳۷۳ وانتی حاوی ۲۷۵ کیلوگرم مواد منفجره ساختمان هفت طبقه در خیابان پاستور بوئنس‌آیرس را با خاک یکسان کرد. هدف این بمب‌گذاری «مرکز همیاری یهودیان آرژانتین» بود و جان ۸۵ انسان را گرفت و ۱۵۰ نفر را مجروح کرد. انبوهی از شواهد و مدارک نقش دولت‌ ایران را در این بمب‌گذاری تأیید می‌کند.

نسخه پی‌دی‌اف گزارش پژوهشی بنیاد عبدالرحمن برومند منتشر شده در سال ۱۳۸۸ با عنوان «بمب گذاری آمیا در آرژانتین: جنایت فراموش شدۀ جمهوری اسلامی علیه بشریت» اینجا در دسترس شماست.

صفحات یادبود قربانیان بمب‌گذاری آمیا در «یادبود امید»

@Iranrights

ابراهیم لطف‌اللهی میره‌کی دانشجوی سال آخر رشته حقوق قضایی دانشگاه پیام نور سنندج بود. ۱۶ دی ۸۶ در مقابل ساختمان دانشگاه محل تحصیل‌اش توسط مأموران ستاد خبری وزارت اطلاعات سنندج دستگیر شد. ۹ روز پس از بازداشت در ستاد خبری وزارت اطلاعات به مادر و پدرش گفتند خودکشی کرده است.

به گفته وکیل خانواده، در پزشکی قانونی شکنجه آقای لطف‌الهی، شکستگی بینی و جمجمه پیش از مرگ و آثار کبودی بر بدن ثبت شده است. درخواست‌های مکرر خانواده و وکیل برای ارائه مستندات صحنه خودکشی (فیلم و عکس صحنه حلق‌آویز شدن)، نبش قبر و کالبدشکافی جسد بی‌نتیجه بود.

به گفته یکی از نزدیکانش، باهوش و خوش‌فکر بود و در نقاشی و کاریکاتور استعداد داشت. روحیه ظلم‌ستیز داشت و مخالف بی‌عدالتی و تبعیض بود. به همراه خانواده در خانه‌ای بسیار کوچک در محله‌ای فقیرنشین در سنندج زندگی می‌کرد و در دوران تحصیل برای گذران مخارج تحصیلی‌اش کارگری می‌کرد. درک محرومیت‌ها و نابرابری‌ها، انگیزه او برای تحصیل در رشته حقوق شده بود.

جزئیات بیشتر را در صفحه یادبود ابراهیم لطف‌اللهی بخوانید.

@IRanrights

سیاوش توکلی در ۳۰ دی ۱۳۶۰ به اتهام «نقش داشتن در کودتای نوژه» در ۴۵ سالگی تیرباران شد.

پس از لو رفتن برنامه کودتا در تیر ۱۳۵۹، بیش از ۶۰ نظامی و غیرنظامی ظرف مدت یک ماه در شهرهای مختلف به جوخه‌های اعدام سپرده شدند. اعدام‌های مربوط به نوژه در ماه‌ها و سال‌های بعد ادامه پیدا کرد و حداقل ۲۰۰ نفر در این رابطه اعدام شدند. نورالدین کیانوری، رهبر حزب توده، در مقاله‌ای یادآوری کرد که کودتای نوژه توسط سازمان نظامی آن حزب، که با مقامات جمهوری اسلامی همکاری می‌کرد، کشف و «خنثی» شد.

سیاوش توکلی متأهل بود و دو فرزند داشت. او یکی از پایه‌گذاران سازمان جنبش ناسیونالیستی دانشگاهیان و دانش‌پژوهان و روشن‌بینان ایران بود و پس از انقلاب ۱۳۵۷ به فرار فعالان سیاسی از کشور کمک می‌کرد. این سازمان یکی از سازمان‌های زیرمجموعه «نقاب» بود که مسئولیت کودتای نوژه را به عهده گرفت. اطلاعات درباره او توسط فرزندش به بنیاد برومند فرستاده شده است.
www.instagram.com/p/CY9fSKCJXMN/

@Iranrights

فردین حسینی پیرو آیین اهل حق، مکتب نورعلی بود. سابقه کیفری نداشت و سعی‌ می‌کرد قانون‌مدارانه زندگی کند. پرونده‌اش به ترور امام جمعه هشتگرد در استان البرز و قتل یک شهروند در استان کرمانشاه مربوط است. فردین حسینی اتهامات وارده در هر دو پرونده را رد کرد. او این اتهامات را «دامی وسیع توسط وزارت اطلاعات» دانست که به خاطر پیروی از مکتب نورعلی الهی برایش پهن شده بود.

بر اساس اظهارات آقای حسینی او برای پذیرفتن اتهام قتل امام جمعه هشتگرد پنج ماه زیر شکنجه شدید بود و وقتی این اتهام را نپذیرفت با یک پرونده تازه به اتهام یک قتل دیگر با شاکی خصوصی مواجه شد. آقای فردین حسینی در پرونده دوم (قتل یک شهروند در کرمانشاه) به اعدام محکوم شد.

مراحل بازجویی‌اش ۵ سال ادامه پیدا کرد. حدود ۳ سال را در سلول‌های انفرادی گذراند. طی بازجویی‌ها در اثر شکنجه و شدت ضربات از ناحیه سر دچار صدمه جدی، بی‌هوشی پیاپی و خونریزی بینی و گوش شد. بعد از ۵ سال برای نخستین بار با خانواده‌اش ملاقات کرد. متأهل بود و یک دختر ۱۴ ساله داشت.

www.instagram.com/p/CZAFauUJ58s/

@Iranrights

امروز، ۳ بهمن ماه،‌ روز تولد ندا آقاسلطان است. به گفته مادرش، ندا از کودکی «زیر بار زور نمی‌رفت.» در مقابل مسئولان دبیرستانش ایستاد و موفق شد از پوشیدن چادر سر باز زند. بسیار شجاع و رو راست بود و رقص عربی، موسیقی پاپ غربی و ترکی و به خصوص ترانه‌های گوگوش را دوست داشت. ندا آقاسلطان همچنین اهل مطالعه و به گفته نزدیکانش، عاشق سفر بود. معلم موسیقی‌اش به یاد می‌آورد که او «سرشار از شوق و شور ... مثل یک پرتو نور بود.»

صفحه یادبود ندا آقاسلطان، همراه با خلاصه آنچه در خرداد ماه سال ۸۸ بر او گذشت و واکنش مسئولان و خانواده‌اش، در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/61073/neda-aqa-soltan

@Iranrights

خالد کردی، نوجوان بلوچ، در ۱۷ سالگی در قبال سفر مجانی از کرمان به اصفهان پیشنهاد فرد ناشناسی را برای حمل کیفش پذیرفت بدون آنکه بداند کیف حاوی ماده مخدر کریستال است. به اعدام محکوم و پس از گذراندن ۷ سال در زندان یزد، در ۵ بهمن ۱۳۹۴ اعدام شد. به گفته نزدیکانش، خالد جوانی سر به زیر و سالم بود و هیچ سابقه کیفری نداشت.

خانواده آقای کردی به دلیل عدم توانایی مالی، نتوانستند وکیل استخدام کنند و وکیل تسخیری تعیین‌شده از سوی دستگاه قضایی وکالت او را به عهده داشت. به گفته فردی آشنا با خالد کردی، دادستان وقت مهریز اجرای حکم اعدام را به تأخیر انداخته بود تا شاید پیگیری‌های خانواده به نتیجه برسد اما با انتساب دادستان جدید، حکم او اجرا شد.

صفحه یادبود خالد کردی در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7810/khaled-kordi

@Iranrights

عبدالرضا غرابات در جنگ ایران و عراق مجروح شده بود. گزارش شده است که او از ناراحتی حاد روحی رنج می‌برد. سال ۱۳۵۹ وارد سپاه پاسداران شد و سال ۱۳۸۱ تحت عنوان بازنشستگی از کار برکنار شد. در سال ۱۳۸۶ به «ارتداد و ترغیب به فساد» متهم و در ۶ بهمن ۱۳۸۹ در زندان کارون اهواز اعدام شد.

العربیه به نقل از یکی ازاعضای خانواده او نوشته است «پس از توقف جنگ عبدالرضا از ارتباط خود با امام زمان سخن گفت و ادعا کرد که امام زمان از نظام حاکم به رهبری آیت الله خامنه‌ای ناراضی است. به تدریج بر پیروان آقای غرابات افزوده شد بطوریکه صدها نفر از شهرهای مختلف دیگر نیز با وی ارتباط برقرار کرده و به عضویت مجموعه‌ای که با نام «خط سیر و سلوک» بین مردم معروف شده بود درآمدند.» این عضو خانواده سپس تاکید می‌کند که فعالیت این گروه پس از پرداختن به رهبر جمهوری اسلامی ایران متوقف شد و عبدالرضا غرابات به اهواز تبعید شده بود.

صفحه یادبود عبدالرضا غرابات در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7482/abdolreza-gharabat

@Iranrights

«کشتار زندانیان سیاسی ایران در سال ۱۳۶۷»، گزارش تحقیقی حقوقدان سرشناس بین‌المللی، جفری رابرتسون که به سفارش بنیاد عبدالرحمن برومند در سال ۱۳۹۰ منتشر شد، برای تدوین کیفرخواست و ادله اثبات دعوا علیه حمید نوری، دادیار سابق قوه قضاییه و متهم به دست داشتن در اعدام زندانیان سیاسی در زندان گوهردشت در سال ۱۳۶۷، در یک پرونده نادر مبتنی بر صلاحیت جهانی در کشور سوئد، مورد استناد و استفاده قرار گرفت.

🔗 چکیده و لینک دانلود نسخه پی‌دی‌اف متن کامل گزارش (فارسی و انگلیسی) را در کتابخانه بنیاد عبدالرحمن برومند ببینید:
www.iranrights.org/fa/library/document/1380/the-massacre-of-political-prisoners-in-iran-1988-report-of-an-inquiry

@Iranrights

ناصر آلبوشوکه جوان ۱۹ ساله، به گفته نزدیکانش سالم و ورزشکار بود و به تازگی خدمت سربازی را تمام کرده بود و در خیابان نادری اهواز مغازه لباس‌فروشی کوچکی را اداره می‌کرد. او عضو هیچ گروه سیاسی نبود و فعالیت سیاسی نداشت. ناصر آلبوشوکه همزمان با بازداشت گروهی جوانان شهرهای عرب‌نشین شوش، حمیدیه و اهواز در دی و بهمن ۱۳۹۰، توسط نیروهای اداره اطلاعات اهواز در مغازه‌اش دستگیر شد. این بازداشت‌ها در پی شعارنویسی‌های گسترده در این شهرها در حمایت از بهار عربی و تحریم انتخابات آینده مجلس صورت گرفت. روز ۶ بهمن ۱۳۹۰ اداره اطلاعات اهواز خبر بازداشت او را به خانواده داد.

۱۰ بهمن ۱۳۹۰ از اداره اطلاعات اهواز با خانواده ناصر آلبوشوکه تماس گرفتند و از آنها خواستند تا برای بردن فرزندشان مراجعه کنند. خانواده در حالی که با تهیه سند و مقداری غذا به امید آزادی فرزندشان مراجعه کردند، در محوطه بازداشتگاه متوجه شدند که جنازه ناصر در داخل آمبولانسی قرار دارد.

صفحه یادبود ناصر آلبوشوکه در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/71825/naser-albushukeh-derafshan

@Iranrights