در سال ۱۴۰۰ چون سال‌های پیش از آن، برای حفظ نام، یاد و سرگذشت قربانیان ظلم و خشونت دولتی و پاسخگو کرن ناقضان حقوق بشر تلاش کردیم.

قدردان حمایت و همکاری خانواده‌ها و عزیزانی هستیم که به ما اعتماد کردند.

سال ۱۴۰۱ را نیز با امید به عدالت و تلاش برای روشن شدن حقیقت آغاز می‌کنیم.

نوروز مبارک

لینک تکمیل اسامی قربانیان خشونت دولتی در «یادبود امید»:
www.iranrights.org/fa/memorial/add

@IranRights

پس از انتشار خبر درگذشت محمد محمدی ری‌ شهری، در روز دوشنبه ۱ فروردین ۱۴۰۱، کارنامه سیاه او در زمینه نقض حقوق بشر در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها در حال یادآوری است. از جمله این موارد نقش او در اعدام مخالفان در مقام قاضی دادگاه انقلاب ارتش در زمان کودتای نوژه است.

١۶ تیر ۱۳۵۹، مقامات جمهوری اسلامی اعلام کردند که یک شبکه متشکل از افراد نظامی و غیرنظامی که قصد براندازی جمهوری اسلامی از طریق کودتا را داشته، کشف و خنثی شده است. متعاقبا، بیش از ۶۰ نفر نظامی و غیرنظامی در شهرهای مختلف ایران ظرف مدت یک ماه به جوخه‌های اعدام سپرده شدند. اعدام‌های مربوط به کودتای نوژه در ماه‌ها و سال‌های بعد ادامه پیدا کرد.

اعدام سرتیپ خلبان آیت محققی، سرتیپ خلبان یوسف پورضیایی، سرتیپ خلبان محمد ملک، سرتیپ خلبان فرخ زاد جهانگیری و سروان بیژن ایران نژاد در ۲۸ تیر ۱۳۵۹، در فاصله چند ساعت پس از صدور حکم اعدام در دادگاه انقلاب اسلامی ارتش در محل زندان اوین، از جمله این اعدام‌هاست.

صفحات یادبود:
سرتیپ خلبان آیت محققی
سرتیپ خلبان یوسف پورضیایی
سرتیپ خلبان محمد ملک
سرتیپ خلبان فرخ زاد جهانگیری
سروان بیژن ایران نژاد

@Iranrights

از سال ۲۰۱۰ روز ۲۴ مارس از سوی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی حق دانستن حقیقت درباره نقض فاحش حقوق بشر و پاسداشت کرامت انسانی قربانیان نام‌گذاری شده است.

به مناسبت این روز توجه شما را به یکی از پروژه‌های وزارت اطلاعات با عنوان طرح «الغدیر» که با هدف ربودن و قتل اعضا و هواداران سازمان مجاهدین تعریف شده بوده و سرگذشت یکی از قربانیان این طرح به نام لیلا مدائن، ۱۷ ساله، جلب می‌کنیم.

لیلا مدائن متولد فروردین ماه ۱۳۵۰ بود. سه برادر او در سال‌های ۶۰، ۶۱ و ۶۴ اعدام شدند. این اعدام‌ها، به خصوص اعدام آقای لقمان مدائن که به مبارزه مسلحانه باور نداشت و کمتر از یک هفته بعد از دستگیری اعدام شد، تأثیر زیادی بر او و خانواده‌اش گذاشت. به گفته خانواده، او از این زمان صحبت از خروج از ایران و پیوستن به مجاهدین می‌کرد. خانم مدائن اواخر تیر یا اوایل مرداد ۱۳۶۷ همراه چند تن دیگر تلاش کرد از مرز شرقی ایران از کشور خارج شود. خانواده پس از آذر ۱۳۶۷ از سرنوشت خانم مدائن هیچ اطلاعی ندارند.

بنا بر شواهد موجود، لیلا مدائن یکی از هواداران سازمان مجاهدین خلق بود که در راستای پروژه «الغدیر» وزارت اطلاعات جمهوی اسلامی که برای ربودن و قتل اعضا و هوادارن سازمان مجاهدین طراحی شده بود، ناپدید شده است.

مسئولیت اصلی طرح «الغدیر» با «اداره کل التقاط» بوده که پیش از اعلام مبارزه مسلحانه سازمان مجاهدین در سپاه تأسیس شده و به وزارت اطلاعات منتقل شده بود. این اداره یکی از بخش‌های سه گانه بررسی، تعقیب و برخورد با گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی و متمرکز بر برخورد با گروه‌های مسلمان همچون سازمان مجاهدین خلق، فرقان و آرمان مستضعفین بود.

پیوستگی قتل‌ها در جریان قتل‌های موسوم به زنجیره‌ای در پاییز ۱۳۷۷ و کشتن افرادی که مرگشان حساسیت عمومی را برانگیخت، موضوع قتل‌های فراقضایی را به سطح جامعه کشاند. در حالی که این قتل‌ها از مدت‌ها پیش به عنوان بخشی از برنامه سالانه وزارت اطلاعات در جریان بود. قتل هواداران و اعضای سازمان مجاهدین هم یکی از این پروژه‌ها بود. مشخص نیست چند نفر از طریق طرح الغدیر و پروژه «حذف» اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق به قتل رسیدند. بنیاد عبدالرحمن برومند اسامی بیش از ۳۰ نفر را در اختیار دارد که گمان می‌رود در جریان این طرح ربوده و کشته شده‌اند.

جزئیات بیشتر در صفحه یادبود لیلا مدائن:
www.iranrights.org/fa/memorial/story/-8521/leila-madaen

@IranRights

رویا برومند: یک قسمت از ما رفت و خنده، شد لبخند!
رویا در زمان ترور پدرش در پاریس به دلیل راه‌اندازی نهضت مقاومت ملی به همراه شاپور بختیار، در آمریکا و در حال  گذراندن مراحل پایانی دکترای خود در زمینه تاریخ بود.
او به همراه خواهرش لادن، بنیادی را به نام پدرشان «عبدالرحمن برومند» راه‌اندازی کرده است و در زمینه آگاه‌سازی جهانی درباره نقض حقوق بشر در ایران فعالیت می‌کند.


مجموعه اگر گزیده کوتاهی ست از گپی طولانی با فرزندان خانواده‌هایی که یک یا هر دو والدینشان را در زندان‌های جمهوری اسلامی و یا توسط مامورین آن از دست داده‌اند و یا مدتی به دلیل زندانی‌بودن آن‌ها از داشتن‌شان محروم بوده‌اند.
فارغ از هر نوع باور، اعتقاد، عقیده و یا هدفی که آن‌ها برایش جانشان را از دست داده‌اند و یا متحمل سختی‌هایی شده‌اند، فرزندان آن‌ها نکات و دردهای مشترکی را به اشتراک می‌گذارند و از حس و حال آن روزها و تاثیرات این اتفاق بر زندگی‌شان درد دل می‌‌کنند.

«اگر»
کاری از «آرش راد»
تولید: «رسانه پارسی»
@PersianMediaProduction

لینک یوتیوب

#یاری_مدنی_توانا #رویا_برومند #حقوق_بشر #عبدالرحمن_برومند #ترور

@Tavaana_TavaanaTech

هفته گذشته، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل، در امور حقوق بشر ایران، در چهل و نهمین نشست شورای حقوق بشر، با برشمردن مواردی از نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران، از جمله افزایش شمار اعدام‌ها، استفاده از نیروی کشنده و توسل بی‌رویه به زور در بستر اجتماعات مسالمت‌آمیز، تصویب طرح صیانت و محدودیت دسترسی به اطلاعات و اقلام پیشگیری از بارداری، بر موانع قانونی، ساختاری و سیاست‌گذاری که برای چهار دهه منجر به مصونیت مقامات ایران از پاسخگویی شده، تأکید کرد.

جاوید رحمان خطاب به شورای حقوق بشر گفت: «من بار دیگر بر مسئولیت بنیادین حکومت برای برداشتن گام‌های جدی به منظور تضمین پاسخگویی تأکید می‌کنم. در غیاب این گام‌ها، بدون وجود کانال‌های داخلی برای پاسخگویی، من بر نقش و مسئولیت جامعه بین‌المللی، از جمله این شورا، تأکید دارم.»

روز گذشته، ۴ فروردین ۱۴۰۱، سی و هفت سازمان حقوق بشری و مدنی، از جمله بنیاد عبدالرحمن برومند، با انتشار بیانیه‌ای مشترک، از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد خواستند که مأموریت گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران را تمدید کند.

@IranRights

در روزهای انتهایی سال ۱۴۰۰، جمعی از سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای مدنی ایرانی، منطقه‌ای و بین‌المللی، در بیانیه‌ای مشترک نسبت به اجرایی شدن طرح «صیانت» و محدودسازی بیشتر اینترنت در ایران هشدار دادند.

در این بیانیه‌ آمده است: «اعضای جامعه‌ جهانی، از جمله دولت‌هایی که به صورت دوجانبه و چندجانبه مشغول مذاکره و گفت‌وگو با جمهوری اسلامی ایران هستند و همچنین کشورهای عضو شورای حقوق بشر سازمان ملل باید مصرا از مقامات ایران بخواهند که به تعهدات حقوق بشری‌‌شان عمل کنند. بدون اقدام فوری مردم در ایران در خطر انزوای فزاینده از جهان و نقض بیش از پیش حقوق بشر خواهند بود.»

متن کامل بیانیه:
www.iranrights.org/fa/library/document/3912

@IranRights

امین کرکی، ۳۱ ساله، مجرد و کارگر روزمزد اهل اندیمشک و ساکن دزفول بود. اطرافیانش او را فردی صاف و صادق می‌دانستند. امین چهارمین فرزند خانواده‌ای هشت نفره بود.

مأموران کلانتری ۱۸ شهرک حمزه دزفول و تعدادی از افراد وابسته به بسیج و لباس شخصی در بامداد ۱۳ دی ۹۶ از طریق دیوار خانه همسایه، وارد منزل خانواده کرکی شده و بدون حکم بازداشت و با ضرب و جرح او و پدرش را بازداشت کردند.

امین کرکی در بازجویی‌ها با اتهام سرکردگی «اغتشاشات» و تظاهرات دی ۹۶ در محله خودشان در دزفول و همچنین پاره کردن عکس آیت‌الله خمینی و آیت‌الله خامنه‌ای روبرو بود. او در ۲۶ اسفند ۹۶، تا زمان برگزاری دادگاه، به صورت موقت آزاد شد.

خانواده بعد از آزادی به امین سفارش کردند تا از خانه بیرون نرود. رسیدگی شخصی رییس دادگاه انقلاب دزفول به پرونده امین و زمینه‌سازی آزادی او، خانواده را مشکوک و نگران کرده بود. آن‌ها همچنین به رفت و آمد مأموران نیروی انتظامی در اطراف منزل و در روزهای بعد از آزادی امین مشکوک بودند.

ادامه آنچه بر امین کرکی گذشت و خلاصه‌ای از ایرادهای حقوق دادرسی پرونده را در صفحه یادبود این معترض دی ۹۶ بخوانید.

@IranRights

زرتشت احمدی راغب، فعال مدنی زندانی، در حالی که در اعتصاب غذا به سر می‌برد، در تماس تلفنی از زندان رجایی‌شهر، با اطلاع‌رسانی درباره شرایط خود، از محبوس بودن در سلول‌های موسوم به سوییت در زندان رجایی‌شهر و پیوستن سه زندانی دیگر به نام‌های مهدی مسکین‌نواز، آرشام رضایی و رضا محمدحسینی به اعتصاب غذا خبر داد.

آقای احمدی راغب، فعال مدنی و آتش‌نشان اخراج شده از کار، روز دوم اسفند ۱۴۰۰، توسط نیروهای امنیتی در منزل خود بازداشت شد. او پیش از این نیز، به دلیل فعالیت‌های مدنی خود سابقه بازداشت و محکومیت دارد. زرتشت احمدی راغب پس از ۱۷ سال سابقه کار به عنوان آتش‌نشان، به دلیل فعالیت‌های مدنی و منتقدانه از کار اخراج شد.

#آزادشان_کنید

@IranRights

مژگان رضوانیان، فرزند شهناز و هوشنگ، در سن ۱۶ سالگی، در اثر جراحات ناشی از انفجار دو نارنجک در تظاهرات اعتراضی جلوی دانشگاه تهران در ۳۱ فروردین ۱۳۶۰ به مناسبت سالروز انقلاب فرهنگی و بسته شدن دانشگاه‌ها، جان باخت.

مژگان (نیلوفر) رضوانیان در دوره بهیاری مدرسه برزویه کارآموزی می‌کرد. او نوه شاعر و ترانه‌سرای مشهور، محمود ثنایی بود. به موسیقی، شعر و رقص علاقه داشت و از هواداران سازمان پیکار بود.

در تظاهرات مسالمت‌آمیز مذکور بیش از ۷۰۰ نفر شرکت داشتند. به گفته مهرداد درویش‌پور، از سازمان‌دهندگان این تظاهرات، در همان ابتدای حرکت، تظاهرات با پرتاب دو نارنجک به صفوف اول تظاهرات‌کنندگان از طرف حزب‌اللهی‌های مستقر در خیابان، متوقف شد. دو تن دیگر به نام‌های آذر مهرعلیان، ۱۷ ساله و ایرج ترابی، ۲۱ ساله، نیز در همان روز کشته و بیش از ۵۰ تن زخمی شدند، از جمله دو تن که در اثر اصابت ساچمه، بینایی یک چشمشان را از دست دادند.

جزئیات بیشتر را در صفحه یادبود مژگان رضوانیان بخوانید.

راه‌های ارسال‌ اطلاعات به ما:

فرم الکترونیکی امید
www.iranrights.org/fa/memorial/add
ایمیل
info@boroumandcenter.org

@IranRights

امیرعباس هویدا، نخست‌ وزیر سابق ایران، در ۱۸ فروردین ۱۳۵۸ تیرباران شد.

در یادداشتی که روز ۱۰ اسفند ۱۳۵۷ مخفیانه به یکی از نزدیکانش داد، گفت: «وکیل مدافعی در کار نخواهد بود. از ما نفرت دارند. گمان می‌کنند هر آن چه را عزیز می‌داشتند ویران کردیم. همه‌ی ما را خواهند کشت.»

اولین جلسه محاکمه امیر عباس هویدا در دادگاه انقلاب اسلامی ۴۵ دقیقه بعد از نیمه شب ٢۴ اسفند ١٣٥٧ آغاز شد. مقامات او را از زمان تشکیل دادگاه مطلع نکرده بودند و به نوشته روزنامه کیهان، «هویدا را تا وقتی وارد دادگاه کردند و چشمش به تماشاچی‌ها افتاد، نمی‌دانست چرا او را از خواب بیدار کرده‌اند». او که از حق داشتن وکیل محروم بود، به دلیل عدم دسترسی به پرونده خود و اتهاماتش، فرصت نکرده بود که خود را برای دفاع آماده کند. دومین و آخرین جلسه دادگاه انقلاب اسلامی ساعت دو و نیم بعد از ظهر روز ١٨ فروردین ١٣٥٨ با حضور تعدادی خبرنگار تشکیل شد. او را در ساعت ٧ و ٢٥ دقیقه عصر همان روز تیرباران کردند.

صفحه یادبود امیرعباس هویدا در «یادبود امید»

@IranRights