" از خون مهرشادها برای رسیدن به قدرت اعتبار گرفتند؛ اما وقتی به قدرت رسیدند و در واکنش به قتل‌عام هزاران کودک و جوان و پیر این کشور تنها دغدغه‌شان این شد که چرا سه‌هزار نفر را گفته‌اند: چند هزار اما برای نیروی حافظ امنیت، چشم روی حقیقت کشتار همان هزاران نفر مورد تایید خود هم بسته‌اند.

🔺خانم مهاجرانی؛ کاش اندکی از همان زنانی می‌آموختید که روزی نام و رنج‌شان، نردبان سیاست شما شد. آن‌ها برای ایستادن در طرف حق، از عنوان مادری خرج نکردند، از حق آزادی‌شان گذشتند. برای ماندن در قدرت، زنانگی‌شان را حراج نکردند، که از زندگی‌شان گذشتند و جان‌شان را تقدیم راه آزادی کردند.

🔺این نوشته برای ثبت همان پشت‌صحنه است؛ حقیقتی که نمی‌بایست در هیاهوی روایت‌های غم‌انگیز این روزها فراموش شود.

🔺در دی‌ماه فقط به مردم در خیابان شلیک نکردند. انسان‌هایی را بازداشت کردند، به نقاط خلوت بردند، کتک زدند، با دست و پای بسته به پاهای‌شان شلیک کردند. بعد هم نامش را گذاشتند "برقراری امنیت". حالا دلقک‌ها را جلوی صحنه فرستاده‌اند تا برای خشونت علیه "حافظان امنیت" ابراز نگرانی کند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔴شورای حکام پرونده جمهوری‌اسلامی را به شورای امنیت ارجاع داد

🔺دو دیپلمات به خبرگزاری فرانسه گفتند شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی با تصویب قطعنامه‌ای، پرونده هسته‌ای ایران را به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع داده است؛ اقدامی که با حمایت آمریکا و سه کشور اروپایی انجام شد و واکنش تند تهران، پکن و مسکو را در پی داشت.

🔺به نوشته خبرگزاری فرانسه، قطعنامه ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت با ۲۳ رای موافق، ۳ رای مخالف و ۸ رای ممتنع در شورای حکام آژانس تصویب شده است.

🔺بر اساس این گزارش، روسیه، چین و نیجر به این قطعنامه رای مخالف داده‌اند.

🔺این نخستین بار در ۲۰ سال گذشته است که شورای حکام آژانس، پرونده ایران را به دلیل نقض ادعایی تعهدات عدم اشاعه به شورای امنیت گزارش می‌دهد.

🔺جمهوری اسلامی در واکنش به این رای، قطعنامه شورای حکام را "جانبدارانه و سیاسی" خوانده است.

🔺تهران می‌گوید طرف‌های غربی ابتدا با حمله به تاسیسات هسته‌ای ایران و مختل کردن روند عادی راستی‌آزمایی، شرایط فعلی را ایجاد کرده‌اند و اکنون همان اختلال را مبنای فشار تازه قرار داده‌اند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔺چرا اموال ساعدی‌نیا توقیف شد؟!

🔺بابک زنجانی رقیب ساعدی‌نیا است؟!

🔺گفتگوی مهدیه گلرو با صدای آمریکا در این زمینه را اینجا ببینید

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

شاهنامه؛ آزمایشگاه انسان‌شناسی ایرانی
✍ مهدی عربشاهی

شاهنامه را معمولاً حماسه ملی ایرانیان می‌خوانیم؛ کتاب پهلوانان و پادشاهان، جنگ‌ها و شکست‌ها، ایران و توران و کشاکش نیکی و بدی. اما می‌توان از زاویه‌ای دیگر نیز به آن نگاه کرد: شاهنامه یکی از بزرگ‌ترین آزمایشگاه‌های انسان‌شناسی فرهنگ ایرانی است. فردوسی فقط داستان جنگ رستم و اسفندیار یا مرگ سهراب را روایت نمی‌کند؛ انسان را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که شخصیت واقعی او آشکار می‌شود: وقتی قدرت به دست می‌آورد، وقتی عاشق می‌شود، وقتی میان خانواده و وظیفه گرفتار می‌ماند، وقتی تحقیر می‌شود، وقتی باید از فرمان پدر سرپیچی کند، وقتی با مرگ روبه‌رو می‌شود و حتی وقتی باید بداند زمان کناررفتن از قدرت فرا رسیده است.

از این منظر، شخصیت‌های شاهنامه فقط قهرمانان دوردست اساطیری نیستند؛ هرکدام یک امکان انسانی را به نهایت می‌رسانند. جمشید نمونه پادشاهی است که شکوفایی و آبادانی در او آرام‌آرام به خودبزرگ‌بینی تبدیل می‌شود؛ گویی کسی که جهان را ساخته، سرانجام باور می‌کند جهان بدون او معنایی ندارد. ضحاک تصویری است از میل و قدرتی که هرچه بیشتر تغذیه شود، گرسنه‌تر می‌شود. سیاوش با پرسشی متفاوت روبه‌روست: آیا می‌توان در جهانی آلوده پاک ماند، و پاکی اگر از قدرت تشخیص و سیاست بی‌بهره باشد چه بهایی خواهد داشت؟ کیخسرو شاید یکی از نادرترین تصاویر ادبیات ما از انسانی باشد که به اوج قدرت می‌رسد و درست در همان لحظه قادر است از آن دل بکند.

رستم نیز فقط «پهلوان ایران» نیست. او قدرتی عظیم دارد، اما همین قدرت همیشه به معنای شناخت بیشتر نیست. تراژدی رستم و سهراب را می‌توان داستان نابینایی قدرت در برابر رابطه خواند: پدری که می‌تواند سپاه‌ها را شکست دهد، فرزند خود را نمی‌شناسد. در داستان رستم و اسفندیار نیز دو انسان بد و خوب روبه‌روی هم قرار نگرفته‌اند؛ دو دستگاه فضیلت با یکدیگر تصادم می‌کنند. یکی نماینده استقلال، تجربه و آزادی پهلوانی است و دیگری نماینده وظیفه، عهد و فرمان. فاجعه دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که هر دو طرف بخشی از حقیقت را در اختیار دارند.

حتی شخصیت‌هایی که معمولاً در حاشیه خوانده می‌شوند، مسئله‌ای عمیق انسانی پیش می‌کشند. زال کودکی است که به‌سبب تفاوت ظاهری طرد می‌شود و بعدها همان تفاوت بخشی از هویت و نیروی او می‌شود. عشق زال و رودابه در برابر مرزهای خانوادگی، قومی و سیاسی قرار می‌گیرد. گشتاسپ نشان می‌دهد چگونه قدرت پدرانه می‌تواند پشت زبان وظیفه پنهان شود. اسفندیار این پرسش را پیش می‌کشد که اطاعت تا کجا فضیلت است و از کجا انسان باید مسئولیت داوری اخلاقی خودش را بپذیرد؟

از این منظر، شاهنامه کتاب پاسخ‌های ساده نیست. اتفاقاً عظمت آن در این است که بسیاری از شخصیت‌های مهمش را نمی‌توان به «خوب» و «بد» تقلیل داد. آدم‌ها ترکیبی از بزرگی و ضعف‌اند؛ فضیلتی که در یک موقعیت نجات‌بخش است، در موقعیتی دیگر می‌تواند ویرانگر شود. قدرت رستم همان چیزی است که ایران را بارها نجات می‌دهد و همان قدرت نیز نمی‌تواند او را از تراژدی مصون کند. پاکی سیاوش ستودنی است، اما جهان سیاسی الزاماً به پاکی پاداش نمی‌دهد. فرمانبرداری اسفندیار می‌تواند نشانه استواری باشد و همزمان او را به سوی مرگ ببرد.

شاید به همین دلیل شاهنامه پس از هزار سال هنوز زنده است. ما الزاماً دیگر با دیو سپید نمی‌جنگیم و پادشاه توران به کشورمان حمله نمی‌کند، اما همچنان با مسئله قدرت، غرور، پدر، فرزند، عشق، هویت، وفاداری، خشم، سرنوشت، شکست، مرگ و میراثی که از خود باقی می‌گذاریم روبه‌رو هستیم. لباس موقعیت‌ها عوض شده است؛ مسئله‌های انسانی چندان عوض نشده‌اند.

در این مجموعه می‌خواهم شاهنامه را نه فقط به‌عنوان اثری برای شناخت گذشته ایران، بلکه به‌عنوان کتابی برای شناخت انسان امروز بخوانم: داستان را روایت کنیم، مسئله انسانی پنهان در آن را بیرون بکشیم، از روان‌شناسی و مفهوم کهن‌الگو کمک بگیریم و در پایان دوباره به زندگی خودمان برگردیم. نه اینکه فردوسی را روان‌شناس مدرن جا بزنیم یا از هر داستان چند «درس موفقیت» بیرون بکشیم؛ بلکه ببینیم این داستان‌های کهن چگونه هنوز می‌توانند آینه‌ای در برابر انسان معاصر بگیرند.

شاید شاهنامه فقط کتابی درباره اینکه «ایرانیان چه کسانی بودند» نباشد. می‌توان پرسید: وقتی انسان صاحب قدرت می‌شود چه بر سرش می‌آید؟ وقتی عشق با هویت جمعی درگیر می‌شود چه می‌کند؟ چه زمانی وفاداری فضیلت است و چه زمانی زندان؟ چرا پدران فرزندانشان را نمی‌بینند؟ و آیا انسان می‌تواند در اوج قدرت، مانند کیخسرو، بداند چه زمانی باید برخیزد و برود؟

در چند هفته آینده، هر جمعه سراغ یکی از روایت‌ها یا شخصیت‌های شاهنامه می‌رویم و می‌کوشیم آن را از همین زاویه بخوانیم: شاهنامه به‌مثابه آزمایشگاه انسان و آینه‌ای برای زندگی امروز.

#شاهنامه #فردوسی #کهن_الگو

@bayandigar

🔺تخریب بخشی از «کاروان‌سرای روس‌ها» در سبزوار با واکنش‌های زیادی در شبکه‌های اجتماعی و میان فعالان فرهنگی و هنری روبه‌رو شده است.

🔺در پی این اتفاق، گروهی هنری از سبزوار به نام «مقوم» به محل ویرانه‌های این بنای تاریخی رفتند و در سوگ آن، ساز نواختند.

🔺این گروه ویدیویی در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده و در توضیح درمورد این اجرا نوشته است: «مرثیه‌ای برای سبزوار… برای مرحوم کاروانسرای روس‌ها؛ برای تاریخی که از امروز دیگر نیست و فقط باید درباره‌اش قصه بگوییم.»

🔺آنها همچنین نوشته‌اند: «من امشب روی خرابه‌ها ساز زدم؛ شاید صدای ساز، چیزی را برنگرداند… اما دست‌کم می‌گوید: ما دیدیم، ما سکوت نکردیم و فراموش نمی‌کنیم.»

🔺به گفته مجتبی کاویان، رئیس میراث فرهنگی سبزوار، این بنا در نقشه‌های ابلاغی به عنوان اثری ارزشمند شناسایی شده و برای ثبت ملی آن هم اقدام شده بود با این‌حال شهرداری «نامه اخطار تخریب» داده بود.

🔺آقای کاویان درمورد این بنا گفت که «کاروانسرای روس‌ها» در دوران رضاشاه یک ژاندارمری بوده است.

🔺او گفت که این «تخلف شهرداری»، پیگیری قضایی خواهد داشت.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔴«زن، زندگی، آزادی»، افقی برای آینده

🔺بیانیه اعلام موجودیت سازمان سپهر به مناسبت چهارمین سالگرد جان‌باختن مهسا ژینا امینی

🔺چهار سال از قتل حکومتی مهسا ژینا امینی می‌گذرد، زن جوان کوردی که مرگ او در بازداشت گشت ارشاد، فریاد فروخورده جامعه ایران را به جنبشی سراسری بدل کرد. ژینا از همان روزهای نخست از یک نام فراتر رفت و به نمادی از اعتراض به تبعیض و سلطه بر زندگی شد، نمادی که به زیبایی در فریاد «زن، زندگی، آزادی» هویت خویش را تعریف کرد و مردمان بسیاری را در ایران و خارج از آن با خود همراه ساخت. هویتی برساخته از آرزوی جامعه‌ای که در آن هیچ‌کس به دلیل جنسیت، باور، جهان‌بینی، زبان، فرهنگ، رنگ، جغرافیا، و یا شیوه زندگی خود، از حقوق برابر و کرامت انسانی محروم نمی‌شود.

🔺در چهارمین سالگرد ژینا، یاد او و تمامی جان‌باختگان راه آزادی را گرامی می‌داریم و در برابر ایستادگی زنان، جوانان، خانواده‌های دادخواه و همه کسانی که با وجود سرکوب، زندان و تهدید از مطالبات عدالت‌خواهانهی خود دست نکشیده‌اند، سر تعظیم فرود می‌آوریم. جنبش «زن، زندگی، آزادی» را نمی‌توان تنها با شمار شعارها و تجمعات خیابانی و یا فراز و فرود اعتراضات سنجید. این جنبش در تغییر نگاه جامعه به مفهوم حق انتخاب و پذیرش وجود جامعه‌ای متنوع و متکثر و همچنین در مبارزه‌ی روزمره زنان برای عدالت همچنان زنده و پویا است.

🔺متن کامل بیانیه در پیوست میباشد


#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔴سوئد سفیر جمهوری اسلامی را احضار و کارمند سفارت را اخراج کرد؛ تهدید رژیم ایران علیه مخالفان و یهودیان

🔺دولت سوئد روز چهارشنبه ۲۵ شهریور اعلام کرد یک کارمند سفارت جمهوری اسلامی را از این کشور اخراج و سفیر رژیم ایران در استکهلم را احضار کرده است. مقام‌های سوئدی رژیم ایران را به تهدید منافع یهودیان و اسرائیل و همچنین مخالفان جمهوری اسلامی در خاک این کشور متهم کرده‌اند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔴حمایت کنگره آزادی ایران از فراخوان احزاب کُرد برای اعتصاب عمومی در کردستان

🔺در آستانه چهارمین سالگرد قتل حکومتی ژینا (مهسا) امینی و خیزش «ژن، ژیان، ئازادی ـ زن، زندگی، آزادی»، کنگره آزادی ایران، حمایت خود را از فراخوان ائتلاف احزاب سیاسی کردستان ایران برای اعتصاب عمومی در شهرهای کردستان در روز چهارشنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۵ اعلام می‌کند. حمایت قاطع مجمع عمومی کنگره، بیانگر همبستگی گرایش‌های متنوع کنگره با مردم کردستان و تاکید بر نقش احزاب کُرد در مبارزه مشترک برای آزادی است.

🔺ژینا آن‌گونه که بر سنگ مزارش نوشته شد، نَمُرد و نامش به نماد بدل گشت. شعار «ژن، ژیان، ئازادی» در مراسم خاکسپاری او در آیچی سقز طنین انداخت و در امتداد آن، «زن، زندگی، آزادی» به شعار محوری خیزشی سراسری علیه تبعیض و استبداد تبدیل شد. امجد امینی، در پیام چهارمین سالگرد نوشته است: «در تمام این سال‌ها چشمی پرخون به خاک داشته‌ایم و چشمی به روزی که حقیقت آشکار شود. باور داریم راز سربه‌مهری که تو و همه عزیزان خفته در این خاک با خود دارید، برای همیشه پنهان نخواهد ماند». ما با گرامیداشت این یاد و پیام، در کنار خانواده او و تمامی خانواده‌های دادخواه، بر پیگیری حقیقت و عدالت و پاسخ‌گویی آمران و عاملان جنایت‌های جمهوری اسلامی تأکید می‌کنیم.

🔺تجربه اعتصاب‌های پیشین نشان داده است که فراخوان‌های احزاب کُرد، با اتکا به پایگاه مردمی آن‌ها، با استقبال مردم در شهرهای مختلف کردستان روبه‌رو شده‌اند. این شیوه اعتراض در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی» در دیگر شهرهای ایران نیز تکرار شد. کنگره آزادی ایران، اعتصاب عمومی را اقدامی مدنی و تاثیرگذار برای بیان مطالبات مردم و ایستادگی در برابر سرکوب می‌داند.
جمهوری اسلامی از سرکوب خیزش «زن، زندگی، آزادی» و اعتراضات پیش از آن تا کشتار بی‌سابقه مردم در خیزش بزرگ دی‌ ۱۴۰۴، برای حفظ قدرت خود به جنایت متوسل شده است. یاد جان‌باختگان، تداوم راه‌شان و دادخواهی برای آنان، از مبارزه ما جدایی‌ناپذیر است. تحقق آرمان‌های «زن، زندگی، آزادی» مستلزم پایان‌دادن به جمهوری اسلامی و گذار به یک نظام دموکراتیک کثرت‌گرا و مبتنی بر حقوق بشر، برابری و رفع تبعیض است.

🔺کنگره آزادی ایران از ابتکار نیروهای سیاسی کردستان و فراخوان آنان برای اعتصاب عمومی در کردستان، در چارچوب مبارزات مدنی برای آزادی و عدالت، حمایت می‌کند و آن را فرصتی برای تاکید بر ارزش‌های پیشرو جنبش «زن، زندگی، آزادی» و تقویت همبستگی با مردم آزادی‌خواه کردستان می‌داند. کنگره همچنین از شهروندان و نیروهای مدنی و سیاسی دیگر نقاط ایران که متناسب با شرایط و ظرفیت‌های محلی خود و به شیوه‌ای که مناسب می‌دانند یاد ژینا و دیگر جان‌باختگان را گرامی می‌دارند و بر آرمان‌های «زن، زندگی، آزادی» تأکید می‌ورزند، حمایت می‌کند.

زن زندگی آزادی
شورای مرکزی کنگره آزادی ایران

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔴«زن، زندگی، آزادی»، افقی برای آینده

🔺بیانیه اعلام موجودیت سازمان سپهر به مناسبت چهارمین سالگرد جان‌باختن مهسا ژینا امینی

🔺چهار سال از قتل حکومتی مهسا ژینا امینی می‌گذرد، زن جوان کوردی که مرگ او در بازداشت گشت ارشاد، فریاد فروخورده جامعه ایران را به جنبشی سراسری بدل کرد. ژینا از همان روزهای نخست از یک نام فراتر رفت و به نمادی از اعتراض به تبعیض و سلطه بر زندگی شد، نمادی که به زیبایی در فریاد «زن، زندگی، آزادی» هویت خویش را تعریف کرد و مردمان بسیاری را در ایران و خارج از آن با خود همراه ساخت. هویتی برساخته از آرزوی جامعه‌ای که در آن هیچ‌کس به دلیل جنسیت، باور، جهان‌بینی، زبان، فرهنگ، رنگ، جغرافیا، و یا شیوه زندگی خود، از حقوق برابر و کرامت انسانی محروم نمی‌شود.

🔺در چهارمین سالگرد ژینا، یاد او و تمامی جان‌باختگان راه آزادی را گرامی می‌داریم و در برابر ایستادگی زنان، جوانان، خانواده‌های دادخواه و همه کسانی که با وجود سرکوب، زندان و تهدید از مطالبات عدالت‌خواهانهی خود دست نکشیده‌اند، سر تعظیم فرود می‌آوریم. جنبش «زن، زندگی، آزادی» را نمی‌توان تنها با شمار شعارها و تجمعات خیابانی و یا فراز و فرود اعتراضات سنجید. این جنبش در تغییر نگاه جامعه به مفهوم حق انتخاب و پذیرش وجود جامعه‌ای متنوع و متکثر و همچنین در مبارزه‌ی روزمره زنان برای عدالت همچنان زنده و پویا است.




#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

#کد_۰۰۲

صلح فقط نبودِ جنگ نیست؛ آیا صلح یک حالت درونی هم هست؟
✍ مهدی عربشاهی (به مناسبت ۲۱ سپتامبر، روز جهانی صلح)

وقتی از «صلح» حرف می‌زنیم، معمولاً اولین تصویری که به ذهن می‌آید خاموش‌شدن اسلحه‌هاست؛ لحظه‌ای که موشکی پرتاب نمی‌شود، آژیری به صدا درنمی‌آید و خبر حمله تازه‌ای نمی‌رسد. اما آیا همین کافی است تا انسان واقعاً در صلح باشد؟

این پرسش برای ایرانیان امروز چندان انتزاعی نیست. در فاصله‌ای کوتاه، جامعه ایران جنگ دوازده‌روزه با اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵ را تجربه کرد و چند ماه بعد، در فوریه ۲۰۲۶، وارد دور تازه و بسیار گسترده‌تری از جنگ شد؛ درگیری‌ای که با وجود دوره‌های آتش‌بس و مذاکره، هنوز به صلح پایدار نرسیده و تنش نظامی همچنان بخشی از زندگی روزمره و افق آینده است.

اما جنگ فقط در آسمان و مرزها اتفاق نمی‌افتد. گاهی پس از خاموش‌شدن انفجارها، جنگ درون بدن ادامه پیدا می‌کند: با صدای ناگهانی از جا می‌پریم، خبرها را بی‌اختیار تازه می‌کنیم، آینده را دائماً به شکل فاجعه تصور می‌کنیم و حتی در لحظات آرام منتظر حادثه بعدی می‌مانیم.

از این زاویه، صلح یک وضعیت روانی و وجودی هم هست؛ توانایی بازگشتن از حالت دائمیِ هشدار به حضور در اکنون. اینکه بتوانیم دوباره بخوابیم، موسیقی گوش کنیم، دوست بداریم، برنامه‌ریزی کنیم و لحظه‌ای را بدون انتظار فاجعه تجربه کنیم.

سنت‌های معنوی مختلف قرن‌هاست میان «آرام‌شدن جهان» و «آرام‌شدن انسان» تفاوت گذاشته‌اند. مراقبه، دعا، ذکر، تنفس، سکوت یا حتی قدم‌زدن آگاهانه قرار نیست جنگ بیرونی را انکار کنند؛ کار آنها چیز دیگری است: جلوگیری از آنکه آشوب بیرون تمام قلمرو درون را اشغال کند.

اما اینجا یک مرز مهم وجود دارد. صلح درونی جایگزین صلح بیرونی نیست. نمی‌توان از انسانی که زیر تهدید، ناامنی یا خشونت زندگی می‌کند خواست صرفاً ذهنش را آرام کند. عدالت، امنیت و پایان خشونت مسائل واقعی جهان بیرونی‌اند. معنویت زمانی معنا پیدا می‌کند که به ابزار بی‌حس‌کردن انسان در برابر واقعیت تبدیل نشود.

شاید صلح کامل جایی باشد که این دو دوباره به هم برسند:
جهانی که در آن انسان مجبور نباشد دائماً بترسد،
و انسانی که حتی در میان عدم‌قطعیت، تمام وجودش را به ترس واگذار نکند.

شاید نخستین قدم به سوی صلح همین باشد
:اینکه نگذاریم جنگ، حتی پیش از آنکه خانه‌مان را ویران کند، تمام فضای درونمان را اشغال کند.

#سلوک #صلح #معنویت_امروز

@bayandigar

🔺مهدی عربشاهی: حکومت دانشگاه را رقیب حوزه‌های دینی می‌بیند و با آن دشمنی دارد

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔺مهدی عربشاهی: رشد سرطان‌وار نهادهای امنیتی در ایران موجب شده که حکومت فقط سرکوب کند

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔴وقتی «جاوید شاه» از شعار به «سیاست» می‌رسد

✍️حامد آئینه‌وند

🔺رضا پهلوی بیش از چهار دهه است که در سیاست ایران حضوری متفاوت و در عین حال مبهم دارد. نه حزب سیاسی مشخصی را رهبری کرده، نه دولت در تبعید تشکیل داده و نه همواره خود را با عنوانی روشن تعریف کرده است؛ گاه وارث سلطنت بوده، زمانی چهره‌ای نمادین و در سال‌های اخیر یکی از گزینه‌های رهبری دوران گذار. همین ابهام سال‌ها برای او یک مزیت سیاسی بود. می‌توانست طیف‌های متفاوتی از مخالفان جمهوری اسلامی را کنار خود نگه دارد، بدون آنکه ناچار باشد درباره شکل نظام سیاسی، حدود قدرت و نسبت خود با آینده ایران پاسخ روشنی بدهد. اما بحران‌های سیاسی جایی برای ماندن در منطقه خاکستری باقی نمی‌گذارند. جنگ اخیر یکی از همان لحظه‌ها بود.

🔺حمایت از فشار خارجی علیه جمهوری اسلامی، وقتی در قالب تحریم، فشار سیاسی یا حمایت دیپلماتیک تعریف می‌شود، یک بحث است؛ اما وقتی به عملیات نظامی و کشته‌شدن غیرنظامیان می‌رسد، دیگر نمی‌توان صرفاً با واژه‌هایی مانند «گذار» و «نجات ایران» از کنار آن عبور کرد. جنگ با زندگی واقعی مردم سروکار دارد و هر تصمیم در آن هزینه انسانی دارد.
هیچ قدرت خارجی بدون محاسبه منافع خود وارد بحران سیاسی یک کشور نمی‌شود. بنابراین اتکا به مداخله خارجی ممکن است در کوتاه‌مدت فرصت سیاسی ایجاد کند، اما پرسشی بنیادی را پیش می‌کشد: اگر نیرویی برای رسیدن به قدرت به حمایت خارجی وابسته باشد، پس از رسیدن به قدرت چه نسبتی با جامعه ایران خواهد داشت؟
اما مسئله رضا پهلوی به جنگ محدود نمی‌شود. تلاش‌های سال‌های گذشته برای ایجاد ائتلاف و تعریف پروژه‌های سیاسی تازه نیز نتوانسته‌اند به ساختاری پایدار تبدیل شوند. جمع‌کردن چهره‌های مختلف زیر یک عنوان، ائتلاف سیاسی نیست. اختلاف بر سر آینده نظام سیاسی، حدود قدرت، رابطه دولت و جامعه و شکل گذار، مسائلی نیستند که با محبوبیت یک چهره یا سرمایه نمادین یک خانواده حل شوند.

🔺از همین‌جا تفاوت میان «سرنگونی» و «آلترناتیو» اهمیت پیدا می‌کند. مخالف جمهوری اسلامی بودن یک موضع سیاسی است؛ اما آلترناتیو بودن به برنامه، نهاد، ائتلاف اجتماعی و پاسخ روشن به مسئله قدرت نیاز دارد. اگر جمهوری اسلامی فردا از میان برود، پرسش‌های اصلی تازه آغاز می‌شوند: چه کسی قدرت را در اختیار خواهد داشت؟ چه نهادی آن را کنترل خواهد کرد؟ حقوق مخالفان چگونه تضمین می‌شود؟ و مردم چگونه درباره شکل نظام سیاسی آینده تصمیم خواهند گرفت؟ آلترناتیو ساختن، بسیار دشوارتر از مخالفت کردن است.
نوستالژی نیز نمی‌تواند جای پاسخ به این پرسش‌ها را بگیرد. گذشته پهلوی برای بخشی از جامعه با خاطرات توسعه، ثبات و ارتباط بیشتر با جهان همراه است و برای بخشی دیگر با اقتدارگرایی، سرکوب و حذف سیاسی. ایران امروز جامعه‌ای متفاوت از ایران پیش از انقلاب است و نسل‌های جدید الزاماً سیاست را از دریچه خاطرات نسل‌های پیشین نمی‌بینند. بنابراین سرمایه تاریخی یک خاندان، به‌خودی‌خود نمی‌تواند جای برنامه سیاسی و پاسخگویی را بگیرد.

🔺مسئله این است که آیا رضا پهلوی می‌تواند از جایگاه یک نام تاریخی و یک چهره مخالف حکومت فراتر برود و به یک نیروی سیاسی پاسخگو تبدیل شود؟ چنین تحولی مستلزم روشن‌کردن رابطه با قدرت‌های خارجی، پذیرش مسئولیت مواضع سیاسی و روشن‌کردن نسبت پروژه او با دموکراسی است. دموکراسی زمانی معنا دارد که نتیجه آن از پیش برای جامعه تعیین نشده باشد و مردم بتوانند درباره شکل حکومت آینده تصمیم بگیرند. اگر پروژه‌ای قرار است آینده ایران را نمایندگی کند، آزمون واقعی آن فقط توانایی تصاحب قدرت نیست؛ بلکه پذیرش تکثر جامعه ایرانی، آزادی احزاب، محدودکردن قدرت و بازگرداندن آن به جامعه است.

🔺رضا پهلوی در تجمع تورنتو، در پاسخ به شعار «جاوید شاه»، گفت باید تلاش کنند این شعار را به عمل تبدیل کنند. این سخن، بحث سلطنت را از حوزه نوستالژی به حوزه سیاست می‌آورد. جمهوری اسلامی نیز با وعده الغای سلطنت و مردم‌سالاری و با زعامت روحانیونی که خود را شیفته خدمت و نه تشنه قدرت می‌دانستند به قدرت رسید و تجربه چهار دهه آن نشان داد که شعارهای سیاسی، بدون نهادهای تضمین‌کننده قدرت و پاسخگویی، تضمینی برای دموکراسی نیستند. اکنون پرسش مشابهی درباره پروژه رضا پهلوی مطرح است: آیا هدف، ساختن یک آلترناتیو سیاسی دموکراتیک است یا بازپس‌گیری تاج‌وتخت از دست‌رفته؛ آن هم نه از مسیر سازماندهی انقلابی و رهبری اعتصابات فراگیر، بلکه با تکیه بر مداخله خارجی؟ از اینجا به بعد، مسئله فقط نام و خاطره نیست؛ مسئله قدرت است، حدود آن و نسبت آن با مردم.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

از شوک شنیدن نام مدرسه تا شناسایی پیکرها

«روایت کبری فدوی، خواهر یکی از معلمان شهیدِ فاجعه میناب–بخش اول»
✍️ژیلا بنی‌یعقوب


🔺هیچ‌گاه معنای این جمله: «شاید هر وداعی وداع آخر باشد» را این‌گونه با تمام قلبم احساس نکرده بودم تا زمانی که کبری فدوی که خودش معلم مدرسه‌ای در میناب است، از آخرین دیدارش با خواهر شهیدش گفت، فاطمه فدوی یکی از معلم‌های مدرسه شجره طیبه که وقتی پیکرش در زیر آوار پیدا شد، دانش آموزش «ضحا پسند» در آغوشش آرام‌گرفته بود. کدام روایت مکتوب یا فیلمی می‌تواند اندوه بی‌پایان این صحنه را برای این نسل و نسل‌های بعد از ما تصویر کند: معلمی که در میان بمب و انفجار، دانش‌آموز خردسالش را محکم در آغوش گرفت تا در این آخرین لحظه‌ها برایش مادری کند و او نترسد یا حداقل کمتر بترسد… و آخر داستان خیلی تلخ بود: معلم و دانش‌آموز باهم جان باختند؛ و این حسرت تا ابد برای همه‌ی ما از جمله خانواده این معلم و آن دانش‌آموز می‌ماند که در آن ثانیه‌های پر از ترس و اضطراب فاطمه‌ی معلم در گوش ضحای دانش‌آموز چه گفته؟ آخرین کلماتش چه بود؟ شاید یک دعای ساده؟ دلداری و یا فقط یک کلمه: «نترس عزیزکم…» و ضحا کودک خردسال به معلمش چه گفته؟ شاید هیچ‌چیز و فقط از ترس آن‌همه دود و آتش و صدای مهیب فقط لرزیده باشد

🔺برای خواندن متن کامل اینجا کلیک کنید

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔴پنج ماه پس از فاجعه/میناب تنها مانده است
گفت‌وگو با کبری فدوی، خواهر یکی از معلمان جانباخته شجره طیبه ـ بخش دوم و پایانی ✍️ژیلا بنی‌یعقوب

🔺نوشتن لید برای این مصاحبه، انگار یکی از سخت‌ترین کارهای دنیاست. آن‌قدر کبری فدوی، خواهر فاطمه؛ یکی از قربانیان موشک تاماهاوک آمریکا نکات و جزییات مهمی از آثار این حمله عمدی آمریکا به میناب برایم گفت که هرکدام می‌تواند یک تیتر و لید باشد، از سوگ بزرگی که تحملش خارج از توان یک شهر است تا مهدیه؛ معلمی که می‌توانست آن روز به مدرسه نرود. من اما مهدیه رسولی را برای مقدمه‌ام انتخاب می‌کنم: مهدیه رسولی، معاون مدرسه پسرانه، آن روز برای یک کار اداری بیرون از مدرسه بود و خانم قلی‌پور (مدیر مدرسه) به او گفته بود برنگرد! مدرسه به خاطر جنگ تعطیل‌شده اما او برای کمک به همکارانش برگشت. پسرِ کلاس چهارمی‌اش را راهی خانه کرد و خودش برای تماس با والدین ماند. وقتی در حیاط مدرسه بود و با اولین انفجار روبه‌رو شد، شاید می‌توانست به سمت در خروجی برود و جانش را نجات دهد، اما  به سمت کلاس‌ها دوید تا بچه‌ها را نجات دهد. انفجار دوم به زندگی‌اش پایان داد؛ پیکرش به‌سختی قابل‌شناسایی بود و حتی بخشی از پیکرش هفته‌های بعد تشییع شد، تشییع‌ جنازه همان یک بارش هم برای بازماندگان جانکاه و سخت است، چه برسد به دوباره‌اش.
در ادامه‌، بخش دوم و پایانی مصاحبه‌ام با کبری‌فدوی؛ مشاور مدرسه؛ شاعر و خواهر یکی از جانباختگان فاجعه میناب را می‌خوانید:

🔺برای مطالعه متن کامل اینجا را کلیک کنید

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔴معترض مسلح یا مسلح کردن معترضین؟!

✍️ مهدیه گلرو

🔺در فاصله بسیار کوتاهی چند روایت درباره نقش سلاح در تحولات ایران کنار هم قرار گرفته‌اند: رضا پهلوی در ۲۲ سپتامبر در فاکس‌نیوز از «تجهیز مردم ایران» سخن گفت؛ در همان روز مسعود پزشکیان نیز در مصاحبه‌ها و در مجمع عمومی سازمان ملل درباره مسلح‌بودن بخشی از معترضان دی‌ماه صحبت کرده است.همزمانی این روایت‌ها دست‌کم از نظر سیاسی معنادار است و ارزش بررسی دارد؛ زیرا دو قطب متضاد سیاسی، عملاً در یک بازه زمانی واحد، مسئله مسلح‌شدن اعتراضات را به مرکز گفتمان خود آورده‌اند.

🔺از منظر سیاسی، همزمانی و تلاقی دو روایت مشابه (مسلح بودن معترضین) از دو جبهه کاملاً متفاوت ( پزشکیان و پهلوی) درباره یک موضوع واحد ( اعتراضات مردم ایران) بسیار مهم است. روایت جمهوری اسلامی می‌کوشد اعتراضات را از یک جنبش اعتراضی اجتماعی به مسئله «امنیت ملی، تروریسم و دخالت خارجی» تبدیل کند. نماینده ایران در ژنو صراحتاً مدعی شده بود که معترضین دی‌ماه مسلح و سازمان‌یافته شده بودند و از خارج هدایت می‌شده‌اند.

🔺در طرف دیگر، سخنان اخیر پهلوی یک تغییر مهم در ادبیات سیاسی او ایجاد می‌کند. او که پیش‌تر بر نافرمانی مدنی خشونت‌پرهیز تأکید کرده و حتی درباره خطر گسترش سلاح در ایران هشدار داده بود، اکنون از ضرورت «تجهیز مردم ایران» صحبت می‌کند و استدلالش را بر این پایه می‌گذارد که سرکوب دی‌ماه نشان داده مردم در برابر حکومت بی‌دفاع‌اند.  این موضع گیری صرف‌نظر از انگیزه او، زمین سیاسی مشترکی با روایت امنیتی حکومت ایجاد می کند، روایتی که با روایت حکومتی واژگان مشترک دارد : سلاح، معترض مسلح، نیروهای داخلی و دخالت خارجی

🔺برای خواندن مطلب کامل اینجا را کلیک کنید

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

@IranianRepublic

🔺🔻توماج صالحی با اجرای رپ اعتراضی، مجازات اعدام در جمهوری اسلامی را به چالش کشید

توماج صالحی، رپر معترض ایرانی، در قطعه‌ای علیه مجازات اعدام، صدای معترضان به احکام مرگ را در برابر صدای نماینده‌ای از حکومت که از این مجازات دفاع می‌کند، قرار داده است.

صالحی که پیش‌تر به دلیل فعالیت‌های هنری و ترانه‌های اعتراضی خود به اعدام محکوم شده بود، پس از نقض حکم اعدام و سپری کردن دوران زندان آزاد شد.

این اجرای اعتراضی در شرایطی مورد توجه قرار گرفته که پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، گزارش‌های مربوط به صدور و اجرای احکام اعدام در ایران، نگرانی‌ها درباره استفاده جمهوری اسلامی از مجازات مرگ برای سرکوب مخالفان و معترضان را تشدید کرده است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_جنگ
#نه_به_اعدام
#زن_زندگی_آزادی

🔴بابک فارسانی به ۹ ماه حبس محکوم شد

🔺بابک فارسانی، وکیل پرونده‌های سیاسی و حقوق‌بشری در ایران توسط دادگاه تجدیدنظر تهران به ۹ ماه حبس قطعی به اتهام فعالیت تبلیغی علیه جمهوری‌اسلامی به استناد به صرفا گزارش وزارت اطلاعات ،محکوم شده است

🔺این وکیل در پرونده‌های متعددی چون پرونده قتل مهرشاد شهیدی به عنوان وکیل دادخواهان فعالیت داشته است.

@IranianRepublic

🔺مصطفی نیلی، وکیل جعفر پناهی، کارگردان ایرانی می‌گوید قوه قضائیه ایران موکلش را به پنج سال و یک ماه حبس تعزیری و مصادره کلیه اموال منقول و غیرمنقول محکوم کرده است.

🔺آقای نیلی گفته است که شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران آقای پناهی را همچنین به دو سال محرومیت از فعالیت در شبکه‌های اجتماعی و دو سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم کرده است.

🔺به گفته وکیل آقای پناهی «هفته گذشته موکل اعلام کرد که حساب‌های بانکی ایشان مسدود شده است که پس از مراجعه به اجرای احکام دادسرای فرهنگ و رسانه متوجه شدیم ایشان در پرونده دیگری به صورت غیابی محکوم شده است.»

🔺جعفر پناهی، کارگردان فیلم «یک تصادف ساده» که در جشنواره کن ۲۰۲۵ موفق به دریافت نخل طلا شد، پیش‌تر نیز در پرونده دیگری به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام به یک سال حبس محکوم شده بود.

@IranianRepublic

‏🔺بهنام چگینی: در خاورمیانه، به علت وجود بدخیمی‌های مذهبی و قومی، صندوق رای از کارکرد اصلیش افتاده.
‏مردم نه به «شایستگی» و «برنامه»، بلکه به «هویت، مذهب، قوم و طایفه» رای میدن.
‏نتیجه‌ش میشه دموکراسیِ ویترینی؛
‏جایی که انتخابات به‌جای تمرکز بر حقوق شهروندی وبرنامه سیاسی و توسعه کشور،
‏به جبهه‌بندیِ ملتهبِ قومی، مذهبی و سرشماری هویتی تبدیل شده.

‏🔺تا زمانی که احزاب بر پایه قوم و مذهب بلوک‌بندی بشن،
‏رای دادن نه تنها باعث صلح و رفاه نمیشه، بلکه قطب‌بندی و بی‌ثباتی رو تعمیق میکنه و رای‌گیری خودش به بازتولیدِ شکاف، فساد و بن‌بست سیاسی تبدیل میشه، نه حل مسئله.
‏در اسرائیل احزاب یهود و عرب.
‏لبنان شده سرشماری احزاب هویتی-طایفه‌ای
‏یا عراق شده سرشماری شیعه، سنی و کرد.

‏🔺خاورمیانه باید به تقدم لائیسیته سیاسی-اجتماعی و بی‌اثر کردن قوم و مذهب پیش از رای‌گیری فکر کنه.

@IranianRepublic