💠 #صبحگاه
زهی شکوه قامت بلند عشق
که استوار ماند در هجوم هر گزند
نگاه کن
هنوز آن بلنددور
آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور
کهربای آرزوست
سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار
بیفتی از نشیب راه و باز
رو نهی بدان فراز
#هوشنگ_ابتهاج
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
زهی شکوه قامت بلند عشق
که استوار ماند در هجوم هر گزند
نگاه کن
هنوز آن بلنددور
آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور
کهربای آرزوست
سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار
بیفتی از نشیب راه و باز
رو نهی بدان فراز
#هوشنگ_ابتهاج
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏1
💠 #آموزش
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۱۰
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۱۰. درس کاربردی دهم:
«تعداد دانش‌آموزان کمتر در هر کلاس، توجه فردی بیشتر به دانش آموزان»
این امری بدیهی است که اگر معلمان دانش‌آموزان کمتری در هر کلاس داشته باشند، فرصت بیشتری برای توجه به آنان و درک نیازهای یادگیری‌شان خواهند داشت. یک معلم در طول روز، سه تا چهار کلاس یک ساعت و ربعی برای گروه دانش‌آموزان با سقف هر کلاس ۲۰ نفر دارد و آنها این دانش آموزان را هر روز می بینند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔷 ده درس کاربردی از نظام آموزش و پرورش فنلاند
#قسمت۱۰
ترجمه: حبیب‌الله سالارزهی
۱۰. درس کاربردی دهم:
«تعداد دانش‌آموزان کمتر در هر کلاس، توجه فردی بیشتر به دانش آموزان»
این امری بدیهی است که اگر معلمان دانش‌آموزان کمتری در هر کلاس داشته باشند، فرصت بیشتری برای توجه به آنان و درک نیازهای یادگیری‌شان خواهند داشت. یک معلم در طول روز، سه تا چهار کلاس یک ساعت و ربعی برای گروه دانش‌آموزان با سقف هر کلاس ۲۰ نفر دارد و آنها این دانش آموزان را هر روز می بینند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏2
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۰)
✍ ه-ص
می‌گفت: شب‌ها تا نیمه‌های شب، خیابان‌ها قرقِ ماشین‌ها و آدم‌های پرچم به دست‌اند. یک شب برای خرید دارو باید به داروخانه می‌رفتم. تا راهی خیابان شدم، صدای چهار انفجار میخکوبم کرد. برگردم، برنگردم؟ بالاخره دل به دریا زدم و به طرف میدان و سمت داروخانه شبانه‌روزی محل به راه افتادم. فضا فضای حکومت نظامی بود. ماشین‌های زره‌پوش، نیروهای با لباس‌های نظامی و مسلسل‌های آویخته بر شانه و لباس‌شخصی‌ها که سر هر کوچه در دسته‌های کوچک ایستاده بودند. کسی از مردم محل توی خیابان نبود. فقط بی‌خانمان‌ها با کیسه‌های پر از زباله‌های بازیافتی در تردد بودند. حتماً به امید گرفتن غذا و خوراکی به سمت ایستگاه‌های صلواتی دور میدان می‌رفتند. صدای شعار و نوحه و حیدر حیدر خیابان را پر کرده بود. کاروانی از ماشین‌ها به سمت غرب در حال حرکت بودند. پرچم‌ها از پنجره‌ها بیرون و با جریان هوا در رقص بودند. پشت پنجره بسیاری از ماشین‌ها بچه‌هایی را می‌شد دید در هر سنی. خوشحال از این گردش‌های شبانه خیابان را نظاره می‌کردند. هر چه به میدان نزدیک‌تر می‌شدی، افراد ماموران مسلح بیشتر می‌شد. راستی این سلاح‌ها به چه کار می‌آید؟ مگر قرار است چتربازان امریکایی و اسرائیلی از هوا بر سرمان ببارند؟ یا اینکه مثل همیشه این سلاح‌ها برای مردم است؟ در میدان سه گروه ده‌بیست نفره، با تکان دادن پرچم، از کاروان ماشین‌ها استقبال می‌کردند. چادرهایی هم به‌عنوان ایستگاه‌های نقاشی و سرگرمی کودکان و بساط چای و غذا برپا بود.
***
می‌گفت: حس غریبی داشتم. خشم، عصبانیت، ترس… آری لابه‌لای احساس‌های دیگر ترس هم لانه کرده بود. ترس از مورد هجوم قرار گرفتن از بالای سر و از آسمان یا از روبه‌رو و پشت سر. با مسلسل و یا با موشک. از دیدن این همه آدم که حیدر حیدرکنان خیابان‌ها را در می‌نوردیدند، تازه فهمیدم که قدرت‌های توتالیتر چگونه با تبلیغات و برنامه‌های این‌چنینی هواداران‌شان را تهیج می‌کنند.
سرباز جوانی بود با دست پانسمان‌شده. با دوستی حرف می‌زد یا شاید هم با همسفری در اندک زمان سفر با مترو. می‌گفت: به فرمانده‌مان می‌گفتیم بذار بریم. مرخصی بده. همه‌اش می‌گفت: «سرباز قوی باش، شجاع باش.» تکیه‌کلامش بود. آن روز خسته شده بودم. به محوطه سبز محل خدمتم رفتم که کمی نفس بکشم که صدای انفجاری بزرگ شنیدم و همزمان موج انفجار پرتابم کرد. درست یادم نیست چه اتفاقی افتاد. فقط یادمه همراه با ماشینی در حال پرواز در هوا بودم. انگار همان ماشین فرشته نجاتم شده بود و مثل سپری ترکش‌ها را گرفته بود. در بیمارستان چشم باز کردم. کمی که حالم بهتر شد و توانستم حرف بزنم از حال همقطارانم پرسیدم و متوجه شدم آن روز، در آنجا فقط من و یک سرباز دیگر زنده مانده‌ایم. حتا فرمانده‌مان هم رفته است. آن همقطارم حالش بدتر از من است. تکه‌ای سیمان از ساختمانی نصف صورتش را برده است.
***
می‌گفت: با دوستم که پرستار است تماسی گرفتم که حال و احوال کنم. حالش اصلا خوب نبود. قرار گذاشتم هم را ببینیم. توی پارک قدم می‌زدیم و حرف می‌زد. گفتم: «اگر اذیت می‌شی نگو». گفت: «نه آمده‌ام که حرف بزنم. دارم دق می‌کنم. مگر ما کادر درمان چقدر تحمل داریم؟ هنوز یادم نرفته بود که توی دی‌ماه چی گذشت که جنگ شروع شد. آن روزها را اصلا نمی‌شود فراموش کرد. زخمی پشت زخمی، سر شکافته، شکم و پهلوی پاره شده، چشم‌های پرخون و ساچمه، رگ‌های پاره شده و فوران خون، آن قدر وقت نداشتیم که حتا وقتی مجروحی می‌مرد او را با برانکارد ببرند. جسدش را روی زمین می‌انداختیم تا تخت برای مجروح بعدی باز شود و بتوانیم با سرعت بیشتری به زنده‌ها برسیم. انگار که در پشت جبهه مشغول رسیدگی به زخمی‌های جنگ بودیم و حالا باز هم جنگ، زخمی‌های این جنگ را هم باید درمان کنیم. جنگی که معنایش را نمی‌فهمم. نمی‌فهمم آنهایی را که فریاد می‌زنند و تشکر می‌کنند از «بی‌بی» و «ترامپ» و می‌خواهند که بزنند و میگویند مردم را که نمی‌زنند. اگر اینجا بودند، اگر جای ما این همه مردم غیرنظامی زخمی را می‌دیدند باز هم تقاضای موشک‌باران را می‌کردند؟ تصورشان از جنگ خیلی شیک و سینمایی است مثل خودشان. سال‌هاست که ما در میانه جنگ زندگی می‌کنیم. ۹۶، ۹۸، ۴۰۱، ۴۰۴، ۴۰۵. بسه دیگه. جنگ نمی‌خواهیم. فقط یک زندگی می‌خواهیم…» و بغضش ترکید و گریه نگذاشت ادامه دهد. پاسخی نداشتم. فقط در آغوشش گرفتم تا یک دل سیر گریه کند.
***
⤵️
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۰)
✍ ه-ص
می‌گفت: شب‌ها تا نیمه‌های شب، خیابان‌ها قرقِ ماشین‌ها و آدم‌های پرچم به دست‌اند. یک شب برای خرید دارو باید به داروخانه می‌رفتم. تا راهی خیابان شدم، صدای چهار انفجار میخکوبم کرد. برگردم، برنگردم؟ بالاخره دل به دریا زدم و به طرف میدان و سمت داروخانه شبانه‌روزی محل به راه افتادم. فضا فضای حکومت نظامی بود. ماشین‌های زره‌پوش، نیروهای با لباس‌های نظامی و مسلسل‌های آویخته بر شانه و لباس‌شخصی‌ها که سر هر کوچه در دسته‌های کوچک ایستاده بودند. کسی از مردم محل توی خیابان نبود. فقط بی‌خانمان‌ها با کیسه‌های پر از زباله‌های بازیافتی در تردد بودند. حتماً به امید گرفتن غذا و خوراکی به سمت ایستگاه‌های صلواتی دور میدان می‌رفتند. صدای شعار و نوحه و حیدر حیدر خیابان را پر کرده بود. کاروانی از ماشین‌ها به سمت غرب در حال حرکت بودند. پرچم‌ها از پنجره‌ها بیرون و با جریان هوا در رقص بودند. پشت پنجره بسیاری از ماشین‌ها بچه‌هایی را می‌شد دید در هر سنی. خوشحال از این گردش‌های شبانه خیابان را نظاره می‌کردند. هر چه به میدان نزدیک‌تر می‌شدی، افراد ماموران مسلح بیشتر می‌شد. راستی این سلاح‌ها به چه کار می‌آید؟ مگر قرار است چتربازان امریکایی و اسرائیلی از هوا بر سرمان ببارند؟ یا اینکه مثل همیشه این سلاح‌ها برای مردم است؟ در میدان سه گروه ده‌بیست نفره، با تکان دادن پرچم، از کاروان ماشین‌ها استقبال می‌کردند. چادرهایی هم به‌عنوان ایستگاه‌های نقاشی و سرگرمی کودکان و بساط چای و غذا برپا بود.
***
می‌گفت: حس غریبی داشتم. خشم، عصبانیت، ترس… آری لابه‌لای احساس‌های دیگر ترس هم لانه کرده بود. ترس از مورد هجوم قرار گرفتن از بالای سر و از آسمان یا از روبه‌رو و پشت سر. با مسلسل و یا با موشک. از دیدن این همه آدم که حیدر حیدرکنان خیابان‌ها را در می‌نوردیدند، تازه فهمیدم که قدرت‌های توتالیتر چگونه با تبلیغات و برنامه‌های این‌چنینی هواداران‌شان را تهیج می‌کنند.
سرباز جوانی بود با دست پانسمان‌شده. با دوستی حرف می‌زد یا شاید هم با همسفری در اندک زمان سفر با مترو. می‌گفت: به فرمانده‌مان می‌گفتیم بذار بریم. مرخصی بده. همه‌اش می‌گفت: «سرباز قوی باش، شجاع باش.» تکیه‌کلامش بود. آن روز خسته شده بودم. به محوطه سبز محل خدمتم رفتم که کمی نفس بکشم که صدای انفجاری بزرگ شنیدم و همزمان موج انفجار پرتابم کرد. درست یادم نیست چه اتفاقی افتاد. فقط یادمه همراه با ماشینی در حال پرواز در هوا بودم. انگار همان ماشین فرشته نجاتم شده بود و مثل سپری ترکش‌ها را گرفته بود. در بیمارستان چشم باز کردم. کمی که حالم بهتر شد و توانستم حرف بزنم از حال همقطارانم پرسیدم و متوجه شدم آن روز، در آنجا فقط من و یک سرباز دیگر زنده مانده‌ایم. حتا فرمانده‌مان هم رفته است. آن همقطارم حالش بدتر از من است. تکه‌ای سیمان از ساختمانی نصف صورتش را برده است.
***
می‌گفت: با دوستم که پرستار است تماسی گرفتم که حال و احوال کنم. حالش اصلا خوب نبود. قرار گذاشتم هم را ببینیم. توی پارک قدم می‌زدیم و حرف می‌زد. گفتم: «اگر اذیت می‌شی نگو». گفت: «نه آمده‌ام که حرف بزنم. دارم دق می‌کنم. مگر ما کادر درمان چقدر تحمل داریم؟ هنوز یادم نرفته بود که توی دی‌ماه چی گذشت که جنگ شروع شد. آن روزها را اصلا نمی‌شود فراموش کرد. زخمی پشت زخمی، سر شکافته، شکم و پهلوی پاره شده، چشم‌های پرخون و ساچمه، رگ‌های پاره شده و فوران خون، آن قدر وقت نداشتیم که حتا وقتی مجروحی می‌مرد او را با برانکارد ببرند. جسدش را روی زمین می‌انداختیم تا تخت برای مجروح بعدی باز شود و بتوانیم با سرعت بیشتری به زنده‌ها برسیم. انگار که در پشت جبهه مشغول رسیدگی به زخمی‌های جنگ بودیم و حالا باز هم جنگ، زخمی‌های این جنگ را هم باید درمان کنیم. جنگی که معنایش را نمی‌فهمم. نمی‌فهمم آنهایی را که فریاد می‌زنند و تشکر می‌کنند از «بی‌بی» و «ترامپ» و می‌خواهند که بزنند و میگویند مردم را که نمی‌زنند. اگر اینجا بودند، اگر جای ما این همه مردم غیرنظامی زخمی را می‌دیدند باز هم تقاضای موشک‌باران را می‌کردند؟ تصورشان از جنگ خیلی شیک و سینمایی است مثل خودشان. سال‌هاست که ما در میانه جنگ زندگی می‌کنیم. ۹۶، ۹۸، ۴۰۱، ۴۰۴، ۴۰۵. بسه دیگه. جنگ نمی‌خواهیم. فقط یک زندگی می‌خواهیم…» و بغضش ترکید و گریه نگذاشت ادامه دهد. پاسخی نداشتم. فقط در آغوشش گرفتم تا یک دل سیر گریه کند.
***
⤵️
⤴️
***
مادر نودساله‌ای بود که به اصرار دخترش به شمال آمده بود. تا به حال زنی به این سن و سال و اینقدر قبراق و سرحال ندیده بودم. توی کوچه‌های خاکی روستا قدم می‌زد. می‌گفت: خانه خودم را می‌خواهم. پنجاه سال است که آنجا زندگی می‌کنم. کوچه‌ها و خانه‌ها و آدم‌هایش را می‌خواهم. همه منو می‌شناسن. بقالی، سبزی‌فروشی، میوه‌فروشی، همسایه‌ها. اصلا تنها نیستم. ولی اینجا چیه؟ توی کوچه هم که می‌آیی کسی نیست. به ندرت آدم رد میشه. همه‌شون توی ویلاهاشونن. یه همسایه دارم یه دختر گل. نمی‌دانی چقدر مهربونه. عاشقشم. هر کاری دارم برام انجام می‌ده هوامو داره. همه چیزم اینجا به هم خورده. غذا نمی‌تونم بخورم، خوابم درست نیست. حوصله‌ام سر می‌ره. دارم دیوونه می‌شم. می‌گم بذارین برگردم خونه‌ام. مگه چقدر می‌خواهم زنده بمانم. می‌گم خیابون ما را نمی‌زنه. کسی توی خیابون ما توی این محله قدیمی نمی‌آید قایم بشه که بخوان بزننش. ولی دخترم گوش نمی‌کنه.
***
می‌گفت: «روز آخر ضرب‌العجل بود. تهدید که نیروگاه‌ها و پل‌ها و راه‌آهن را می‌زند و ایران را به عصر حجر برمی‌گرداند. کرج بودم که ساعت حدود ده خواهرم تماس گرفت. شنیده بود که راه‌آهن تهران را زده‌اند. نگران بود. (بازار شایعات داغ داغ) بهش اطمینان دادم و آرامش کردم. اما اضطرابی که سعی می‌کردم با کار آرامش کنم، دوباره به جانم افتاد. به راه افتادم تا به تهران برگردم. انگار در تهران خبری بود و من اگر برنمی‌گشتم عقب می‌ماندم. توی مترو، دختر جوانی می‌پرسید: «یعنی مترو را هم می‌زنند؟ من خیلی می‌ترسم. کرایه ماشین‌های سواری خیلی گران است و نمی‌توانم سوار شوم. فقط تا تهران برسیم بقیه راه که زیر زمین است، امن است.» تازه یادم افتاد که مترو هم قطار است و روی ریل حرکت می‌کند و در مسیرش هم کلی پل هست. اما دلداری‌اش دادم که: «نگران نباش. نگفته که مترو را می‌زند.» سوار قطار که شدیم پسر جوانی با گیتار جلو آمد و شروع به صحبت کرد: «کارت‌خوان ندارم، اما شماره کارت دارم. اگر دلتان خواست و از ترانه‌ام خوش‌تان آمد، مبلغی برایم بریزید… حالا چه ترانه‌ای را می‌خواهید؟» خوش‌زبانی می‌کرد. چند تا پیشنهاد داد. گیتارش را کوک کرد و شروع به خواندن کرد. هنوز از جمله اول به جمله دوم ترانه نرسیده بود که صدای انفجاری صدای گیتارش را تحت‌الشعاع قرار داد. مسافران سراسیمه به سمت پنجره‌ها رفتند. دود سیاهی پشت قطار کمی دورتر از مسیر، به سمت آسمان بالا می‌رفت. همهمه بود و نگرانی و اظهار نظر:
«آخه هنوز به پایان مهلت‌شان که چند ساعتی باقی مانده، چرا الان شروع کرده‌اند؟»
«کی قول‌شان قول بوده که حالا عمل کنند؟»
«بابا نگران نباشید، هر چی خدا بخواد همون میشه.»
«راه‌آهن که فقط مال حمل و نقل نیروها نیست.»
«آره بابا. پس بیایند سوپری‌ها را هم بزنند، آخه نیروها از اونجاها آب می‌خرن.»
«می‌خواست به مردم کمک کنه، حالا مردمو می‌زنه.»
«آخه با برق مردم چه کار دارید؟ بدون برق چه جوری زندگی کنیم؟»
و…
گفتند و گفتند اما هیچ کس نگفت که: «بذار بزنه تا اینها برن» جمله‌ای که روزهای اول جنگ خیلی شنیده می‌شد. کسی از مسافران طرفداری از حکومت نمی‌کرد. اما همه‌شان ضد جنگ بودند. طرفدار حکومت هم نبودند چرا که با گوشت و پوست‌شان هر دو را لمس کرده بودند.
پسر نوازنده بار دیگر گفت: «خب ما را که نزد. پس من ادامه می‌دهم.» و دوباره شروع به خواندن کرد که صدای انفجار دیگری و باز هم ستون دودی در پشت قطار. مثل فیلم‌های سینمایی. انگار جنگنده داشت قطار را تعقیب می‌کرد و می‌زد. پسر جوان که خودش هم ترسیده بود، برای آرام کردن مسافران با خنده گفت: «باشه بابا، دیگه نمی‌زنم. نگران نباشید انگار دنبال منند و نمی‌خواهند من آوازی بخوانم.» بهش گفتم شده‌ای مثل نوازنده‌های کشتی تایتانیک. خنده‌ای کرد گیتارش را برداشت و پشت در رفت. زن جوانی دنبالش دوید و ازش شماره کارت گرفت. گفت به محضی که بتونم کمی برایت واریز می‌کنم. پسر نوازنده گفت اما من که نخواندم. کمی بعد در اولین ایستگاه پیاده شد. بعد فهمیدیم که آن موقع پل راه‌آهن کرج را زده است.
***
... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
***
مادر نودساله‌ای بود که به اصرار دخترش به شمال آمده بود. تا به حال زنی به این سن و سال و اینقدر قبراق و سرحال ندیده بودم. توی کوچه‌های خاکی روستا قدم می‌زد. می‌گفت: خانه خودم را می‌خواهم. پنجاه سال است که آنجا زندگی می‌کنم. کوچه‌ها و خانه‌ها و آدم‌هایش را می‌خواهم. همه منو می‌شناسن. بقالی، سبزی‌فروشی، میوه‌فروشی، همسایه‌ها. اصلا تنها نیستم. ولی اینجا چیه؟ توی کوچه هم که می‌آیی کسی نیست. به ندرت آدم رد میشه. همه‌شون توی ویلاهاشونن. یه همسایه دارم یه دختر گل. نمی‌دانی چقدر مهربونه. عاشقشم. هر کاری دارم برام انجام می‌ده هوامو داره. همه چیزم اینجا به هم خورده. غذا نمی‌تونم بخورم، خوابم درست نیست. حوصله‌ام سر می‌ره. دارم دیوونه می‌شم. می‌گم بذارین برگردم خونه‌ام. مگه چقدر می‌خواهم زنده بمانم. می‌گم خیابون ما را نمی‌زنه. کسی توی خیابون ما توی این محله قدیمی نمی‌آید قایم بشه که بخوان بزننش. ولی دخترم گوش نمی‌کنه.
***
می‌گفت: «روز آخر ضرب‌العجل بود. تهدید که نیروگاه‌ها و پل‌ها و راه‌آهن را می‌زند و ایران را به عصر حجر برمی‌گرداند. کرج بودم که ساعت حدود ده خواهرم تماس گرفت. شنیده بود که راه‌آهن تهران را زده‌اند. نگران بود. (بازار شایعات داغ داغ) بهش اطمینان دادم و آرامش کردم. اما اضطرابی که سعی می‌کردم با کار آرامش کنم، دوباره به جانم افتاد. به راه افتادم تا به تهران برگردم. انگار در تهران خبری بود و من اگر برنمی‌گشتم عقب می‌ماندم. توی مترو، دختر جوانی می‌پرسید: «یعنی مترو را هم می‌زنند؟ من خیلی می‌ترسم. کرایه ماشین‌های سواری خیلی گران است و نمی‌توانم سوار شوم. فقط تا تهران برسیم بقیه راه که زیر زمین است، امن است.» تازه یادم افتاد که مترو هم قطار است و روی ریل حرکت می‌کند و در مسیرش هم کلی پل هست. اما دلداری‌اش دادم که: «نگران نباش. نگفته که مترو را می‌زند.» سوار قطار که شدیم پسر جوانی با گیتار جلو آمد و شروع به صحبت کرد: «کارت‌خوان ندارم، اما شماره کارت دارم. اگر دلتان خواست و از ترانه‌ام خوش‌تان آمد، مبلغی برایم بریزید… حالا چه ترانه‌ای را می‌خواهید؟» خوش‌زبانی می‌کرد. چند تا پیشنهاد داد. گیتارش را کوک کرد و شروع به خواندن کرد. هنوز از جمله اول به جمله دوم ترانه نرسیده بود که صدای انفجاری صدای گیتارش را تحت‌الشعاع قرار داد. مسافران سراسیمه به سمت پنجره‌ها رفتند. دود سیاهی پشت قطار کمی دورتر از مسیر، به سمت آسمان بالا می‌رفت. همهمه بود و نگرانی و اظهار نظر:
«آخه هنوز به پایان مهلت‌شان که چند ساعتی باقی مانده، چرا الان شروع کرده‌اند؟»
«کی قول‌شان قول بوده که حالا عمل کنند؟»
«بابا نگران نباشید، هر چی خدا بخواد همون میشه.»
«راه‌آهن که فقط مال حمل و نقل نیروها نیست.»
«آره بابا. پس بیایند سوپری‌ها را هم بزنند، آخه نیروها از اونجاها آب می‌خرن.»
«می‌خواست به مردم کمک کنه، حالا مردمو می‌زنه.»
«آخه با برق مردم چه کار دارید؟ بدون برق چه جوری زندگی کنیم؟»
و…
گفتند و گفتند اما هیچ کس نگفت که: «بذار بزنه تا اینها برن» جمله‌ای که روزهای اول جنگ خیلی شنیده می‌شد. کسی از مسافران طرفداری از حکومت نمی‌کرد. اما همه‌شان ضد جنگ بودند. طرفدار حکومت هم نبودند چرا که با گوشت و پوست‌شان هر دو را لمس کرده بودند.
پسر نوازنده بار دیگر گفت: «خب ما را که نزد. پس من ادامه می‌دهم.» و دوباره شروع به خواندن کرد که صدای انفجار دیگری و باز هم ستون دودی در پشت قطار. مثل فیلم‌های سینمایی. انگار جنگنده داشت قطار را تعقیب می‌کرد و می‌زد. پسر جوان که خودش هم ترسیده بود، برای آرام کردن مسافران با خنده گفت: «باشه بابا، دیگه نمی‌زنم. نگران نباشید انگار دنبال منند و نمی‌خواهند من آوازی بخوانم.» بهش گفتم شده‌ای مثل نوازنده‌های کشتی تایتانیک. خنده‌ای کرد گیتارش را برداشت و پشت در رفت. زن جوانی دنبالش دوید و ازش شماره کارت گرفت. گفت به محضی که بتونم کمی برایت واریز می‌کنم. پسر نوازنده گفت اما من که نخواندم. کمی بعد در اولین ایستگاه پیاده شد. بعد فهمیدیم که آن موقع پل راه‌آهن کرج را زده است.
***
... ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۴)
✍ آرمان ذاکری
بنابراین، روشن است که
اگرچه حتی چهره‌ای مثل موسی غنی‌نژاد در مقالاتش خواهان توقف خصوصی‌سازی به‌شکل جاری آن شده، این برنامه پیش خواهد رفت و به دلیل شکل‌گیری نظام‌های منافع قدرتمند، حتی اگر اقتصاددانان هر دو جناح راست و چپ نیز خصوصی سازی را نپسندند، این برنامه متوقف نخواهد شد.
برنامه‌های تعدیل ساختاری از ابتدای دهه هفتاد تداوم داشته و باعث شده‌اند که بیش از ۹۰ درصد نیروی کار کشور به حالت موقت در آیند. فسادهای زیادی در پوشش خصوصی‌سازی رخ داده و الیگارشی‌هایی به وجود آمده‌اند که کنترل سرمایه‌ها را در دست گرفته‌اند؛ اموال ملت به بخش‌های خصوصی منتقل شده و اگرچه همواره گفته شده که بخش خصوصی فسادآلود است اما در اصل این سیاست‌ها تغییری ایجاد نشده است.
در کلان شهرها نیز سیاست‌هایی برای کالایی شدن زمین و مسکن و تراکم فروشی دنبال شده که در جهت همان برنامه‌های تعدیل ساختاری بوده است. از طرف دیگر، موقتی‌سازی قراردادهای نیروی کار در جامعه‌ای که تشکل‌زدایی نیز شده به معنای آن است که امکان همبستگی اجتماعی در بخش مهمی از فضاهای اجتماعی به‌کلی از بین می رود. موقتی‌سازی نیروی کار یعنی نابودی پیوندهایی که در محیط کار وجود داشت و بخش مهمی از حیات جمعی افراد را تشکیل می داد. در واقع این پیوندها تبدیل می شوند به پیوندهای ناپایدار موقت فقط در محیط کار که نمی‌تواند افراد را در کنار یکدیگر نگه دارد. تشکل‌زدایی، مقررات‌زدایی و موقتی‌سازی نیروی کار موجب افول سرمایه اجتماعی می شود. مقررات‌زدایی تکمیل کننده‌ی فشارهایی است که از قبل وجود داشته است. در نتیجه، اصولا هویت دائم و پایداری در محیط کار به وجود نمی‌آید که به افزایش همبستگی کمک کند.
بر اساس، اجرای سیاست‌های مذکور ؟؟؟ منجر به اتمیزاسیون بسیار گسترده‌ای در محیط‌های کاری شد و افراد را به موجوداتی منزوی تبدیل کرد که پیوند معناداری در محیط کاری ندارند پس صرفا می‌آیند و می‌روند و هیچ تشکل و همبستگی موثری تشکیل نمی دهند. یکی از اهداف سیاست‌های مذکور این است که درگیری و تنشی که ناشی از مطالبه‌گری نیروی کار است در محیط‌های کاری کاهش پیدا کند.
از طرف دیگر، اجرای برنامه‌های تراکم‌فروشی و کالایی‌سازی مسکن باعث می شود که امکان خرید مسکن برای بخش‌های مهمی از جامعه کاهش پیدا کند و میزان اجاره‌نشینی به سرعت افزایش یابد. میزان اجاره‌نشینی در پایان دهه شصت تا حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد بود که در دهه نود به بیش از ۴۰ درصد رسید و این به‌معنای ناپایداری محل سکونت بخش قابل‌توجهی از افراد جامعه است. در نتیجه، پیوندها و هویت محلی و مفاهیمی مانند همسایگی از بین رفت. این وضعیت تاکنون بیشتر در کلان‌شهرها وجود داشته و در شهرستان‌ها میزان مالکیت همچنان بالاست اما چون همین روند کلان‌شهرها در حال گسترش به شهرهای کوچک تر است، این دگرگونی، البته با سرعت کمتر، در شهرستان‌ها نیز اتفاق خواهد افتاد. الان وضعیت این‌طور است که بخش بزرگی از ساکنان کلان شهرها دائما اسباب و اثاثیه‌شان روی کول‌شان است و بین مناطق مختلف جابه‌جا می شوند و اصلا فرصت نمی‌کنند که با همسایگان و محلات‌شان پیوند پایداری تشکیل دهند.
وقتی از گسیختگی در جامعه ایران صحبت می شود، میانجی هایش همین‌هایند و باید بتوان این میانجی‌ها را پیدا و تحلیل کرد. اجرای سیاست‌های نئولیبرال از عوامل مهمی بود که به کاهش پیوندها و همبستگی اجتماعی - چه در سطح محلات، چه در سطح محیط‌های کار و چه در سطح ملی - منجر شد. زوال کاریزمای بنیان‌گذار در پایان دهه شصت نیز عامل دیگری بود که همبستگی را تضعیف کرد.
همچنین، تعارضاتی که نطفه‌شان در دهه شصت بسته شده بود در دهه هفتاد شروع به گسترش کرد. یکی از این تعارضات ناشی از جامعه‌ای بود که از نظر فرهنگی و سیاسی با فضای بسته مواجه شده بود و در نتیجه، برای کسب فردیت و آزادی تلاش می کرد. در اینجا، دیالکتیکی بین فضای بسته و تلاش برای اثبات هویت به وجود آمد به طوری که نظام حاکم هرچه بیشتر برای به رسمیت نشناختن هویت‌های مختلف فرهنگی و مذهبی و قومی تلاش می کرد، این هویت‌ها درون خودشان منسجم‌تر می شدند.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت (۴)
✍ آرمان ذاکری
بنابراین، روشن است که
تا به امروز، ذره‌ای تردید در اصل مقررات زدایی، خصوصی سازی، موقتی سازی قراردادهای نیروی کار و آزادسازی اقتصاد در هیچ یک از جریان‌های سیاسی کشور به وجود نیامده در واقع، به‌رغم اختلافاتی که در حوزه‌های سیاسی و فرهنگی مختلف وجود داشته، اجماعی که بر سر ضرورت اجرای این سیاست‌های اقتصادی در کلیت نظام وجود داشته تا به امروز نشکسته و به سیاست‌های کلی نظام تبدیل شده است و هر دو جریان سیاسی عمده کشور از آن استقبال کردند.
اگرچه حتی چهره‌ای مثل موسی غنی‌نژاد در مقالاتش خواهان توقف خصوصی‌سازی به‌شکل جاری آن شده، این برنامه پیش خواهد رفت و به دلیل شکل‌گیری نظام‌های منافع قدرتمند، حتی اگر اقتصاددانان هر دو جناح راست و چپ نیز خصوصی سازی را نپسندند، این برنامه متوقف نخواهد شد.
برنامه‌های تعدیل ساختاری از ابتدای دهه هفتاد تداوم داشته و باعث شده‌اند که بیش از ۹۰ درصد نیروی کار کشور به حالت موقت در آیند. فسادهای زیادی در پوشش خصوصی‌سازی رخ داده و الیگارشی‌هایی به وجود آمده‌اند که کنترل سرمایه‌ها را در دست گرفته‌اند؛ اموال ملت به بخش‌های خصوصی منتقل شده و اگرچه همواره گفته شده که بخش خصوصی فسادآلود است اما در اصل این سیاست‌ها تغییری ایجاد نشده است.
در کلان شهرها نیز سیاست‌هایی برای کالایی شدن زمین و مسکن و تراکم فروشی دنبال شده که در جهت همان برنامه‌های تعدیل ساختاری بوده است. از طرف دیگر، موقتی‌سازی قراردادهای نیروی کار در جامعه‌ای که تشکل‌زدایی نیز شده به معنای آن است که امکان همبستگی اجتماعی در بخش مهمی از فضاهای اجتماعی به‌کلی از بین می رود. موقتی‌سازی نیروی کار یعنی نابودی پیوندهایی که در محیط کار وجود داشت و بخش مهمی از حیات جمعی افراد را تشکیل می داد. در واقع این پیوندها تبدیل می شوند به پیوندهای ناپایدار موقت فقط در محیط کار که نمی‌تواند افراد را در کنار یکدیگر نگه دارد. تشکل‌زدایی، مقررات‌زدایی و موقتی‌سازی نیروی کار موجب افول سرمایه اجتماعی می شود. مقررات‌زدایی تکمیل کننده‌ی فشارهایی است که از قبل وجود داشته است. در نتیجه، اصولا هویت دائم و پایداری در محیط کار به وجود نمی‌آید که به افزایش همبستگی کمک کند.
بر اساس، اجرای سیاست‌های مذکور ؟؟؟ منجر به اتمیزاسیون بسیار گسترده‌ای در محیط‌های کاری شد و افراد را به موجوداتی منزوی تبدیل کرد که پیوند معناداری در محیط کاری ندارند پس صرفا می‌آیند و می‌روند و هیچ تشکل و همبستگی موثری تشکیل نمی دهند. یکی از اهداف سیاست‌های مذکور این است که درگیری و تنشی که ناشی از مطالبه‌گری نیروی کار است در محیط‌های کاری کاهش پیدا کند.
از طرف دیگر، اجرای برنامه‌های تراکم‌فروشی و کالایی‌سازی مسکن باعث می شود که امکان خرید مسکن برای بخش‌های مهمی از جامعه کاهش پیدا کند و میزان اجاره‌نشینی به سرعت افزایش یابد. میزان اجاره‌نشینی در پایان دهه شصت تا حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد بود که در دهه نود به بیش از ۴۰ درصد رسید و این به‌معنای ناپایداری محل سکونت بخش قابل‌توجهی از افراد جامعه است. در نتیجه، پیوندها و هویت محلی و مفاهیمی مانند همسایگی از بین رفت. این وضعیت تاکنون بیشتر در کلان‌شهرها وجود داشته و در شهرستان‌ها میزان مالکیت همچنان بالاست اما چون همین روند کلان‌شهرها در حال گسترش به شهرهای کوچک تر است، این دگرگونی، البته با سرعت کمتر، در شهرستان‌ها نیز اتفاق خواهد افتاد. الان وضعیت این‌طور است که بخش بزرگی از ساکنان کلان شهرها دائما اسباب و اثاثیه‌شان روی کول‌شان است و بین مناطق مختلف جابه‌جا می شوند و اصلا فرصت نمی‌کنند که با همسایگان و محلات‌شان پیوند پایداری تشکیل دهند.
وقتی از گسیختگی در جامعه ایران صحبت می شود، میانجی هایش همین‌هایند و باید بتوان این میانجی‌ها را پیدا و تحلیل کرد. اجرای سیاست‌های نئولیبرال از عوامل مهمی بود که به کاهش پیوندها و همبستگی اجتماعی - چه در سطح محلات، چه در سطح محیط‌های کار و چه در سطح ملی - منجر شد. زوال کاریزمای بنیان‌گذار در پایان دهه شصت نیز عامل دیگری بود که همبستگی را تضعیف کرد.
همچنین، تعارضاتی که نطفه‌شان در دهه شصت بسته شده بود در دهه هفتاد شروع به گسترش کرد. یکی از این تعارضات ناشی از جامعه‌ای بود که از نظر فرهنگی و سیاسی با فضای بسته مواجه شده بود و در نتیجه، برای کسب فردیت و آزادی تلاش می کرد. در اینجا، دیالکتیکی بین فضای بسته و تلاش برای اثبات هویت به وجود آمد به طوری که نظام حاکم هرچه بیشتر برای به رسمیت نشناختن هویت‌های مختلف فرهنگی و مذهبی و قومی تلاش می کرد، این هویت‌ها درون خودشان منسجم‌تر می شدند.
⤵️
⤴️
بروز انواع این هویت‌ها در دهه ۸۰ بارزتر شد؛ سیاست یکدست سازی فرهنگی که طیف‌های متکثر هویت‌ها را در جامعه برنمی‌تابید، باعث شد که هر یک از این هویت‌ها برای انسجام خودشان بیشتر تلاش کنند و در نتیجه، در جامعه تقویت شدند. در دهه هفتاد اصلاح‌طلبان به نمایندگان بخشی از واکنش جامعه به این یک دست‌سازی تبدیل شدند؛ یعنی اصلاح‌طلبان نماینده بخشی از جامعه بودند که می‌خواست میل به فردیت و تفاوت و تکثر و آزادی را تجربه کند. اصلاح‌طلبان به نمایندگان سیاسی آن طیف تبدیل شدند و در انتخابات دوم خرداد ۷۶ بخش بزرگی از جامعه به آنها رای داد تا در این دوگانه یکدست سازی و به رسمیت شناسی هویت و تفاوت نماینده آن بخش ها باشند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
بروز انواع این هویت‌ها در دهه ۸۰ بارزتر شد؛ سیاست یکدست سازی فرهنگی که طیف‌های متکثر هویت‌ها را در جامعه برنمی‌تابید، باعث شد که هر یک از این هویت‌ها برای انسجام خودشان بیشتر تلاش کنند و در نتیجه، در جامعه تقویت شدند. در دهه هفتاد اصلاح‌طلبان به نمایندگان بخشی از واکنش جامعه به این یک دست‌سازی تبدیل شدند؛ یعنی اصلاح‌طلبان نماینده بخشی از جامعه بودند که می‌خواست میل به فردیت و تفاوت و تکثر و آزادی را تجربه کند. اصلاح‌طلبان به نمایندگان سیاسی آن طیف تبدیل شدند و در انتخابات دوم خرداد ۷۶ بخش بزرگی از جامعه به آنها رای داد تا در این دوگانه یکدست سازی و به رسمیت شناسی هویت و تفاوت نماینده آن بخش ها باشند.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍2
💠 #گزارش
🔺 سقوط آرام اقتصاد زنانی که تنهــــا نان‌آور خانه‌اند
قطع اینترنت ۷۰ روزگی خود را پشت سر گذاشت. کشور در شرایط نه جنگ و نه صلح است. تورم از دیوار اقتصاد خانوارها بالا می‌رود. نگرانی‌های سیاست‌گذاران انرژی و تأمین مایحتاج مردم و... است. زنان سرپرست خانوار روستایی جای قابل‌توجهی در برنامه‌های دولت ندارند. زنانی که سالها با اداره یک بوم‌گردی که بخشی از خانه‌شان است و با تولید صنایع‌دستی به کمک شبکه‌های اجتماعی و حضور گردشگران امرارمعاش می‌کردند، حالا هر دو را ازدست‌داده‌اند. هم فروش اینترنتی، هم گردشگر. این گزارش نگاهی دارد به تأثیر قطع اینترنت و کاهش گردشگر بر اقتصاد زنان سرپرست خانوار روستایی.
🔹 فاطمه»، ۴۳ساله، ساکن روستای «ابیانه» در نطنز است. شوهرش پنج سال پیش در یک تصادف جاده‌ای مرد و سه بچه ماندند؛ یک پسر هفده‌ساله و دو دختر کلاس ششم و هشتم. فاطمه از هفت سال پیش، وقتی هنوز شوهرش زنده بود، یاد گرفته بود که پارچه‌های سنتی ابیانه را رنگرزی کند. بعد از مرگ شوهر، همین «پیرون»، «تمون» و «چورقاد» شدند تنها منبع درآمدش. در اینستاگرام محصولاتش را می‌گذاشت. چند مشتری ثابت در تهران و اصفهان داشت که سفارش‌هایشان گاهی دو ماه از پیش رزرو می‌شد.
صبح ۹ اسفند، اینترنت رفت. نه کند شد، نه مختل، رفت. فاطمه میگوید: «اول فکر کردم قطعی موقت است. تا عصر که نشد، فهمیدم نیست. همان روز سه نفر پیام داده بودند که می‌خواهند سفارش بدهند. دیدم پیام‌ها خوانده نشده مانده. نتوانستم جواب بدهم. نتوانستم توضیح بدهم که چه شده. آن سه نفر دیگر پیام ندادند.» فاطمه از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، قریب به ۷۰ روز عملاً از بازارش جداافتاده است.
▫️نمودار نزولی گردشگری روستایی بعد از جنگ اول
▫️قطع اینترنت دست زنان روستایی را از بازار قطع کرد
https://payamema.ir/payam/151970
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺 سقوط آرام اقتصاد زنانی که تنهــــا نان‌آور خانه‌اند
قطع اینترنت ۷۰ روزگی خود را پشت سر گذاشت. کشور در شرایط نه جنگ و نه صلح است. تورم از دیوار اقتصاد خانوارها بالا می‌رود. نگرانی‌های سیاست‌گذاران انرژی و تأمین مایحتاج مردم و... است. زنان سرپرست خانوار روستایی جای قابل‌توجهی در برنامه‌های دولت ندارند. زنانی که سالها با اداره یک بوم‌گردی که بخشی از خانه‌شان است و با تولید صنایع‌دستی به کمک شبکه‌های اجتماعی و حضور گردشگران امرارمعاش می‌کردند، حالا هر دو را ازدست‌داده‌اند. هم فروش اینترنتی، هم گردشگر. این گزارش نگاهی دارد به تأثیر قطع اینترنت و کاهش گردشگر بر اقتصاد زنان سرپرست خانوار روستایی.
🔹 فاطمه»، ۴۳ساله، ساکن روستای «ابیانه» در نطنز است. شوهرش پنج سال پیش در یک تصادف جاده‌ای مرد و سه بچه ماندند؛ یک پسر هفده‌ساله و دو دختر کلاس ششم و هشتم. فاطمه از هفت سال پیش، وقتی هنوز شوهرش زنده بود، یاد گرفته بود که پارچه‌های سنتی ابیانه را رنگرزی کند. بعد از مرگ شوهر، همین «پیرون»، «تمون» و «چورقاد» شدند تنها منبع درآمدش. در اینستاگرام محصولاتش را می‌گذاشت. چند مشتری ثابت در تهران و اصفهان داشت که سفارش‌هایشان گاهی دو ماه از پیش رزرو می‌شد.
صبح ۹ اسفند، اینترنت رفت. نه کند شد، نه مختل، رفت. فاطمه میگوید: «اول فکر کردم قطعی موقت است. تا عصر که نشد، فهمیدم نیست. همان روز سه نفر پیام داده بودند که می‌خواهند سفارش بدهند. دیدم پیام‌ها خوانده نشده مانده. نتوانستم جواب بدهم. نتوانستم توضیح بدهم که چه شده. آن سه نفر دیگر پیام ندادند.» فاطمه از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، قریب به ۷۰ روز عملاً از بازارش جداافتاده است.
بررسی‌های نشان می‌دهد که وضعیت فاطمه استثنا نیست. در روستاهای توریستی و صنایع‌دستی‌خیز ایران، از ابیانه در اصفهان تا «ماسوله» در گیلان و «اورامان» در کردستان، زنان سرپرست خانوار در سالهای اخیر با اتکا به اینترنت برای فروش محصولات دست‌ساز، رزرو اقامتگاه‌های بوم‌گردی و دریافت سفارش، توانسته بودند پایه‌ای از درآمد مستقل برای خودشان بسازند. این پایه حالا از سه طرف زخم‌خورده است: قطع اینترنت از ۹ اسفند، کاهش گردشگری از نیمه دوم سال ۱۴۰۴ و افزایش هزینه‌های زندگی که همزمان با هر دوی اینها آمده.
▫️نمودار نزولی گردشگری روستایی بعد از جنگ اول
▫️قطع اینترنت دست زنان روستایی را از بازار قطع کرد
https://payamema.ir/payam/151970
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
پیام ما؛ رسانه توسعه پایدار ایران
سقوط آرام اقتصاد زنانی که تنهــــا نان‌آور خانه‌اند
«فاطمه»، ۴۳ساله، ساکن روستای «ابیانه» در نطنز است. شوهرش پنج سال پیش در یک تصادف جاده‌ای مرد و سه بچه ماندند؛ یک پسر هفده‌ساله و دو دختر کلاس ششم و هشتم. فاطمه از هفت سال پیش، وقتی هنوز شوهرش زنده بود،
💠 #گفتگو
🔴 هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین میگوید:
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن میگوید: «در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»
🔺آموزش مجازی؛ راه‌حل اضطراری یا سیاست دائمی؟/ ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
🔺 فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته میشود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند:
«یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر میشود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
khabaronline.ir/xpRTD
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔴 هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین میگوید:
«به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن میگوید: «در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»
🔺آموزش مجازی؛ راه‌حل اضطراری یا سیاست دائمی؟/ ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
🔺 فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته میشود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند:
«یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر میشود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
khabaronline.ir/xpRTD
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
شب را گریستیم، سحر را گریستیم
ما گام‌گامِ راهِ سفر را گریستیم
وقتی که می‌زدند سپیدارِ باغ را
ما یک‌به یک صدایِ تبر را گریستیم
دست و دهانِ بسته به فریاد آمدیم
یعنی تمامِ خونِ جگر را گریستیم
در سرزمینِ حادثه و داربستِ شعر
روز و شبِ سیاهِ هنر را گریستیم
بر آستانِ آتش و خاکسترِ مراد
آیینه‌دار و آینه‌گر را گریستیم
باری ز مرگ‌ومیر چو فارغ شدیم ما
دیه و دیارِ خاک‌به‌سر را گریستیم
مضمونِ گریه کم نشد از دور و پیشِ ما
هرچند که بلا و بتر را گریستیم
#عبدالقهار_عاصی
📸 : میدان آزادی ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
شب را گریستیم، سحر را گریستیم
ما گام‌گامِ راهِ سفر را گریستیم
وقتی که می‌زدند سپیدارِ باغ را
ما یک‌به یک صدایِ تبر را گریستیم
دست و دهانِ بسته به فریاد آمدیم
یعنی تمامِ خونِ جگر را گریستیم
در سرزمینِ حادثه و داربستِ شعر
روز و شبِ سیاهِ هنر را گریستیم
بر آستانِ آتش و خاکسترِ مراد
آیینه‌دار و آینه‌گر را گریستیم
باری ز مرگ‌ومیر چو فارغ شدیم ما
دیه و دیارِ خاک‌به‌سر را گریستیم
مضمونِ گریه کم نشد از دور و پیشِ ما
هرچند که بلا و بتر را گریستیم
#عبدالقهار_عاصی
📸 : میدان آزادی ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👍2❤1
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۱)
✍ ه-ص
می گفت: تهران نبودیم که همسایه‌ای زنگ زد، توی کوچه‌مان را زده‌اند. خانه‌تان خراب شده. با عجله برگشتیم. وقتی رسیدیم، توی خانه تعداد زیادی آدم‌های غریبه را دیدم. شوک دیدن آنها بیشتر از شوک دیدن خانه ویرانمان بود. شروع به کار کردیم. پنجرهای سالم نمانده بود. درها از جا در آمده بودند. بیشتر وسایل خراب شده بود. اما اثری از بعضی از وسایلم پیدا نکردیم، حتا خرابشان را: لپ تاپم، یک گوشی، مقداری طلا و…
***
می گفت: از اول جنگ چند روزی را رفتیم شمال. اما بیشتر این مدت را خانه ماندیم. شیشه‌ها را چسب زده، یک اتاق امن را انتخاب کرده بودیم و شب‌ها بچه‌ها را آنجا می‌خواباندم.
آن شب ساعت حدود ۱۱ بود. بچه‌ها مشغول بازی وسط هال بودند که صدای انفجار و همزمان با آن آوار شیشه‌ها. آنقدر ناگهانی و ترسناک بود که فرصت فکر و عکس‌العمل نبود. همه شوکه شده بودیم. در آپارتمان را که باز کردیم تا به حیاط برویم، راهرو با جیغ‌های همسایه‌ای پر شده بود که دچار حمله پانیک شده بود. دیدن این صحنه و صدای آن خانم، بچه‌ها را بیشتر از خود انفجار ترساند. آنها هم به شدت شروع به گریه کردند. تا ساعت ۵ صبح طول کشید تا آرام شدند آنقدر که بتوانند بخوابند. من و همسرم هم مشغول جمع کردن خرده‌شیشه‌ها و پلاستیک و چسب زدن پنجره‌های خالی از قاب و شیشه شدیم تا کمی از سرمای هوای دم صبح را کم کنیم. به تکه‌های شیشه‌های شکسته نگاه می‌کردم که مثل خنجری سینه خاک باغچه را سوراخ کرده بودند و فکر می‌کردم معجزه شده که یکی از این خنجرهای شیشه‌ای بچه‌ها را زخمی نکرده. تصورش هم دیوانه‌ام می‌کرد. دو روزی طول کشید تا شیشه‌های جدید را نصب کردیم؛ اما غروب همان روز، کنار همان ساختمانی را زدند که دو روز پیش آوار کرده بودند و دوباره شیشه‌های خانه فرو ریخت. این بار من هم بریدم… مگر یک آدم چقدر توان دارد؟
***
می گفت: با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم. به زور خودم را از عمیق ترین لایه های خواب بیرون کشیدم و تلفن را جواب دادم. دوستی بود فقط گفت آسمان آسمان را ببین و قطع کرد. نگاهی به پنجره کردم. با خود گفتم هنوز شبه؟ صبح نشده چرا؟ ساعت را نگاه کردم. هفت صبح را نشان می داد. زمان را گم کرده بودم.سیاهی شب را باور کنم یا ساعت را؟؛سیاهی عادی نبود. حتا نور چراغهای کوچه هم دیده نمی شد. پنجره را باز کردم. دود غلیظی وارد اتاق شد و مشامم را پر کرد. نه شب نبود. تهران در دود غلیظ و سیاه ناشی از آسیب دیدن پالایشگاه شهر ری و انبارهای نفت شهران غرق شده بود. پنجره را بستم. نمی دانستم چه کار کنم. اصلا در چنین شرایطی در یک اتاق گاز بزرگ چه می شود کرد ؟ مدعیان قربانیان اتاق های گاز نازی ها، به بهانه آوردن آزادی برایمان، اتاق گازی به وسعت تهران برایمان ساخته اند؟ شاید بستن پنجره، خفگی را به تاخیر بیاندازد؟! چگونه می شود جمعیت تهران از این اتاق گاز فرار کنند؟ و بعد انتظار و انتظار و انتظار و...
دو روزی طول کشید که دود کمتر و کمتر شد. باران و باد هم به کمک آمد و هوا در حدی شد که بتوان از خانه بیرون آمد.
***
می گفت: چند سالی بود گذرم به شهر ری نیافتاده بود. سوار تاکسی شدم. راننده از آن روزهای سیاه پس از موشک خوردن پالایشگاه و انبارهای نفت می گفت: دو هفته ای دود بود و دود. دوده همه چیز را سیاه کرده بود. دوده که نبود روغن سوخته بود انگار. مثل دانه های برنج روی ماشین می ریختند و به جدار ماشین و هر چیز دیگر می چسبیدند. سه بار ماشین را شستم. یک بار با تاید. بار دوم با گازوییل و دوباره با تاید.
برج دیدبانی ای را نشان داد که با موشک ویران شده بود و تاکسی مچاله شده ای را که از بد روزگار همان لحظه از آنجا عبور می کرده و اینکه هیچ‌کدام از پنج سرنشین آن زنده نمانده بودند.
از دختران چادر به سر و پرچم به دستی که جلوی مقر بسیج در اثر اصابت موشک پودر شده بودند گفت، از جنگ و پلشتی های آن گفت و گفت و گفت. از گرانی، از کشتار دی ماه و از بی پناهی ما مردم... فقط گوش کردم حرفی نداشتم بزنم. می اندیشیدم چرا اینقدر بی پناهیم، ما مردم ؟ اصلا پناه ما مردم چه باید باشد؟ انگار جز خودمان پناهی نیست
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۱)
✍ ه-ص
می گفت: تهران نبودیم که همسایه‌ای زنگ زد، توی کوچه‌مان را زده‌اند. خانه‌تان خراب شده. با عجله برگشتیم. وقتی رسیدیم، توی خانه تعداد زیادی آدم‌های غریبه را دیدم. شوک دیدن آنها بیشتر از شوک دیدن خانه ویرانمان بود. شروع به کار کردیم. پنجرهای سالم نمانده بود. درها از جا در آمده بودند. بیشتر وسایل خراب شده بود. اما اثری از بعضی از وسایلم پیدا نکردیم، حتا خرابشان را: لپ تاپم، یک گوشی، مقداری طلا و…
***
می گفت: از اول جنگ چند روزی را رفتیم شمال. اما بیشتر این مدت را خانه ماندیم. شیشه‌ها را چسب زده، یک اتاق امن را انتخاب کرده بودیم و شب‌ها بچه‌ها را آنجا می‌خواباندم.
آن شب ساعت حدود ۱۱ بود. بچه‌ها مشغول بازی وسط هال بودند که صدای انفجار و همزمان با آن آوار شیشه‌ها. آنقدر ناگهانی و ترسناک بود که فرصت فکر و عکس‌العمل نبود. همه شوکه شده بودیم. در آپارتمان را که باز کردیم تا به حیاط برویم، راهرو با جیغ‌های همسایه‌ای پر شده بود که دچار حمله پانیک شده بود. دیدن این صحنه و صدای آن خانم، بچه‌ها را بیشتر از خود انفجار ترساند. آنها هم به شدت شروع به گریه کردند. تا ساعت ۵ صبح طول کشید تا آرام شدند آنقدر که بتوانند بخوابند. من و همسرم هم مشغول جمع کردن خرده‌شیشه‌ها و پلاستیک و چسب زدن پنجره‌های خالی از قاب و شیشه شدیم تا کمی از سرمای هوای دم صبح را کم کنیم. به تکه‌های شیشه‌های شکسته نگاه می‌کردم که مثل خنجری سینه خاک باغچه را سوراخ کرده بودند و فکر می‌کردم معجزه شده که یکی از این خنجرهای شیشه‌ای بچه‌ها را زخمی نکرده. تصورش هم دیوانه‌ام می‌کرد. دو روزی طول کشید تا شیشه‌های جدید را نصب کردیم؛ اما غروب همان روز، کنار همان ساختمانی را زدند که دو روز پیش آوار کرده بودند و دوباره شیشه‌های خانه فرو ریخت. این بار من هم بریدم… مگر یک آدم چقدر توان دارد؟
***
می گفت: با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم. به زور خودم را از عمیق ترین لایه های خواب بیرون کشیدم و تلفن را جواب دادم. دوستی بود فقط گفت آسمان آسمان را ببین و قطع کرد. نگاهی به پنجره کردم. با خود گفتم هنوز شبه؟ صبح نشده چرا؟ ساعت را نگاه کردم. هفت صبح را نشان می داد. زمان را گم کرده بودم.سیاهی شب را باور کنم یا ساعت را؟؛سیاهی عادی نبود. حتا نور چراغهای کوچه هم دیده نمی شد. پنجره را باز کردم. دود غلیظی وارد اتاق شد و مشامم را پر کرد. نه شب نبود. تهران در دود غلیظ و سیاه ناشی از آسیب دیدن پالایشگاه شهر ری و انبارهای نفت شهران غرق شده بود. پنجره را بستم. نمی دانستم چه کار کنم. اصلا در چنین شرایطی در یک اتاق گاز بزرگ چه می شود کرد ؟ مدعیان قربانیان اتاق های گاز نازی ها، به بهانه آوردن آزادی برایمان، اتاق گازی به وسعت تهران برایمان ساخته اند؟ شاید بستن پنجره، خفگی را به تاخیر بیاندازد؟! چگونه می شود جمعیت تهران از این اتاق گاز فرار کنند؟ و بعد انتظار و انتظار و انتظار و...
دو روزی طول کشید که دود کمتر و کمتر شد. باران و باد هم به کمک آمد و هوا در حدی شد که بتوان از خانه بیرون آمد.
***
می گفت: چند سالی بود گذرم به شهر ری نیافتاده بود. سوار تاکسی شدم. راننده از آن روزهای سیاه پس از موشک خوردن پالایشگاه و انبارهای نفت می گفت: دو هفته ای دود بود و دود. دوده همه چیز را سیاه کرده بود. دوده که نبود روغن سوخته بود انگار. مثل دانه های برنج روی ماشین می ریختند و به جدار ماشین و هر چیز دیگر می چسبیدند. سه بار ماشین را شستم. یک بار با تاید. بار دوم با گازوییل و دوباره با تاید.
برج دیدبانی ای را نشان داد که با موشک ویران شده بود و تاکسی مچاله شده ای را که از بد روزگار همان لحظه از آنجا عبور می کرده و اینکه هیچ‌کدام از پنج سرنشین آن زنده نمانده بودند.
از دختران چادر به سر و پرچم به دستی که جلوی مقر بسیج در اثر اصابت موشک پودر شده بودند گفت، از جنگ و پلشتی های آن گفت و گفت و گفت. از گرانی، از کشتار دی ماه و از بی پناهی ما مردم... فقط گوش کردم حرفی نداشتم بزنم. می اندیشیدم چرا اینقدر بی پناهیم، ما مردم ؟ اصلا پناه ما مردم چه باید باشد؟ انگار جز خودمان پناهی نیست
***
...ادامه دارد
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
❤1
💠 #اندیشه
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۵)
✍آرمان ذاکری
اما شکاف دیگری که وجود داشت شکاف طبقاتی بود. قبل از انقلاب، اصلاحات ارضی منجر به مهاجرت گسترده مردم به کلان‌شهرها و گسترش حاشیه نشینی شد. این روند کم و بیش در دهه‌های شصت و هفتاد ادامه پیدا کرد و این فاصله طبقاتی به ویژه در کلان شهرها بسیار آشکارتر شد. اوج این قضیه در سالهای ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ و در زمان شورش‌های حاشیه نشینان شهری بود. در این دوره تحولی شروع شد که میتوان آن را «فراموشی عدالت» نامید. در واقع، پایان دهه شصت به معنای آغاز فراموشی عدالت بود که با فروپاشی اردوگاه چپ و قدرت یابی راست‌گرایان همراه شد. با اجرای برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال، موضوع عدالت به تدریج فراموش شد. بنابراین، برخورد با اعتراضات حاشیه‌نشینان شهری در دهه هفتاد با هیچ واکنشی از سوی نیروهای مختلف در ساختار قدرت و حتی نیروهایی که خود را روشنفکر می دانستند روبرو نشد، به طوری که امروز کمتر می توان اطلاعاتی درباره حوادث آن سالها در رسانه‌ها پیدا کرد. این به معنای آن بود که بخش مهمی از جامعه هیچ نماینده‌ای چه در بخش فرهنگی و چه در ساختار سیاسی کشور نداشت. اما بخش بزرگی از مردمی که در دوم خرداد به اصلاحات رای دادند از همین اقشار بودند که می‌خواستند در قالب جنبش اصلاح‌طلبی، مخالفت‌شان را با وضع موجود اعلام کنند و به شرایط حاکم وقت نه بگویند. اما فراموشی مسئله‌ی عدالت باعث شد که جریان اصلاح‌طلبی هرگز به نماینده‌ی موثری برای آن ها تبدیل نشود.
در فیلم زیر پوست شهر، که خانم رخشان بنی اعتماد در سال ۱۳۷۹ ساخت گفتگوی درخشانی وجود دارد که دقیقا همین وضعیت را توضیح می دهد. در انتهای فیلم، گلاب آدینه میگوید: «مدام به ما گفتند انقلاب شده؛ صبر کنید! گفتند جنگ شده؛ صبر کنید! گفتند سازندگی است؛ صبر کنید! حالا هم میگویند یکی آمده می خواهد به شما توجه کند. بروید به او رای بدهید ولی کی نوبت ما می شود؟». سلطه دوقطبی «فرهنگ حکومتی» و «فرهنگ غیرحکومتی» باعث شد که مسائل اقتصادی و شکاف طبقاتی، که در حال گسترش در جامعه بود، دیده نشود. بنابراین، علاوه‌بر شکاف‌های سیاسی و فرهنگی، شکاف دیگری در جامعه با عنوان شکاف طبقاتی ایجاد شده بود که بخش پایین این شکاف مطلقا نماینده‌ای در ساختار سیاسی کشور نداشت و کسی نبود که نماینده طبقات پایین جامعه باشد. آن چیزی هم که در جریان‌های عدالتخواهی اصولگرایان بیان می شد صرفا شامل مبارزه با فسادهایی بود که به سطح فردی تقلیل می‌یافت، موضوعی که تا به امروز به همان حالت باقی مانده است. این جریان صرفا بر برخی مفسدان و مطالبه اجرای عدالت در مورد آنها متمرکز بوده است و اصولا با بحثهای کلی‌تری مانند عدالتخواهی سیاسی و دموکراسی خواهی و بحثهای ساختاری سر و کار نداشته است. آن چیزی که امروز با عنوان عدالتخواهی دنبال میشود ادامه همان جریان است و هنوز نسبت پایداری با تغییرات ساختاری و مسئله دموکراسی ندارد.
بنابراین، شکاف طبقاتی در این دوران به شدت گسترش یافت و در کنار آن، پدیده‌ای به نام اتمیزاسیون اجتماعی رخ داد.
⤵️
همبستگی اجتماعی و ضرورت عدالت(۵)
✍آرمان ذاکری
اما شکاف دیگری که وجود داشت شکاف طبقاتی بود. قبل از انقلاب، اصلاحات ارضی منجر به مهاجرت گسترده مردم به کلان‌شهرها و گسترش حاشیه نشینی شد. این روند کم و بیش در دهه‌های شصت و هفتاد ادامه پیدا کرد و این فاصله طبقاتی به ویژه در کلان شهرها بسیار آشکارتر شد. اوج این قضیه در سالهای ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۴ و در زمان شورش‌های حاشیه نشینان شهری بود. در این دوره تحولی شروع شد که میتوان آن را «فراموشی عدالت» نامید. در واقع، پایان دهه شصت به معنای آغاز فراموشی عدالت بود که با فروپاشی اردوگاه چپ و قدرت یابی راست‌گرایان همراه شد. با اجرای برنامه‌های اقتصادی نئولیبرال، موضوع عدالت به تدریج فراموش شد. بنابراین، برخورد با اعتراضات حاشیه‌نشینان شهری در دهه هفتاد با هیچ واکنشی از سوی نیروهای مختلف در ساختار قدرت و حتی نیروهایی که خود را روشنفکر می دانستند روبرو نشد، به طوری که امروز کمتر می توان اطلاعاتی درباره حوادث آن سالها در رسانه‌ها پیدا کرد. این به معنای آن بود که بخش مهمی از جامعه هیچ نماینده‌ای چه در بخش فرهنگی و چه در ساختار سیاسی کشور نداشت. اما بخش بزرگی از مردمی که در دوم خرداد به اصلاحات رای دادند از همین اقشار بودند که می‌خواستند در قالب جنبش اصلاح‌طلبی، مخالفت‌شان را با وضع موجود اعلام کنند و به شرایط حاکم وقت نه بگویند. اما فراموشی مسئله‌ی عدالت باعث شد که جریان اصلاح‌طلبی هرگز به نماینده‌ی موثری برای آن ها تبدیل نشود.
در فیلم زیر پوست شهر، که خانم رخشان بنی اعتماد در سال ۱۳۷۹ ساخت گفتگوی درخشانی وجود دارد که دقیقا همین وضعیت را توضیح می دهد. در انتهای فیلم، گلاب آدینه میگوید: «مدام به ما گفتند انقلاب شده؛ صبر کنید! گفتند جنگ شده؛ صبر کنید! گفتند سازندگی است؛ صبر کنید! حالا هم میگویند یکی آمده می خواهد به شما توجه کند. بروید به او رای بدهید ولی کی نوبت ما می شود؟». سلطه دوقطبی «فرهنگ حکومتی» و «فرهنگ غیرحکومتی» باعث شد که مسائل اقتصادی و شکاف طبقاتی، که در حال گسترش در جامعه بود، دیده نشود. بنابراین، علاوه‌بر شکاف‌های سیاسی و فرهنگی، شکاف دیگری در جامعه با عنوان شکاف طبقاتی ایجاد شده بود که بخش پایین این شکاف مطلقا نماینده‌ای در ساختار سیاسی کشور نداشت و کسی نبود که نماینده طبقات پایین جامعه باشد. آن چیزی هم که در جریان‌های عدالتخواهی اصولگرایان بیان می شد صرفا شامل مبارزه با فسادهایی بود که به سطح فردی تقلیل می‌یافت، موضوعی که تا به امروز به همان حالت باقی مانده است. این جریان صرفا بر برخی مفسدان و مطالبه اجرای عدالت در مورد آنها متمرکز بوده است و اصولا با بحثهای کلی‌تری مانند عدالتخواهی سیاسی و دموکراسی خواهی و بحثهای ساختاری سر و کار نداشته است. آن چیزی که امروز با عنوان عدالتخواهی دنبال میشود ادامه همان جریان است و هنوز نسبت پایداری با تغییرات ساختاری و مسئله دموکراسی ندارد.
بنابراین، شکاف طبقاتی در این دوران به شدت گسترش یافت و در کنار آن، پدیده‌ای به نام اتمیزاسیون اجتماعی رخ داد.
سیاست‌های یکدست کننده‌ای که از دهه شصت شروع شده بود، به علاوه بی‌توجهی به مسئله عدالت اجتماعی و اقتصادی و همچنین تشکل‌زدایی و سرکوب مصرف‌گرایی و به دنبال آن ظهور انواع سبک‌های زندگی در جامعه، همگی باعث شد که افراد هرچه بیشتر بر فردیت خود تمرکز کنند و منزوی‌تر شوند. وقتی این وضعیت در دهه‌های بعد با افزایش ناگهانی مصرف‌گرایی در برخی بخش‌های جامعه گره خورد، تبدیل شد به آن چیزی که جامعه‌شناسان «فردگرایی خودخواهانه» می نامند. فردگرایی خودخواهانه مبتنی بر قرارداد اجتماعی نیست و در آن «دیگری» به رسمیت شناخته نمی شود.در این حالت، افراد فقط به پیگیری منافع شخصی‌شان توجه دارند و هر فرد کم‌کم به سوژه ای فردگرا و همزمان خودخواه تبدیل می شود. فردگرایی اخلاقی در جامعه شکل نگرفت. در نتیجه، اعتماد اجتماعی کم‌کم تضعیف شد و بی‌اعتمادی در جامعه گسترش یافت؛ یعنی هرفرد احساس می‌کرد که بقیه مردم نسبت به او اخلاقی عمل نمی‌کنند و می‌خواهند او را فریب دهند یا از او سوءاستفاده کنند. پیمایش‌هایی که در چند موج درباره ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان انجام شد (موج اول در سال ۱۳۷۹، موج دوم در سال ۱۳۸۱ و موج سوم در سال ۱۳۹۴) بیانگر افزایش بدبینی مردم نسبت به یکدیگر، احساس دیگریِ غیراخلاقی، رواج مصرف‌گرایی و به خصوص، تکوین فردگرایی خودخواهانه بود.
این اتمیزاسیون اجتماعی با مقررات‌زدایی نیروی کار پیوند دارد؛ با تراکم فروشی، که حوزه مسکن را ناپایدار می سازد، پیوند دارد؛ با آن سیاست‌هایی که هویت‌های مختلف را وادار به واکنش می‌کند، پیوند دارد؛ و همچنین با سیاست‌های نئولیبرالی که موفقیت در رقابت‌های اقتصادی را از ارزش‌های مسلط جامعه معرفی می کند پیوند دارد.
⤵️
❤2
⤴️
امروزه حتی ارزش های غالب بر صدا و سیمای کشور رقابت و موفقیت فردی است. محبوب ترین برنامه های صدا و سیما بر مبنای مسابقه و رقابت تمایز فردی است و براساس تمایز و تفاوت های فردی طراحی می شود و دائما اینها را ترویج می کند صدا و سیما مدام به بیننده القا می‌کند که تو می‌توانی همه مشکلات را به تنهایی حل کنی و اگر موفق نمی شوی، مشکل از خود توست. این برنامه‌ها افرادی را نشان می‌دهد که در امور شخصی موفق بوده‌اند و بر مشکلات فائق آمده‌اند؛ انگار نه انگار ساختارهای اجتماعی نیز وجود دارد که مانع موفقیت جوانان محروم سیستان و بلوچستان و بوشهر و خوزستان است. برنامه ی عصر جدید نمونه خوبی از این برنامه‌ها بود. ارزش های حاکم بر این برنامه‌ها مختص یک جریان سیاسی خاص نیست بلکه در کل کشور و در تمام جریان‌های سیاسی و فرهنگی مشاهده می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
امروزه حتی ارزش های غالب بر صدا و سیمای کشور رقابت و موفقیت فردی است. محبوب ترین برنامه های صدا و سیما بر مبنای مسابقه و رقابت تمایز فردی است و براساس تمایز و تفاوت های فردی طراحی می شود و دائما اینها را ترویج می کند صدا و سیما مدام به بیننده القا می‌کند که تو می‌توانی همه مشکلات را به تنهایی حل کنی و اگر موفق نمی شوی، مشکل از خود توست. این برنامه‌ها افرادی را نشان می‌دهد که در امور شخصی موفق بوده‌اند و بر مشکلات فائق آمده‌اند؛ انگار نه انگار ساختارهای اجتماعی نیز وجود دارد که مانع موفقیت جوانان محروم سیستان و بلوچستان و بوشهر و خوزستان است. برنامه ی عصر جدید نمونه خوبی از این برنامه‌ها بود. ارزش های حاکم بر این برنامه‌ها مختص یک جریان سیاسی خاص نیست بلکه در کل کشور و در تمام جریان‌های سیاسی و فرهنگی مشاهده می شود.
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #گزارش
🔴 روش‌های جایگزین مستأجران برای تأمین هزینه اجاره‌بهای خانه
🔺بازگشت به خانه پدری
✍️ نیلوفر حامدی
🔹زن ۴۵سالهای که دو دهه اخیر زندگی‌اش را به تنهایی در خانه‌ای در محله «بهار» تهران زندگی می‌کرده، دنبال همخانه می‌گردد. دو برادری که از ۲۱سالگی تا به همین حالا که ۳۵ سال دارند و با هم زندگی می‌کردند، این روزها در تلاش‌اند هم‌خانه‌ای جدید اضافه کنند تا هزینه‌ها تقسیم شود. «هانیه» که پس از جدایی از همسرش، هشت سالی می‌شد در یکی از خانه‌های محله اکباتان زندگی می‌کرد، حالا با خودش فکر می‌کند شاید بهتر است به خانه پدر و مادرش برگردد.
🔹افرادی هم هستند که بعد از سالها زندگی و کار در پایتخت، به مهاجرت معکوس به شهرشان فکر می‌کنند. تغییرات چشمگیر در اقتصاد ایران، ابعاد درخور توجهی از زندگی مردم را دستخوش دگرگونی کرده و هزینه مسکن، یکی از مهم‌ترین آنهاست؛ تغییری که طی سالهای اخیر هر بار به نحوی عرصه زندگی را برای اجاره‌نشینان تنگ‌تر می‌کرد و حالا به جایی رسیده که ادامه زندگی در پایتخت برای بسیاری کم‌کم به امری طاقت‌فرسا بدل شده است.
🔹پلتفرم‌های آنلاین و بنگاه‌های املاک نشان می‌دهد حجم فایل‌های عرضه‌شده کاهش یافته است. براساس اعلام سایت خبری «اکوایران،» بازار مسکن در اوایل خرداد مانند ماه‌های گذشته، همچنان در رکود است و این را هم میتوان در رصد بسترهای فروش و اجاره مسکن آنلاین دید و هم در گفت‌وگو با املاکی‌ها به آن اشاره کرد.
🔹«عبدالوهاب شهلی‌بر»، جامعه‌شناس و نویسنده کتاب امکان‌سنجی ایجاد سکونت‌سرا در شهر تهران است، به «شرق» میگوید: «در ایران زندگی جمعی، صرفا به واسطه تمایل جامعه برای کاهش هزینه‌های زندگی رخ می‌دهد. اغلب آنها هم دانشجویان، کارگران فصلی، ورشکسته‌ها یا کارمندان جزئی هستند که از پس هزینه‌های زندگی برنمی‌‌آیند».
🔹این جامعه‌شناس حوزه مسکن، معتقد است که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در سالهای اخیر با شکست روبه‌رو شده‌اند: «باید پذیرفت که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در کشور ما و در تمام سالهای گذشته با شکست روبه‌رو شده‌اند. حتی مسکن مهر که قرار بود راهکاری برای خانه‌دار شدن دهک‌های پایین جامعه باشد، هم چاره‌ساز نشد. طرح‌های مربوط به نهضت ملی هم راه به جایی نبردند»
🔺متن کامل گزارش👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1103555
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔴 روش‌های جایگزین مستأجران برای تأمین هزینه اجاره‌بهای خانه
🔺بازگشت به خانه پدری
✍️ نیلوفر حامدی
🔹زن ۴۵سالهای که دو دهه اخیر زندگی‌اش را به تنهایی در خانه‌ای در محله «بهار» تهران زندگی می‌کرده، دنبال همخانه می‌گردد. دو برادری که از ۲۱سالگی تا به همین حالا که ۳۵ سال دارند و با هم زندگی می‌کردند، این روزها در تلاش‌اند هم‌خانه‌ای جدید اضافه کنند تا هزینه‌ها تقسیم شود. «هانیه» که پس از جدایی از همسرش، هشت سالی می‌شد در یکی از خانه‌های محله اکباتان زندگی می‌کرد، حالا با خودش فکر می‌کند شاید بهتر است به خانه پدر و مادرش برگردد.
🔹افرادی هم هستند که بعد از سالها زندگی و کار در پایتخت، به مهاجرت معکوس به شهرشان فکر می‌کنند. تغییرات چشمگیر در اقتصاد ایران، ابعاد درخور توجهی از زندگی مردم را دستخوش دگرگونی کرده و هزینه مسکن، یکی از مهم‌ترین آنهاست؛ تغییری که طی سالهای اخیر هر بار به نحوی عرصه زندگی را برای اجاره‌نشینان تنگ‌تر می‌کرد و حالا به جایی رسیده که ادامه زندگی در پایتخت برای بسیاری کم‌کم به امری طاقت‌فرسا بدل شده است.
🔹پلتفرم‌های آنلاین و بنگاه‌های املاک نشان می‌دهد حجم فایل‌های عرضه‌شده کاهش یافته است. براساس اعلام سایت خبری «اکوایران،» بازار مسکن در اوایل خرداد مانند ماه‌های گذشته، همچنان در رکود است و این را هم میتوان در رصد بسترهای فروش و اجاره مسکن آنلاین دید و هم در گفت‌وگو با املاکی‌ها به آن اشاره کرد.
🔹«عبدالوهاب شهلی‌بر»، جامعه‌شناس و نویسنده کتاب امکان‌سنجی ایجاد سکونت‌سرا در شهر تهران است، به «شرق» میگوید: «در ایران زندگی جمعی، صرفا به واسطه تمایل جامعه برای کاهش هزینه‌های زندگی رخ می‌دهد. اغلب آنها هم دانشجویان، کارگران فصلی، ورشکسته‌ها یا کارمندان جزئی هستند که از پس هزینه‌های زندگی برنمی‌‌آیند».
🔹این جامعه‌شناس حوزه مسکن، معتقد است که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در سالهای اخیر با شکست روبه‌رو شده‌اند: «باید پذیرفت که سیاست‌های دولتی توسعه مسکن در کشور ما و در تمام سالهای گذشته با شکست روبه‌رو شده‌اند. حتی مسکن مهر که قرار بود راهکاری برای خانه‌دار شدن دهک‌های پایین جامعه باشد، هم چاره‌ساز نشد. طرح‌های مربوط به نهضت ملی هم راه به جایی نبردند»
🔺متن کامل گزارش👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1103555
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
شرق
بازگشت به خانه پدری
زن 45سالهای که دو دهه اخیر زندگی‌اش را به تنهایی در خانه‌ای در محله «بهار» تهران زندگی می‌کرده، دنبال همخانه می‌گردد. دو برادری که از 21سالگی تا به همین حالا که 35 سال دارند و با هم زندگی می‌کردند، این روزها در تلاش هستند خانه‌ای جدید اجاره کرده و هم‌خانه‌ای…
💠 #خبر
🔺سازمان بهداشت جهانی: میزان مرگ و میر مرتبط با شیوع ویروس هانتا حدود ۲۷ درصد است و هیچ واکسن یا درمان خاصی برای ویروسی که می‌تواند باعث سندرم حاد تنفسی شدید شود، وجود ندارد. / انتخاب
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔺سازمان بهداشت جهانی: میزان مرگ و میر مرتبط با شیوع ویروس هانتا حدود ۲۷ درصد است و هیچ واکسن یا درمان خاصی برای ویروسی که می‌تواند باعث سندرم حاد تنفسی شدید شود، وجود ندارد. / انتخاب
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🔥2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💠 #صبحگاه
ما بايد روی تمامِ ديوارها
کلماتی روشن‌تر از نشانیِ نور بنويسيم.
مادرانِ ما می‌گفتند
نمی‌شود از نور
سمتِ خاموشیِ خواب رفت و نترسيد.
اما از تاريکی که به درآيی
تمام درياها از دور پيداست.
برای همين برخاستن است
که گاهی بايد زمين بخوريم!
بله
اين يک شعر کاملا سياسی است
شما حق نداريد کلمه‌ی پوزخند و قيچی را به ياد آوريد!
شوخی می‌کنم آقا
کوچه پر از گلدان‌های شکسته است
به زودی ماشينِ رفتگرانِ شهرداری سَر خواهد رسيد
همه چيز درست خواهد شد.
آرامشِ نهايیِ نی‌زار
خبر از تاريکیِ بادهای بی‌دليل نمی‌دهد.
نگرانِ ردِپای کلماتِ ما
بر اين کوچه‌ی بی‌نام و بی‌انتها نباش
اين‌ها همه حرف است
که هی حرف توی حرف می‌آيد!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ما بايد روی تمامِ ديوارها
کلماتی روشن‌تر از نشانیِ نور بنويسيم.
مادرانِ ما می‌گفتند
نمی‌شود از نور
سمتِ خاموشیِ خواب رفت و نترسيد.
اما از تاريکی که به درآيی
تمام درياها از دور پيداست.
برای همين برخاستن است
که گاهی بايد زمين بخوريم!
بله
اين يک شعر کاملا سياسی است
شما حق نداريد کلمه‌ی پوزخند و قيچی را به ياد آوريد!
شوخی می‌کنم آقا
کوچه پر از گلدان‌های شکسته است
به زودی ماشينِ رفتگرانِ شهرداری سَر خواهد رسيد
همه چيز درست خواهد شد.
آرامشِ نهايیِ نی‌زار
خبر از تاريکیِ بادهای بی‌دليل نمی‌دهد.
نگرانِ ردِپای کلماتِ ما
بر اين کوچه‌ی بی‌نام و بی‌انتها نباش
اين‌ها همه حرف است
که هی حرف توی حرف می‌آيد!
#سیدعلی_صالحی
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
👏1
💠 #گزارش
در گفت‌وگو با خبرآنلاین مطرح شد:
🔺هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
✍الهه جعفرزاده، خبرآنلاین
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین میگوید: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
«آموزش در ایران عملاً از اولویت خارج شده است»؛ این گزاره‌ای است که این روزها بیش از هر زمان دیگری در میان کارشناسان آموزشی تکرار میشود. تداوم تعطیلی مدارس، گسترش آموزش مجازی، نگرانی‌های امنیتی ناشی از جنگ و بحران‌های اقتصادی، حالا نظام آموزشی ایران را وارد مرحله‌ای تازه کرده؛ مرحله‌ای که بسیاری معتقدند دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک وضعیت موقت یا اضطراری دانست.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آموزش در ایران تا چه اندازه قربانی بحران‌های پی‌درپی شده و آیا «مجازی‌سازی آموزش» به تدریج در حال تبدیل شدن به یک سیاست دائمی است؟
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن میگوید:
نیک‌نژاد با اشاره به شرایط جنگی و نگرانی‌های امنیتی، تعطیلی مدارس در وضعیت بحرانی را قابل درک می‌داند، اما معتقد است این مسئله نباید به حذف تدریجی آموزش حضوری منجر شود: «در شرایط جنگی یا بحران‌هایی مثل کرونا، طبیعی است که عقل و پروتکل‌های ایمنی حکم کنند مدارس تعطیل باشند، چون جان دانش‌آموزان از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی مهم‌تر از آموزش.»
با این حال، او تأکید می‌کند که بسیاری از کشورهای پیشرفته، حتی در شرایط بحرانی، آموزش را پس از امنیت جانی در اولویت قرار می‌دهند: «در کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی، سنگاپور، چین یا کشورهای اسکاندیناوی، بعد از جان دانش‌آموز، ذهن و روح او اولویت دارد. برای همین آموزش را تعطیل‌بردار نمی‌بینند.
مثلاً در بریتانیا، وقتی شدت کرونا کم می‌شد، مدارس را دوباره باز می‌کردند و فقط در مقاطع اوج بیماری، تعطیلی‌های کوتاه‌مدت اعمال می‌شد. یعنی اصل بر باز نگه داشتن مدارس بود.
نیک‌نژاد با اشاره به آمارهای جهانی دوران کرونا توضیح می‌دهد: «برآوردهای جهانی نشان می‌داد حتی در کشورهای پیشرفته، حدود ۶۰ درصد افت در مهارت‌های پایه مثل خواندن، نوشتن و حساب کردن اتفاق افتاد؛ که مستقیماً ناشی از آموزش مجازی و تعطیلی طولانی مدارس در دوران پاندمی بود.»
او اضافه می‌کند: «امروزه در کشور ما شاید ۷۰ تا ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است. دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
⤵️
در گفت‌وگو با خبرآنلاین مطرح شد:
🔺هشدار درباره عادی‌سازی تعطیلی مدارس؛ ۸۰ درصد آموزش مجازی عملا تعطیل است/ دانش‌آموز اغلب خواب است/چرا دولت از آموزش غیرحضوری استقبال می‌کند؟
✍الهه جعفرزاده، خبرآنلاین
یک کارشناس آموزش به خبرآنلاین میگوید: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است. امروزه در کشور ما تقریباً ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است؛ چرا که دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
«آموزش در ایران عملاً از اولویت خارج شده است»؛ این گزاره‌ای است که این روزها بیش از هر زمان دیگری در میان کارشناسان آموزشی تکرار میشود. تداوم تعطیلی مدارس، گسترش آموزش مجازی، نگرانی‌های امنیتی ناشی از جنگ و بحران‌های اقتصادی، حالا نظام آموزشی ایران را وارد مرحله‌ای تازه کرده؛ مرحله‌ای که بسیاری معتقدند دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک وضعیت موقت یا اضطراری دانست.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آموزش در ایران تا چه اندازه قربانی بحران‌های پی‌درپی شده و آیا «مجازی‌سازی آموزش» به تدریج در حال تبدیل شدن به یک سیاست دائمی است؟
محمدرضا نیک‌نژاد، کارشناس آموزش، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، با نگاهی انتقادی به وضعیت کنونی مدارس، از افت گسترده کیفیت آموزش، شکاف طبقاتی در دسترسی به امکانات آموزشی، ناکارآمدی آموزش مجازی و کاهش اولویت آموزش در سطح دولت و جامعه سخن میگوید:
« در ایران ماه‌هاست که آموزش عملاً تعطیل مانده و حالا هم با هر بحران تازه، اولین راه‌حل، تعطیلی مدارس و رفتن به سمت آموزش مجازی است. ما نه‌فقط در دوران کرونا، بلکه بعد از آن هم مدام با تعطیلی روبه‌رو بوده‌ایم؛ از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا مسائل امنیتی و جنگ. این حجم از تعطیلی‌ها نشان می‌دهد آموزش عملاً دیگر اولویت نیست.»
نیک‌نژاد با اشاره به شرایط جنگی و نگرانی‌های امنیتی، تعطیلی مدارس در وضعیت بحرانی را قابل درک می‌داند، اما معتقد است این مسئله نباید به حذف تدریجی آموزش حضوری منجر شود: «در شرایط جنگی یا بحران‌هایی مثل کرونا، طبیعی است که عقل و پروتکل‌های ایمنی حکم کنند مدارس تعطیل باشند، چون جان دانش‌آموزان از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی مهم‌تر از آموزش.»
با این حال، او تأکید می‌کند که بسیاری از کشورهای پیشرفته، حتی در شرایط بحرانی، آموزش را پس از امنیت جانی در اولویت قرار می‌دهند: «در کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی، سنگاپور، چین یا کشورهای اسکاندیناوی، بعد از جان دانش‌آموز، ذهن و روح او اولویت دارد. برای همین آموزش را تعطیل‌بردار نمی‌بینند.
مثلاً در بریتانیا، وقتی شدت کرونا کم می‌شد، مدارس را دوباره باز می‌کردند و فقط در مقاطع اوج بیماری، تعطیلی‌های کوتاه‌مدت اعمال می‌شد. یعنی اصل بر باز نگه داشتن مدارس بود.
نیک‌نژاد با اشاره به آمارهای جهانی دوران کرونا توضیح می‌دهد: «برآوردهای جهانی نشان می‌داد حتی در کشورهای پیشرفته، حدود ۶۰ درصد افت در مهارت‌های پایه مثل خواندن، نوشتن و حساب کردن اتفاق افتاد؛ که مستقیماً ناشی از آموزش مجازی و تعطیلی طولانی مدارس در دوران پاندمی بود.»
او اضافه می‌کند: «امروزه در کشور ما شاید ۷۰ تا ۸۰ درصد آموزش در فضای مجازی عملاً تعطیل است. دانش‌آموز فقط حضورش را ثبت می‌کند، اما یا خواب است یا مشغول کار دیگری.»
⤵️
⤴️
ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
این کارشناس آموزش معتقد است آنچه در ایران رخ داده، دیگر صرفاً استفاده موقت از آموزش مجازی نیست: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است.»
به گفته او، پژوهش‌های جهانی بعد از دوران کرونا نشان داده‌اند که آموزش مجازی، حتی در کشورهای توسعه‌یافته، نتوانسته جایگزین مؤثری برای آموزش حضوری باشد:
«در سطح جهان هم پژوهش‌ها بارها بر ناکارآمدی آموزش مجازی تأکید کرده‌اند. حالا تصور کنید در ایران، با اینترنت محدود و پلتفرم‌های ضعیف داخلی، این ناکارآمدی چند برابر میشود. در همین شرایط اختلال اینترنت، دانش‌آموزان مجبور شده‌اند به سامانه‌هایی مثل «شاد» بروند؛ در حالی که این پلتفرم‌ها اصلاً قابل مقایسه با ابزارهایی مثل گوگل‌میت، اسکای‌روم یا دیگر بسترهای حرفه‌ای نیستند.»
فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته میشود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
این کارشناس معتقد است:
«متأسفانه آموزش در ایران فقط مورد بی‌توجهیِ دولت نیست؛ در بخش‌هایی از جامعه هم اهمیت گذشته را ندارد. مشکل اینجاست که آموزش عملاً در بحران‌های بزرگ‌تر گم شده است. اگر شرایط عادی بود، الان باید درباره «آموزش در بحران» برنامه‌ریزی جدی می‌شد؛ باید سازوکارهای حمایتی، روانی و آموزشی ویژه‌ای برای دانش‌آموزان طراحی می‌شد. اما الان نه برای دولت، نه برای جامعه و نه حتی برای بخشی از خانواده‌ها، آموزش در اولویت نیست و این بسیار نگران‌کننده است.»
او میگوید: «وقتی از آسیب آموزش صحبت می‌کنم، منظورم فقط تعطیلی فیزیکی مدرسه نیست؛ الان دانش‌آموزان کشور به‌شدت در حال آسیب دیدن هستند. اگر خطر واقعی وجود داشته باشد، تعطیلی قابل درک است؛ اما چیزی که من و بسیاری از کارشناسان آموزش‌وپرورش را نگران کرده، این است که به نظر می‌رسد دولت هم اساساً با تعطیلی مدارس مسئله‌ای ندارد، بلکه تا حدی از آن استقبال هم می‌کند. دلیلش هم روشن است؛ آموزش مجازی از چند جهت به نفع دولت تمام میشود؛ مهم‌ترینش مسئله بودجه است. آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه جدی روبه‌روست و فضای مجازی این امکان را فراهم کرده که بخشی از این بحران پنهان شود.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند: «یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر میشود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
او تأکید می‌کند:
#خبرآنلاین
#محمدرضا_نیک‌نژاد
#بحران_آموزش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
ناکارآمدی آموزش غیرحضوری، امری بدیهی
این کارشناس آموزش معتقد است آنچه در ایران رخ داده، دیگر صرفاً استفاده موقت از آموزش مجازی نیست: «به نظر می‌رسد آموزش مجازی دیگر فقط یک راه‌حل اضطراری نیست، بلکه کم‌کم دارد به یک سیاست دائمی تبدیل میشود؛ چون برای مدیران و دولت، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین گزینه است.»
به گفته او، پژوهش‌های جهانی بعد از دوران کرونا نشان داده‌اند که آموزش مجازی، حتی در کشورهای توسعه‌یافته، نتوانسته جایگزین مؤثری برای آموزش حضوری باشد:
«در سطح جهان هم پژوهش‌ها بارها بر ناکارآمدی آموزش مجازی تأکید کرده‌اند. حالا تصور کنید در ایران، با اینترنت محدود و پلتفرم‌های ضعیف داخلی، این ناکارآمدی چند برابر میشود. در همین شرایط اختلال اینترنت، دانش‌آموزان مجبور شده‌اند به سامانه‌هایی مثل «شاد» بروند؛ در حالی که این پلتفرم‌ها اصلاً قابل مقایسه با ابزارهایی مثل گوگل‌میت، اسکای‌روم یا دیگر بسترهای حرفه‌ای نیستند.»
فروش آموزش مجازی در مدارس؛ حتی «شاد» هم رایگان نیست
نیک‌نژاد یکی از مهم‌ترین چالش‌های آموزش مجازی را مسئله هزینه‌ها می‌داند؛ موضوعی که به گفته او با اصل ۳۰ قانون اساسی، مبنی بر رایگان بودن آموزش، در تضاد است.
او توضیح می‌دهد: «الآن مدیر مدرسه برای استفاده از برخی امکانات «شاد» یا فضاهای مشابه، باید مبلغی پرداخت کند و این هزینه طبیعتاً از خانواده‌ها گرفته میشود. یعنی آموزش‌وپرورش عملاً دارد فضای شاد را می‌فروشد. بنابراین حتی آموزش مجازی هم دیگر رایگان نیست.
همین مسئله شکاف آموزشی میان طبقات مختلف را عمیق‌تر کرده است. مدارس برخوردار، پلتفرم اختصاصی و امکانات بهتر دارند، اما مدارس دولتی و خانواده‌های ضعیف‌تر مجبورند با حداقل امکانات ادامه دهند. این یعنی کیفیت آموزش، بیش از گذشته وابسته به وضعیت اقتصادی خانواده‌ها شده است.»
این کارشناس معتقد است:
«متأسفانه آموزش در ایران فقط مورد بی‌توجهیِ دولت نیست؛ در بخش‌هایی از جامعه هم اهمیت گذشته را ندارد. مشکل اینجاست که آموزش عملاً در بحران‌های بزرگ‌تر گم شده است. اگر شرایط عادی بود، الان باید درباره «آموزش در بحران» برنامه‌ریزی جدی می‌شد؛ باید سازوکارهای حمایتی، روانی و آموزشی ویژه‌ای برای دانش‌آموزان طراحی می‌شد. اما الان نه برای دولت، نه برای جامعه و نه حتی برای بخشی از خانواده‌ها، آموزش در اولویت نیست و این بسیار نگران‌کننده است.»
او میگوید: «وقتی از آسیب آموزش صحبت می‌کنم، منظورم فقط تعطیلی فیزیکی مدرسه نیست؛ الان دانش‌آموزان کشور به‌شدت در حال آسیب دیدن هستند. اگر خطر واقعی وجود داشته باشد، تعطیلی قابل درک است؛ اما چیزی که من و بسیاری از کارشناسان آموزش‌وپرورش را نگران کرده، این است که به نظر می‌رسد دولت هم اساساً با تعطیلی مدارس مسئله‌ای ندارد، بلکه تا حدی از آن استقبال هم می‌کند. دلیلش هم روشن است؛ آموزش مجازی از چند جهت به نفع دولت تمام میشود؛ مهم‌ترینش مسئله بودجه است. آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه جدی روبه‌روست و فضای مجازی این امکان را فراهم کرده که بخشی از این بحران پنهان شود.»
نیک‌نژاد به دلیل دیگری هم اشاره می‌کند: «یک مسئله مهم دیگر هم وجود دارد و آن کنترل فضای اجتماعی است. وقتی مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شوند، فضاهای جمعی هم از بین می‌روند و طبیعتاً برای حکومت، کنترل جامعه ساده‌تر میشود. دانش‌آموز و دانشجو در خانه‌اند و آن فضای تعامل و تجمع دیگر وجود ندارد.»
او تأکید می‌کند:
«مسئله اصلی من دولت است. دولت باید اولین نهادی باشد که نگران آموزش است، اما انگار نه انگار. مضاف بر این، دولت در زمینه اعتمادسازی و تضمین امنیت عملکرد قابل قبولی نداشته؛ وظیفه دولت این است که امنیت ایجاد کند و برای خانواده‌ها توضیح دهد که می‌توانند با اطمینان فرزندانشان را به مدرسه بفرستند. اما الان نه توضیحی داده میشود و نه حتی به نظر می‌رسد آموزش دغدغه دولت باشد.»
#خبرآنلاین
#محمدرضا_نیک‌نژاد
#بحران_آموزش
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
💠 #یادداشت
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۲)
✍ ه-ص
می‌گفت: سه تا خانم سوار مترو شدند و روی صندلی مقابلم نشستند. حسابی گرم گفتگو بودند و بلندبلند حرف می‌زدند آنقدر که ناخواسته در جریان گفتگوهایشان قرار می‌گرفتی. دو نفرشان مقنعه سر داشتند و معلوم بود کارمند یا کارگرند. داشتند از بیمه بیکاری و کارهای اداری آن صحبت می‌کردند. یکی‌شان می‌گفت: «جای قبلی که کار می‌کردم برایم بیمه رد نکرده بود و با این همه سال کار، فقط ده سال و چند ماه سابقه کار دارم». آن یکی می‌گفت: «من می‌گم اصلاً طلبامونو ندن، به جاش بیمه را برامون درست کنند. بعداً چند ماه دیگه، اصلا سال دیگه حقوقای عقب‌افتاده را بدهند». از حرف‌هایشان معلوم بود از بیکار‌شده‌های این جنگند. آن یکی حساب و کتابی کرد و گفت: «با این حساب حدود ده دوازده میلیون برای مدت دو سال بهمون می‌دن». آن یکی گفت: «اگه بدن؟!» و آن یکی: «خدا کنه درست بشه. با این گرونی و … چه جوری زندگی کنیم؟»
نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم. بعد از معذرت‌خواهی از اینکه ناخواسته حرف‌هایشان را شنیده‌ام، پرسیدم کجا کار می‌کنید؟ یکی‌شان گفت: «می‌کردیم. توی هتلِ ورزشگاه آزادی کار می‌کردیم. از وقتی زدنش بیکار شدیم. دویست نفریم و سرگردان. معرفی‌مان کرده‌اند به بیمه بیکاری. امیدوارم به نتیجه برسیم.»
دختر جوان دیگری خوشحال بود که توی شرکت‌شان قرار گذاشته‌اند برای همه بیست روز بیمه رد کنند. می‌گفت: «درسته این طوری سابقه کارمان کم میشود، و حقوق همه‌مان کم میشود، اما راضی هستیم. این طوری حداقل کسی اخراج نمی‌شه. بیکار شدن توی این شرایط خیلی بده. همه‌مان موافقت کردیم. چاره‌ای نداشتیم. کارفرما می‌گفت ندارم که حقوق و بیمه کامل همه را بپردازم.» دو مرد جوان هم از تولیدی‌هایی گفتند که تعطیل‌اند، چون کسی خرید نمی‌کند که بخواهند اینها لباسی بدوزند و از این که بیکار شده بودند…
چند هزار کارگر در صنایع فولاد، پتروشیمی‌ها، بیکار شده‌اند، کارمندان اسکله‌ها و بنادر، کارمندان و کارگران شرکت‌های خصوصی، کسب‌وکارهای آنلاین تعطیل شده، دفاتر و شرکت‌های فروش بلیت هواپیما و… سونامی بیکاری جامعه را می‌بلعد و آدم‌ها و خانواده‌هایی که از بمباران‌ها جان سالم به در برده‌اند، آیا از این سونامی به‌سلامت گذر خواهند کرد؟
***
می‌گفت: از دور دیدم که بحثی میان چند تا خانم چادری و دو سه تا دختر نوجوان بی‌حجاب در گرفته. تا من رسیدم غائله خاتمه یافته بود. خانم میانسالی دخترکانش را دور می‌کرد و من پشت خانم‌های چادری پرچم به دست وارد مترو شدم. خانمی که سن و سالش بیشتر بود به زن جوان‌تر با عصبانیت می‌گفت: «لازم نکرده به من تذکر بدهی. حق‌اش بود محکم می‌کوبیدم توی سرش. مدتی است به دستور رهبر چیزی بهشون نمی‌گیم، پررو شدن. حسابشان را باید برسیم، جمع‌شان کنیم از خیابان‌ها. برن به رضاجونشون بگن بیان کمکشون. دیدی چطور رید بهشون… » کمی آرام‌تر شده بود و سکوت کرد و این فرصتی شد برای زن همراهش. او هم گفت: «دیدی چطور مادرشون معذرت‌خواهی می‌کرد و دختراشو برد؟ بیخود می‌گفت خونه‌مونو موشک خراب کرده.» خانم اولی گفت: «حقشونه. مگه نمی‌گفتن مردمو نمی‌زنه، اصلا خدا کنه تمام بمب‌ها بخوره تو سر اینها…»
***
می‌گفت: بعد آتش‌بس، در فضای تعلیق و سردرگمی جنگ و صلح و آتش‌بس و مذاکره، کم‌کم تهران شبیه تهران همیشگی شده. شلوغ، پر رفت‌وآمد. ترافیک. همهمه و سروصدا. بدو بدو و عجله. حتماً آلودگی هوا هم شروع میشود. تازه فهمیدم چقدر دلم برای تهران همیشگی تنگ شده بود و وقتی خوب فکر می‌کنم، می‌بینم برای تنها چیزی از این چهل روز که دلم تنگ میشود، آسمان آبی آبی تهران است که سالها بود حسرت دیدنش را داشتیم و جنگ فرصتی شد تا آن را دوباره ببینیم.
فرصت اینکه از هر جای تهران که به شمال نگاه می‌کردی، دماوند را می‌دیدی و گاهی که به این زیبای گسترده نگاه می‌کردم از خودم می‌پرسیدم: «آخه چطور از دل این زیبایی، مرگ و وحشت می‌بارد.»
تهران_فروردین ۱۴۰۵
***
#پایان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
چهل روز زندگی
در سایه جنگی که مال "ما"نیست
روزنوشت‌های زنی از تهران(۱۲)
✍ ه-ص
می‌گفت: سه تا خانم سوار مترو شدند و روی صندلی مقابلم نشستند. حسابی گرم گفتگو بودند و بلندبلند حرف می‌زدند آنقدر که ناخواسته در جریان گفتگوهایشان قرار می‌گرفتی. دو نفرشان مقنعه سر داشتند و معلوم بود کارمند یا کارگرند. داشتند از بیمه بیکاری و کارهای اداری آن صحبت می‌کردند. یکی‌شان می‌گفت: «جای قبلی که کار می‌کردم برایم بیمه رد نکرده بود و با این همه سال کار، فقط ده سال و چند ماه سابقه کار دارم». آن یکی می‌گفت: «من می‌گم اصلاً طلبامونو ندن، به جاش بیمه را برامون درست کنند. بعداً چند ماه دیگه، اصلا سال دیگه حقوقای عقب‌افتاده را بدهند». از حرف‌هایشان معلوم بود از بیکار‌شده‌های این جنگند. آن یکی حساب و کتابی کرد و گفت: «با این حساب حدود ده دوازده میلیون برای مدت دو سال بهمون می‌دن». آن یکی گفت: «اگه بدن؟!» و آن یکی: «خدا کنه درست بشه. با این گرونی و … چه جوری زندگی کنیم؟»
نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم. بعد از معذرت‌خواهی از اینکه ناخواسته حرف‌هایشان را شنیده‌ام، پرسیدم کجا کار می‌کنید؟ یکی‌شان گفت: «می‌کردیم. توی هتلِ ورزشگاه آزادی کار می‌کردیم. از وقتی زدنش بیکار شدیم. دویست نفریم و سرگردان. معرفی‌مان کرده‌اند به بیمه بیکاری. امیدوارم به نتیجه برسیم.»
دختر جوان دیگری خوشحال بود که توی شرکت‌شان قرار گذاشته‌اند برای همه بیست روز بیمه رد کنند. می‌گفت: «درسته این طوری سابقه کارمان کم میشود، و حقوق همه‌مان کم میشود، اما راضی هستیم. این طوری حداقل کسی اخراج نمی‌شه. بیکار شدن توی این شرایط خیلی بده. همه‌مان موافقت کردیم. چاره‌ای نداشتیم. کارفرما می‌گفت ندارم که حقوق و بیمه کامل همه را بپردازم.» دو مرد جوان هم از تولیدی‌هایی گفتند که تعطیل‌اند، چون کسی خرید نمی‌کند که بخواهند اینها لباسی بدوزند و از این که بیکار شده بودند…
چند هزار کارگر در صنایع فولاد، پتروشیمی‌ها، بیکار شده‌اند، کارمندان اسکله‌ها و بنادر، کارمندان و کارگران شرکت‌های خصوصی، کسب‌وکارهای آنلاین تعطیل شده، دفاتر و شرکت‌های فروش بلیت هواپیما و… سونامی بیکاری جامعه را می‌بلعد و آدم‌ها و خانواده‌هایی که از بمباران‌ها جان سالم به در برده‌اند، آیا از این سونامی به‌سلامت گذر خواهند کرد؟
***
می‌گفت: از دور دیدم که بحثی میان چند تا خانم چادری و دو سه تا دختر نوجوان بی‌حجاب در گرفته. تا من رسیدم غائله خاتمه یافته بود. خانم میانسالی دخترکانش را دور می‌کرد و من پشت خانم‌های چادری پرچم به دست وارد مترو شدم. خانمی که سن و سالش بیشتر بود به زن جوان‌تر با عصبانیت می‌گفت: «لازم نکرده به من تذکر بدهی. حق‌اش بود محکم می‌کوبیدم توی سرش. مدتی است به دستور رهبر چیزی بهشون نمی‌گیم، پررو شدن. حسابشان را باید برسیم، جمع‌شان کنیم از خیابان‌ها. برن به رضاجونشون بگن بیان کمکشون. دیدی چطور رید بهشون… » کمی آرام‌تر شده بود و سکوت کرد و این فرصتی شد برای زن همراهش. او هم گفت: «دیدی چطور مادرشون معذرت‌خواهی می‌کرد و دختراشو برد؟ بیخود می‌گفت خونه‌مونو موشک خراب کرده.» خانم اولی گفت: «حقشونه. مگه نمی‌گفتن مردمو نمی‌زنه، اصلا خدا کنه تمام بمب‌ها بخوره تو سر اینها…»
***
می‌گفت: بعد آتش‌بس، در فضای تعلیق و سردرگمی جنگ و صلح و آتش‌بس و مذاکره، کم‌کم تهران شبیه تهران همیشگی شده. شلوغ، پر رفت‌وآمد. ترافیک. همهمه و سروصدا. بدو بدو و عجله. حتماً آلودگی هوا هم شروع میشود. تازه فهمیدم چقدر دلم برای تهران همیشگی تنگ شده بود و وقتی خوب فکر می‌کنم، می‌بینم برای تنها چیزی از این چهل روز که دلم تنگ میشود، آسمان آبی آبی تهران است که سالها بود حسرت دیدنش را داشتیم و جنگ فرصتی شد تا آن را دوباره ببینیم.
فرصت اینکه از هر جای تهران که به شمال نگاه می‌کردی، دماوند را می‌دیدی و گاهی که به این زیبای گسترده نگاه می‌کردم از خودم می‌پرسیدم: «آخه چطور از دل این زیبایی، مرگ و وحشت می‌بارد.»
تهران_فروردین ۱۴۰۵
***
#پایان
🔹🔹🔹
🖋 کانال کانون صنفی معلمان ایران
🆔 @KSMtehran
🙏2