چند وقت پیش، وسط یک کار کاملاً معمولی، بدنم ناگهان تصمیم گرفت با من همکاری نکند. نه اتفاق مهمی افتاده بود، نه حادثه‌ای، نه بیماری تازه‌ای. فقط همان کاری که هزار بار بی‌فکر انجام داده بودم، این بار انگار قواعد خودش را عوض کرده بود. هرچه بیشتر اصرار می‌کردم، بیشتر از من فاصله می‌گرفت؛ انگار بدنم دیگر زبان مرا نمی‌فهمید.
اول خندیدم. بعد کلافه شدم. و آخر سر، ساکت.
در آن سکوت فهمیدم ما چه اندازه به بدنمان ظلم کرده‌ایم. تا وقتی بی‌صدا برایمان کار می‌کند، حتی متوجه حضورش نیستیم. از او فقط اطاعت می‌خواهیم، نه گفت‌وگو. خیال می‌کنیم «من» فرمان می‌دهم و او اجرا می‌کند. اما گاهی بدن، آرام و بی‌هیاهو، اعتصاب می‌کند.
آن روز به این فکر افتادم که شاید بدن، اولین جایی است که حقیقت را لو می‌دهد. زبان هنوز می‌تواند دروغ بگوید؛ بگوید «خوبم»، «چیزی نیست»، «از پسش برمی‌آیم». اما بدن چنین استعدادی ندارد. اگر زخمی باشد، اگر خسته باشد، اگر اندوه سال‌ها در جایی از او رسوب کرده باشد، بالاخره یک روز از میان ساده‌ترین حرکت‌ها خودش را نشان می‌دهد.
جامعه اما این زبان را بلد نیست. از کودکی به ما یاد داده‌اند که احساساتمان را کنترل کنیم، گریه را قورت بدهیم، خشم را پنهان کنیم، اضطراب را انکار کنیم. اما هیچ‌کس نگفته احساساتی که اجازه زندگی پیدا نکنند، جایی برای مردن هم پیدا نمی‌کنند. فقط شکلشان عوض می‌شود؛ گاهی در شانه‌ها سنگینی می‌کنند، گاهی در معده گره می‌خورند، گاهی در نفس کشیدن، و گاهی در همان حرکت‌های کوچکی که ناگهان از عهده‌شان برنمی‌آییم.
شاید به همین دلیل است که بدن را نمی‌شود فریب داد. او مورخ زندگی ماست. همه چیز را ثبت می‌کند؛ حتی آنچه حافظه از یاد برده است. هر ترسی، هر سوگی، هر تحقیر و هر عشقی، نسخه‌ای از خودش را جایی در تن به امانت می‌گذارد.
از آن روز، هر وقت بدنم مرا متوقف می‌کند، کمتر از او عصبانی می‌شوم. با خودم فکر می‌کنم شاید آمده چیزی را نشانم بدهد که گوش‌هایم سال‌هاست حاضر به شنیدنش نیستند.
شاید پیش از آنکه انسان با زبان حرف بزند، با بدنش حقیقت را گفته است؛ و شاید آخرین دروغی که هرکدام از ما باور می‌کنیم، این است که خیال می‌کنیم فقط ذهنمان زندگی می‌کند، در حالی که بدن، تمام این سال‌ها بی‌صدا، زندگینامه واقعی ما را نوشته است.
#ژاله_حیدری
@khonehdeleman
اول خندیدم. بعد کلافه شدم. و آخر سر، ساکت.
در آن سکوت فهمیدم ما چه اندازه به بدنمان ظلم کرده‌ایم. تا وقتی بی‌صدا برایمان کار می‌کند، حتی متوجه حضورش نیستیم. از او فقط اطاعت می‌خواهیم، نه گفت‌وگو. خیال می‌کنیم «من» فرمان می‌دهم و او اجرا می‌کند. اما گاهی بدن، آرام و بی‌هیاهو، اعتصاب می‌کند.
آن روز به این فکر افتادم که شاید بدن، اولین جایی است که حقیقت را لو می‌دهد. زبان هنوز می‌تواند دروغ بگوید؛ بگوید «خوبم»، «چیزی نیست»، «از پسش برمی‌آیم». اما بدن چنین استعدادی ندارد. اگر زخمی باشد، اگر خسته باشد، اگر اندوه سال‌ها در جایی از او رسوب کرده باشد، بالاخره یک روز از میان ساده‌ترین حرکت‌ها خودش را نشان می‌دهد.
جامعه اما این زبان را بلد نیست. از کودکی به ما یاد داده‌اند که احساساتمان را کنترل کنیم، گریه را قورت بدهیم، خشم را پنهان کنیم، اضطراب را انکار کنیم. اما هیچ‌کس نگفته احساساتی که اجازه زندگی پیدا نکنند، جایی برای مردن هم پیدا نمی‌کنند. فقط شکلشان عوض می‌شود؛ گاهی در شانه‌ها سنگینی می‌کنند، گاهی در معده گره می‌خورند، گاهی در نفس کشیدن، و گاهی در همان حرکت‌های کوچکی که ناگهان از عهده‌شان برنمی‌آییم.
شاید به همین دلیل است که بدن را نمی‌شود فریب داد. او مورخ زندگی ماست. همه چیز را ثبت می‌کند؛ حتی آنچه حافظه از یاد برده است. هر ترسی، هر سوگی، هر تحقیر و هر عشقی، نسخه‌ای از خودش را جایی در تن به امانت می‌گذارد.
از آن روز، هر وقت بدنم مرا متوقف می‌کند، کمتر از او عصبانی می‌شوم. با خودم فکر می‌کنم شاید آمده چیزی را نشانم بدهد که گوش‌هایم سال‌هاست حاضر به شنیدنش نیستند.
شاید پیش از آنکه انسان با زبان حرف بزند، با بدنش حقیقت را گفته است؛ و شاید آخرین دروغی که هرکدام از ما باور می‌کنیم، این است که خیال می‌کنیم فقط ذهنمان زندگی می‌کند، در حالی که بدن، تمام این سال‌ها بی‌صدا، زندگینامه واقعی ما را نوشته است.
#ژاله_حیدری
@khonehdeleman
❤4
#شعر_شب
دلم می خواست در عصر دیگری دوستت می داشتم
در عصری مهربان تر و شاعرانه تر
عصری که عطرِ کتاب
عطرِ یاس و عطرِ آزادی را بیشتر حس می کرد
دلم می خواست تو را
در عصر شمع دوست می داشتم
در عصر هیزم و بادبزن های اسپانیایی
و نامه های نوشته شده با پـر
و پیراهن های تافته ی رنگارنگ
نه در عصر دیسکو
ماشین‌های فراری و شلوارهای جین
دلم می خواست تو را در عصرِ دیگری می دیدم
عصری که در آن
گنجشکان، پلیکان‌ها و پریان دریایی حاکم بودند
عصری که از آن‌ِ نقاشان بود
از آن‌ِ موسیقی دان ها
عاشقان
شاعران
کودکان
و دیوانگان
دلم می خواست تو با من بودی
در عصری که بر گل، شعر، بوریا و زن ستم نبود
ولی افسوس
ما دیر رسیدیم
ما گُل عشق را جستجو می کنیم
در عصری که با عشق بیگانه است
#نزار_قبانی
@khonehdeleman
دلم می خواست در عصر دیگری دوستت می داشتم
در عصری مهربان تر و شاعرانه تر
عصری که عطرِ کتاب
عطرِ یاس و عطرِ آزادی را بیشتر حس می کرد
دلم می خواست تو را
در عصر شمع دوست می داشتم
در عصر هیزم و بادبزن های اسپانیایی
و نامه های نوشته شده با پـر
و پیراهن های تافته ی رنگارنگ
نه در عصر دیسکو
ماشین‌های فراری و شلوارهای جین
دلم می خواست تو را در عصرِ دیگری می دیدم
عصری که در آن
گنجشکان، پلیکان‌ها و پریان دریایی حاکم بودند
عصری که از آن‌ِ نقاشان بود
از آن‌ِ موسیقی دان ها
عاشقان
شاعران
کودکان
و دیوانگان
دلم می خواست تو با من بودی
در عصری که بر گل، شعر، بوریا و زن ستم نبود
ولی افسوس
ما دیر رسیدیم
ما گُل عشق را جستجو می کنیم
در عصری که با عشق بیگانه است
#نزار_قبانی
@khonehdeleman
❤5👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
انیمیشن شگفت‌انگیز «سرنوشت» اثر #والت_دیزنی با همکاری #سالوادور_دالی ، داستانی از عشق و سرنوشت را روایت می‌کند که پس از ۵٨ سال بلاتکلیفی، سرانجام در سال ٢٠٠٣ به جهان معرفی شد.
@khonehdeleman
@khonehdeleman
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
جوجه آلباتراس در اثر باد شدید از لانه بیرون افتاده است ولی مادر جوجه را با لانه می‌شناسد! بنابراین جوجه مجبور است به هر زحمت شده، خود را به درون لانه برساند و گر نه، در جلوی چشم مادر از گرسنگی خواهد مرد.
@khonehdeleman
@khonehdeleman
مهربانی، غریزه اول ماست: کودکان خردسال پیش از تفکر، به طور شهودی به دیگران کمک می‌کنند
پژوهش جدیدی نشان می‌دهد که مهربانی و همکاری، غریزه اولیه و شهودی کودکان خردسال است، نه چیزی که فقط با تربیت آموخته شود.
در آزمایشی با ۵۳۷ کودک ۳ تا ۱۰ ساله، کودکان به دو گروه تقسیم شدند: تصمیم سریع (زیر ۱۰ ثانیه) و تصمیم با تأمل (حداقل ۱۰ ثانیه فکر کردن). کودکان ۳–۴ ساله وقتی سریع تصمیم می‌گرفتند، بخشنده‌تر، راستگوتر و همکارتر بودند. این یعنی نوع‌دوستی پاسخ غریزی اولیه مغز است.
این غریزه مهربانی در طول کودکی پایدار می‌ماند. در سنین ۹–۱۰ سالگی، تفکر نیز به همان اندازه به رفتار مهربانانه منجر می‌شود. رشد عقلانی غریزه خوب را نابود نمی‌کند، بلکه به کودک یاد می‌دهد آگاهانه مهربانی را انتخاب کند.
نتیجه:
شالوده اخلاق از همان ابتدا در وجود انسان هست و تربیت باید این غریزه را تقویت و هدایت کند، نه اینکه از صفر بسازد.
#مهرورزی
@khonehdeleman
پژوهش جدیدی نشان می‌دهد که مهربانی و همکاری، غریزه اولیه و شهودی کودکان خردسال است، نه چیزی که فقط با تربیت آموخته شود.
در آزمایشی با ۵۳۷ کودک ۳ تا ۱۰ ساله، کودکان به دو گروه تقسیم شدند: تصمیم سریع (زیر ۱۰ ثانیه) و تصمیم با تأمل (حداقل ۱۰ ثانیه فکر کردن). کودکان ۳–۴ ساله وقتی سریع تصمیم می‌گرفتند، بخشنده‌تر، راستگوتر و همکارتر بودند. این یعنی نوع‌دوستی پاسخ غریزی اولیه مغز است.
این غریزه مهربانی در طول کودکی پایدار می‌ماند. در سنین ۹–۱۰ سالگی، تفکر نیز به همان اندازه به رفتار مهربانانه منجر می‌شود. رشد عقلانی غریزه خوب را نابود نمی‌کند، بلکه به کودک یاد می‌دهد آگاهانه مهربانی را انتخاب کند.
نتیجه:
شالوده اخلاق از همان ابتدا در وجود انسان هست و تربیت باید این غریزه را تقویت و هدایت کند، نه اینکه از صفر بسازد.
#مهرورزی
@khonehdeleman
👍3
#شعر_شب
آه ای یقینِ گم‌شده،
ای ماهیِ گریز
در برکه‌های آینه لغزیده توبه‌تو!
من آبگیرِ صافی‌ام،
اینک!
به سِحرِ عشق؛
از برکه‌های آینه
راهی به من بجو!
احمد شاملو
@khonehdeleman
آه ای یقینِ گم‌شده،
ای ماهیِ گریز
در برکه‌های آینه لغزیده توبه‌تو!
من آبگیرِ صافی‌ام،
اینک!
به سِحرِ عشق؛
از برکه‌های آینه
راهی به من بجو!
احمد شاملو
@khonehdeleman
❤1🔥1🥰1