💠 #یادداشت
اینترنتِ طبقاتی: مهندسیِ طرد در لباسِ اتصال
✍محمد مالجو
آیا برخورداری شهروندان از زیرساخت‌های حیاتیِ جامعه بر مبنای حق شکل می‌گیرد یا بر مبنای امتیاز؟ آنچه امروز با نام فریبندۀ «اینترنتِ طبقاتی» عرضه می‌شود نه اختلالی فنی است و نه تصمیمی مقطعی. اعلامِ صریحِ یک منطقِ حکمرانیِ بیمارگون است: دسترسی به زیرساختِ بنیادین اینترنت جهانی اکنون دیگر نه حقِ همگانی بلکه امتیازی است قابلِ تخصیص و قابلِ خرید و قابلِ سلب.
یک گام عقب‌تر برویم. مسئله اساساً اینترنت جهانی نیست. اینترنت فقط تازه‌ترین صحنه‌ای است که همان منطقِ آشنای تبعیض را عریان‌تر از همیشه آشکار می‌کند: تفکیکِ شهروندان به برخورداران و نابرخورداران بر مبنای نزدیکی به قدرت سیاسی یا برخورداری از ثروت اقتصادی. در این منطق اصولاً زیرساخت‌ها دیگر نه بسترسازِ برابری بلکه ابزارِ تمایزند. اینترنتِ طبقاتی دقیقاً در همین نقطه اهمیت می‌یابد. آنچه می‌بایست امکانی همگانی برای زیستن می‌بود به سازوکاری برای طرد تبدیل شده است.
اما آنچه امروز در جریان است حتی یک گام فراتر می‌رود. ما دیگر فقط با تکرارِ الگوهای پیشین مواجه نیستیم بلکه با هم‌افزایی‌شان مواجه‌ایم. پیش‌تر یا نزدیکی به قدرت سیاسی بود که درهای دسترسی را می‌گشود یا منطقِ بازار که مرزهای بهره‌مندی را ترسیم می‌کرد. اکنون این دو به هم جوش خورده‌اند. نتیجۀ این هم‌افزایی چیست؟ نظمی که دسترسی پایدار به اینترنتِ جهانی را فقط برای کسانی میسر می‌کند که یا در مدارِ قدرت سیاسی یا در مدارِ ثروت اقتصادی جای دارند و هر چه این دو بر هم منطبق‌تر شوند دسترسی به اینترنت جهانی نیز بی‌دردسرتر می‌شود. این نه ایجاد یک نابرابریِ ساده بلکه معماریِ آگاهانۀ یک نظمِ نفرت‌انگیزِ دوپاره است. اینترنتِ طبقاتی دقیقاً همان نقطه‌ای است که تبعیضِ سیاسی و اقتصادی دست در دست هم می‌دهند و سازوکاری سخت‌تر و پایدارتر و بی‌رحم‌تر می‌سازند.
سخن‌گفتن از «حق»، در چنین وضعی، دیگر نه ژستی اخلاقی بلکه ضرورتی سیاسی است. حق یعنی دسترسیِ غیرمشروط، مستقل از قدرت سیاسی و ثروت اقتصادی، و مصون از مداخلاتِ گزینشی. اینترنت جهانی، در این معنا، نه یک کالای لوکس است و نه حتی یک خدمتِ معمولی بلکه پیش‌شرطِ شهروندی است. بدون دسترسیِ آزاد و برابر به اطلاعات اصولاً مشارکتِ سیاسی به نمایش بدل می‌شود، داوریِ آگاهانه فرو می‌ریزد، و زیستِ اقتصادی از کار می‌افتد. سلبِ اینترنت جهانی یعنی سلبِ بخشی از حق شهروندی.
اما سیاستگذار برای پنهان‌کردن این واقعیت به ترفندی آشنا متوسل می‌شود: تقلیلِ مسئله به امرِ فنی. از «مدیریتِ پهنای باند» سخن می‌گوید، از «ملاحظاتِ امنیتی»، از «تنظیمِ ترافیک». اینها همه پرده‌اند. پشتِ این پرده اصلاً مسئله چیز دیگری است: چه کسی حق دارد ببیند و بداند و تفسیر کند؟ وقتی اقلیتی به اینترنتِ پایدارِ جهانی دسترسی دارد و اکثریت در انقطاع نگه داشته می‌شود، مسئله نه سرعت است و نه کیفیت. مسئله عبارت است از توزیعِ نابرابرِ قدرت بر جریانِ اطلاعات.
در برابرِ چنین نظم نفرت‌انگیزی اصولاً پاسخ نمی‌تواند در چارچوبِ همان منطق شکل بگیرد. راه‌حل نه گسترشِ «اینترنت پرو» است نه ارزان‌ترکردنِ چنین امتیازی. مسئله عبارت است از برچیدنِ خودِ منطقِ امتیاز. هر گونه سطح‌بندیِ دسترسی، با هر نام و هر توجیهی، باید صراحتاً رد شود. اینترنتِ جهانی باید حقی پایه باشد: برای همگان و به طور برابر و بدون هیچ تبعیضی.
از همین‌جا می‌توان سه مطالبۀ حداقلی را طرح کرد: یکم، به‌رسمیت‌شناسیِ اینترنتِ جهانی همچون حقی تعلیق‌ناپذیر؛ دوم، ممنوعیتِ هر گونه سطح‌بندی در دسترسی؛ و سوم، ممنوعیت هر گونه محدودسازی یا اختلال. اینها نه مطالباتی حداکثری که حداقل‌های یک نظمِ عادلانه‌اند.
اما این حداقل‌ها از بالا اعطا نخواهند شد. منطقِ امتیاز از خلالِ پذیرشِ اجتماعی‌اش بازتولید می‌شود. کنشِ جمعی بر این مبنا تعیین‌کننده است. نه‌گویی به اینترنتِ طبقاتی لازم اما ناکافی است. این «نه» باید با اصرار و ابرام بر یک «آریِ» روشن تکمیل شود: آری به حقِ برابر، آری به حقِ همگانیِ برخورداری از زیرساختِ عمومی، آری به نفیِ کالایی‌سازیِ اتصال.
ما شهروندان دو مسیر متفاوت را در پیش داریم: اینترنت جهانی یا همچون حقِ زیرساختی به رسمیت شناخته می‌شود یا به کالایی بدل می‌شود که بر اساس قدرتِ خرید و نزدیکی به قدرت سیاسی توزیع خواهد شد. اگر پای در اولین مسیر بگذاریم، امکانِ مشارکت‌مان زنده می‌ماند. اگر به مسیر دوم هُل‌مان دهند، جامعه به دو پاره تقسیم می‌شود: اقلیتی که جهان را می‌بیند و اکثریتی که در تاریکی نگه داشته می‌شود. نزاع بر سر اینترنت به‌هیچ‌وجه نزاعی فنی نیست. نزاعی است بر سر آیندۀ برابریِ شهروندی در ایران.
اینترنتِ طبقاتی: مهندسیِ طرد در لباسِ اتصال
✍محمد مالجو
آیا برخورداری شهروندان از زیرساخت‌های حیاتیِ جامعه بر مبنای حق شکل می‌گیرد یا بر مبنای امتیاز؟ آنچه امروز با نام فریبندۀ «اینترنتِ طبقاتی» عرضه می‌شود نه اختلالی فنی است و نه تصمیمی مقطعی. اعلامِ صریحِ یک منطقِ حکمرانیِ بیمارگون است: دسترسی به زیرساختِ بنیادین اینترنت جهانی اکنون دیگر نه حقِ همگانی بلکه امتیازی است قابلِ تخصیص و قابلِ خرید و قابلِ سلب.
یک گام عقب‌تر برویم. مسئله اساساً اینترنت جهانی نیست. اینترنت فقط تازه‌ترین صحنه‌ای است که همان منطقِ آشنای تبعیض را عریان‌تر از همیشه آشکار می‌کند: تفکیکِ شهروندان به برخورداران و نابرخورداران بر مبنای نزدیکی به قدرت سیاسی یا برخورداری از ثروت اقتصادی. در این منطق اصولاً زیرساخت‌ها دیگر نه بسترسازِ برابری بلکه ابزارِ تمایزند. اینترنتِ طبقاتی دقیقاً در همین نقطه اهمیت می‌یابد. آنچه می‌بایست امکانی همگانی برای زیستن می‌بود به سازوکاری برای طرد تبدیل شده است.
اما آنچه امروز در جریان است حتی یک گام فراتر می‌رود. ما دیگر فقط با تکرارِ الگوهای پیشین مواجه نیستیم بلکه با هم‌افزایی‌شان مواجه‌ایم. پیش‌تر یا نزدیکی به قدرت سیاسی بود که درهای دسترسی را می‌گشود یا منطقِ بازار که مرزهای بهره‌مندی را ترسیم می‌کرد. اکنون این دو به هم جوش خورده‌اند. نتیجۀ این هم‌افزایی چیست؟ نظمی که دسترسی پایدار به اینترنتِ جهانی را فقط برای کسانی میسر می‌کند که یا در مدارِ قدرت سیاسی یا در مدارِ ثروت اقتصادی جای دارند و هر چه این دو بر هم منطبق‌تر شوند دسترسی به اینترنت جهانی نیز بی‌دردسرتر می‌شود. این نه ایجاد یک نابرابریِ ساده بلکه معماریِ آگاهانۀ یک نظمِ نفرت‌انگیزِ دوپاره است. اینترنتِ طبقاتی دقیقاً همان نقطه‌ای است که تبعیضِ سیاسی و اقتصادی دست در دست هم می‌دهند و سازوکاری سخت‌تر و پایدارتر و بی‌رحم‌تر می‌سازند.
سخن‌گفتن از «حق»، در چنین وضعی، دیگر نه ژستی اخلاقی بلکه ضرورتی سیاسی است. حق یعنی دسترسیِ غیرمشروط، مستقل از قدرت سیاسی و ثروت اقتصادی، و مصون از مداخلاتِ گزینشی. اینترنت جهانی، در این معنا، نه یک کالای لوکس است و نه حتی یک خدمتِ معمولی بلکه پیش‌شرطِ شهروندی است. بدون دسترسیِ آزاد و برابر به اطلاعات اصولاً مشارکتِ سیاسی به نمایش بدل می‌شود، داوریِ آگاهانه فرو می‌ریزد، و زیستِ اقتصادی از کار می‌افتد. سلبِ اینترنت جهانی یعنی سلبِ بخشی از حق شهروندی.
اما سیاستگذار برای پنهان‌کردن این واقعیت به ترفندی آشنا متوسل می‌شود: تقلیلِ مسئله به امرِ فنی. از «مدیریتِ پهنای باند» سخن می‌گوید، از «ملاحظاتِ امنیتی»، از «تنظیمِ ترافیک». اینها همه پرده‌اند. پشتِ این پرده اصلاً مسئله چیز دیگری است: چه کسی حق دارد ببیند و بداند و تفسیر کند؟ وقتی اقلیتی به اینترنتِ پایدارِ جهانی دسترسی دارد و اکثریت در انقطاع نگه داشته می‌شود، مسئله نه سرعت است و نه کیفیت. مسئله عبارت است از توزیعِ نابرابرِ قدرت بر جریانِ اطلاعات.
در برابرِ چنین نظم نفرت‌انگیزی اصولاً پاسخ نمی‌تواند در چارچوبِ همان منطق شکل بگیرد. راه‌حل نه گسترشِ «اینترنت پرو» است نه ارزان‌ترکردنِ چنین امتیازی. مسئله عبارت است از برچیدنِ خودِ منطقِ امتیاز. هر گونه سطح‌بندیِ دسترسی، با هر نام و هر توجیهی، باید صراحتاً رد شود. اینترنتِ جهانی باید حقی پایه باشد: برای همگان و به طور برابر و بدون هیچ تبعیضی.
از همین‌جا می‌توان سه مطالبۀ حداقلی را طرح کرد: یکم، به‌رسمیت‌شناسیِ اینترنتِ جهانی همچون حقی تعلیق‌ناپذیر؛ دوم، ممنوعیتِ هر گونه سطح‌بندی در دسترسی؛ و سوم، ممنوعیت هر گونه محدودسازی یا اختلال. اینها نه مطالباتی حداکثری که حداقل‌های یک نظمِ عادلانه‌اند.
اما این حداقل‌ها از بالا اعطا نخواهند شد. منطقِ امتیاز از خلالِ پذیرشِ اجتماعی‌اش بازتولید می‌شود. کنشِ جمعی بر این مبنا تعیین‌کننده است. نه‌گویی به اینترنتِ طبقاتی لازم اما ناکافی است. این «نه» باید با اصرار و ابرام بر یک «آریِ» روشن تکمیل شود: آری به حقِ برابر، آری به حقِ همگانیِ برخورداری از زیرساختِ عمومی، آری به نفیِ کالایی‌سازیِ اتصال.
ما شهروندان دو مسیر متفاوت را در پیش داریم: اینترنت جهانی یا همچون حقِ زیرساختی به رسمیت شناخته می‌شود یا به کالایی بدل می‌شود که بر اساس قدرتِ خرید و نزدیکی به قدرت سیاسی توزیع خواهد شد. اگر پای در اولین مسیر بگذاریم، امکانِ مشارکت‌مان زنده می‌ماند. اگر به مسیر دوم هُل‌مان دهند، جامعه به دو پاره تقسیم می‌شود: اقلیتی که جهان را می‌بیند و اکثریتی که در تاریکی نگه داشته می‌شود. نزاع بر سر اینترنت به‌هیچ‌وجه نزاعی فنی نیست. نزاعی است بر سر آیندۀ برابریِ شهروندی در ایران.
اگر در این نزاع شکست بخوریم نه‌فقط اینترنت جهانی را که خودِ امکانِ دیدنِ جهان و دیده‌شدن در آینه‌اش را واگذار کرده‌ایم.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۷)
✍ ه-ص
می‌گفت: تا به حال نمی‌دانستم هنوز هم هستند آدم‌هایی که برای پرنده‌ها گندم می‌ریزند. انگار نذر گندم دارند. کنار یکی از این ویرانی‌های وسیع، مردی کیسه‌ای گندم را به دست گرفته بود و مشت‌مشت برای کبوترها روی زمین می‌ریخت. کبوترها دور و برش می‌پریدند. می‌نشستند. گندم می‌خوردند. بغ‌بغو می‌کردند و … در جایی دیگری از شهر، نزدیک سی تیر، انگار صبح خیلی زود گندم‌ها ریخته شده بودند و کبوترها مشغول دانه برچیدن بودند.
هرازگاهی ماشینی که رد می‌شد، دسته‌جمعی می‌پریدند و بر روی هره‌های آجری دیوارهای قدیمی می‌نشستند. مطمئن که می‌شدند خطری نیست دوباره برمی‌گشتند برای دانه برچیدن. می‌گویند قلب پرنده‌ها کوچک است و به راحتی با صداهای بلند سکته می‌کنند. تصور اینکه با این همه انفجار چند تا پرنده جان‌شان را از دست داده‌اند، دلم را پر غصه کرد. کسی برای آنها عزاداری می‌کند؟ از جلوی مغازه پرنده‌فروشی رد شدم. ساختمان‌های ضلع مقابل خیابان را کامل کوبیده بودند. یعنی در انفجار اینجا، پرنده‌های این مغازه سالم مانده بودند؟ کاش مغازه باز بود و احوال پرنده‌ها را از مغازه‌دار می‌پرسیدم.
***
می‌گفت: توی خرابه‌های ناشی از موشک‌ها، توی کوچه‌ها و خانه‌ها، توجه‌ام به درخت‌ها جلب شد. درخت‌هایی که ایستاده کشته شده بودند، سرشان کنده شده بود، سوخته اما همچنان استوار سر جایشان باقی مانده بودند. نسیم بهاری که از لابه‌لای شاخه‌های شکسته و زخمی‌شان می‌گذشت، بوی چوب سوخته را به مشامت می‌رساند، حتا بعد از گذشت یک ماه. چرا کسی از این درخت‌های قربانی چیزی نمی‌گوید؟ درخت‌هایی که در بهار هنوز جوانه نزده و سبز نشده، مرگ بر سرشان آوار شده بود. آدم‌های قربانی را می‌برند و دفن می‌کنند، کسانشان برایشان عزاداری می‌کنند، اما آنها سیاه و سوخته و مرده، دل و چشم را می‌خراشند. شاید رسالت‌شان این است که کاری کنند تا تباهی جنگ از یاد هیچ کس نرود. اما رسالت دیگری هم دارند انگار. با دقت که نگاه کردم دیدم آن‌هایی که لجوجانه به زندگی چسبیده‌اند و تن به مرگ نداده‌اند دوباره جوانه زده بودند. جوانه‌های سبز کوچک نوید زندگی می‌داد. آرزو کردم کاش زنده بمانند و بتوانند دوباره سبز شوند، سبز سبز.
***
می‌گفت: ساعت یازده شب، یکی از شیفت‌هایی بود که جنگنده‌ها مرتب می‌آمدند و می‌زدند و می‌رفتند تا شیفت بعدی‌شان که حدود یک و دو نیمه‌شب بود. صدای انفجاری نشنیده بودم اما کلاغ‌ها یک‌صدا غارغار می‌کردند. یعنی چه چیز آنها را ترسانده، شاید از جایی دورتر از نزدیک محل انفجار به محله ما پناه آورده‌اند؟ شنیدن سمفونی کلاغ‌ها در نیمه‌شب را نشان چه باید بدانم؟ جنگنده‌ها دارند می‌آیند یا آمده‌اند و بار «شوم‌شان» را خالی کرده و رفته‌اند؟
***
می‌گفت: توجه‌ام به اسکلت ساختمان‌های خراب‌شده جلب شده بود. چقدر با هم تفاوت دارند بناهای تهران. برخی آنقدر استوار و محکم سرپا هستند که انگار بادی آمده و آجر و سیمان و گچ و خاک‌شان را فوت کرده و برده است. برخی دیگر هنوز سرپا هستند، اما مشخص است که به زور، لرزان‌اند و بی‌جان و برخی دیگر مچاله شده، تکه‌تکه شده و کج و کوله لابه‌لای باقیمانده گچ و خاک و سیمان‌ها روی زمین آوار شده‌اند. درست مثل آدم‌ها که پی و بنیان‌شان با هم فرق می‌کند. بعضی استوارند و محکم و برخی به ظاهر استوار اما از درون لرزان، بعضی هم به کوچک‌ترین ناملایمت زندگی له می‌شوند و تکه‌پاره. چقدر استحکام‌سازی و مقاوم‌سازی‌ها مهم‌اند، هم برای ساختمان‌ها و هم برای آدم‌ها.
***
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۷)
✍ ه-ص
می‌گفت: تا به حال نمی‌دانستم هنوز هم هستند آدم‌هایی که برای پرنده‌ها گندم می‌ریزند. انگار نذر گندم دارند. کنار یکی از این ویرانی‌های وسیع، مردی کیسه‌ای گندم را به دست گرفته بود و مشت‌مشت برای کبوترها روی زمین می‌ریخت. کبوترها دور و برش می‌پریدند. می‌نشستند. گندم می‌خوردند. بغ‌بغو می‌کردند و … در جایی دیگری از شهر، نزدیک سی تیر، انگار صبح خیلی زود گندم‌ها ریخته شده بودند و کبوترها مشغول دانه برچیدن بودند.
هرازگاهی ماشینی که رد می‌شد، دسته‌جمعی می‌پریدند و بر روی هره‌های آجری دیوارهای قدیمی می‌نشستند. مطمئن که می‌شدند خطری نیست دوباره برمی‌گشتند برای دانه برچیدن. می‌گویند قلب پرنده‌ها کوچک است و به راحتی با صداهای بلند سکته می‌کنند. تصور اینکه با این همه انفجار چند تا پرنده جان‌شان را از دست داده‌اند، دلم را پر غصه کرد. کسی برای آنها عزاداری می‌کند؟ از جلوی مغازه پرنده‌فروشی رد شدم. ساختمان‌های ضلع مقابل خیابان را کامل کوبیده بودند. یعنی در انفجار اینجا، پرنده‌های این مغازه سالم مانده بودند؟ کاش مغازه باز بود و احوال پرنده‌ها را از مغازه‌دار می‌پرسیدم.
***
می‌گفت: توی خرابه‌های ناشی از موشک‌ها، توی کوچه‌ها و خانه‌ها، توجه‌ام به درخت‌ها جلب شد. درخت‌هایی که ایستاده کشته شده بودند، سرشان کنده شده بود، سوخته اما همچنان استوار سر جایشان باقی مانده بودند. نسیم بهاری که از لابه‌لای شاخه‌های شکسته و زخمی‌شان می‌گذشت، بوی چوب سوخته را به مشامت می‌رساند، حتا بعد از گذشت یک ماه. چرا کسی از این درخت‌های قربانی چیزی نمی‌گوید؟ درخت‌هایی که در بهار هنوز جوانه نزده و سبز نشده، مرگ بر سرشان آوار شده بود. آدم‌های قربانی را می‌برند و دفن می‌کنند، کسانشان برایشان عزاداری می‌کنند، اما آنها سیاه و سوخته و مرده، دل و چشم را می‌خراشند. شاید رسالت‌شان این است که کاری کنند تا تباهی جنگ از یاد هیچ کس نرود. اما رسالت دیگری هم دارند انگار. با دقت که نگاه کردم دیدم آن‌هایی که لجوجانه به زندگی چسبیده‌اند و تن به مرگ نداده‌اند دوباره جوانه زده بودند. جوانه‌های سبز کوچک نوید زندگی می‌داد. آرزو کردم کاش زنده بمانند و بتوانند دوباره سبز شوند، سبز سبز.
***
می‌گفت: ساعت یازده شب، یکی از شیفت‌هایی بود که جنگنده‌ها مرتب می‌آمدند و می‌زدند و می‌رفتند تا شیفت بعدی‌شان که حدود یک و دو نیمه‌شب بود. صدای انفجاری نشنیده بودم اما کلاغ‌ها یک‌صدا غارغار می‌کردند. یعنی چه چیز آنها را ترسانده، شاید از جایی دورتر از نزدیک محل انفجار به محله ما پناه آورده‌اند؟ شنیدن سمفونی کلاغ‌ها در نیمه‌شب را نشان چه باید بدانم؟ جنگنده‌ها دارند می‌آیند یا آمده‌اند و بار «شوم‌شان» را خالی کرده و رفته‌اند؟
***
می‌گفت: توجه‌ام به اسکلت ساختمان‌های خراب‌شده جلب شده بود. چقدر با هم تفاوت دارند بناهای تهران. برخی آنقدر استوار و محکم سرپا هستند که انگار بادی آمده و آجر و سیمان و گچ و خاک‌شان را فوت کرده و برده است. برخی دیگر هنوز سرپا هستند، اما مشخص است که به زور، لرزان‌اند و بی‌جان و برخی دیگر مچاله شده، تکه‌تکه شده و کج و کوله لابه‌لای باقیمانده گچ و خاک و سیمان‌ها روی زمین آوار شده‌اند. درست مثل آدم‌ها که پی و بنیان‌شان با هم فرق می‌کند. بعضی استوارند و محکم و برخی به ظاهر استوار اما از درون لرزان، بعضی هم به کوچک‌ترین ناملایمت زندگی له می‌شوند و تکه‌پاره. چقدر استحکام‌سازی و مقاوم‌سازی‌ها مهم‌اند، هم برای ساختمان‌ها و هم برای آدم‌ها.
***
⤵️
⤴️
می‌گفت: این روزها که در خیابان‌های تهران گذر کنی، جا به جا خرابه‌هایی می‌بینی؛ اما در بزرگی تهران گم‌اند. می‌دانی خرابه‌های تهران چهار دسته‌اند:
خرابه‌های ناشی از موشک‌باران‌ها و نقطه‌زنی‌های این جنگ ۴۰ روزه
خرابه‌های جنگ ۱۲ روزه
خرابه‌های باقیمانده از دی‌ماه
خرابه‌های ساختمان‌های قدیمی.
هر کدام از این خرابه‌ها نشانه‌های خاص خودشان را دارند. خرابه‌های این جنگ هنوز تازه‌اند و بیشتر. آوارها هنوز سر جایشان هستند و کمتر جایی را می‌بینی که مشغول آواربرداری شده باشند. اصلاً فرصت آواربرداری نیست، چرا که هر شب ساختمان‌های جدیدی بر سر آدم‌های جدیدی آوار می‌شوند و باید اقدامات اولیه انجام شود. از پنجره ساختمان‌های مسکونی صدمه‌دیده‌ی اطراف محل اصابت موشک، باقیمانده پرده و لوسترهای شکسته از قاب برخی از پنجره دیده می‌شود. باقیمانده کولرهای آبی و گازی، خراب و آویزان تاب می‌خورند، انگار که کسی به دارشان زده باشد. دیوارهای سوراخ‌شده از ترکش‌ها و اتاق‌هایی که انگار غولی بزرگ گازشان زده و نیمی‌شان ناپدید شده است…
خرابه‌های جنگ قبلی اما فرق می‌کنند. گذر زمان را بر آنها حس می‌کنی. بعضی‌ها هنوز کپه‌ای خاک‌اند و بعضی‌هاشان آواربرداری اولیه شده‌اند و زمینی خالی هستند. اکثرا، با بلوک‌های سیمانی، دیواری جلویشان ساخته شده یا با گونی پوشیده شده‌اند. اما خانه‌های مسکونی تخریب‌شده‌ی اطراف‌شان اکثرا غمگین، تنها و رها شده، منتظر بودجه‌ای و حمایتی تا دوباره ساخته شوند. جز در یک شهرک حوالی نوبنیاد، ساختمانی را ندیدم که دوباره ساخته شده باشد.
خرابه‌های دی‌ماه: ساختمان‌هایی سوخته و ویران رها شده‌اند، مال روزهایی که مردم به جان آمده از این همه فشار اقتصادی و بی‌عدالتی به خیابان ریخته بودند. آثار سوختگی و دود بر دیوارهایشان به چشم می‌خورد. اینکه چه کسانی آنها را آتش زده‌اند جای سوال است هنوز؟! می‌توان تصور کرد که خشم مردم از این همه بی‌عدالتی و سرکوب چه قدرتی دارد و چگونه بانک‌ها و نهادهای مالی و محل استقرار نیروهای سرکوبگر را نشانه می‌رود، می‌توان هم تصور کرد که چگونه لباس‌شخصی‌ها یا لباس‌فرم‌پوشیده‌ها، پنهانی کوکتل مولوتفی را از درون شیشه شکسته به درون مسجدی می‌اندازند تا بهانه‌ای شود برای تیراندازی به سوی مردم. می‌شود هم تصور کرد که جاسوسان و ماموران دشمن این کار را کرده‌اند با برنامه قبلی. چرا که این حجم از سوختگی جز با دبه‌های بیست لیتری بنزین فقط با تجهیزات کامل امکان‌پذیر است. همه این خرابه‌ها سیاه‌اند از آتش و دود.
نوع دیگری از خرابه‌ها را هم می‌بینی. ساختمان‌هایی که میراث فرهنگی اجازه تخریب نمی‌دهد و سودجویان که همیشه مترصد فرصتند، این روزها دست به کار شده‌اند. هر روز که می‌گذرد، می‌بینی گوشه‌ای از این گونه بناها را تخریب کرده‌اند. فکر کنم تا پایان جنگ چیزی از برخی از آنها باقی نمی‌ماند و به راحتی می‌توانند جواز ساخت بگیرند تا به جایشان برج‌هایی برپا کنند و پول پارو کنند.
***
می‌گفت: از خیابان شکوفه می‌گذشتم. توجه‌ام به مغازه‌داری جلب شد که داشت برای دوستانش از لحظه انفجار می‌گفت: «علی و حمید آمده بودند دم مغازه و داشتیم گپ می‌زدیم که صدای سوتی از بالای سرمان آمد. موشک بود. دیدیمش و بعد بوووم. بچه‌ها خیلی ترسیده بودند. از ترس همه‌شان هجوم آوردند به سمت مغازه، به‌هم تنه می‌زدند و نمی‌توانستند وارد مغازه شوند…» همه اینها را با خنده داشت تعریف می‌کرد. تعریف کردن لحظه‌ای به این وحشتناکی با خنده چه معنایی دارد؟ خندیدن به دردها و ترس‌ها، نوعی واکنش دفاعی آدم است. پرسیدم: کجا را زده‌اند؟ کوچه روبه‌رو را نشان داد. وارد کوچه شدم. چند تا ساختمان تخریب شده بود. از کسانی که در پیاده‌رو نشسته بودند، پرسیدم اینجا چی بوده که زدنش؟ گفت: شهرداری. مرد جوانی که داشت رد می‌شد، شنید، ایستاد و گفت: نه اینجا بسیج بود. مرد اول انکار کرد و گفت نه شهرداری است. مرد عابر گفت: «نه. می‌دانم که بسیج بوده. من تو اسنپ کار می‌کنم. کلی برایشان غذا آورده‌ام…» مرد اول گفت: «خب بسیج شهرداری هم بوده». پیرمردی پرسید، هزینه تعمیر این ساختمان‌ها را که می‌دهد؟ مرد اول گفت: «خب معلومه شهرداری». پیرمرد با شک گفت: «واقعا؟ اگر بدهد که خیلی خوب است».
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
می‌گفت: این روزها که در خیابان‌های تهران گذر کنی، جا به جا خرابه‌هایی می‌بینی؛ اما در بزرگی تهران گم‌اند. می‌دانی خرابه‌های تهران چهار دسته‌اند:
خرابه‌های ناشی از موشک‌باران‌ها و نقطه‌زنی‌های این جنگ ۴۰ روزه
خرابه‌های جنگ ۱۲ روزه
خرابه‌های باقیمانده از دی‌ماه
خرابه‌های ساختمان‌های قدیمی.
هر کدام از این خرابه‌ها نشانه‌های خاص خودشان را دارند. خرابه‌های این جنگ هنوز تازه‌اند و بیشتر. آوارها هنوز سر جایشان هستند و کمتر جایی را می‌بینی که مشغول آواربرداری شده باشند. اصلاً فرصت آواربرداری نیست، چرا که هر شب ساختمان‌های جدیدی بر سر آدم‌های جدیدی آوار می‌شوند و باید اقدامات اولیه انجام شود. از پنجره ساختمان‌های مسکونی صدمه‌دیده‌ی اطراف محل اصابت موشک، باقیمانده پرده و لوسترهای شکسته از قاب برخی از پنجره دیده می‌شود. باقیمانده کولرهای آبی و گازی، خراب و آویزان تاب می‌خورند، انگار که کسی به دارشان زده باشد. دیوارهای سوراخ‌شده از ترکش‌ها و اتاق‌هایی که انگار غولی بزرگ گازشان زده و نیمی‌شان ناپدید شده است…
خرابه‌های جنگ قبلی اما فرق می‌کنند. گذر زمان را بر آنها حس می‌کنی. بعضی‌ها هنوز کپه‌ای خاک‌اند و بعضی‌هاشان آواربرداری اولیه شده‌اند و زمینی خالی هستند. اکثرا، با بلوک‌های سیمانی، دیواری جلویشان ساخته شده یا با گونی پوشیده شده‌اند. اما خانه‌های مسکونی تخریب‌شده‌ی اطراف‌شان اکثرا غمگین، تنها و رها شده، منتظر بودجه‌ای و حمایتی تا دوباره ساخته شوند. جز در یک شهرک حوالی نوبنیاد، ساختمانی را ندیدم که دوباره ساخته شده باشد.
خرابه‌های دی‌ماه: ساختمان‌هایی سوخته و ویران رها شده‌اند، مال روزهایی که مردم به جان آمده از این همه فشار اقتصادی و بی‌عدالتی به خیابان ریخته بودند. آثار سوختگی و دود بر دیوارهایشان به چشم می‌خورد. اینکه چه کسانی آنها را آتش زده‌اند جای سوال است هنوز؟! می‌توان تصور کرد که خشم مردم از این همه بی‌عدالتی و سرکوب چه قدرتی دارد و چگونه بانک‌ها و نهادهای مالی و محل استقرار نیروهای سرکوبگر را نشانه می‌رود، می‌توان هم تصور کرد که چگونه لباس‌شخصی‌ها یا لباس‌فرم‌پوشیده‌ها، پنهانی کوکتل مولوتفی را از درون شیشه شکسته به درون مسجدی می‌اندازند تا بهانه‌ای شود برای تیراندازی به سوی مردم. می‌شود هم تصور کرد که جاسوسان و ماموران دشمن این کار را کرده‌اند با برنامه قبلی. چرا که این حجم از سوختگی جز با دبه‌های بیست لیتری بنزین فقط با تجهیزات کامل امکان‌پذیر است. همه این خرابه‌ها سیاه‌اند از آتش و دود.
نوع دیگری از خرابه‌ها را هم می‌بینی. ساختمان‌هایی که میراث فرهنگی اجازه تخریب نمی‌دهد و سودجویان که همیشه مترصد فرصتند، این روزها دست به کار شده‌اند. هر روز که می‌گذرد، می‌بینی گوشه‌ای از این گونه بناها را تخریب کرده‌اند. فکر کنم تا پایان جنگ چیزی از برخی از آنها باقی نمی‌ماند و به راحتی می‌توانند جواز ساخت بگیرند تا به جایشان برج‌هایی برپا کنند و پول پارو کنند.
***
می‌گفت: از خیابان شکوفه می‌گذشتم. توجه‌ام به مغازه‌داری جلب شد که داشت برای دوستانش از لحظه انفجار می‌گفت: «علی و حمید آمده بودند دم مغازه و داشتیم گپ می‌زدیم که صدای سوتی از بالای سرمان آمد. موشک بود. دیدیمش و بعد بوووم. بچه‌ها خیلی ترسیده بودند. از ترس همه‌شان هجوم آوردند به سمت مغازه، به‌هم تنه می‌زدند و نمی‌توانستند وارد مغازه شوند…» همه اینها را با خنده داشت تعریف می‌کرد. تعریف کردن لحظه‌ای به این وحشتناکی با خنده چه معنایی دارد؟ خندیدن به دردها و ترس‌ها، نوعی واکنش دفاعی آدم است. پرسیدم: کجا را زده‌اند؟ کوچه روبه‌رو را نشان داد. وارد کوچه شدم. چند تا ساختمان تخریب شده بود. از کسانی که در پیاده‌رو نشسته بودند، پرسیدم اینجا چی بوده که زدنش؟ گفت: شهرداری. مرد جوانی که داشت رد می‌شد، شنید، ایستاد و گفت: نه اینجا بسیج بود. مرد اول انکار کرد و گفت نه شهرداری است. مرد عابر گفت: «نه. می‌دانم که بسیج بوده. من تو اسنپ کار می‌کنم. کلی برایشان غذا آورده‌ام…» مرد اول گفت: «خب بسیج شهرداری هم بوده». پیرمردی پرسید، هزینه تعمیر این ساختمان‌ها را که می‌دهد؟ مرد اول گفت: «خب معلومه شهرداری». پیرمرد با شک گفت: «واقعا؟ اگر بدهد که خیلی خوب است».
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۱
✍سارا صبحی
▪️دیروز از دوستی خبر دردناک خودکشی دختر نوجوان ۱۳ ساله یکی از آشنایانش را شنیدم. دختری که سابقه افسردگی و ... نداشته.
اتفاقات چند ماه گذشته، کشتار دی ماه و جنگ و تعلیق پس از جنگ چنان سنگین بود و هست و روان آدمی را چنان تحت فشار قرار می دهد که شاید تحمل و گذر از آن به راحتی برای همه ممکن نباشد.
تداوم تعطیلی مدارس و مجازی شدن کلاسها از یک سو و قطع اینترنت کودکان، نوجوانان و جوانان را از امکان ارتباط با همسالانشان به شکل گسترده ای محروم کرد؛ محرومیتی که تبعات آن کم از آسیبهای مستقیم جنگ نیست و نخواهد بود و صد البته بسیار گسترده تر، پیچیده تر و عمیق تر.
این آسیبها برای دختران بیشتر از پسران است.
کمی به چرایی این مسأله بپردازیم.
استقلال طلبی وظیفه نوجوان است.
رفتن به مدرسه، دور شدن از فضای خانه و زندگی با همسالان مسیر مستقل شدن را برای نوجوان هموار می کند. ارتباط چهره به چهره با همسالان، بدون حضور یا نظارت والدین، یکی از حیاتی‌ترین فرآیندهای «تکوین روانی» در دوران نوجوانی است. از دیدگاه روان‌شناسی تحولی، این نوع ارتباط، «آزمایشگاه اصلی» برای تبدیل شدن کودکِ وابسته به یک بزرگسالِ مستقل است.
🔹 ارتباط با همسالان در فضای حضوری مدرسه (بدون دخالت والدین) چند نقش حیاتی ایفا می‌کند:
۱.کمک به شکل گیری هویت اجتماعی فرد:
در حضور والدین، نوجوان همیشه در نقش «فرزند» است (کسی که باید اطاعت کند یا تحت نظر باشد). اما در حضور همسالان، او در نقش «فرد» است. این فرصت به او اجازه می‌دهد تا بفهمد در نبودِ حمایتِ مستقیم والدین، چگونه رفتار کند، چگونه نظر دهد و چگونه در یک گروه جایی پیدا کند.
۲. یادگیری «قوانین غیررسمی» جامعه:
تعاملات حضوری شامل زبان بدن، لحن صدا، ایستادگی و واکنش‌های لحظه‌ای است. اینها چیزهایی نیستند که بتوان در کلاس آنلاین یا از طریق پیام یاد گرفت. مدیریت تعارض، مذاکره برای رسیدن به یک هدف مشترک و حتی تجربه «طرد شدن» یا «پذیرفته شدن»، همگی در این فضا رخ می‌دهند و باعث ایجاد «مصونیت روانی» می‌شوند.
۳. تنظیم هیجانی
همسالان، «آینه‌های هیجانی» یکدیگرند.
وقتی یک نوجوان با درد یا شادی با همسال خود درگیر می‌شود، یاد می‌گیرد که چگونه احساساتش را با دیگران هم‌راستا کند. این فرآیند، بسیار قدرتمندتر از پند و اندرز والدین است، زیرا نوجوان احساس می‌کند «درک شدن» توسط کسی که در شرایط مشابه است، به او قدرت می‌دهد.
و حالا نوجوانان ما از اینها محروم شده اند.
اگرچه هر دو جنس به این ارتباط نیاز دارند، اما «نحوه تجربه» و «نوع آسیبها» در صورت نبود این ارتباط، برای دختران و پسران متفاوت است:
آنها که پیش از این دنیای مجازی و گسترده را تجربه کرده بودند، آنها که هر روز ساعتها در محیط مدرسه بدون حضور والدین شان، زندگی را تجربه می کردند، حالا دنیای فیزیکی آنها (خانه) محدود و تحت کنترل است و دنیای مجازی شان هم به «شاد», «بله» و سایر پیام رسان های داخلی محدود شده است.
پیامد شناختی این کنترل ها و محدودیتهای زیاد، تخریب حس"خودکارآمدی" در نوجوان دختر است. او احساس می‌کند کنترلی بر زندگی خود ندارد.
وقتی فضای فیزیکی (خانه) بیش از حد کنترل‌شده و "خفه‌کننده" باشد، فضای مجازی برای او تبدیل به تنها قلمرویی می‌شود که در آن احساس "عاملیت" می کند. در این فضا، او می‌تواند هویت خود را انتخاب کند، لباس بپوشد، یا با کسانی حرف بزند که به او حس قدرت می‌دهند. این یعنی فضای مجازی برای او نه فقط یک سرگرمی، بلکه یک فضای بقای روانی می‌شود. و حالا این فضا را هم از دست داده است.
دختران نوجوان نیاز دارند با آزمون و خطا، هویت خود را بسازند. کنترل شدید والدین، این "آزمون و خطا" را مسدود می‌کند. وقتی نوجوان اجازه تجربه کردن (حتی اشتباه کردن) را نداشته باشد، دچار "تعلیق رشد" می‌شود. کاهش مهارت‌های اجتماعی واقعی سبب افزایش اضطراب اجتماعی می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۱
✍سارا صبحی
▪️دیروز از دوستی خبر دردناک خودکشی دختر نوجوان ۱۳ ساله یکی از آشنایانش را شنیدم. دختری که سابقه افسردگی و ... نداشته.
اتفاقات چند ماه گذشته، کشتار دی ماه و جنگ و تعلیق پس از جنگ چنان سنگین بود و هست و روان آدمی را چنان تحت فشار قرار می دهد که شاید تحمل و گذر از آن به راحتی برای همه ممکن نباشد.
تداوم تعطیلی مدارس و مجازی شدن کلاسها از یک سو و قطع اینترنت کودکان، نوجوانان و جوانان را از امکان ارتباط با همسالانشان به شکل گسترده ای محروم کرد؛ محرومیتی که تبعات آن کم از آسیبهای مستقیم جنگ نیست و نخواهد بود و صد البته بسیار گسترده تر، پیچیده تر و عمیق تر.
این آسیبها برای دختران بیشتر از پسران است.
کمی به چرایی این مسأله بپردازیم.
استقلال طلبی وظیفه نوجوان است.
رفتن به مدرسه، دور شدن از فضای خانه و زندگی با همسالان مسیر مستقل شدن را برای نوجوان هموار می کند. ارتباط چهره به چهره با همسالان، بدون حضور یا نظارت والدین، یکی از حیاتی‌ترین فرآیندهای «تکوین روانی» در دوران نوجوانی است. از دیدگاه روان‌شناسی تحولی، این نوع ارتباط، «آزمایشگاه اصلی» برای تبدیل شدن کودکِ وابسته به یک بزرگسالِ مستقل است.
🔹 ارتباط با همسالان در فضای حضوری مدرسه (بدون دخالت والدین) چند نقش حیاتی ایفا می‌کند:
۱.کمک به شکل گیری هویت اجتماعی فرد:
در حضور والدین، نوجوان همیشه در نقش «فرزند» است (کسی که باید اطاعت کند یا تحت نظر باشد). اما در حضور همسالان، او در نقش «فرد» است. این فرصت به او اجازه می‌دهد تا بفهمد در نبودِ حمایتِ مستقیم والدین، چگونه رفتار کند، چگونه نظر دهد و چگونه در یک گروه جایی پیدا کند.
۲. یادگیری «قوانین غیررسمی» جامعه:
تعاملات حضوری شامل زبان بدن، لحن صدا، ایستادگی و واکنش‌های لحظه‌ای است. اینها چیزهایی نیستند که بتوان در کلاس آنلاین یا از طریق پیام یاد گرفت. مدیریت تعارض، مذاکره برای رسیدن به یک هدف مشترک و حتی تجربه «طرد شدن» یا «پذیرفته شدن»، همگی در این فضا رخ می‌دهند و باعث ایجاد «مصونیت روانی» می‌شوند.
۳. تنظیم هیجانی
همسالان، «آینه‌های هیجانی» یکدیگرند.
وقتی یک نوجوان با درد یا شادی با همسال خود درگیر می‌شود، یاد می‌گیرد که چگونه احساساتش را با دیگران هم‌راستا کند. این فرآیند، بسیار قدرتمندتر از پند و اندرز والدین است، زیرا نوجوان احساس می‌کند «درک شدن» توسط کسی که در شرایط مشابه است، به او قدرت می‌دهد.
و حالا نوجوانان ما از اینها محروم شده اند.
اگرچه هر دو جنس به این ارتباط نیاز دارند، اما «نحوه تجربه» و «نوع آسیبها» در صورت نبود این ارتباط، برای دختران و پسران متفاوت است:
بی تردید در جوامعی مانند ایران, مدرسه رفتن برای بسیاری از دختران، تنها امکان حضور مستقل و بدون نظارت مستقیم والدین در اجتماع است و حالا از این امکان محروم شده اند. بیشتر آنها امکان هر گونه ارتباط واقعی با دوستانشان را از دست داده اند و به قولی در خانه ها زندانی اند.
وقتی «مجازی شدن مدارس » را در کنار« قطعی اینترنت», «کنترل شدید والدین» و «نیاز به استقلال» قرار می‌دهیم، با یک تضاد ساختاری روبرو می‌شویم که می‌تواند فشارهای روانی را به شدت افزایش دهد.
آنها که پیش از این دنیای مجازی و گسترده را تجربه کرده بودند، آنها که هر روز ساعتها در محیط مدرسه بدون حضور والدین شان، زندگی را تجربه می کردند، حالا دنیای فیزیکی آنها (خانه) محدود و تحت کنترل است و دنیای مجازی شان هم به «شاد», «بله» و سایر پیام رسان های داخلی محدود شده است.
پیامد شناختی این کنترل ها و محدودیتهای زیاد، تخریب حس"خودکارآمدی" در نوجوان دختر است. او احساس می‌کند کنترلی بر زندگی خود ندارد.
وقتی فضای فیزیکی (خانه) بیش از حد کنترل‌شده و "خفه‌کننده" باشد، فضای مجازی برای او تبدیل به تنها قلمرویی می‌شود که در آن احساس "عاملیت" می کند. در این فضا، او می‌تواند هویت خود را انتخاب کند، لباس بپوشد، یا با کسانی حرف بزند که به او حس قدرت می‌دهند. این یعنی فضای مجازی برای او نه فقط یک سرگرمی، بلکه یک فضای بقای روانی می‌شود. و حالا این فضا را هم از دست داده است.
دختران نوجوان نیاز دارند با آزمون و خطا، هویت خود را بسازند. کنترل شدید والدین، این "آزمون و خطا" را مسدود می‌کند. وقتی نوجوان اجازه تجربه کردن (حتی اشتباه کردن) را نداشته باشد، دچار "تعلیق رشد" می‌شود. کاهش مهارت‌های اجتماعی واقعی سبب افزایش اضطراب اجتماعی می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #صبحگاه
ما راهِ دیگری برایمان باقی نمانده است؛
ما باید خیلی چیزها را کنار بگذاریم.
ما باید با نخستین نشانه‌های سپیده‌دَم
چشم‌هایمان را به نور عادت دهیم...
وگرنه ظلمت،
ظلمتِ دیگری خواهد زایید!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ما راهِ دیگری برایمان باقی نمانده است؛
ما باید خیلی چیزها را کنار بگذاریم.
ما باید با نخستین نشانه‌های سپیده‌دَم
چشم‌هایمان را به نور عادت دهیم...
وگرنه ظلمت،
ظلمتِ دیگری خواهد زایید!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #آموزش
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۸
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۸. درس کاربردی هشتم:
«مطالب و مباحث درسی کمتر، عمق و ژرف‌نگری بیشتر»
در هشتمین درس کاربردی از نظام آموزشی فنلاند به موارد ذیل اشاره شده است:
در مدارس فنلاند به فراگیری مطالب با ژرف‌نگری و نگاه عمیق توجه می شود. سعی می‌شود در برنامه‌ریزی درسی محتوای دروسی مانند ریاضی به گونه‌ای به دانش‌آموزان در هفته ارائه شود که دانش‌آموزان مطالب کمتری را با علاقه و تحلیل بیشتری یاد بگیرند. دانش‌آموزان در طول هفته در دوره آموزش ابتدایی و متوسطه مطالب را به تدریج و کم‌کم فرا می‌گیرند و هیچ اجبار و استرسی در برنامه آموزشی مدارس مشاهده نمی‌شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۸
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۸. درس کاربردی هشتم:
«مطالب و مباحث درسی کمتر، عمق و ژرف‌نگری بیشتر»
در هشتمین درس کاربردی از نظام آموزشی فنلاند به موارد ذیل اشاره شده است:
در مدارس فنلاند به فراگیری مطالب با ژرف‌نگری و نگاه عمیق توجه می شود. سعی می‌شود در برنامه‌ریزی درسی محتوای دروسی مانند ریاضی به گونه‌ای به دانش‌آموزان در هفته ارائه شود که دانش‌آموزان مطالب کمتری را با علاقه و تحلیل بیشتری یاد بگیرند. دانش‌آموزان در طول هفته در دوره آموزش ابتدایی و متوسطه مطالب را به تدریج و کم‌کم فرا می‌گیرند و هیچ اجبار و استرسی در برنامه آموزشی مدارس مشاهده نمی‌شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۲
✍سارا صبحی
از سوی دیگر تماشای مداوم صفحه نمایش در کلاس های درس و تلاش برای تمرکز بر درسها، باراینترنت ضعیف و قطع و وصل های مدام، باعث بار شناختی بیش از حد می‌شود. این موضوع منجر به خستگی مفرط، بی‌حوصلگی و کاهش توانایی تصمیم‌گیری می‌گردد که در کنار سایر موارد می‌تواند زمینه‌ساز افسردگی باشد.
و نوجوان بی تجربه، که هنوز فرصت یادگیری راه های مقابله با بحرانهای زندگی را ندارد و خود در بحرانی ترین مرحله زندگی اش است، چه می کند؟
اگر به زور والدین و برای پرهیز از توبیخ مدیر و مدرسه، در کلاس حاضر شود، عملا در کلاس نخواهد بود، یا دوباره می خوابد، یا در گروه های دوستانه، به گپ و گفت می گذراند تا فرصت اندکی از تعامل با همسالانش را بقاپد. معلم هم با تعدادی اسم حاضر در کلاس بی حضور واقعی، کلاس را می گذراند.
بعضی هایشان هم عطای مدرسه را به لقایش می بخشند و ترک تحصیل می کنند.
حال بماند که برخی از خانواده ها این شرایط را بهانه ای می کنند تا دخترانشان را دیگر به مدرسه نفرستند و هزینه اضافه نکنند.
نوجوان دختر در چرخه معیوبی از اضطراب، کاهش انگیزه تحصیلی، احساس عدم کارآمدی و شکاف عمیق عاطفی با خانواده اش گیر می کند.
بسیاری شان به دره افسردگی می غلتند، افسردگی ای که با خشم و پرخاشگری زیاد همراه است.
و وقتی نمی توان شرایط را تغییر داد، مطب روانپزشک و دارو درمانی سهل ترین راه است البته اگر خانواده بتوانند از پس هزینه آن برآید.
بسیاری از آنها در سکوت و تنهایی سلامت روان شان را به تدریج از دست می دهند
باید فریاد خاموش شأن را، صدا شد و به دادشان رسید.
معلمان شان که شرایط آنان را درک می کنند، صدای شان هستند. آنها هستند که مسوولانه می پرسند چرا مجازی بودن مدارس ادامه یافته؟
احتمال تشدید بحران جنگی و ضرورت حفاظت از جان شان نمی تواند دلیل درستی برای تحمیل چنین شرایط دشوار بر آنان باشد. آن هم در کل ایران در حالی که در بسیاری از نقاط و شهرها و روستاها در دوره حمله نظامی هم مشکلی وجود نداشته اما انگار گوش و چشم شنوایی نیست؟!
باید گفت فریاد زد: سلامت روانی آنان به همان اندازه سلامت جسمی شأن مهم است.
و اما تنها توصیه برای خانواده ها، در شرایطی که امکان تغییر سیاست های کلان وجود ندارد، این می تواند باشد:
وقتی «دنیای بیرون» محدود و خشک است، «دنیای خانه» باید پناهگاه امن و منعطفی باشد که امکان ارتباط با همسالان را برایشان فراهم کند. مدام زیر ذره بین بودن برایشان سم است. دریابیمشان.
https://t.me/KSMtehran/23825
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۲
✍سارا صبحی
از سوی دیگر تماشای مداوم صفحه نمایش در کلاس های درس و تلاش برای تمرکز بر درسها، باراینترنت ضعیف و قطع و وصل های مدام، باعث بار شناختی بیش از حد می‌شود. این موضوع منجر به خستگی مفرط، بی‌حوصلگی و کاهش توانایی تصمیم‌گیری می‌گردد که در کنار سایر موارد می‌تواند زمینه‌ساز افسردگی باشد.
و نوجوان بی تجربه، که هنوز فرصت یادگیری راه های مقابله با بحرانهای زندگی را ندارد و خود در بحرانی ترین مرحله زندگی اش است، چه می کند؟
اگر به زور والدین و برای پرهیز از توبیخ مدیر و مدرسه، در کلاس حاضر شود، عملا در کلاس نخواهد بود، یا دوباره می خوابد، یا در گروه های دوستانه، به گپ و گفت می گذراند تا فرصت اندکی از تعامل با همسالانش را بقاپد. معلم هم با تعدادی اسم حاضر در کلاس بی حضور واقعی، کلاس را می گذراند.
بعضی هایشان هم عطای مدرسه را به لقایش می بخشند و ترک تحصیل می کنند.
حال بماند که برخی از خانواده ها این شرایط را بهانه ای می کنند تا دخترانشان را دیگر به مدرسه نفرستند و هزینه اضافه نکنند.
نوجوان دختر در چرخه معیوبی از اضطراب، کاهش انگیزه تحصیلی، احساس عدم کارآمدی و شکاف عمیق عاطفی با خانواده اش گیر می کند.
بسیاری شان به دره افسردگی می غلتند، افسردگی ای که با خشم و پرخاشگری زیاد همراه است.
و وقتی نمی توان شرایط را تغییر داد، مطب روانپزشک و دارو درمانی سهل ترین راه است البته اگر خانواده بتوانند از پس هزینه آن برآید.
بسیاری از آنها در سکوت و تنهایی سلامت روان شان را به تدریج از دست می دهند
باید فریاد خاموش شأن را، صدا شد و به دادشان رسید.
معلمان شان که شرایط آنان را درک می کنند، صدای شان هستند. آنها هستند که مسوولانه می پرسند چرا مجازی بودن مدارس ادامه یافته؟
احتمال تشدید بحران جنگی و ضرورت حفاظت از جان شان نمی تواند دلیل درستی برای تحمیل چنین شرایط دشوار بر آنان باشد. آن هم در کل ایران در حالی که در بسیاری از نقاط و شهرها و روستاها در دوره حمله نظامی هم مشکلی وجود نداشته اما انگار گوش و چشم شنوایی نیست؟!
باید گفت فریاد زد: سلامت روانی آنان به همان اندازه سلامت جسمی شأن مهم است.
و اما تنها توصیه برای خانواده ها، در شرایطی که امکان تغییر سیاست های کلان وجود ندارد، این می تواند باشد:
وقتی «دنیای بیرون» محدود و خشک است، «دنیای خانه» باید پناهگاه امن و منعطفی باشد که امکان ارتباط با همسالان را برایشان فراهم کند. مدام زیر ذره بین بودن برایشان سم است. دریابیمشان.
https://t.me/KSMtehran/23825
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
Telegram
کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
💠 #یادداشت
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۱
✍سارا صبحی
▪️دیروز از دوستی خبر دردناک خودکشی دختر نوجوان ۱۳ ساله یکی از آشنایانش را شنیدم. دختری که سابقه افسردگی و ... نداشته.
اتفاقات چند ماه گذشته، کشتار دی ماه و…
🔺 تبعات تداوم مجازی شدن مدارس خطرناک تر از آسیب های مستقیم جنگ #قسمت۱
✍سارا صبحی
▪️دیروز از دوستی خبر دردناک خودکشی دختر نوجوان ۱۳ ساله یکی از آشنایانش را شنیدم. دختری که سابقه افسردگی و ... نداشته.
اتفاقات چند ماه گذشته، کشتار دی ماه و…
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۲)
✍آرمان ذاکری
در این بحث می خواهم همین پیوندها را در چهار دهه اخیر ایران، یعنی از انقلاب سال ۱۳۵۷ تا امروز، توضیح دهم.
در ایام انقلاب بخش بزرگی از جامعه ایران متحد شد و یکی از بزرگترین انقلاب های قرن بیستم را رقم زد. بنابراین، آن سالها را می توان دوره همبستگی نامید. پس از آن، جامعه ایران وارد جنگ شد و این جنگ عامل دیگری بود که همبستگی جامعه را تقویت کرد. در واقع همواره بین جنگ و همبستگی پیوند وجود دارد. این دو عامل -زنده بودن انقلاب و آرمانهای آن و وقوع جنگ- باعث شد که گاه به صورت تقلیل گرایانه از دهه شصت صحبت شود، گویی در دهه شصت همبستگی اجتماعی کاملی وجود داشته و هیچ شکافی نبوده است. اما می‌توان به چند شکاف اشاره کرد که پیش‌زمینه بسیاری از مسائلی بود که بعد از جنگ و تا به امروز در جامعه ایران وجود داشته است.
شکاف اول در حوزه سیاست است.
در دهه شصت اما عمده‌ی نیروهایی که به نحوی با انقلاب برآمده بودند، دچار اختلاف‌های اساسی شدند و برخی از آنها کلا از عرصه سیاست بیرون رفتند. بنابراین، گرچه همبستگی تودهای و بی‌واسطه بین بخش بزرگی از جامعه ایران و نظام برآمده از انقلاب وجود داشت، نیروهای سیاسی متعددی شکل گرفتند و برخی افراد و گروه‌ها از صحنه سیاست حذف شدند. در نتیجه، در دهه شصت شکاف سیاسی بسیار جدی بین نظام برآمده از انقلاب و گروه های مختلف به وجود آمد که تا دهه های بعد ادامه پیدا کرد. در این دوران، برخی گروه‌های سیاسی که در انقلاب شرکت داشتند، دیگر تحمل نمی‌شدند و این حتی شامل برخی گروه‌هایی بود که وارد فعالیت های مسلحانه نشده بودند. نهضت آزادی، جبهه ملی و کانون نویسندگان نمونه‌هایی از این گروه‌ها بودند؛ به علاوه در این دهه بود که منازعاتی جدی بین گروه های مسلح و نظام پیش آمد. بنابراین، این شکاف از نوع سیاسی بود و به حذف نیروهای مخالف منجر شد.
شکاف دوم در عرصه ی فرهنگ بود.
حرف‌ها و خاطرات اصحاب فرهنگ در دهه شصت بیانگر وجود شکاف فرهنگی میان بسیاری از اهالی فرهنگ و حاکمیت وقت است. یکدست سازی فرهنگی در آن دهه آغاز شد و تا به امروز نیز در بخشی از ساختار قدرت ایران دنبال می شود. مدتی پیش، مستندی درباره موسیقی ساخته شد با عنوان بزم رزم که در آن با کسانی مانند حسین علیزاده گفتگو شده بود در این مستند می توان شرحی از محدودیتهای دهه شصت را مشاهده کرد این چهره‌ها البته نمایندگان موسیقی سنتی بودند که علی القاعده، از حیث فرهنگی، با نظام برآمده از انقلاب همنوایی بیشتری داشتند (در مقایسه با مثلا موسیقی‌های پاپ غربی). از سوی دیگر، بحث سانسور و حجاب بود و این یعنی به رسمیت نشناختن تفاوت در حوزه فرهنگ. همچنین، بحث انقلاب فرهنگی در دانشگاه‌ها در دهه شصت نیز در اینجا اهمیت پیدا می کند این نمونه‌ها بیانگر شکاف دوم در عرصه فرهنگ است که در آن بخش‌هایی از جامعه که به نحوی با فرهنگ حکومتی یا فرهنگ مذهبی رسمی ناسازگار بودند از عرصه ی اجتماع حذف می شدند و حتی حوزه خصوصی آنها گاهی به رسمیت شناخته نمی شد.
شکاف سوم در حوزه مصرف است.
وقوع انقلاب و جنگ باعث شد که در دهه شصت امکان مصرف برای جامعه چندان وجود نداشته باشد و انواع محدودیت‌ها در این حوزه بر جامعه تحمیل شود. جامعه ایران در این دهه مجبور بود کمتر مصرف کند و این بازماندن از مصرف کالا به صورت واکنشی ناگهانی به شکل میل به مصرف در دهه ۷۰ بروز کرد. در دهه‌ی شصت فقط اقلیتی امکان مصرف قابل توجه داشتند.
شکاف بعدی در حوزه ی نیروی کار است.
از حیث وضعیت نیروی کار، ممانعت از تشکل‌یابی به شکل گسترده‌ای در دهه شصت انجام شد و بسیاری از سازمانها و اتحادیه‌ها در محیط‌های کار مجال شکل‌گیری پیدا نکردند در نتیجه، در پایان دهه شصت، جامعه‌ای تودهای شکل گرفت که تشکل‌های چندانی نداشت و بسیاری از تشکل‌ها هم از عرصه سیاست و هم از محیط‌های کار حذف شده بودند.
یکدست سازی در عرصه فرهنگ نیز در کنار ممانعت از تشکل یابی قرار گرفت و نقطه تعارضاتی را تشکیل داد که در دهه های بعد بروز کرد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۲)
✍آرمان ذاکری
در این بحث می خواهم همین پیوندها را در چهار دهه اخیر ایران، یعنی از انقلاب سال ۱۳۵۷ تا امروز، توضیح دهم.
در ایام انقلاب بخش بزرگی از جامعه ایران متحد شد و یکی از بزرگترین انقلاب های قرن بیستم را رقم زد. بنابراین، آن سالها را می توان دوره همبستگی نامید. پس از آن، جامعه ایران وارد جنگ شد و این جنگ عامل دیگری بود که همبستگی جامعه را تقویت کرد. در واقع همواره بین جنگ و همبستگی پیوند وجود دارد. این دو عامل -زنده بودن انقلاب و آرمانهای آن و وقوع جنگ- باعث شد که گاه به صورت تقلیل گرایانه از دهه شصت صحبت شود، گویی در دهه شصت همبستگی اجتماعی کاملی وجود داشته و هیچ شکافی نبوده است. اما می‌توان به چند شکاف اشاره کرد که پیش‌زمینه بسیاری از مسائلی بود که بعد از جنگ و تا به امروز در جامعه ایران وجود داشته است.
شکاف اول در حوزه سیاست است.
در دهه شصت اما عمده‌ی نیروهایی که به نحوی با انقلاب برآمده بودند، دچار اختلاف‌های اساسی شدند و برخی از آنها کلا از عرصه سیاست بیرون رفتند. بنابراین، گرچه همبستگی تودهای و بی‌واسطه بین بخش بزرگی از جامعه ایران و نظام برآمده از انقلاب وجود داشت، نیروهای سیاسی متعددی شکل گرفتند و برخی افراد و گروه‌ها از صحنه سیاست حذف شدند. در نتیجه، در دهه شصت شکاف سیاسی بسیار جدی بین نظام برآمده از انقلاب و گروه های مختلف به وجود آمد که تا دهه های بعد ادامه پیدا کرد. در این دوران، برخی گروه‌های سیاسی که در انقلاب شرکت داشتند، دیگر تحمل نمی‌شدند و این حتی شامل برخی گروه‌هایی بود که وارد فعالیت های مسلحانه نشده بودند. نهضت آزادی، جبهه ملی و کانون نویسندگان نمونه‌هایی از این گروه‌ها بودند؛ به علاوه در این دهه بود که منازعاتی جدی بین گروه های مسلح و نظام پیش آمد. بنابراین، این شکاف از نوع سیاسی بود و به حذف نیروهای مخالف منجر شد.
شکاف دوم در عرصه ی فرهنگ بود.
حرف‌ها و خاطرات اصحاب فرهنگ در دهه شصت بیانگر وجود شکاف فرهنگی میان بسیاری از اهالی فرهنگ و حاکمیت وقت است. یکدست سازی فرهنگی در آن دهه آغاز شد و تا به امروز نیز در بخشی از ساختار قدرت ایران دنبال می شود. مدتی پیش، مستندی درباره موسیقی ساخته شد با عنوان بزم رزم که در آن با کسانی مانند حسین علیزاده گفتگو شده بود در این مستند می توان شرحی از محدودیتهای دهه شصت را مشاهده کرد این چهره‌ها البته نمایندگان موسیقی سنتی بودند که علی القاعده، از حیث فرهنگی، با نظام برآمده از انقلاب همنوایی بیشتری داشتند (در مقایسه با مثلا موسیقی‌های پاپ غربی). از سوی دیگر، بحث سانسور و حجاب بود و این یعنی به رسمیت نشناختن تفاوت در حوزه فرهنگ. همچنین، بحث انقلاب فرهنگی در دانشگاه‌ها در دهه شصت نیز در اینجا اهمیت پیدا می کند این نمونه‌ها بیانگر شکاف دوم در عرصه فرهنگ است که در آن بخش‌هایی از جامعه که به نحوی با فرهنگ حکومتی یا فرهنگ مذهبی رسمی ناسازگار بودند از عرصه ی اجتماع حذف می شدند و حتی حوزه خصوصی آنها گاهی به رسمیت شناخته نمی شد.
شکاف سوم در حوزه مصرف است.
وقوع انقلاب و جنگ باعث شد که در دهه شصت امکان مصرف برای جامعه چندان وجود نداشته باشد و انواع محدودیت‌ها در این حوزه بر جامعه تحمیل شود. جامعه ایران در این دهه مجبور بود کمتر مصرف کند و این بازماندن از مصرف کالا به صورت واکنشی ناگهانی به شکل میل به مصرف در دهه ۷۰ بروز کرد. در دهه‌ی شصت فقط اقلیتی امکان مصرف قابل توجه داشتند.
شکاف بعدی در حوزه ی نیروی کار است.
از حیث وضعیت نیروی کار، ممانعت از تشکل‌یابی به شکل گسترده‌ای در دهه شصت انجام شد و بسیاری از سازمانها و اتحادیه‌ها در محیط‌های کار مجال شکل‌گیری پیدا نکردند در نتیجه، در پایان دهه شصت، جامعه‌ای تودهای شکل گرفت که تشکل‌های چندانی نداشت و بسیاری از تشکل‌ها هم از عرصه سیاست و هم از محیط‌های کار حذف شده بودند.
یکدست سازی در عرصه فرهنگ نیز در کنار ممانعت از تشکل یابی قرار گرفت و نقطه تعارضاتی را تشکیل داد که در دهه های بعد بروز کرد.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۸)
✍ ه-ص
می‌گفت: برای خرید آب‌میوه وارد مغازه‌ای شدم. کمی بعد خانمی آمد و از فروشنده پرسید: این طرف‌ها کجا را زده‌اند؟ فروشنده پرسید: برای چه می‌خواهی؟ جوابش داد: می‌خواهم بروم ببینم تا بیشتر عصبانی شوم. فروشنده که پیرمردی بود با خنده گفت: برای عصبانی شدن لازم نیست این‌قدر به خودت زحمت بدهی. با یکی دو تا از این «زبان‌نفهم»ها بحث کن به حدی عصبانی می‌شوی که دود از کله‌ات بلند می‌شود. جستجوگر خرابه‌ها رفت و من هم راهی خیابان شدم. با خودم گفتم کاش از فروشنده پرسیده بودم کدام «زبان‌نفهم»ها را می‌گوید؟
***
می‌گفت: همه‌اش تهران بودم ولی چند روزی رفتم شمال. به رشت که رسیدیم، سوار تاکسی شدیم. مسافری به راننده گفت: «امسال باید کسب و کارتان خیلی خوب باشد. همه از تهران فرار کرده‌اند شمال.» خنده تلخی کرد: «نه بابا. کو مسافر؟! آخه کی دل و دماغ سفر دارد؟ این‌هایی که آمده‌اند، یا خانه دارند یا خانه آشنا و فامیل‌اند. توریست نیستند. سال‌های قبل اینجا پر بود از مسافر. مسافر یعنی کسی که برای گردش آمده، با جیب پرپول که خرج کند و خوش بگذراند. اما امسال نه، خبری نیست. اصلا همه چی کساده کساده. هنوز مردم عزادارن. نشنیدید دو ماه قبل رشت چه خبر بود؟ چقدر بچه‌ها، جوونا رو کشتن؟ مسجد آتیش گرفته بود و آتش به مغازه‌های دیگر سرایت کرد. همه لباس‌فروشی بودن. یکی نیست بگه مردم که این‌طوری چیزی رو آتیش نمی‌زنن. کوچه‌های پشت بازار را بسته بودند. مردم را هم گیر انداختند و به رگبار بستند. خانواده‌ای نیست که عزیزی از دست نداده باشه. جنگ باعث شد که اون کشتار به چشم نیاد. اما مردم که فراموش نمی‌کنن. حالا هم یکی‌یکی مغازه‌دارهایی که پول دارن، مغازه‌هاشون را تعمیر می‌کنن، بقیه هم که فقط سرمایه‌شان را از دست داده‌اند و زانوی غم بغل گرفته‌اند که چه کنند…»
عصر خروجی رشت به سمت انزلی، تاکسی‌های بین‌شهری ایستاده بودند. دوستم بهم تاکید کرد که سوار خطی بشوم. شخصی سوار نشو. به سمت تاکسی زردی حرکت کردم که صدای مردی مرا به خود آورد: کجا می‌روید؟ بیایید این را سوار شوید. بلافاصله حرکته. با دست پرایدی را نشان می‌داد که خانمی کنارش ایستاده بود. مرد ادامه داد: «بیا اینجا، زن، زندگی، آزادی.
راننده خانم با دست‌فرمون عالی، حرکت بلافاصله.» خندیدم و گفتم: «وقتی زن، زندگی، آزادیه دیگه نمی‌شه جای دیگه‌ای رفت.» و به سمت ماشین رفتم و سوار شدم. راننده می‌گفت بعد مرگ همسرش هفده سال است با رانندگی خرج زندگی رو درآورده و بچه‌هایش را به جایی رسانده. از بمباران انزلی گفت، از ناوهایی که کوهی از آتش شدند وسط دریا و غرق شدند، از نیروی دریایی ویران شده و مسیر را هم جوری انتخاب کرد که بتواند اینها را به ما نشان دهد. می‌گفت و لعنت می‌کرد به جنگ که زندگی برای مردم نگذاشته است. می‌گفت مردم انزلی می‌گفتند پیش بقیه خجالت می‌کشیدیم که همه جا را زده و تو شهر ما خبری نبود که اینجا را هم زد. هیچ کجای ایران از دست اینها در امان نیست. مردم نمی‌دانند که «این دزد آش را با جایش می‌خواهد».
***
می‌گفت: شب بود که به تهران رسیدم. چشمم ناراحت بود و داروخانه داروی ضدعفونی نداد. دکتر داروخانه توصیه کرد به بیمارستان فارابی بروم تا مطمئن شوم که قرنیه آسیب ندیده. خیابان‌ها خلوت بود به‌خصوص خیابان کارگر جنوبی. اتوبوسی در کار نبود. ماشینی مرا سوار کرد و تا نزدیکی بیمارستان برد. هنگام برگشت دیگر خیابان سوت و کور کامل بود. تک و توک ماشینی رد می‌شد. اسنپ کار نمی‌کرد. نت قطع بود. پیاده به سمت انقلاب راه افتادم. خبری از تاکسی هم نبود. ماشین‌های عبوری هم بیشترشان پرچم به دست برای دور زدن در خیابان‌ها آمده بودند و صدای حیدر حیدر خیابان را پر کرده بود. همان روز میدان حر را زده بودند. هنوز ماشین‌های آتش‌نشانی توی کوچه‌ها به آن سمت می‌پیچیدند. به‌جز کارتن‌خواب‌ها و بی‌خانمان‌ها، عابر پیاده‌ای هم نبود. سکوت و خلوتی خیابان مرا می‌ترساند. بیست دقیقه‌ای که رفتم یک ماشین نگه داشت. خوشحال شدم. خسته بودم و سریع سوار شدم. هنوز یک دقیقه‌ای از سوار شدنم نگذشته بود که راننده گفت: «اهل برنامه‌ای دیگه؟» جا خوردم. توی این شرایط با احتمال اینکه هر لحظه ممکن است موشکی روی سرمان بخورد، این دیگر چه می‌گوید؟ گفتم: «نگه دار. اقلا نگاه کن طرفت را بشناس و بعد سوار کن.» ماشین را نگه داشت پیاده شدم. داشت چیزی می‌گفت. گوش نکردم در ماشین را به هم زدم و دور شدم. احساس ناامنی‌ام بیشتر شده بود. فکر می‌کردم وای هنوز خیلی زود است که زنان تهران، ایران، ناامنی‌های ناشی از جنگ را تجربه کنند. خیلی زود است. خیلی زود. جنگ‌ها همیشه برای زنان خطرناک‌ترند.
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۸)
✍ ه-ص
می‌گفت: برای خرید آب‌میوه وارد مغازه‌ای شدم. کمی بعد خانمی آمد و از فروشنده پرسید: این طرف‌ها کجا را زده‌اند؟ فروشنده پرسید: برای چه می‌خواهی؟ جوابش داد: می‌خواهم بروم ببینم تا بیشتر عصبانی شوم. فروشنده که پیرمردی بود با خنده گفت: برای عصبانی شدن لازم نیست این‌قدر به خودت زحمت بدهی. با یکی دو تا از این «زبان‌نفهم»ها بحث کن به حدی عصبانی می‌شوی که دود از کله‌ات بلند می‌شود. جستجوگر خرابه‌ها رفت و من هم راهی خیابان شدم. با خودم گفتم کاش از فروشنده پرسیده بودم کدام «زبان‌نفهم»ها را می‌گوید؟
***
می‌گفت: همه‌اش تهران بودم ولی چند روزی رفتم شمال. به رشت که رسیدیم، سوار تاکسی شدیم. مسافری به راننده گفت: «امسال باید کسب و کارتان خیلی خوب باشد. همه از تهران فرار کرده‌اند شمال.» خنده تلخی کرد: «نه بابا. کو مسافر؟! آخه کی دل و دماغ سفر دارد؟ این‌هایی که آمده‌اند، یا خانه دارند یا خانه آشنا و فامیل‌اند. توریست نیستند. سال‌های قبل اینجا پر بود از مسافر. مسافر یعنی کسی که برای گردش آمده، با جیب پرپول که خرج کند و خوش بگذراند. اما امسال نه، خبری نیست. اصلا همه چی کساده کساده. هنوز مردم عزادارن. نشنیدید دو ماه قبل رشت چه خبر بود؟ چقدر بچه‌ها، جوونا رو کشتن؟ مسجد آتیش گرفته بود و آتش به مغازه‌های دیگر سرایت کرد. همه لباس‌فروشی بودن. یکی نیست بگه مردم که این‌طوری چیزی رو آتیش نمی‌زنن. کوچه‌های پشت بازار را بسته بودند. مردم را هم گیر انداختند و به رگبار بستند. خانواده‌ای نیست که عزیزی از دست نداده باشه. جنگ باعث شد که اون کشتار به چشم نیاد. اما مردم که فراموش نمی‌کنن. حالا هم یکی‌یکی مغازه‌دارهایی که پول دارن، مغازه‌هاشون را تعمیر می‌کنن، بقیه هم که فقط سرمایه‌شان را از دست داده‌اند و زانوی غم بغل گرفته‌اند که چه کنند…»
عصر خروجی رشت به سمت انزلی، تاکسی‌های بین‌شهری ایستاده بودند. دوستم بهم تاکید کرد که سوار خطی بشوم. شخصی سوار نشو. به سمت تاکسی زردی حرکت کردم که صدای مردی مرا به خود آورد: کجا می‌روید؟ بیایید این را سوار شوید. بلافاصله حرکته. با دست پرایدی را نشان می‌داد که خانمی کنارش ایستاده بود. مرد ادامه داد: «بیا اینجا، زن، زندگی، آزادی.
راننده خانم با دست‌فرمون عالی، حرکت بلافاصله.» خندیدم و گفتم: «وقتی زن، زندگی، آزادیه دیگه نمی‌شه جای دیگه‌ای رفت.» و به سمت ماشین رفتم و سوار شدم. راننده می‌گفت بعد مرگ همسرش هفده سال است با رانندگی خرج زندگی رو درآورده و بچه‌هایش را به جایی رسانده. از بمباران انزلی گفت، از ناوهایی که کوهی از آتش شدند وسط دریا و غرق شدند، از نیروی دریایی ویران شده و مسیر را هم جوری انتخاب کرد که بتواند اینها را به ما نشان دهد. می‌گفت و لعنت می‌کرد به جنگ که زندگی برای مردم نگذاشته است. می‌گفت مردم انزلی می‌گفتند پیش بقیه خجالت می‌کشیدیم که همه جا را زده و تو شهر ما خبری نبود که اینجا را هم زد. هیچ کجای ایران از دست اینها در امان نیست. مردم نمی‌دانند که «این دزد آش را با جایش می‌خواهد».
***
می‌گفت: شب بود که به تهران رسیدم. چشمم ناراحت بود و داروخانه داروی ضدعفونی نداد. دکتر داروخانه توصیه کرد به بیمارستان فارابی بروم تا مطمئن شوم که قرنیه آسیب ندیده. خیابان‌ها خلوت بود به‌خصوص خیابان کارگر جنوبی. اتوبوسی در کار نبود. ماشینی مرا سوار کرد و تا نزدیکی بیمارستان برد. هنگام برگشت دیگر خیابان سوت و کور کامل بود. تک و توک ماشینی رد می‌شد. اسنپ کار نمی‌کرد. نت قطع بود. پیاده به سمت انقلاب راه افتادم. خبری از تاکسی هم نبود. ماشین‌های عبوری هم بیشترشان پرچم به دست برای دور زدن در خیابان‌ها آمده بودند و صدای حیدر حیدر خیابان را پر کرده بود. همان روز میدان حر را زده بودند. هنوز ماشین‌های آتش‌نشانی توی کوچه‌ها به آن سمت می‌پیچیدند. به‌جز کارتن‌خواب‌ها و بی‌خانمان‌ها، عابر پیاده‌ای هم نبود. سکوت و خلوتی خیابان مرا می‌ترساند. بیست دقیقه‌ای که رفتم یک ماشین نگه داشت. خوشحال شدم. خسته بودم و سریع سوار شدم. هنوز یک دقیقه‌ای از سوار شدنم نگذشته بود که راننده گفت: «اهل برنامه‌ای دیگه؟» جا خوردم. توی این شرایط با احتمال اینکه هر لحظه ممکن است موشکی روی سرمان بخورد، این دیگر چه می‌گوید؟ گفتم: «نگه دار. اقلا نگاه کن طرفت را بشناس و بعد سوار کن.» ماشین را نگه داشت پیاده شدم. داشت چیزی می‌گفت. گوش نکردم در ماشین را به هم زدم و دور شدم. احساس ناامنی‌ام بیشتر شده بود. فکر می‌کردم وای هنوز خیلی زود است که زنان تهران، ایران، ناامنی‌های ناشی از جنگ را تجربه کنند. خیلی زود است. خیلی زود. جنگ‌ها همیشه برای زنان خطرناک‌ترند.
⤵️
⤴️
می‌گفت: مترو پر بود از کسانی که از تجمع یا تظاهراتی برمی‌گشتند یا به تظاهرات می‌رفتند با پرچم‌هایشان. دو دختر جوان خسته از کار روزانه روی صندلی مترو تقریبا از حال رفته بودند. گاهی گپ و گفتی با هم داشتند. خانم‌های پرچم به دست شروع کردند به شعار دادن. دخترها کمی تحمل کردند ولی دادشان بلند شد: بابا خسته‌ایم. توی مترو که جای شعار دادن و سروصدا نیست. چرا مامورای مترو به اینها تذکر نمی‌دهند. اگه یکی الان می‌گفت «زن زندگی آزادی» ده نفر سرش می‌ریختند. دختر همراهش گفت ول‌شان کن بابا. رهبرشان کشته شده اینها خوشحالند. حتا خوشحالی و عزاداری‌شان را هم نمی‌توانی تشخیص بدهی. مردی جلو آمد به اصطلاح برای پیگیری ماجرا. رو کرد به دخترهای جوان و گفت: «چرا شعار می‌دهید؟» دختر جوان عصبانی‌تر از قبل فریاد کشید: «بابا داری می‌بینی که اینها شعار می‌دهند. من از سر کار اومدم نا ندارم حرف بزنم از خستگی، چه برسد به شعار دادن». می‌ترسیدم ماجرا بالا بگیرد و… که به ایستگاه انقلاب رسیدیم. درها باز شد و خانم‌های پرچم به دست و مردهایی که به نظر مامور می‌آمدند، پیاده شدند و غائله تمام شد.
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
می‌گفت: مترو پر بود از کسانی که از تجمع یا تظاهراتی برمی‌گشتند یا به تظاهرات می‌رفتند با پرچم‌هایشان. دو دختر جوان خسته از کار روزانه روی صندلی مترو تقریبا از حال رفته بودند. گاهی گپ و گفتی با هم داشتند. خانم‌های پرچم به دست شروع کردند به شعار دادن. دخترها کمی تحمل کردند ولی دادشان بلند شد: بابا خسته‌ایم. توی مترو که جای شعار دادن و سروصدا نیست. چرا مامورای مترو به اینها تذکر نمی‌دهند. اگه یکی الان می‌گفت «زن زندگی آزادی» ده نفر سرش می‌ریختند. دختر همراهش گفت ول‌شان کن بابا. رهبرشان کشته شده اینها خوشحالند. حتا خوشحالی و عزاداری‌شان را هم نمی‌توانی تشخیص بدهی. مردی جلو آمد به اصطلاح برای پیگیری ماجرا. رو کرد به دخترهای جوان و گفت: «چرا شعار می‌دهید؟» دختر جوان عصبانی‌تر از قبل فریاد کشید: «بابا داری می‌بینی که اینها شعار می‌دهند. من از سر کار اومدم نا ندارم حرف بزنم از خستگی، چه برسد به شعار دادن». می‌ترسیدم ماجرا بالا بگیرد و… که به ایستگاه انقلاب رسیدیم. درها باز شد و خانم‌های پرچم به دست و مردهایی که به نظر مامور می‌آمدند، پیاده شدند و غائله تمام شد.
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #خبر
🔺ایران سومین کشور پر تورم در جهان
براساس داده‌های صندوق بین‌المللی پول تورم سالانه ایران در ۲۰۲۶ به رکورد ۶۸.۹ درصد رسیده و ایران سومین کشور پر تورم در جهان است.
براساس این گزارش تنها تورم ونزوئلا و سودان جنوبی از ایران بیشتر است و ونزوئلا با تورم ۳۸۷ درصد با سریع‌ترین رشد قیمت در جهان مواجه است/ بامداد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺ایران سومین کشور پر تورم در جهان
براساس داده‌های صندوق بین‌المللی پول تورم سالانه ایران در ۲۰۲۶ به رکورد ۶۸.۹ درصد رسیده و ایران سومین کشور پر تورم در جهان است.
براساس این گزارش تنها تورم ونزوئلا و سودان جنوبی از ایران بیشتر است و ونزوئلا با تورم ۳۸۷ درصد با سریع‌ترین رشد قیمت در جهان مواجه است/ بامداد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #صبحگاه
من از جهان چه خواستم؟
کمی نشستن و
به ماه و آسمان نگاه کردن و
کمی دویدن و
به قله‌های دورها رسیدن و
کمی سکوت کردن و
صدای کائنات را شنیدن و
کمی از عشق گفتن و شنفتن و
کمی رهایی و شُکوهِ آشنایی و
کمی سفر...
من از جهان چه خواستم؟
کمی خیالِ خوش، نه بیشتر...
#نرگس_صرافیان_طوفان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
من از جهان چه خواستم؟
کمی نشستن و
به ماه و آسمان نگاه کردن و
کمی دویدن و
به قله‌های دورها رسیدن و
کمی سکوت کردن و
صدای کائنات را شنیدن و
کمی از عشق گفتن و شنفتن و
کمی رهایی و شُکوهِ آشنایی و
کمی سفر...
من از جهان چه خواستم؟
کمی خیالِ خوش، نه بیشتر...
#نرگس_صرافیان_طوفان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #آموزش
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۹
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۹. درس کاربردی نهم:
«تکالیف کمتر برای دانش‌آموزان، مشارکت بیشتر برای دانش آموزان»
بر اساس گزارش سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، دانش‌آموزان فنلاند در سطح جهانی از کمترین میزان تکالیف درسی برخوردار هستند. آنها به‌طور میانگین، هر شب نیم‌ساعت تکلیف درسی دارند؛ در حالی که به لحاظ بازدهی هوشی، دانش‌آموزان فنلاندی در سطح جهانی از رتبه بالایی برخوردار هستند. به دانش‌آموزان فرصت داده می‌شود در مدرسه تکلیف‌های‌شان را انجام دهند و کمتر آنها را به منزل ببرند. یک توافق نانوشته بین دانش‌آموزان و معلمان وجود دارد که در صورت فراگیری و فهم مطالب، تکالیف کمتری به آنها داده می‌شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۹
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۹. درس کاربردی نهم:
«تکالیف کمتر برای دانش‌آموزان، مشارکت بیشتر برای دانش آموزان»
بر اساس گزارش سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، دانش‌آموزان فنلاند در سطح جهانی از کمترین میزان تکالیف درسی برخوردار هستند. آنها به‌طور میانگین، هر شب نیم‌ساعت تکلیف درسی دارند؛ در حالی که به لحاظ بازدهی هوشی، دانش‌آموزان فنلاندی در سطح جهانی از رتبه بالایی برخوردار هستند. به دانش‌آموزان فرصت داده می‌شود در مدرسه تکلیف‌های‌شان را انجام دهند و کمتر آنها را به منزل ببرند. یک توافق نانوشته بین دانش‌آموزان و معلمان وجود دارد که در صورت فراگیری و فهم مطالب، تکالیف کمتری به آنها داده می‌شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۹)
✍ ه-ص
می‌گفت: سیزده‌به‌در بود. اولین سیزده‌به‌دری که خانه مانده بودم. گفتم سری به پارکی بزنم. پارک اندیشه را دوست داشتم. پارک زیبایی در خیابان شریعتی نزدیک سیدخندان و میدان پالیزی. توی شهر خبری از ماشین‌هایی نبود که صبح‌های سیزده‌به‌در با سبزه‌های روی کاپوت و سقف‌شان به دل طبیعت می‌رفتند. شهر خوابِ خواب بود. اما بهار را با تمام وجود می‌شد حس کرد. درخت‌ها، گل‌ها، سبزه‌ها، گربه‌ها و پرنده‌ها. توی پارک مردم مشغول قدم زدن و گپ و گفت بودند. البته میانگین سنی عابران بالای پنجاه سال بود. به ندرت جوانی می‌دیدی یا کودکی. کمی توی پارک گشتم و به سمت میدان پالیزی رفتم. ساختمان ویرانی کنار میدان رخ می‌نمود. آسفالت جلوی ساختمان خراب شده بود و به نظر می‌آمد گودالی را با شن و ماسه و خاک پر کرده بودند و ماشین‌ها به کندی از آن می‌گذشتند. ساختمانی قدیمی تقریبا چیزی از آن باقی نمانده بود. از کوچه‌پس‌کوچه‌ها به سمت غرب حرکت کردم. پیاده‌روی در آن هوای لطیف بهاری زیر آن آسمان آبی که سالها بود در تهران نمی‌شد پیدایش کرد می‌توانست سیزده‌به‌در خوبی باشد. وارد کوچه‌ای شدم که تابلوی خیابان یکم را داشت. گل‌های زرد «آبشار طلایی» و یاس‌های بنفش جا به جا روی دیوار خانه‌ها را پوشانده بودند.
همین‌طور جلو می‌رفتم و درختان و گل‌ها را ناز می‌کردم و قربون صدقه‌شان می‌رفتم. ناگهان در چشم‌انداز انتهای کوچه کپه‌ای از سنگ و کلوخ نمایان شد. وای ساختمانی دیگر و آواری دیگر. دقت کردم دیدم دارم به میدان نیلوفر نزدیک می‌شوم. فضای سبز کوچکی که قبل از ورودی به میدان بود خرابه و پر از آوار با وسایل نرمش و ورزش که کج و کوله شده بودند. روی دیوار نوشته شده بود جای بازی بچه‌ها و روی دیوار چند تا بازی فکری نقاشی شده بود و زیر هر کدام راهنمایی برای آن بازی. جدول، دوز و… توی کوچه ساختمان مخروبه‌ی مدرسه‌ای هم بود. بچه‌های این محل بعد از این کجا باید درس بخوانند؟
درست پشت این فضای سبز، ویرانی‌ها خودنمایی می‌کرد. دیوارهایی که دیگر از ترکش‌ها، آبکش شده بودند، و جای خالی وسیع کلانتری نیلوفر با برج سوخته مخابراتی وسطش. خرابی گسترده بود. کارگران مشغول کار بودند. آهن‌قراضه‌ها را از زیر آوارها در می‌آوردند و گوشه‌ای یا درون وانتی انبار می‌کردند. ساختمان‌های کوچه بغلی همه ویران. آرزو می‌کردم موقع انفجار کسی در آنها نبوده باشد. در خانه کوچک دو طبقه‌ای باز بود. دو ماشین ویران هم توی حیاط به چشم می‌خورد. مگر می‌شود ساعت دو نیمه‌شب کسی در این خانه‌ها نباشد و نگهبانی و بازداشتی اینجا نبوده باشد. اما همسایه‌ها مثل بقیه جاها می‌گفتند کسی کشته نشده. جمله‌ای تکراری و کلیشه‌ای که با واقعیت همخوانی نداشت. مغازه‌ای آن طرف میدان باز بود. آب خریدم و با جوان فروشنده مشغول صحبت شدم. مغازه‌اش را نشان داد و گفت: «یک ماهه دارم کار می‌کنم تازه این شکلی شده.» نگاهی به قفسه‌ها انداختم. کیسه‌های نه چندان بزرگی روی طبقات قفسه‌ها به چشم می‌خورد توی یکی پفک بود، توی دیگری دستمال کاغذی و… شکل و شمایل مغازه‌های کوچک توی یک ده کوچک دورافتاده را داشت. فروشنده ادامه داد: «همان روزهای اول فرم خسارت پر کردیم ولی هنوز خبری نیست. کسی نیامده برای بازدید و تعیین خسارت و… بابا اصلا خسارت نخواستیم، سنگ نیاندازند جلوی پایمان، تازه یادشان آمده که آیا مالیات و عوارض داده‌ایم …»
دلش پر بود از جنگ، از موشک‌های امریکایی و اسرائیلی می‌گفت که زندگی‌اش را نابود کرده‌اند، از اینکه هیچ کس دلش برای ما مردم نسوخته. از سنگ‌اندازی‌ها و بی‌توجهی‌های این‌طرفی‌ها، از آینده‌ای که نمی‌تواند برای خودش تصور کند… گفت و گفت و گفت و در آخر هم جمله‌ای که آتش به جانم انداخت: «کاش آن شب انفجار من هم اینجا بودم و می‌مردم.» ؟؟!!
***
کوچه پشتی مغازه، ساختمان بزرگی را زده بودند. انگار آگاهی یا کلانتری بوده. فروشنده می‌گفت: بخشی از اجناس‌مان آسیب دید. اما عیبی ندارد. نمی‌دانی آن روزهای دی، چقدر بچه‌ها، جوان‌ها را آوردند اینجا و چقدر اذیت‌شان کردند. هر ساختمان این‌چنینی که خراب شود، دلم خنک می‌شود.
مشتری دیگری که توی مغازه بود، گفت: «می‌گفت یک روز راه افتادم بروم محل‌هایی را که زده بودند و ازشان خاطره داشتم ببینم. دادگاه انقلاب، کلانتری فلسطین، بهارستان، بازار سبزه‌میدان، میدان نیلوفر، گیشا، میدان انقلاب، پلیس پیشگیری و… بارها دم هر کدام از اینها ساعتها ایستاده بودیم برای پیگیری وضعیت دستگیرشدگان و بازداشتی‌های تجمعات، برای اینکه ببینیم کجا می‌برندشان، آزادی‌شان را می‌خواستیم و…
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۹)
✍ ه-ص
می‌گفت: سیزده‌به‌در بود. اولین سیزده‌به‌دری که خانه مانده بودم. گفتم سری به پارکی بزنم. پارک اندیشه را دوست داشتم. پارک زیبایی در خیابان شریعتی نزدیک سیدخندان و میدان پالیزی. توی شهر خبری از ماشین‌هایی نبود که صبح‌های سیزده‌به‌در با سبزه‌های روی کاپوت و سقف‌شان به دل طبیعت می‌رفتند. شهر خوابِ خواب بود. اما بهار را با تمام وجود می‌شد حس کرد. درخت‌ها، گل‌ها، سبزه‌ها، گربه‌ها و پرنده‌ها. توی پارک مردم مشغول قدم زدن و گپ و گفت بودند. البته میانگین سنی عابران بالای پنجاه سال بود. به ندرت جوانی می‌دیدی یا کودکی. کمی توی پارک گشتم و به سمت میدان پالیزی رفتم. ساختمان ویرانی کنار میدان رخ می‌نمود. آسفالت جلوی ساختمان خراب شده بود و به نظر می‌آمد گودالی را با شن و ماسه و خاک پر کرده بودند و ماشین‌ها به کندی از آن می‌گذشتند. ساختمانی قدیمی تقریبا چیزی از آن باقی نمانده بود. از کوچه‌پس‌کوچه‌ها به سمت غرب حرکت کردم. پیاده‌روی در آن هوای لطیف بهاری زیر آن آسمان آبی که سالها بود در تهران نمی‌شد پیدایش کرد می‌توانست سیزده‌به‌در خوبی باشد. وارد کوچه‌ای شدم که تابلوی خیابان یکم را داشت. گل‌های زرد «آبشار طلایی» و یاس‌های بنفش جا به جا روی دیوار خانه‌ها را پوشانده بودند.
همین‌طور جلو می‌رفتم و درختان و گل‌ها را ناز می‌کردم و قربون صدقه‌شان می‌رفتم. ناگهان در چشم‌انداز انتهای کوچه کپه‌ای از سنگ و کلوخ نمایان شد. وای ساختمانی دیگر و آواری دیگر. دقت کردم دیدم دارم به میدان نیلوفر نزدیک می‌شوم. فضای سبز کوچکی که قبل از ورودی به میدان بود خرابه و پر از آوار با وسایل نرمش و ورزش که کج و کوله شده بودند. روی دیوار نوشته شده بود جای بازی بچه‌ها و روی دیوار چند تا بازی فکری نقاشی شده بود و زیر هر کدام راهنمایی برای آن بازی. جدول، دوز و… توی کوچه ساختمان مخروبه‌ی مدرسه‌ای هم بود. بچه‌های این محل بعد از این کجا باید درس بخوانند؟
درست پشت این فضای سبز، ویرانی‌ها خودنمایی می‌کرد. دیوارهایی که دیگر از ترکش‌ها، آبکش شده بودند، و جای خالی وسیع کلانتری نیلوفر با برج سوخته مخابراتی وسطش. خرابی گسترده بود. کارگران مشغول کار بودند. آهن‌قراضه‌ها را از زیر آوارها در می‌آوردند و گوشه‌ای یا درون وانتی انبار می‌کردند. ساختمان‌های کوچه بغلی همه ویران. آرزو می‌کردم موقع انفجار کسی در آنها نبوده باشد. در خانه کوچک دو طبقه‌ای باز بود. دو ماشین ویران هم توی حیاط به چشم می‌خورد. مگر می‌شود ساعت دو نیمه‌شب کسی در این خانه‌ها نباشد و نگهبانی و بازداشتی اینجا نبوده باشد. اما همسایه‌ها مثل بقیه جاها می‌گفتند کسی کشته نشده. جمله‌ای تکراری و کلیشه‌ای که با واقعیت همخوانی نداشت. مغازه‌ای آن طرف میدان باز بود. آب خریدم و با جوان فروشنده مشغول صحبت شدم. مغازه‌اش را نشان داد و گفت: «یک ماهه دارم کار می‌کنم تازه این شکلی شده.» نگاهی به قفسه‌ها انداختم. کیسه‌های نه چندان بزرگی روی طبقات قفسه‌ها به چشم می‌خورد توی یکی پفک بود، توی دیگری دستمال کاغذی و… شکل و شمایل مغازه‌های کوچک توی یک ده کوچک دورافتاده را داشت. فروشنده ادامه داد: «همان روزهای اول فرم خسارت پر کردیم ولی هنوز خبری نیست. کسی نیامده برای بازدید و تعیین خسارت و… بابا اصلا خسارت نخواستیم، سنگ نیاندازند جلوی پایمان، تازه یادشان آمده که آیا مالیات و عوارض داده‌ایم …»
دلش پر بود از جنگ، از موشک‌های امریکایی و اسرائیلی می‌گفت که زندگی‌اش را نابود کرده‌اند، از اینکه هیچ کس دلش برای ما مردم نسوخته. از سنگ‌اندازی‌ها و بی‌توجهی‌های این‌طرفی‌ها، از آینده‌ای که نمی‌تواند برای خودش تصور کند… گفت و گفت و گفت و در آخر هم جمله‌ای که آتش به جانم انداخت: «کاش آن شب انفجار من هم اینجا بودم و می‌مردم.» ؟؟!!
***
کوچه پشتی مغازه، ساختمان بزرگی را زده بودند. انگار آگاهی یا کلانتری بوده. فروشنده می‌گفت: بخشی از اجناس‌مان آسیب دید. اما عیبی ندارد. نمی‌دانی آن روزهای دی، چقدر بچه‌ها، جوان‌ها را آوردند اینجا و چقدر اذیت‌شان کردند. هر ساختمان این‌چنینی که خراب شود، دلم خنک می‌شود.
مشتری دیگری که توی مغازه بود، گفت: «می‌گفت یک روز راه افتادم بروم محل‌هایی را که زده بودند و ازشان خاطره داشتم ببینم. دادگاه انقلاب، کلانتری فلسطین، بهارستان، بازار سبزه‌میدان، میدان نیلوفر، گیشا، میدان انقلاب، پلیس پیشگیری و… بارها دم هر کدام از اینها ساعتها ایستاده بودیم برای پیگیری وضعیت دستگیرشدگان و بازداشتی‌های تجمعات، برای اینکه ببینیم کجا می‌برندشان، آزادی‌شان را می‌خواستیم و…
⤵️
⤴️
و حالا همه‌شان ویرانه‌ای بیش نبودند. اما اصلا خوشحال نبودم. حس خوبی نداشتم از دیدن این حجم از ویرانی محل‌هایی که بسیاری در آن آزار دیده بودند، آزار دیده بودیم. از تصور اینکه ماموران و نگهبانانی احتمالاً در اینجاها کشته شده بودند، ناراحت بودم. ما که مرگ نمی‌خواستیم، نمی‌خواهیم برای هیچ کس، ما فقط زندگی و حق‌مان را خواسته‌ایم و می‌خواهیم. مجازات این حق‌خواهی‌ها، زندان و بازداشت و مرگ نباید می‌بود و باشد، هر چند که حاکمان ما را دشمن می‌پنداشتند و با ما سر جنگ داشتند و دارند. هنوز هم با اسلحه توی خیابان‌ها هستند. این اسلحه‌ها که به کار جنگنده‌ها نمی‌آید، برای مردم است…»
فکر می‌کردم چه فایده‌ای دارد این گونه ویرانی‌ها و مرگ‌ها؟ سیستم که سر جایش هست و کارش را دارد می‌کند. دستگیری پشت دستگیری، کلی خانه امن پنهان، بازداشت و بی‌خبری، مصاحبه‌های اجباری و حکم‌های اعدام. تا به اینجا جنگ فقط سیستم سرکوب را قوی‌تر کرده و در فردای جنگ نمی‌دانم…؟؟؟
***
حالش خوب نبود. تقریبا ازهم‌پاشیده و ناامید. می‌گفت: «دو بار نزدیک خانه ما را زدند. تازه خونه‌ام را روبه‌راه کرده بودم. کلی زحمت کشیده بودم. پول جمع کرده بودم که یک خونه خوب توی یک محله خوب بگیرم. وسایل نو، پرده‌های نو. همه‌اش با حاصل پس‌انداز سالها کار. انفجار اول باعث شد که شیشه‌هایمان بشکند. ساختمان خیلی صدمه ندید. خونه را سرو سامان دادم. شیشه‌ها که درست شد دو روز بعد دوباره زدند. این بار خونه نبودم و وقتی برگشتم با خرابه‌ای روبرو شدم. وسایلم سالم نبودند. پرده‌ها تکه‌تکه شده بودند.
مگر می‌شود دوباره آنها را از نو به دست آورد. ناامید ناامیدم…»
***
سنی ازش گذشته بود. موی سفیدش نشان می‌داد که جوانی‌اش را قبل از سال ۵۷ شروع کرده. با حسرت می‌گفت: «تا قبل از فراخوان ۱۸ دی، همه چی خوب داشت پیش می‌رفت. اگر می‌گذاشتند، همین جوان‌ها، دخترهامان با برداشتن روسری‌هایشان، داشتند کار را به نتیجه می‌رساندند. چقدر خوب پیش می‌رفتند. با دست خالی، قدم به قدم جلو می‌رفتیم. گاهی عقب می‌نشستیم. کشته می‌دادیم… بالا پایین داشتیم، اما داشتیم پیش می‌رفتیم که نگذاشتند. حالا جنگ همه رشته‌هایمان را پنبه می‌کند و باید دوباره از نو شروع کنیم.
***
توی مترو نشسته بودند. لباس‌فرم اداری تنشان بود. مانتو شلوار و مقنعه مشکی. یکی‌شان می‌گفت: خودم را سانتی‌مانتال درست کرده بودم. موهایم را فر زده بودم، لباس خوشگل پوشیده بودم و با خواهرم و دو تا بچه‌اش داشتیم می‌رفتیم مهمانی. به یک «ایست بازرسی» رسیدیم. تعدادی ماشین ایستاده بودند تا بتوانند یکی‌یکی رد شوند، که «ایست» را زدند. همزمان با صدای انفجار، موج انفجار از من رد شد. دقیقا حس‌اش کردم. خواهرم بلافاصله بچه‌ی کوچیکش را انداخت کف ماشین آن یکی را روی آن و خودش سپرشان شد. من هم خودم را روی خواهرم انداختم. باران ترکش و سنگ و آجر و تکه‌های سیمان بر سرمان می‌بارید. ترکشی به ماشین خورد و از بالای سرمان رد شد از شیشه پشت بیرون رفت. کمی زخمی شدیم در حد خراش ولی آسیب جدی ندیدیم. معجزه بود. راننده ماشین جلویی بلافاصله بعد انفجار از ماشین پیاده شده بود که خودش را به جای امنی برساند، ترکشی به پایش خورده بود و پایش را قطع کرده بود. آن یکی ماشین وای خیلی بد بود، میلگردی از جلو وارد ماشین شده بود از پهلوی راننده گذشته بود و از عقب ماشین بیرون زده بود مثل خنجری… وحشتناک بود. خیلی وحشتناک. اگه بلایی سر خواهرم، بچه‌هاش می‌آمد، چی؟ حتا نمی‌توانم بهش فکر کنم.
فردایش رفتم ماشین را نشان بدهم که برای گرفتن خسارت، آنقدر ماشین‌ها با خسارت‌های شدید و بد دیدم که خجالت کشیدم و گفتم بابا من اصلا خسارت نمی‌خوام، به اینها خسارت بدهید.
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
و حالا همه‌شان ویرانه‌ای بیش نبودند. اما اصلا خوشحال نبودم. حس خوبی نداشتم از دیدن این حجم از ویرانی محل‌هایی که بسیاری در آن آزار دیده بودند، آزار دیده بودیم. از تصور اینکه ماموران و نگهبانانی احتمالاً در اینجاها کشته شده بودند، ناراحت بودم. ما که مرگ نمی‌خواستیم، نمی‌خواهیم برای هیچ کس، ما فقط زندگی و حق‌مان را خواسته‌ایم و می‌خواهیم. مجازات این حق‌خواهی‌ها، زندان و بازداشت و مرگ نباید می‌بود و باشد، هر چند که حاکمان ما را دشمن می‌پنداشتند و با ما سر جنگ داشتند و دارند. هنوز هم با اسلحه توی خیابان‌ها هستند. این اسلحه‌ها که به کار جنگنده‌ها نمی‌آید، برای مردم است…»
فکر می‌کردم چه فایده‌ای دارد این گونه ویرانی‌ها و مرگ‌ها؟ سیستم که سر جایش هست و کارش را دارد می‌کند. دستگیری پشت دستگیری، کلی خانه امن پنهان، بازداشت و بی‌خبری، مصاحبه‌های اجباری و حکم‌های اعدام. تا به اینجا جنگ فقط سیستم سرکوب را قوی‌تر کرده و در فردای جنگ نمی‌دانم…؟؟؟
***
حالش خوب نبود. تقریبا ازهم‌پاشیده و ناامید. می‌گفت: «دو بار نزدیک خانه ما را زدند. تازه خونه‌ام را روبه‌راه کرده بودم. کلی زحمت کشیده بودم. پول جمع کرده بودم که یک خونه خوب توی یک محله خوب بگیرم. وسایل نو، پرده‌های نو. همه‌اش با حاصل پس‌انداز سالها کار. انفجار اول باعث شد که شیشه‌هایمان بشکند. ساختمان خیلی صدمه ندید. خونه را سرو سامان دادم. شیشه‌ها که درست شد دو روز بعد دوباره زدند. این بار خونه نبودم و وقتی برگشتم با خرابه‌ای روبرو شدم. وسایلم سالم نبودند. پرده‌ها تکه‌تکه شده بودند.
مگر می‌شود دوباره آنها را از نو به دست آورد. ناامید ناامیدم…»
***
سنی ازش گذشته بود. موی سفیدش نشان می‌داد که جوانی‌اش را قبل از سال ۵۷ شروع کرده. با حسرت می‌گفت: «تا قبل از فراخوان ۱۸ دی، همه چی خوب داشت پیش می‌رفت. اگر می‌گذاشتند، همین جوان‌ها، دخترهامان با برداشتن روسری‌هایشان، داشتند کار را به نتیجه می‌رساندند. چقدر خوب پیش می‌رفتند. با دست خالی، قدم به قدم جلو می‌رفتیم. گاهی عقب می‌نشستیم. کشته می‌دادیم… بالا پایین داشتیم، اما داشتیم پیش می‌رفتیم که نگذاشتند. حالا جنگ همه رشته‌هایمان را پنبه می‌کند و باید دوباره از نو شروع کنیم.
***
توی مترو نشسته بودند. لباس‌فرم اداری تنشان بود. مانتو شلوار و مقنعه مشکی. یکی‌شان می‌گفت: خودم را سانتی‌مانتال درست کرده بودم. موهایم را فر زده بودم، لباس خوشگل پوشیده بودم و با خواهرم و دو تا بچه‌اش داشتیم می‌رفتیم مهمانی. به یک «ایست بازرسی» رسیدیم. تعدادی ماشین ایستاده بودند تا بتوانند یکی‌یکی رد شوند، که «ایست» را زدند. همزمان با صدای انفجار، موج انفجار از من رد شد. دقیقا حس‌اش کردم. خواهرم بلافاصله بچه‌ی کوچیکش را انداخت کف ماشین آن یکی را روی آن و خودش سپرشان شد. من هم خودم را روی خواهرم انداختم. باران ترکش و سنگ و آجر و تکه‌های سیمان بر سرمان می‌بارید. ترکشی به ماشین خورد و از بالای سرمان رد شد از شیشه پشت بیرون رفت. کمی زخمی شدیم در حد خراش ولی آسیب جدی ندیدیم. معجزه بود. راننده ماشین جلویی بلافاصله بعد انفجار از ماشین پیاده شده بود که خودش را به جای امنی برساند، ترکشی به پایش خورده بود و پایش را قطع کرده بود. آن یکی ماشین وای خیلی بد بود، میلگردی از جلو وارد ماشین شده بود از پهلوی راننده گذشته بود و از عقب ماشین بیرون زده بود مثل خنجری… وحشتناک بود. خیلی وحشتناک. اگه بلایی سر خواهرم، بچه‌هاش می‌آمد، چی؟ حتا نمی‌توانم بهش فکر کنم.
فردایش رفتم ماشین را نشان بدهم که برای گرفتن خسارت، آنقدر ماشین‌ها با خسارت‌های شدید و بد دیدم که خجالت کشیدم و گفتم بابا من اصلا خسارت نمی‌خوام، به اینها خسارت بدهید.
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔥1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۳)
✍آرمان ذاکری
یکی از ویژگی های مهم دهه هفتاد این بود که کاریزمای بنیانگذار دیگر در آن وجود نداشت، در حالی که کاریزمای بنیانگذار جزو مهمترین عواملی بود که در دهه شصت به ایجاد همبستگی تودهای در بخش بزرگی از جامعه ایران کمک می‌کرد، از طرف دیگر وجود این کاریزما در شخص بنیانگذار به حذف نیروهای مخالف از صحنه جامعه کمک می کرد. از آنجا که کاریزما جایگزین ناپذیر است، نبود آن در دهه هفتاد باعث شد تداوم آن شکل از همبستگی که در دهه شصت وجود داشت دشوار شود.
تحولات مهمی که در اوایل دهه هفتاد رخ داد بر این دهه تاثیر زیادی گذاشت، از جمله پایان جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۸ و تقریبا همزمان با آن، فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ و پس از آن، فروپاشی شوروی. این تحولات اهمیت زیادی در عرصه بین‌المللی داشت.
مسعود روغنی‌زنجانی، که وزیر برنامه و بودجه در سال‌های ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۸ و رئیس سازمان برنامه و بودجه در سال‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۴ بود و پیش‌نویس برنامه اول توسعه را به شورای اقتصاد ارائه کرد، در این کتاب می گوید: «تفکر آن برنامه همان تفکر باز کردن فضای اقتصادی و خروج از سیستم متمرکز دولتی و میدان‌دادن به بخش خصوصی و سرمایه‌های خصوصی و تجارت آزاد بود»(همان، ۱۶۶).
بنابراین،
با چند نقل قول از افراد مختلف می‌توان بهتر فهمید که منظور از این اجماع در سطح کلی چیست. سعید حجاريان در مقاله «زنده باد اصلاحات» که در سال ۱۳۸۵ در مجله آیین منتشر شد، می گوید: «اصلاحات دینی و اصلاحات اقتصادی هر دو متکی به پشتوانه های قابل توجه نظری بودند؛ یکی بر شانه‌های فلسفه تحلیلی نشسته بود و دیگری بر لیبرالیسم و نئولیبرالیسم اقتصادی».
اسحاق جهانگیری در اردیبهشت ۱۳۹۹ گفت: «امروز اجماعی همگانی در کشور در این باره وجود دارد و پس از ابلاغ سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، تقریبا هیچ‌کس با اصل خصوصی‌سازی مخالفت ندارد... مقام معظم رهبری در بالاترین سطح نظام ابهامات را از پیش‌روی بخش خصوصی برداشته‌اند و کسانی که در اجرای این قانون مسئولیت دارند اما کوتاهی می‌کنند باید در پیشگاه ملت پاسخگو باشند».
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۳)
✍آرمان ذاکری
یکی از ویژگی های مهم دهه هفتاد این بود که کاریزمای بنیانگذار دیگر در آن وجود نداشت، در حالی که کاریزمای بنیانگذار جزو مهمترین عواملی بود که در دهه شصت به ایجاد همبستگی تودهای در بخش بزرگی از جامعه ایران کمک می‌کرد، از طرف دیگر وجود این کاریزما در شخص بنیانگذار به حذف نیروهای مخالف از صحنه جامعه کمک می کرد. از آنجا که کاریزما جایگزین ناپذیر است، نبود آن در دهه هفتاد باعث شد تداوم آن شکل از همبستگی که در دهه شصت وجود داشت دشوار شود.
تحولات مهمی که در اوایل دهه هفتاد رخ داد بر این دهه تاثیر زیادی گذاشت، از جمله پایان جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۸ و تقریبا همزمان با آن، فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ و پس از آن، فروپاشی شوروی. این تحولات اهمیت زیادی در عرصه بین‌المللی داشت.
تک‌قطبی شدن جهان - یا آن چیزی که فرانسیس فوکویاما پایان تاریخ می‌نامد- باعث شد که اصول اقتصادی خاصی که در نظام بین‌المللی «برنامه های تعدیل ساختاری» نامیده می شود در ایران نیز مطرح و اجرا شوند. این برنامه‌ها، که تحت مدیریت نهادهایی مانند بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول بود، درواقع برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال بود.کتاب بسیار ارزشمندی در این زمینه وجود دارد شامل مصاحبه‌هایی که آقای بهمن احمدی‌امویی با روسای سازمان برنامه و بانک مرکزی ایران در دوره‌های مختلف انجام داده است. در این کتاب، از زبان دست اندرکاران اقتصادی کشور در آن دوره‌ها، به بسیاری از این قضایا اشاره شده است. مثلا، در صفحه ۹۶ این کتاب از محسن نوربخش، رئیس بانک مرکزی در دو دوره‌ی ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۵ و ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۲، و وزیر امور اقتصادی در سال های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲، نقل شده است که «یک طرز تفکر این بود که ما با توجه به اتمام جنگ و تحولات بین‌المللی، باید وارد سیستم بین‌المللی شده، از امکانات آنها استفاده کرده و مراودات بین‌المللی‌مان را افزایش دهیم و به مقولاتی چون صادرات غیرنفتی، استفاده از امکانات خارجی و جذب سرمایه خارجی به طور جدی توجه کنیم. این امر نیز مستلزم نگرش جدید به اقتصاد بود. دیدگاه‌هایی همچون خصوصی‌سازی و کوچک‌کردن حجم دولت که ما در اواسط کار به برنامه اول اضافه کردیم نتیجه این تغییر نگرش بود» (احمدی عمویی ۱۳۸۵: ص ۹۶).
مسعود روغنی‌زنجانی، که وزیر برنامه و بودجه در سال‌های ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۸ و رئیس سازمان برنامه و بودجه در سال‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۴ بود و پیش‌نویس برنامه اول توسعه را به شورای اقتصاد ارائه کرد، در این کتاب می گوید: «تفکر آن برنامه همان تفکر باز کردن فضای اقتصادی و خروج از سیستم متمرکز دولتی و میدان‌دادن به بخش خصوصی و سرمایه‌های خصوصی و تجارت آزاد بود»(همان، ۱۶۶).
بنابراین،
برنامه‌های اقتصادی متعددی در کشور اجرا شد که در جهت همان برنامه‌های تعدیل ساختاری با محوریت خصوصی‌سازی، مقررات‌زدایی از بازار کار، موقتی‌سازی قراردادهای نیروی کار و عقب‌نشینی دولت از عرصه‌های مختلف اجتماعی بود.این برنامه‌ها در آن دوران به عنوان یگانه مسیر درست اقتصاد کشور دنبال می‌شد و تا به امروز نیز
همه بخش‌های حاکمیت - به رغم برخی فراز و فرودها در برخی دوره‌ها- بر سر اجرای آن اجماع کامل داشته‌اند. در واقع، در هیچ دوره‌ای و در هیچ بخشی از حاکمیت تردیدی در مورد اصول کلی اجرای این برنامه‌ها وجود نداشته استملاحظهای اگر وجود داشته است، اغلب در مورد سرعت اجرای این برنامه‌ها یا شیوه اجرای آن‌هاست. اگر در برخی اوقات هم اجرای آنها متوقف شده باشد، به دلیل هراس از ناتوانی در کنترل نارضایتی‌های ناشی از آن بوده است. این نکته‌ی بسیار مهمی است، زیرا نشان می‌دهد که نباید اجرای این برنامه‌ها را به دولتی خاص یا به جریان سیاسی خاصی نسبت داد. همه دولت‌ها به درجات مختلفی اصول این برنامه را اجرا کرده‌اند.
با چند نقل قول از افراد مختلف می‌توان بهتر فهمید که منظور از این اجماع در سطح کلی چیست. سعید حجاريان در مقاله «زنده باد اصلاحات» که در سال ۱۳۸۵ در مجله آیین منتشر شد، می گوید: «اصلاحات دینی و اصلاحات اقتصادی هر دو متکی به پشتوانه های قابل توجه نظری بودند؛ یکی بر شانه‌های فلسفه تحلیلی نشسته بود و دیگری بر لیبرالیسم و نئولیبرالیسم اقتصادی».
اسحاق جهانگیری در اردیبهشت ۱۳۹۹ گفت: «امروز اجماعی همگانی در کشور در این باره وجود دارد و پس از ابلاغ سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، تقریبا هیچ‌کس با اصل خصوصی‌سازی مخالفت ندارد... مقام معظم رهبری در بالاترین سطح نظام ابهامات را از پیش‌روی بخش خصوصی برداشته‌اند و کسانی که در اجرای این قانون مسئولیت دارند اما کوتاهی می‌کنند باید در پیشگاه ملت پاسخگو باشند».
⤵️
⤴️
حجت‌الاسلام رئیسی در آبان ۱۳۹۹ چنین گفت:« تخلفات اندک در حوزه خصوصی‌سازی نباید مانع اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ شود... حتما باید تصدی‌گری دولت کاهش یابد و نظارت، حمایت و توانمندسازی بخش خصوصی تقویت شود».
محمدباقر قالیباف نیز در دی ماه ۱۳۹۹ گفت: «ما با واگذاری و خصوصی‌سازی، که از سیاست‌های قطعی است، موافقیم».
عباس آخوندی در تیر ۱۳۸۰ گفت: « هرچند جهت‌گیری برنامه اقتصادی سوم به‌روشنی بیان نشده است، لیکن ترویج برنامه و از جمله، خصوصی‌سازی گسترده، شامل واگذاری انحصاری مدیریت سازمان‌های دولتی نیز می‌گردد که خود آن از ویژگی های نظام‌های اقتصادی بازار آزاد جاافتاده یا به نوعی نئولیبرال است».
محمدرضا باهنر در اسفند ۱۳۹۰ گفت: «من از قانون برنامه پنجم توسعه دفاع می کنم... برنامه پنجم هم سیاست‌های کلان چشم انداز را مد نظر قرار داده است و هم موضوع اجرای برخی قوانین نظیر قانون اجرای اصل ۴۴ قانون اساسی یا هدفمندی یارانه‌ها و ... برخی تصمیمات در برنامه پنجم متهورانه بود که حتی ما از سوی برخی اصولگرایان مورد نقد قرار گرفتیم. مثلا قانون آزادسازی فضای کسب و کار مورد انتقاد شدید و حتی خشن دولت قرار گرفت».
در نهایت، محمود احمدی‌نژاد در مرداد ۱۳۸۶ گفت:« مصمم هستیم که براساس سیاست‌های اعلام شده درباره اصل ۴۴، وظایف خود را در بخش واگذاری‌ها به‌طور کامل انجام دهیم و موانع این کار را از پیش رو برداریم».
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
حجت‌الاسلام رئیسی در آبان ۱۳۹۹ چنین گفت:« تخلفات اندک در حوزه خصوصی‌سازی نباید مانع اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ شود... حتما باید تصدی‌گری دولت کاهش یابد و نظارت، حمایت و توانمندسازی بخش خصوصی تقویت شود».
محمدباقر قالیباف نیز در دی ماه ۱۳۹۹ گفت: «ما با واگذاری و خصوصی‌سازی، که از سیاست‌های قطعی است، موافقیم».
عباس آخوندی در تیر ۱۳۸۰ گفت: « هرچند جهت‌گیری برنامه اقتصادی سوم به‌روشنی بیان نشده است، لیکن ترویج برنامه و از جمله، خصوصی‌سازی گسترده، شامل واگذاری انحصاری مدیریت سازمان‌های دولتی نیز می‌گردد که خود آن از ویژگی های نظام‌های اقتصادی بازار آزاد جاافتاده یا به نوعی نئولیبرال است».
محمدرضا باهنر در اسفند ۱۳۹۰ گفت: «من از قانون برنامه پنجم توسعه دفاع می کنم... برنامه پنجم هم سیاست‌های کلان چشم انداز را مد نظر قرار داده است و هم موضوع اجرای برخی قوانین نظیر قانون اجرای اصل ۴۴ قانون اساسی یا هدفمندی یارانه‌ها و ... برخی تصمیمات در برنامه پنجم متهورانه بود که حتی ما از سوی برخی اصولگرایان مورد نقد قرار گرفتیم. مثلا قانون آزادسازی فضای کسب و کار مورد انتقاد شدید و حتی خشن دولت قرار گرفت».
در نهایت، محمود احمدی‌نژاد در مرداد ۱۳۸۶ گفت:« مصمم هستیم که براساس سیاست‌های اعلام شده درباره اصل ۴۴، وظایف خود را در بخش واگذاری‌ها به‌طور کامل انجام دهیم و موانع این کار را از پیش رو برداریم».
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔥1
Forwarded from کانال کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
💠 #یاد
🍃#مریم_میرزاخانی
(زاده ۲۲ اردیبهشت ۱۳۵۶ – درگذشته ۲۳ تیر ۱۳۹۶)
نامت سپیده دمی‌ست
كه بر پیشانیِ آسمان می گذرد.
متبرک باد نامِ تو
🔹 ۲۲ اردیبهشت (۱۲ مه) #روز_جهانی_زنان_در_ریاضیات است. این روز به مناسبت تولد #مریم_میرزاخانی و به منظور تشویق و حمایت زنان برای گسترش دستاوردهایشان در ریاضیات از سوی اتحادیه بین‌المللی انجمن‌های ریاضی جهان، روز «زنان در ریاضیات» نام گرفت.
مریم میرزاخانی در زمینه «دینامیک و هندسه سطوح ریمانی و فضاهای پیمانه‌ای آنها»کاوش می کرد او اولین زن و اولین ایرانی بود که موفق شد این مدال را بدست آورد.
🔹این ریاضیدان به عنوان یکی از ۱۰ ذهن جوان برگزیده سال ۲۰۰۵ از سوی نشریه پاپیولار ساینس در آمریکا و به عنوان «ذهن برتر» در رشته ریاضیات تجلیل شد.
🔹او نخستین ایرانی و نخستین زنی بود که موفق به دریافت مدال فیلدز اتحادیه جهانی ریاضیات (IMU) شد. مریم میرزاخانی ۴۲ سال پیش در چنین روزی به دنیا آمد و دو سال قبل، پس از چهار سال مبارزه با بیماری سرطان، در سن ۴۰ سالگی از دنیا رفت
📌نغزترین سخن را پدرش احمد میرزاخانی گفت: مریم را، #الگو_کنید_نه_اسطوره...
🌺 ۲۲ اردیبهشت ماه زاد روز فخرِ ایران‌زمین
«مریمِ میرزاخانی» تنها زنِ برنده‌یِ معتبرترین جایزه‌یِ ریاضیات در جهان را گرامی می‌داریم.
#نشرآگاهی
#زادروز
#زنان_موفق
#زنان_تاثیر_گذار
#الگوی_دختران
#آشنایی_با_بزرگان
#معرفی_زنان_تاثیر_گذار
https://t.me/ksmtehran1/239
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
🍃#مریم_میرزاخانی
(زاده ۲۲ اردیبهشت ۱۳۵۶ – درگذشته ۲۳ تیر ۱۳۹۶)
نامت سپیده دمی‌ست
كه بر پیشانیِ آسمان می گذرد.
متبرک باد نامِ تو
🔹 ۲۲ اردیبهشت (۱۲ مه) #روز_جهانی_زنان_در_ریاضیات است. این روز به مناسبت تولد #مریم_میرزاخانی و به منظور تشویق و حمایت زنان برای گسترش دستاوردهایشان در ریاضیات از سوی اتحادیه بین‌المللی انجمن‌های ریاضی جهان، روز «زنان در ریاضیات» نام گرفت.
مریم میرزاخانی در زمینه «دینامیک و هندسه سطوح ریمانی و فضاهای پیمانه‌ای آنها»کاوش می کرد او اولین زن و اولین ایرانی بود که موفق شد این مدال را بدست آورد.
🔹این ریاضیدان به عنوان یکی از ۱۰ ذهن جوان برگزیده سال ۲۰۰۵ از سوی نشریه پاپیولار ساینس در آمریکا و به عنوان «ذهن برتر» در رشته ریاضیات تجلیل شد.
🔹او نخستین ایرانی و نخستین زنی بود که موفق به دریافت مدال فیلدز اتحادیه جهانی ریاضیات (IMU) شد. مریم میرزاخانی ۴۲ سال پیش در چنین روزی به دنیا آمد و دو سال قبل، پس از چهار سال مبارزه با بیماری سرطان، در سن ۴۰ سالگی از دنیا رفت
📌نغزترین سخن را پدرش احمد میرزاخانی گفت: مریم را، #الگو_کنید_نه_اسطوره...
🌺 ۲۲ اردیبهشت ماه زاد روز فخرِ ایران‌زمین
«مریمِ میرزاخانی» تنها زنِ برنده‌یِ معتبرترین جایزه‌یِ ریاضیات در جهان را گرامی می‌داریم.
#نشرآگاهی
#زادروز
#زنان_موفق
#زنان_تاثیر_گذار
#الگوی_دختران
#آشنایی_با_بزرگان
#معرفی_زنان_تاثیر_گذار
https://t.me/ksmtehran1/239
🔹🔹🔹
🖋کانال کانون صنفی معلمان ایران ( تهران)
🆔 @KSMtehran
Telegram
..
🕊2❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM