دقیق نمی‌دانم چه زمانی بود که برنامه راه شب پنجشنبه شب رادیو با روانشاد منوچهر نوذری را گوش میدادم که داشت قصه‌ای را تعریف می‌کرد. اواخر داستان را شنیدم که یک نفر ظاهرا سیاه پوست را محاکمه میکردن (به چه جرمی متهم شده بود را متوجه نشدم). و چون دادگاه شواهد کافی برای مجرم شناختن متهم نداشت او را آزاد کرد. اما مردمی نژاد پرست که با آن شخص درگیر بودن بواسطه ظلم و جوری که در حق این فرد انجام داده بودن خودشان عذاب می‌کشیدن (از کتک بگیر تا آتش زدن خانه و کاشانه تا تعرض و کشتن خانواده آن شخص) لذا راه رفتن آن فرد در سطح شهر مایه عذاب آن مردم بود. مردم سعی میکردن که هرگز چشمشان به چشم اون فرد نیفتد و....
خلاصه اینکه تنها رهایی از کفاره گناهان و عذاب کشنده وجدان جماعت این بود که آن فرد کشته شود تا شهر به آرامش برگردد...

حال داستان ۵٧یها و همراهان غربی خصوصا آمریکایی‌ها هست که تنها راهی که می‌توانن کفاره گناهانشان و خیانتی که به #آریامهر و #خاندان_پهلوی و در نهایت خیانت به ایران کردن اینه که #شاه زمانه که روبرویشان می‌نشیند ،راه می‌رود، سخن از دیدن نیمه پر لیوان می‌کند، از بخشش و عدم انتقام و توقف چرخه انتقام می‌گوید و... این است که هر جوری شده، هر ترفندی لازم است به کار ببرند که #رضا_شاه_دوم را حذف کنند. چه حذف فیزیکی و چه حذف اعتبار، چه حتی با یک #دفترچه و....

حال ما میهن پرستان خصوصا نسل جوان کجای این ماجرا هستیم فوق‌العاده مهمه. بدانیم که امروز #به_ایران_بیاندیشیم مساوی با #به_شاه_بیاندیشیم هست و یقین بدانیم تنها گذاردن شاه یعنی خداحافظی با ایران و خواندن #یاد_ایران_بخیر

پ.ن1: جای خیلی‌ها در این عکس خالیه مشت نمونه خروار هست
پ.ن2: کسی اگر نام داستان و نام نویسنده را می‌داند لطفا به منم بگه 🙏
https://t.me/KhiresarMotamared/8689