نامه‌ای از فرانسه به کارگران هفت‌تپه ؛
باز هم پای خصوصی‌سازی و اسدبیگی‌های فاسد در میان است! باز هم فلاکت برای کارگرانی که اولین قربانیان این شرّ نظام سرمایه‌داری هستند.

اینبار داستان خصوصی‌سازی در آرژانتین، کشور همسایهٔ شیلی، همانجایی که گفتیم؛ خصوصی‌سازی متولد شد، داریم. اما خصوصی‌سازی در آرژانتین چطور اجرا شد؟

قبل از خصوصی‌سازی آرژانتین لقب انبار گندم و گوشت دنیا را کسب کرده بود و در صادرات گوشت، درآمدی برابر با درآمد کشورهای صادرکنندگان نفت داشت. طوری که آرژانتین توانست در سال ۱۹۱۳(صد و شش سال قبل) به عنوان دهمین کشور ثروتمند جهان شناخته شود.
اما هنگامی که خصوصی‌سازی پای اسدبیگی‌های آنجا را به اقتصاد باز کرد، صدمات سنگینی به اقتصاد آرژانتین وارد شد و با سقوط ارزش پول، افزایش فوق‌العاده بیکاری، فساد و اختلاس ...هم شروع شد. در اواخر دههٔ ۱۳۶۰ دولت آرژانتین ثروت کشور را چنان با سرعت و به طور کامل به حراج گذاشت که این برنامه از آنچه ده سال قبل در شیلی روی داده بود خیلی وحشیانه‌تر انجام شد.
۹۰ درصد از تمام بنگاه‌های دولتی تا سال ۱۳۶۸، به شرکت‌های خصوصی فروخته شده بودند و حدود ۷۰۰ هزار نفر از کارگران کارخانه‌ها را اخراج کرده بودند. با این وضعیت، آرژانتین را چندین دهه به عنوان شاگرد اول کلاس مکتب خصوصی‌سازی در ورشکستگی و فلاکت‌سازی نام میبرند.
در آرژانتین هم حاکمیت استبدادی با دروغ و ریا به بهانهٔ نوسازی، سیاست خصوصی‌سازی را رونق اقتصادی اعلام کرد.
اکنون طبق آمارهای جهانی در مقایسه با خصوصی‌سازی در ایران، ایران از آرژانتین سبقت گرفته و از نظر فلاکت به مرتبهٔ دوم در جهان رسیده است.
اما کارگران آرژانتین در برابر این فلاکت‌سازی، ساکت ننشستند و مثل کارگران هفت‌تپه، اول با اعتراضات بر علیه خصوصی‌سازی مبارزه را شروع کرده و بعد با اتحاد و همبستگی، توانستند، جنبش اشغال کارخانه‌ها را که طی بحران اقتصادی سال ۱۳۷۹ آرژانتین را فرا گرفته بود راه بیاندازند. اشغال کارخانه‌ها و شوراهای کارگری‌شان یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای جنبش کارگری است.
جنبش اشغال کارخانه‌ توانست با بسیج مردمی، جنبش بیکاران را سازمان دهند، تا شانسی برای مقاومت در برابر تلاش دولت برای خلع‌ید از کارگران باشد.
آنها مانند هفت تپه راهپیمایی کردند تا از جنبش اشغال کارگری دفاع کنند. دولت نیروی سرکوب بسیاری برای بیرون راندن کارگران از کارخانه‌ها سازمان داد، اما حتی مدیران آنجا نیز نتوانستند به کارخانه وارد شود. همان ترسی که در دل اسدبیگی افتاده است.
داستان خصوصی‌سازی و مبارزهٔ کارگران، درس‌هایی دارد که می‌تواند دانستن آن برای کارگرانِ همه‌جا، و نه‌فقط آرژانتین، مفید باشد.
این اقدامات به کارگران آرژانتین و به کارگرانِ سراسر جهان قدرت و نقش متحد و متشکل شدن را نشان داد و نیز خصلت انگلی طبقه‌ی سرمایه‌دار را نشان می‌دهد که اسدبیگی ها هم خصلتی مشابه در تمامی دنیا دارند.

پیام دریافتی- انتشار: کانال مستقل کارگران هفت تپه @kargare7tape
لطفا به خصوصی همکاران و گروه های واتزاپی بفرستید.

⬆️ #نامه سوم از #فرانسه به کارگران هفت تپه

در ادامه‌ی اعتراضات به اصلاح قانون بازنشستگی و اصلاحات نئولیبرالی دولت، امروز معترضان در #تولوز بزرگراه ۶۹ را با ساخت دیوار مسدود کردند.

#مقاومت_روزمره #مبارزه_طبقاتی #فرانسه


@Blackfishvoice1