This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔻از فردوسی بیاموزیم چگونه اعتراض کنیم؟
🎙 دکتر #محمدیوسف_نیری، استاد ممتاز زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیراز
برشی از برنامه «سیمرغ قاف عشق؛ ساختار ولایت در منطق‌الطیر»، مراسم بزرگداشت «شیخ فرید‌الدین عطار نیشابوری» شاعر و عارف ایرانی در تالار فجر دانشگاه شیراز
🔗 تلویزیون اینترنتی دانشگاه شیراز
#فردوسی #اعتراض #شاهنامه #ادب_پارسی
@Jaryaann
🎙 دکتر #محمدیوسف_نیری، استاد ممتاز زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیراز
برشی از برنامه «سیمرغ قاف عشق؛ ساختار ولایت در منطق‌الطیر»، مراسم بزرگداشت «شیخ فرید‌الدین عطار نیشابوری» شاعر و عارف ایرانی در تالار فجر دانشگاه شیراز
🔗 تلویزیون اینترنتی دانشگاه شیراز
#فردوسی #اعتراض #شاهنامه #ادب_پارسی
@Jaryaann
Forwarded from جریانـ
➖ ما گفت‌وگو می‌کنیم یا جدل؟
«گفت‌وگو»، زبان تمدن‌ها است. هیچ تمدنی بدون گفت‌وگو شکل نگرفته و بدون آن نیز دوام نیافته است. انسان‌های متمدن، حتی برای حل مسائل درونی و درمان بیماری‌های روحی خویش به گفت‌وگو با روان‌شناسان و مشاوران متخصص پناه می‌آورند. وقتی می‌توان درونی‌ترین مسائل انسانی را از راه گفت‌وگو حل و فصل کرد، چرا در مسائل عینی و علمی و اجتماعی نتوانیم؟
با وجود این، «گفت‌وگو» گاه تبدیل به جدل می‌شود. ...
از یک سو ما به چیزی به اندازۀ گفت‌وگو نیاز نداریم و از سوی دیگر، هیچ چیز به اندازۀ جدل، ما را از نعمت گفت‌وگو محروم نمی‌کند. اکنون در صدها و هزاران گروه مجازی و محفل علمی و سیاسی، جدل فرمانروایی می‌کند و انسان‌های بسیاری به این خیال خام که در حال گفت‌وگو با یک‌دیگرند، در ورطۀ مجادلات بی‌ثمر و بی‌پایان افتاده‌اند. مرز میان گفت‌وگو و جدل، بسیار باریک و مبهم است. تفاوت‌های جدل با گفت‌وگو، باید موضوع چندین رسالۀ دانشگاهی باشد. آنچه من در اینجا یادآوری می‌کنم، چند نکتۀ ساده و سربسته است:
١• هدف گفت‌وگو، این است که من بدانم در ضمیر شما چه می‌گذرد و شما بدانید که درد من چیست؛ اما جدل، تشنۀ پیروزی است و شهوت استیلا بر غیر دارد.
٢• پایان جدل، دشمنی است و پایان گفت‌وگو، دوستی. ذهن و زبان جدلیون، در تسخیر سوء ظن به دیگران یا خودخواهی است؛ اما گفت‌وگو، راهی است برای کاستن از افتراق‌ها و سوءتفاهم‌ها. گفت‌وگو ما را به یک‌دیگر نزدیک‌‌تر می‌کند و جدل، دورتر و دشمن‌تر. گفت‌وگو، اگر گرهی نگشاید، گره را کورتر نمی‌کند.
٣• در گفت‌وگو، میان اندیشه و صاحب اندیشه فرق می‌گذاریم. یعنی مخالفت ما با اندیشه‌ای، به دشمنی ما با صاحب آن اندیشه نمی‌انجامد.
٤• در گفت‌وگو می‌کوشیم که حرف دیگری را بفهمیم و در جدل می‌کوشیم که حرف خود را در گوش او فرو کنیم.
٥• اهل جدل، درد حقیقت ندارند. از همین رو هیچ‌گاه به هیچ خطایی یا جفایی اعتراف نمی‌کنند. اما در گفت‌وگوی سالم، طرفین گه‌گاه می‌پذیرند که در فلان مسئله خطا کرده‌اند یا دچار غفلت یا مبالغه شده‌اند یا تند رفته‌اند.
٦• جدل، استثمار گفت‌وگو است؛ یعنی گفت‌وگو در جدل، بهانه‌ای بیش نیست. بدین رو اهل جدل، گاهی این بهانه را وامی‌نهند و از ابزاری دیگر استفاده می‌کنند که هیچ سنخیتی با گفت‌وگو ندارد؛ مانند زورگویی و تهدید و نصیحت و افشاگری و تجاوز به حریم خصوصی افراد.
٧• جدل‌گرایان، معمولا زبانی درشت‌گو و پر از نیش و کنایه دارند؛ اگرچه هر درشت‌گویی جدل‌گرا نیست و هر جدل‌گرایی درشت‌گو نیست.
٨• جدل گذشته‌گرا است؛ اما گفت‌وگو آینده‌ساز است. در جدل، شما از راهی دفاع می‌کنید که آن را طی کرده‌اید؛ اما در گفت‌وگو راهی را می‌جویید که آینده را بسازد. از همین رو گفت‌وگو پیش‌رونده است؛ اما جدل، هر بار به نقطۀ آغاز برمی‌گردد.
٩• در گفت‌وگو می‌کوشیم که چیزی بیاموزیم؛ در جدل، کوشش ما بیشتر برای آن است که دیگران را شیرفهم کنیم.
١٠• سماجت و افراط در پیگیری مباحث، از نشانه‌های اهل جدل است. اهل گفت‌وگو به همان آسانی که وارد گفت‌وگو می‌شوند، آن را رها می‌کنند و می‌دانند که کجا و کی باید کنار بکشند؛ اما جدلیون تا بالا بردن پرجم پیروزی و اعتراف خصم به شکست، دست‌وپا می‌زنند.
✍️#رضا_بابایی
#گفت‌وگو
در «جریان» باشید.
@Jaryaann
«گفت‌وگو»، زبان تمدن‌ها است. هیچ تمدنی بدون گفت‌وگو شکل نگرفته و بدون آن نیز دوام نیافته است. انسان‌های متمدن، حتی برای حل مسائل درونی و درمان بیماری‌های روحی خویش به گفت‌وگو با روان‌شناسان و مشاوران متخصص پناه می‌آورند. وقتی می‌توان درونی‌ترین مسائل انسانی را از راه گفت‌وگو حل و فصل کرد، چرا در مسائل عینی و علمی و اجتماعی نتوانیم؟
با وجود این، «گفت‌وگو» گاه تبدیل به جدل می‌شود. ...
از یک سو ما به چیزی به اندازۀ گفت‌وگو نیاز نداریم و از سوی دیگر، هیچ چیز به اندازۀ جدل، ما را از نعمت گفت‌وگو محروم نمی‌کند. اکنون در صدها و هزاران گروه مجازی و محفل علمی و سیاسی، جدل فرمانروایی می‌کند و انسان‌های بسیاری به این خیال خام که در حال گفت‌وگو با یک‌دیگرند، در ورطۀ مجادلات بی‌ثمر و بی‌پایان افتاده‌اند. مرز میان گفت‌وگو و جدل، بسیار باریک و مبهم است. تفاوت‌های جدل با گفت‌وگو، باید موضوع چندین رسالۀ دانشگاهی باشد. آنچه من در اینجا یادآوری می‌کنم، چند نکتۀ ساده و سربسته است:
١• هدف گفت‌وگو، این است که من بدانم در ضمیر شما چه می‌گذرد و شما بدانید که درد من چیست؛ اما جدل، تشنۀ پیروزی است و شهوت استیلا بر غیر دارد.
٢• پایان جدل، دشمنی است و پایان گفت‌وگو، دوستی. ذهن و زبان جدلیون، در تسخیر سوء ظن به دیگران یا خودخواهی است؛ اما گفت‌وگو، راهی است برای کاستن از افتراق‌ها و سوءتفاهم‌ها. گفت‌وگو ما را به یک‌دیگر نزدیک‌‌تر می‌کند و جدل، دورتر و دشمن‌تر. گفت‌وگو، اگر گرهی نگشاید، گره را کورتر نمی‌کند.
٣• در گفت‌وگو، میان اندیشه و صاحب اندیشه فرق می‌گذاریم. یعنی مخالفت ما با اندیشه‌ای، به دشمنی ما با صاحب آن اندیشه نمی‌انجامد.
٤• در گفت‌وگو می‌کوشیم که حرف دیگری را بفهمیم و در جدل می‌کوشیم که حرف خود را در گوش او فرو کنیم.
٥• اهل جدل، درد حقیقت ندارند. از همین رو هیچ‌گاه به هیچ خطایی یا جفایی اعتراف نمی‌کنند. اما در گفت‌وگوی سالم، طرفین گه‌گاه می‌پذیرند که در فلان مسئله خطا کرده‌اند یا دچار غفلت یا مبالغه شده‌اند یا تند رفته‌اند.
٦• جدل، استثمار گفت‌وگو است؛ یعنی گفت‌وگو در جدل، بهانه‌ای بیش نیست. بدین رو اهل جدل، گاهی این بهانه را وامی‌نهند و از ابزاری دیگر استفاده می‌کنند که هیچ سنخیتی با گفت‌وگو ندارد؛ مانند زورگویی و تهدید و نصیحت و افشاگری و تجاوز به حریم خصوصی افراد.
٧• جدل‌گرایان، معمولا زبانی درشت‌گو و پر از نیش و کنایه دارند؛ اگرچه هر درشت‌گویی جدل‌گرا نیست و هر جدل‌گرایی درشت‌گو نیست.
٨• جدل گذشته‌گرا است؛ اما گفت‌وگو آینده‌ساز است. در جدل، شما از راهی دفاع می‌کنید که آن را طی کرده‌اید؛ اما در گفت‌وگو راهی را می‌جویید که آینده را بسازد. از همین رو گفت‌وگو پیش‌رونده است؛ اما جدل، هر بار به نقطۀ آغاز برمی‌گردد.
٩• در گفت‌وگو می‌کوشیم که چیزی بیاموزیم؛ در جدل، کوشش ما بیشتر برای آن است که دیگران را شیرفهم کنیم.
١٠• سماجت و افراط در پیگیری مباحث، از نشانه‌های اهل جدل است. اهل گفت‌وگو به همان آسانی که وارد گفت‌وگو می‌شوند، آن را رها می‌کنند و می‌دانند که کجا و کی باید کنار بکشند؛ اما جدلیون تا بالا بردن پرجم پیروزی و اعتراف خصم به شکست، دست‌وپا می‌زنند.
✍️#رضا_بابایی
#گفت‌وگو
در «جریان» باشید.
@Jaryaann
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
☀️ محراب اولجایتو در مسجد تاریخی جامع #اصفهان که حدود سال ۶۸۹ خورشیدی (دوره #ایلخانی) به دستور سلطان محمد اولجایتو ساخته شده، یکی از برجسته‌ترین شاهکارهای گچ‌بری #هنر_ایرانی به شمار می‌رود. این محراب برخلاف بناهایی که شکوه خود را از ابعاد و ارتفاع‌شان می‌گیرند، زیبایی و ارزش خود را در ظرافت و مهارت هنرمندانه در شیوهٔ ساخت به نمایش می‌گذارد. سطح آن با گچ‌بری‌های ظریف، کتیبه‌های زیبای خطاطی، نقوش هندسی و طرح‌های روان گیاهی پوشیده شده است. آیات قرآنی نیز با دقت در میان تزئینات جای گرفته‌اند و پیوندی هماهنگ میان هنر، معنویت و معماری پدید آورده‌اند. نقوش برجسته چندلایه و جزئیات ظریف این محراب، گویای مهارت خارق‌العاده استادکاران ایرانی در قرون میانه است. نور و سایه بر سطح گچ‌بری‌شده آن حرکت می‌کنند و با ایجاد عمق و بُعد، به تزئینات محراب جلوه‌ای زنده می‌بخشند. عظمت #معماری همیشه به ابعاد و مقیاس بزرگ آن وابسته نیست. دقت در اجرا، تسلط بر مصالح و توجه به جزئیات معنادار می‌تواند فضایی نسبتاً کوچک را به شاهکاری ماندگار تبدیل کند.
🔗 تاریخ معماری
@Jaryaann
🔗 تاریخ معماری
@Jaryaann
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔄 مناظره دکتر #سیدضیاءالدین_سجادی (۶ خرداد ۱۲۹۹، مشهد - ۳ مرداد ۱۳۷۵ تهران) استاد دانشگاه، پژوهشگر ادبیات فارسی، مترجم و مصحح با حسن شهباز (۲۳ اسفند ۱۲۹۹، بابل – ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵، لس‌آنجلس)، نویسنده، مترجم و روزنامه‌نگار، دربارهٔ نسبت ما با آموختن زبان و فرهنگ خارجی، در برنامه گفتگو‌محور «این سو و آن سوی زمان» در اواسط دهه ۵۰ (پیش از انقلاب) با اجرای علیرضا میبدی
دکتر سجادی در این مناظره اگرچه با لزوم آموختن زبان (انگلیسی) همدل است اما نسبت به نادیده گرفتن فرهنگ و #هویت_ایرانی در فرایند آموزش فرهنگ خارجی به کودکان هشدار می‌هد.
🔗 منبع ویدئو و ادامهٔ مناظره
#پاس_پارسی #پاس_فرهنگ
@Jaryaann
دکتر سجادی در این مناظره اگرچه با لزوم آموختن زبان (انگلیسی) همدل است اما نسبت به نادیده گرفتن فرهنگ و #هویت_ایرانی در فرایند آموزش فرهنگ خارجی به کودکان هشدار می‌هد.
🔗 منبع ویدئو و ادامهٔ مناظره
#پاس_پارسی #پاس_فرهنگ
@Jaryaann
Forwarded from جریانـ
💠 وقتی از #تداوم_فرهنگی در ایران با وجود گسست‌ها، هرج و مرج‌ها و نابه‌سامانی‌های داخلی و یورش‌های پرشمار بیگانگان سخن می‌گوییم یعنی متن اولیه #شاهنامه در قالب خدای‌نامه در دوران ساسانی به زبان پارسی میانه نوشته می‌شود و چند قرن بعد، فردوسی در سده‌های ۴ و ۵ هجری قمری آن را در قالب نظم به زبان فارسی نو (پارسی دری) می‌سراید و دو قرن بعد، این بیت شاهنامه:
روی این بشقاب سفالی (متعلق به سده‌های ۶ و ۷ ) خطاطی می‌شود؛ پیوند هنر، ادبیات و زندگی روزمره.
🔺 بشقاب در موزهٔ رضا عباسی نگهداری می‌شود و شعر در میانهٔ سمت چپ آن نوشته شده است.
#هنر_ایرانی
🔗 منبع تصویر
@Jaryaann
اگر مرگ داد است بیداد چیست
ز داد این‌همه بانگ و فریاد چیست
روی این بشقاب سفالی (متعلق به سده‌های ۶ و ۷ ) خطاطی می‌شود؛ پیوند هنر، ادبیات و زندگی روزمره.
🔺 بشقاب در موزهٔ رضا عباسی نگهداری می‌شود و شعر در میانهٔ سمت چپ آن نوشته شده است.
#هنر_ایرانی
🔗 منبع تصویر
@Jaryaann