💠 #صبحگاه


در من چه وعده‌هاست...
در من چه هِجرهاست...
در من، چه دست‌ها به دعا ...
مانده روز و شب
این‌ها چه می‌شود؟
آخر چگونه این همه عشاقِ بی‌شمار
آواره از دیار ، یک روز بی‌صدا
در کوره راه‌ها خاموش می‌شوند؟
این ذره ذره گرمیِ خاموش‌وار ما
یک روز بی‌گمان
سر می‌زند ز جایی و خورشید می‌شود!
تا دوست داری‌ام!
تا دوست دارمت!

#سیاوش_کسرایی


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #آموزش

🔺ده‌ درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند

#قسمت۵
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی

۵. درس کاربردی پنجم:
«جذب و استخدام معلمان شایسته و توانمند؛ اعتبار و جایگاه بالای معلمان»

در نظام آموزشی فنلاند متقاضیان جذب و استخدام در آموزش و پرورش در نقش معلم زیاد هستند و تنها داوطلبان شایسته و توانمند شانس استخدام در آموزش و پرورش فنلاند را پس از قبولی در آزمون و مصاحبه علمی و شخصی دارند. حداقل مدرک تحصیلی معلمان باید فوق لیسانس باشد و تجربه‌ی نگارش یک رساله را داشته باشند. در عین‌حال معلمان ضمن آن‌که از توانایی و قابلیت بالایی برخوردار هستند، دارای اعتبار و منزلت اجتماعی و پرستیژ بالایی هستند و این باعث می شود اعتماد به نفس و عزت نفس معلمان افزایش یابد و آن‌ها در خودشان نوعی اعتبار و امتیاز احساس کنند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

🔴 احضار #حسن_نظریان، فعال صنفی معلمان به دادگاه

طبق اطلاع حسن نظریان، معلم اخراجی، به دادگاه احضار شده‌است.

طبق احضاریه صادر شده این فعال صنفی معلمان و عضو کانون صنفی معلمان گیلان باید در تاریخ بیست و هشتم اردیبهشت ماه به دادگاه مراجعه کند.

در احضاریه  ارسال شده، اتهام این فعال صنفی معلمان اخلال در نظم و آسایش عمومی و تمرد نسبت به مامورین درج شده است.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ضمن محکومیت پرونده‌سازی برای حسن نظریان ،خواستار پایان دادن به سرکوب  معلمان و فعالان صنفی از سوی نهادهای امنیتی و قضایی است.


📌 اخبار مندرج لزوماً مواضع شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمی‌کند و‌ صرفا جهت اطلاع‌رسانی است.

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام؛ 🌐 سایت
📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب

💠 #روز_جهانی_صلیب‌سرخ_هلال‌احمر


هشتم ماه مه میلادی مصادف با روز جهانی #صلیب_سرخ و #هلال_احمر است.

🔹️ این روز، سالروز تولد ژان هانری دونان، پدر انسان‌ دوستی مدرن است. او تاجر و فعال اجتماعی سوئیسی بود.

🔹️ وی خاطرات و ایده‌های خویش را در کتاب خاطره‌ای ثبت کرده است. این کتاب الهام‌بخش آغاز کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۱۸۶۳ شده است.

🔹️ روز جهانی صلیب سرخ برای احترام به بنیانگذار صلیب سرخ و نخستین گیرنده جایزه صلح نوبل است.

🔹️ این تاریخ، روزی برای به رسمیت شناختن کارکنان و داوطلبان مشغول در این حوزه است که با از خودگذشتگی در تلاش برای کاهش درد و رنج انسان‌ها هستند.

در حال حاضر صلیب سرخ و هلال احمر بین‌المللی بزرگ‌ترین شبکه بشردوستانه غیرسیاسی و امداد رسانی جهانی را تشکیل می‌دهد.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۵)

✍ ه-ص

و این متن شروع سلسله نوشته‌هایی پر از امیدواری به آینده‌ای روشن شد، حالمان کلی بهتر شده بود. 
و ترانه‌ی زیر را هم دوستی گذاشت که گوش کنیم:

گوش کن اینم چیزی نیست/ جز این چاره‌ای نیست/ گوش کن اینم میگذره/ خاطره شو باد میبره
باد ما را با خود خواهد برد/ یاد ما را در خود خواهد داشت / … شهر ما را بغل خواهد کرد…

***

می گفت: نمی‌خواهم تهران را ترک کنم. کجا بروم؟ نمی‌خواهم دوباره “جنگ‌زده” باشم. نمی‌خواهم دیگران برایم تصمیم بگیرند که در خانه یا شهرمان بمانیم یا برویم. جنگ ۱۲ روزه هم از تهران هیچ کجا نرفتم. نه این بار هم هیچ کجا نمیروم. یک بار سال ۵۹، وقت جنگ ایران و عراق تجربه کردیم، آواره شدیم. آن موقع دختر نوجوانی بودم. چقدر سخت بود زندگی در شهر غریب، مدرسه جدید، بچه‌هایی که با ما فرق داشتند، رنگ پوستشان، لهجه‌شان. مرا به راحتی نپذیرفتند. حتا معلم‌ها هم. نه دیگر نمی‌خواهم “جنگ‌زده” باشم. 
دور و برمان را هم کم نزدند. همسایه‌ها می‌گویند هر بار که به تهران می‌آیند، یکی هم نزدیکای ما می زنند و میروند تا یادمان نرود که هستند و شده‌اند فرمانروای آسمان تهران و ایران. آن روزها، زمان جنگ عراق را می‌گویم، حداقل آژیر قرمزی می‌زدند و فرصت بود به پناهگاهی برویم، اما حالا، تازه وقتی صدای انفجار می‌آید ضدهوایی‌ها شروع به کار می‌کنند… از این شب‌ها خیلی بد بود، بدتر از شب‌های دیگر. صدای انفجارها تمامی نداشت. چهارستون خانه و شیشه‌ها می‌لرزید. هر لحظه منتظر بودیم سقف روی سرمان پایین بیاید. لباس پوشیده، کنار دیواری که به نظرمان امن‌تر از بقیه نقاط خانه بود، پناه گرفته بودیم. دستان هم را گرفته و در سکوت کامل فقط به صدای جنگنده‌ها و انفجارها گوش سپرده بودیم به انتظار پایان این لحظات سیاه و وحشتناک. چه شب سختی بود، خیلی سخت؛ ولی این هم تمام شد چو شب‌های دگر.

***
می گفت: صدای این انفجار خیلی نزدیک بود. همین پشت گوشمان. خانه لرزید. ترسیدم نگران شدم. کوچه شلوغ شده بود. مردم توی کوچه گفتند میدان فردوسی را زده‌اند. نیم ساعتی به زور خودم را نگه داشتم و بعد راهی خیابان شدم. خیابان را به سمت فردوسی پی گرفتم. دو سه نفری از مردم، خودجوش نقش پلیس راهنمایی را به عهده گرفته بودند و ماشین‌ها را هدایت می‌کردند: «فردوسی بسته است. از کوچه‌ها بروید». بعضی از ماشین‌ها توی کوچه‌ها و فرعی‌ها می‌پیچیدند و بعضی هم بی‌اعتنا به راه خودشان ادامه می‌دادند. هر چه جلوتر می‌رفتم گرد و خاک بیشتر و بیشتر می‌شد. تکه‌های سیمان و آجر شکسته سراسر خیابان را پر کرده بود. بوی سیم سوخته، کاغذ سوخته و… نفس کشیدن سخت می‌شد. جلوی خیابان قرنی بسته بود. ماشین‌های هلال احمر و آمبولانس و ماموران شهرداری رسیده بودند. چه سرعتی دارند. خوب است که هنوز سرپاست این سازمان. زخمی‌ها کنار آمبولانس‌ها مشغول پانسمان زخم‌هایشان بودند، یکی دو نفر هم روی برانکاردها دراز کشیده بودند. جسدی در کاوری خاکستری تیره کنار پیاده‌رو روی آسفالت قرار داشت. از همان کاورهایی که کشته‌های دی ماه را در آنها گذاشته بودند. کاور خونی بود. احتمالا عابر پیاده‌ای بوده که در لحظه‌ای نامناسب از جای نامناسبی عبور می‌کرده، شاید هم مغازه‌داری یا… نمی‌دانم. به هر حال امکان نداشت از دل آن همه آوار به این سرعت توانسته باشند کسی را بیرون بیاورند. تصور کردم این روزها چه آدم‌هایی این گونه دیگر هرگز به خانه‌هایشان برنمی گردند؟!
همین چند دقیقه پیش از جلوی کافه ای رد شدم. روی تخته سیاه مقابل کافه جمله ای نوشته شده بود با یادآوری جمله بر خودم لرزیدم : «امروز قرار است یکی از این جهان کم شود. دمی درنگ کن و خود را به قهوه ای میهمان»

چشمم به پمپ بنزین افتاد کنار ساختمانی که موشک خورده بود. ترس تمام وجودم را پر کرد از تصور اینکه اگر ترکشی به آنجا اصابت می‌کرد؛ انفجار آن همه بنزین، کل منطقه را نابود میکرد.

***

... ادامه دارد

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #گزارش

🔺دفتر نسیه باز است
وضعیت کارگران معادن زغال كرمان #قسمت۱

✍ بنفشه سام‌گيس


🔹 مهدي، روز دوشنبه مُرد. سه‌شنبه، جنازه‌اش را در گورستان روستاي «كوهبنان» كرمان دفن كردند. مهدي كارگر استخراج معدن زغال‌سنگ كرمان بود. ۸ ماه قبل بازنشسته شد، دوشنبه سكته كرد و مرد. يك روز قبل از مرگ مهدي، نهمين سالگرد انفجار معدن «زمستان يورت غربي» بود. صبح ۱۳ ارديبهشت ۱۳۹۶ معدن زمستان يورت غربي منفجر شد و ۴۳ كارگر معدن، زير آوار و با دود و شعله انفجار، له شدند و خفه شدند و سوختند و مردند. ۵ روز قبل از مرگ مهدي، كارگاه معدن زغال «پروده طبس» ريزش كرد و حسين گيلكي، كارگر استخراج، زير آوار كارگاه ماند و مرد. زندگي كارگران استخراج زغال‌سنگ، همين طور است؛ بند به مو. اگر از كارگاه استخراج با جان سالم بيرون بيايند، عوارض گرد زغالي كه ۲۰ سال در لايه‌هاي تو در توي معدن نفس كشيده‌اند، زودتر از موعد، نقطه پايان بر زندگي‌شان مي‌گذارد. مهدي ۴۰ سالش بود. مرد و رفت و حالا ۴ تا بچه مانده‌اند با مستمري پدري كه تا يادشان مي‌آيد، تاريك روشناي صبح كه در را پشت سرش مي‌بست و مي‌رفت، هيچ اميدي به برگشتنش نداشتند. زندگي كارگران استخراج زغال‌سنگ همين طور است. هر نفر، تا عمق ۶۰۰ متر و ۸۰۰ متر و ۱۳۰۰ متر زمين، مي‌رود به دل تونل‌هاي تاريك و كارگاه‌هاي تاريك‌تر و يك روز در ميان، ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت، ديواره سخت و سياه زغال را پتك و مته مي‌زند و مي‌تراشد تا هر روز، يك واگن هزار كيلويي زغال پر كند و تحويل بدهد و در همه اين ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت، هر احتمالي هست؛ يك اتصال و جرقه كه كل كارگاه را به آتش بكشد، ديواره زغال بشكند و روي سرش بريزد، گاز متان از پشت ديواره نشت بدهد، زير واگن و روي نوار نقاله گير بيفتد يا ته بونكر ، زير خاك زغال زنده زنده دفن شود. كارگر استخراج زغال، همه اينها را مي‌داند و در تمام لحظه‌هاي اين ۱۲ ساعت يا ۱۶ ساعت كه با پتك و مته به جان ديواره افقي يا عمودي زغال مي‌افتد، فقط به مزد آخر ماه فكر مي‌كند. اين، همه دلخوشي كارگر استخراج براي تحمل اين ساعت‌هاي سياه است. كارگران استخراج زغال، چه بچه‌هاي آزادشهر و چه نوار مازندران و دامغان و چه بچه‌هاي طبس و چه زغالي‌هاي شمال كرمان، در اين ۲۰ و چند سالي كه معادن زغال‌سنگ، به قلك پولساز براي پيمانكار و بخش خصوصي تبديل شد، سبد خواسته‌هايي كه روي ميز كارفرما مي‌گذاشتند را، هر ماه و هر سال كوچك‌تر و كوچك‌تر كردند تا رسيد به همين كه حالا هست؛ همين جمله‌اي كه كارگر استخراج معدن «آبنيل» مي‌گويد: «مزدمان را سر وقت بدهيد، مزدمان را هر ماه بدهيد. اجازه بدهيد با همين مزدي كه مي‌گيريم، حرف‌مان جلوي بقال و نانوا و قصاب معتبر باشد. سال‌هاست كه حرف‌مان براي زن و بچه‌مان بي‌اعتبار شده. اجازه بدهيد حداقل جلوي بقال و نانوا و قصاب، معتبر بمانيم.»

🔺 مزد عقب افتاده، بيمه ناقص، كارگاه ناامن، اينها سه ضلع مثلث حقيقت جاري در زندگي كارگران استخراج زغال سنگ است. سورن كي‌يركگور؛ فيلسوف دانماركي مي‌گويد حقيقت را بايد زيست ولي نبايد جدي گرفت چون آدم را ويران مي‌كند.

حقيقت جاري در زندگي كارگر استخراج زغال‌سنگ نه تنها قابل زيستن نيست كه تئوري فيلسوف قرن نوزدهم را هم از اعتبار مي‌اندازد.

🔹 از نيمه ارديبهشت ۱۳۹۹ تا نيمه ارديبهشت ۱۴۰۵ ، كارگران معادن زغال‌سنگ كرمان، طبس، سوادكوه، گلندرود، البرز شرقي، البرز غربي، ۲۷ بار براي مزد عقب افتاده يا ناكافي، بيمه‌هاي مخدوش و عقب افتاده، سختي كار و ناامني كارگاه تجمع كرده‌اند كه بعضي اعتراض‌ها تا چند ساعت و بعضي، تا چند روز ادامه داشته. طبق گزارشي كه گروه تحقيق و تفحص از دليل انفجار معدن زمستان يورت غربي، اواخر سال ۱۳۹۶ و چند ماه بعد از فاجعه به مجلس ارائه دادند همه آن ۴۳ نفری که در انفجار معدن كشته شدند ، چند ماه مزد عقب‌افتاده و بيمه ناقص داشتند و با عنوان كارگر ساده مشغول به كار بودند آن هم در معدني كه چند بار اخطار ناامني گرفته بود و برخلاف قانون ايمني معادن ، با تهويه طبيعي كار مي‌كرد. طبق گزارش گروه تحقیق و تفحص از انفجار معدن «زمستان یورت» ۱۰ نفر از جان‌باخته‌ها، بر اثر شدت موج انفجار کشته شده بودند، جسد دو نفرشان زیر آوار له شده بود و ۳۱ نفرشان با گاز مونواکسید کربن خفه شده بودند.

معدن زغال «معدنجو» ساعت ۹ شب ۳۱ شهريور ۱۴۰۳ به دليل تجمع گاز متان منفجر شد و تا بعد از ظهر روز بعد، جسد ۴۹ كارگر از آوار معدن بيرون كشيده شد و آمار مرگ ، تا ۳۴ روز بعد از فاجعه به ۵۳ نفر رسید‌.

⤵️

⤴️


آنهايي كه زنده مانده بودند، مي‌گفتند كه هم مزد آنهايي كه كشته شدند، كمتر از مزد قانوني بود و هم كارگاه ناامن بود و هم سنسور گاز در معدن فعال نبود و هم تجهيزات ايمني‌شان از كار افتاده بود و همه اينها را هم مسوول ايمني و مدير معدن مي‌دانستند و با اين حال، در صبح ۳۱ شهريور، تمام كارگران وادار به كار در كارگاه‌هايي شدند كه سنسورهاي گازش علامت هشدار داشت. همكاران ميلاد روشنايي و اصغر افضلي كه بهار ۱۴۰۱ زير آوار تونل ۴۲ معدن طزره البرز شرقي له شدند، مي‌گفتند ديوار و سقف كارگاه از ساعاتي قبل از ريزش، مي‌لرزيد و چوب بست‌ها ترك خورده بود ولي پيمانكار، كارگران را تهديد كرد كه «يا كار يا اخراج.»

ادامه دارد ...

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #صبحگاه

می‌خندم

همین‌طور می‌خندم اما

دلم شاد نمی‌شود

چون شب

که این همه ستاره روشنش نمی‌کند.

#معین_دهاز

🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #آموزش

🔺ده‌ درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند

#قسمت۶

ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی

۶. درس کاربردی ششم:
«کلاس های آموزشی کمتر، زنگ تفریح و استراحت بیشتر»

همان‌گونه که در موارد قبلی اشاره شد دانش‌آموزان مدارس در فنلاند روزانه چهار کلاس درس دارند که بعد از هرکلاس ۷۵ دقیقه‌ای، زنگ تفریح و استراحت مناسبی دارند.

به دانش آموزان فرصت داده می شود مهمترین مطالبی را که به آنها آموخته شده است، خلاصه و جمع‌بندی کنند، همچنین در زنگ های تفریح بتوانند فعالیت‌های بدنی انجام دهند و در عین‌حال فرصت هواخوری نیز داشته باشند. چنین ورزش‌ها و برنامه‌های جانبی به دانش‌آموزان کمک می کند فرایند مطالعه‌ی مستمر روزانه‌ی آن‌ها در هر کلاس به واسطه‌ی برنامه‌های جانبی زنگ تفریح آمیخته با ورزش و هوای آزاد بعد از هر کلاس انرژی آن‌ها را برای یادگیری دوچندان کند.
مطالعات هم تایید می‌کند که کم‌تحرکی و سکون در برنامه‌های آموزشی و کلاسی در مدارس، اثر منفی روی تمرکز دانش‌آموزان می‌گذارد و باعث می شود مغز هم به سکون و کم تحرکی دچار و فرایند یادگیری مختل شود.

همچنین برای معلمان در مدارس برنامه‌های زنگ تفریح و استراحت پیش‌بینی شده است. در مدارس یک اتاق و دفتر برای معلمان اختصاص یافته است که معلمان در ساعت استراحت بین دو کلاس به صرف قهوه و میوه، به گفتگو و آماده شدن برای کلاس بعدی مشغول هستند. یک آشپزخانه کوچک هم در اتاق معلمان پیش‌بینی شده است. نکته خیلی جالب اینکه یک میز ماساژ هم برای معلمان در آ‌‌ن‌جا پیش‌بینی شده است تا در فرصت بین دو کلاس از امکانات تفریحی و رفاهی مطلوب حداکثر استفاده را ببرند.


🔹🔹🔹

🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران

🆔 @KSMtehran

💠 #یادداشت

چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست

روزنوشت‌های زنی از تهران(۶)

✍ ه-ص

می گفت: می‌خواستیم برویم خرید. ظهر بود حدود ساعت دوازده و ربع. هنوز در آستانه در بودیم که انفجاری پنجره‌ها را لرزاند. برگشتیم. نیم ساعتی منتظر ماندیم و بعد راهی خیابان شدیم. انتظار داشتم بعد انفجار خیابان خلوت باشد. اما انگار نه انگار. رفت آمد مردم، ترافیک، هوای غبارآلود و ابری. فقط به نظر می‌آمد سرعت رفت و آمدها بیشتر شده و چهره‌ها گرفته‌تر. انگار همه می‌خواستند واقعیت را انکار کنند. واقعیت جنگ را و بی‌اعتنا به آن، به زندگیشان برسند. انگار که بی‌اعتنایی تنها سپر دفاعی‌ای است که دارند. 

پیرزنی هراسان در درگاه دری پناه گرفته مردد بود که به خانه برگردد یا نه. بهش لبخندی زدم و سری تکان دادم به نشان امن بودن. پا به پیاده رو گذاشت. پیرمردی بر سکوی مقابل مغازه‌ای نشسته بود و به رفت و آمدها نگاه می‌کرد. صدای آژیر امبولانس‌ها که راه را باز می‌کرد تا به محل اصابت موشک برسند، از همه طرف به گوش می‌رسید. بعضی‌ها از هم می‌پرسیدند کجا را زده؟ ساختمان بلندی همان نزدیکی را به هم نشان می‌دادند: «پشت این ساختمان». به آن طرف رفتم. بوی سوختگی و گرد و غبار اولین نشانه نزدیک شدن به محل اصابت موشک یا پهپاد است.
باید بو کشید و جلو رفت و بعد خرده شیشه‌ها راه را نشانت می‌دهند. جمعیت زیادی سر خیابانی فرعی جمعی شده بودند. جرثقیل بزرگی در کوچه بود. چه زود ماموران هلال احمر رسیده بودند. کارگران شهرداری دسته دسته در پیاده‌رو جمع شده بودند تا کارشان را شروع کنند… نمی‌شد خیلی جلو رفت. ساختمان دوم یا سوم از سر کوچه تبدیل به تلی از آوار شده بود. و از خود پرسیدم: آیا کسی از زیر این همه آوار زنده بیرون می‌آید؟

***

می گفت: از پله‌های مترو بالا می‌آمدم. صدای دختر جوانی را شنیدم که با خود می‌خواند: «ای ایران، سرای امید…»
پرسیدم: برای کدام ایرانی می‌خوانی؟ گفت: «ایرانی که قراره آخوندا ازش برن، ایران آزاد.» این سوال در ذهنم گذشت: «آیا آزادی و رهایی این گونه می‌آید؟» اما هیچ نگفتم و گذشتم.

***

پرستار بود. خسته از شیفت به خانه برمیگشت. دو تا مسافر آن طرف‌تر حرف می‌زدند. مثل همه از جنگ می‌گفتند و می‌شنیدند. یکیشان می‌گفت: «فقط نقطه زنی می‌کنه. مردم را که نمی‌کشه. فقط دولتی‌ها و امنیتی‌ها را می‌کشه». حرفهای اینترنشنال را تکرار می‌کردند. زن پرستار با خشم گفت:

« نقطه زنی چیه؟ آخه چی بگم. الان از پیش مادر جوانی میآیم با ۹۰درصد سوختگی. معلوم نیست زنده بماند، اما امروز خوشحال شد که شیرش را می‌دوشیم. فکر می‌کرد برای بچه‌اش می‌بریم. هنوز نمی‌داند که نوزاد چند ماهه‌اش کشته شده. آن یکی بچه‌اش زنده مانده، دو سه ساله است. آخه این مادر دولتی و امنیتی و نظامی است؟ یا آن یکی، آن پسر سربازی که پشت ضدهوایی بوده، سرتا پا سوخته. هر بار که پانسمانش می‌کنم، از من معذرت‌خواهی می‌کند: ببخشید که اسباب زحمت شما شده‌ام. او هم معلوم نیست زنده بماند. امروز دیگر با بغض و اشک دعوایش کردم و گفتم دیگر اینقدر معذرت نخواه. من کارم را انجام می‌دهم. آخه این پسر که معلوم نیست چند روز از سربازی‌اش باقی مانده چرا باید این سرنوشت را داشته باشد و (اشاره ‌ای‌به آن‌ها کرد) آن وقت عده ای این گونه دروغ‌های این‌ها را باور می‌کنند. هنوز نفهمیده‌اند که جنگ یعنی چه…. لعنت به هر چی جنگه، لعنت… لعنت…»

تنها راه ارتباط و خبرگیری ما در روزهای جنگ و نبود اینترنت شده بود تلویزیون ایران و تلویزیون اینترنشنال. 

می گفت: «دنیاهای موازی» را قبول داری؟ من که دیگه آن را باور کرده‌ام. می‌خواهی برایت ثابت کنم. بزن تلویزیون ایران. چه میبینی؟ ایران پیروز شده، شهرهای اسرائیل با خاک یکسان شده، امریکا شکست خورده و ناتوان شده است. حالا کانال را عوض کن بزن “اینترنشنال”: چیزی نمانده تا برگشت “شازده”، جمهوری اسلامی شکست خورده است. هوراها و شادی‌های مردمی که زیر پرچم اسرائیل، به زبان فارسی از “عمو ترامپ” و “بی بی” تشکر می‌کنند که بمب‌هایی را بر سر ما ریخته و ازشان می‌خواهند که باز هم بزنند. 

⤵️