Forwarded from زهرا عبدی (Zahra Abdi)
امروز مردم شیلی نه به راست دادند و نه به چپ، آنها به حافظه رای دادند.
حافظهی یخچالهایی که خالی از غذا و پر از شعار.
حافظهی مردمی که سالها در جزوات انواع «رفیق»ها، خوانده بودند: «عدالت» و «آزادی»، اما سهمشان چیزی نبود جز: تورم، ناامنی اقتصادی و نابودی طبقهی متوسط.
حافظهی ملتهایی که دیدند چگونه روشنفکران، با شکم سیر، از بالای برجهای نیویورک با ویوی سنترالپارک برای دیگران نسخهی فقر و ریاضتاخلاقی پیچیدند و اسمش را با پررویی عجیب مختص به خودشان گذاشتند: عدالت اجتماعی.
و اما در روزهای پایانی سال ۲۰۲۵، در شیلی چه اتفاقی افتاد؟
سالهاست شیلی صحنهی اعتراضات گسترده علیه سیاستهای اقتصادی و اجتماعی دولت چپمحور است که با وعدههای بیشمار قدرت گرفت.
اما نتیجه سالها حکمرانی انواع «رفقا» چه بود؟
تورم، نااطمینانی، فرار سرمایه و مغز وشکست پروژهی قانون اساسیِ چپگرایانه در همهپرسیها.
مردم، پشت سر هم، به برنامههای چپ، «نه» گفتند اما همه خوب میدانیم که چپ از رو نمیرود!
مردم شیلی در برابر گفتمان چپ امروز از پینوشه به نیکی یاد میکنند!
واضح است که این از سر تمسخرِ چپی است که ثابت کرد حتی خاطرهی نظم خشن، از فساد ایدئولوژیکِ او قابلتحملتر است.
امروز دنیا شاهد است که دولتهای سوسیالیستی و چپمحور، یکی پس از دیگری، زیر فشار فساد، ناکارآمدی و بحران اقتصادی فرو ریختند.
مردم شیلی با صندوق رأی گفتند: وعده و وعید و حرف مفت، بس است. به تجربهی زیسته شان اعتماد کردند و انتخاب کردند.
از نظرگاه فلسفی نیز، شکست چپ در جهان تصادفی نیست.
چپ به «انسانِ انتزاعی» وفادار است، نه انسانِ واقعی.
چپ، من و تو را برای اثبات تئوریاش میخواهد و به «ایده» بیش از «زندگی» ایمان دارد و این یعنی:
این خشت اول کج، لازم نیست تا ثریا بالا برود تا فروبریزد.
هانا آرنت دقیقاً همینجا هشدار میدهد: «ایدئولوژیها زمانی خطرناک میشوند که جای تجربهی زیسته را میگیرند»
پیام برای مخاطب ایرانی روشن است: در جهان امروز، ملتها «بافتههای ذهنی چپ» را با خواندن کتاب کنار نمیگذارند؛ با تجربهی زیسته از متن زندگی کنارش میگذارند.
چپ را از یخچال، از اجارهخانه و از آیندهی فرزندانشان خط میزنند.
زیباست که در جهان امروز، چپ را نه کودتا و نه سرکوب؛ که تجربهی خودش، به گور میسپارد.
https://t.me/Abdinovelist
#خداحافظ_رفیق
#حافظه_جمعی
حافظهی یخچالهایی که خالی از غذا و پر از شعار.
حافظهی مردمی که سالها در جزوات انواع «رفیق»ها، خوانده بودند: «عدالت» و «آزادی»، اما سهمشان چیزی نبود جز: تورم، ناامنی اقتصادی و نابودی طبقهی متوسط.
حافظهی ملتهایی که دیدند چگونه روشنفکران، با شکم سیر، از بالای برجهای نیویورک با ویوی سنترالپارک برای دیگران نسخهی فقر و ریاضتاخلاقی پیچیدند و اسمش را با پررویی عجیب مختص به خودشان گذاشتند: عدالت اجتماعی.
و اما در روزهای پایانی سال ۲۰۲۵، در شیلی چه اتفاقی افتاد؟
سالهاست شیلی صحنهی اعتراضات گسترده علیه سیاستهای اقتصادی و اجتماعی دولت چپمحور است که با وعدههای بیشمار قدرت گرفت.
اما نتیجه سالها حکمرانی انواع «رفقا» چه بود؟
تورم، نااطمینانی، فرار سرمایه و مغز وشکست پروژهی قانون اساسیِ چپگرایانه در همهپرسیها.
مردم، پشت سر هم، به برنامههای چپ، «نه» گفتند اما همه خوب میدانیم که چپ از رو نمیرود!
مردم شیلی در برابر گفتمان چپ امروز از پینوشه به نیکی یاد میکنند!
واضح است که این از سر تمسخرِ چپی است که ثابت کرد حتی خاطرهی نظم خشن، از فساد ایدئولوژیکِ او قابلتحملتر است.
امروز دنیا شاهد است که دولتهای سوسیالیستی و چپمحور، یکی پس از دیگری، زیر فشار فساد، ناکارآمدی و بحران اقتصادی فرو ریختند.
مردم شیلی با صندوق رأی گفتند: وعده و وعید و حرف مفت، بس است. به تجربهی زیسته شان اعتماد کردند و انتخاب کردند.
از نظرگاه فلسفی نیز، شکست چپ در جهان تصادفی نیست.
چپ به «انسانِ انتزاعی» وفادار است، نه انسانِ واقعی.
چپ، من و تو را برای اثبات تئوریاش میخواهد و به «ایده» بیش از «زندگی» ایمان دارد و این یعنی:
این خشت اول کج، لازم نیست تا ثریا بالا برود تا فروبریزد.
هانا آرنت دقیقاً همینجا هشدار میدهد: «ایدئولوژیها زمانی خطرناک میشوند که جای تجربهی زیسته را میگیرند»
پیام برای مخاطب ایرانی روشن است: در جهان امروز، ملتها «بافتههای ذهنی چپ» را با خواندن کتاب کنار نمیگذارند؛ با تجربهی زیسته از متن زندگی کنارش میگذارند.
چپ را از یخچال، از اجارهخانه و از آیندهی فرزندانشان خط میزنند.
زیباست که در جهان امروز، چپ را نه کودتا و نه سرکوب؛ که تجربهی خودش، به گور میسپارد.
https://t.me/Abdinovelist
#خداحافظ_رفیق
#حافظه_جمعی
Telegram
زهرا عبدی
نویسنده، منتقد ادبیات و سینما، مدرس نویسندگی، بنیانگذار جایزهی ادبی- فرهنگی ایرانویج و ایرانگرای عاشق ایران.
❤13👍5