سرکار خانم #ترانه_علیدوستی به همراه چند نفر دیگر از جمله رضا کیانیان نمادهای خوبی برای هنرمند موجسوار مد روز هستند.
کسانی که به هیچ پروژهی رانتی و حکومتی «نه» نمیگویند، ولی در بزنگاهِ شوآف، آنجایی که میدانند دوربینها رویشان زوم میشوند و سینهچاکان طبقه متوسطیاشان آمادهی یقه دریدن هستند، وارد میشوند و اعلام حضور میکنند.
اینبار خانم علیدوستی در حالیکه میدانند در صورت امضای قانون نژادپرستانهی تعلیق ویزای آمریکا توسط #ترامپ، امکان حضور در مراسم #اسکار را ندارند مثل زورو ظاهر شدهاند، شمشیر چوبیاشان را بالا گرفتهاند و اعلام کردهاند مراسمی که درش امکان حضور ندارند را تحریم کردهاند.
در واقع ترجمهی حرف ایشان اینست: منو راه نمیدید؟ پس نمیام!. یا به مصداق آن ضربالمثل معروف «طرف رو به ده راه نمیدادن، سراغ کدخدا رو میگرفت»
شاید بد نباشد از خانم علیدوستی چند سوال معمولی پرسید. مثلا اینکه ایشان که بهفکر «مردم» هستند، چهطور حتی پس از بازداشت و اثبات اختلاس و کنار کشیدن تهیهکننده و آنهمه ماجرا، هنوز شرکت در پروژهی کثیفی مثل «#شهرزاد» را تحریم نکردهاند؟ یا چرا در اعتراض به حذف و سرکوب همکارانشان مثل عیاری و پناهی جشنوارهی فجر را تحریم نمیکنند؟ هرچند که پاسخ به این سوالات ساده است. مخاطبان هدف علیدوستی بعد از گاردین و فرانس ۲۴، طبقهمتوسطیها و بورژواهای ایرانی هستند، که به اعتبار شعار «بها دادن به پاسپورت ایرانی» پای صندوق رأی رفتهاند. علیدوستی برای آنهاست که عَلَم تحریم بلند میکند. فرهنگیان بینوایی که ۸۰۰۰ میلیارد تومان از صندوق ذخیرهاشان بهنفع پروژههای رانتی اختلاس شده، جایی در مخاطبان ایشان ندارند. یا همکاران سرکوب و توقیف و زندانی شده اهمیتی برای خانم سلبریتی ندارند. حتی اگر هم داشته باشند ایشان ترجیح میدهد در آغوش دولت باقی بماند تا اینکه با سازوکار سانسور مخالفت کند.
ایشان و دوستان مشابهشان راه و رسم روی موج توجه بودن را خوب آموختهاند. دست در دست حاکمیت داشته باش ولی گاهی وقتی جو رسانهای آماده است، چیزی بگو که خوشایند هوادارانت باشد. فعلاً دوره دورهی تظاهر و شوآف است. حالا یا به چیپترین روش ممکن به سبک بهاره رهنما، چه با تتوی فمینیستی و تحریم مراسمی که از قبل برایت ممنوع شده باشد. به قول دوستی، خانم ترانه روغن ریخته را نذر امامزاده نکنید!
برگرفته از صفحه اینستاگرام امید کشتکار
کسانی که به هیچ پروژهی رانتی و حکومتی «نه» نمیگویند، ولی در بزنگاهِ شوآف، آنجایی که میدانند دوربینها رویشان زوم میشوند و سینهچاکان طبقه متوسطیاشان آمادهی یقه دریدن هستند، وارد میشوند و اعلام حضور میکنند.
اینبار خانم علیدوستی در حالیکه میدانند در صورت امضای قانون نژادپرستانهی تعلیق ویزای آمریکا توسط #ترامپ، امکان حضور در مراسم #اسکار را ندارند مثل زورو ظاهر شدهاند، شمشیر چوبیاشان را بالا گرفتهاند و اعلام کردهاند مراسمی که درش امکان حضور ندارند را تحریم کردهاند.
در واقع ترجمهی حرف ایشان اینست: منو راه نمیدید؟ پس نمیام!. یا به مصداق آن ضربالمثل معروف «طرف رو به ده راه نمیدادن، سراغ کدخدا رو میگرفت»
شاید بد نباشد از خانم علیدوستی چند سوال معمولی پرسید. مثلا اینکه ایشان که بهفکر «مردم» هستند، چهطور حتی پس از بازداشت و اثبات اختلاس و کنار کشیدن تهیهکننده و آنهمه ماجرا، هنوز شرکت در پروژهی کثیفی مثل «#شهرزاد» را تحریم نکردهاند؟ یا چرا در اعتراض به حذف و سرکوب همکارانشان مثل عیاری و پناهی جشنوارهی فجر را تحریم نمیکنند؟ هرچند که پاسخ به این سوالات ساده است. مخاطبان هدف علیدوستی بعد از گاردین و فرانس ۲۴، طبقهمتوسطیها و بورژواهای ایرانی هستند، که به اعتبار شعار «بها دادن به پاسپورت ایرانی» پای صندوق رأی رفتهاند. علیدوستی برای آنهاست که عَلَم تحریم بلند میکند. فرهنگیان بینوایی که ۸۰۰۰ میلیارد تومان از صندوق ذخیرهاشان بهنفع پروژههای رانتی اختلاس شده، جایی در مخاطبان ایشان ندارند. یا همکاران سرکوب و توقیف و زندانی شده اهمیتی برای خانم سلبریتی ندارند. حتی اگر هم داشته باشند ایشان ترجیح میدهد در آغوش دولت باقی بماند تا اینکه با سازوکار سانسور مخالفت کند.
ایشان و دوستان مشابهشان راه و رسم روی موج توجه بودن را خوب آموختهاند. دست در دست حاکمیت داشته باش ولی گاهی وقتی جو رسانهای آماده است، چیزی بگو که خوشایند هوادارانت باشد. فعلاً دوره دورهی تظاهر و شوآف است. حالا یا به چیپترین روش ممکن به سبک بهاره رهنما، چه با تتوی فمینیستی و تحریم مراسمی که از قبل برایت ممنوع شده باشد. به قول دوستی، خانم ترانه روغن ریخته را نذر امامزاده نکنید!
برگرفته از صفحه اینستاگرام امید کشتکار