در نشست «کلمات؛ پلی میان ما و جهان» گردهم می‌آییم تا از قدرت واژه‌ها و تأثیر آن‌ها بر ذهن، احساسات و روابط انسانی بگوییم.
👤 با حضور: لیلا صادقی
🗓 زمان: جمعه، ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۴ تا ۶ بعدازظهر
📍 مکان: نورت ونکوور، کاپیلانو مال، طبقه دوم، اتاق ۲۰۳
(به میزبانی بنیاد نیکوکاری یارا)
حضور شما مایه افتخار است.
https://t.me/yaaraavancouver
@LS_leilasadeghi
👤 با حضور: لیلا صادقی
🗓 زمان: جمعه، ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۴ تا ۶ بعدازظهر
📍 مکان: نورت ونکوور، کاپیلانو مال، طبقه دوم، اتاق ۲۰۳
(به میزبانی بنیاد نیکوکاری یارا)
حضور شما مایه افتخار است.
https://t.me/yaaraavancouver
@LS_leilasadeghi
❤7
یک کلمه می‌تواند فقط یک کلمه نباشد، می‌تواند نگاه ما به خودمان، دیگران و حتا جهان اطرافمان را تغییر دهد. «تنبل»، «مهاجر»، «نیازمند»، «شکست‌خورده» یا حتا «قربانی»… پشت هرکدام از این کلمات، تصویری شکل می‌گیرد که ممکن است بخشی از یک انسان را پررنگ و بخش‌های دیگرش را پنهان کند.
در این سخنرانی می‌خواهم از قدرت پنهان زبان بگویم، از اینکه چگونه کلمات بر ذهن، احساس، قضاوت و رفتار ما اثر می‌گذارند و چرا این موضوع در نگاه همدلانه در اجتماع اهمیت دارد.
شاید سؤال اصلی این باشد: وقتی یک انسان را با یک کلمه تعریف می‌کنیم، چه چیزهایی را دیگر نمی‌بینیم؟
موضوع: کلمات؛ پلی میان ما و جهان
سخنران: دکتر لیلا صادقی
زمان: جمعه، ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶، از ساعت ۴ تا ۶ بعدازظهر
مکان: کاپیلانو مال، اتاق ۲۰۳، نورت ونکوور
بنیاد نیکوکاری یارا
@LS_leilasadeghi
در این سخنرانی می‌خواهم از قدرت پنهان زبان بگویم، از اینکه چگونه کلمات بر ذهن، احساس، قضاوت و رفتار ما اثر می‌گذارند و چرا این موضوع در نگاه همدلانه در اجتماع اهمیت دارد.
شاید سؤال اصلی این باشد: وقتی یک انسان را با یک کلمه تعریف می‌کنیم، چه چیزهایی را دیگر نمی‌بینیم؟
موضوع: کلمات؛ پلی میان ما و جهان
سخنران: دکتر لیلا صادقی
زمان: جمعه، ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶، از ساعت ۴ تا ۶ بعدازظهر
مکان: کاپیلانو مال، اتاق ۲۰۳، نورت ونکوور
بنیاد نیکوکاری یارا
@LS_leilasadeghi
❤12
شب شعر فارسی | نشست نهم
در نشست نهم شب شعر فارسی، درباره‌ی موضوع «بدن تکه‌تکه: فروپاشی تصویر یکپارچه از زن» صحبت خواهم کرد.
در این بحث، به بازنمایی بدن زن در شعر معاصر و نسبت آن با نگاه اجتماعی، جنسیت، خشونت، خاطره و اضطراب می‌پردازیم و بررسی می‌کنیم که چگونه تکه‌تکه‌شدن روایت بدن می‌تواند بازتابی از گسست هویت و در عین حال، فرایندی برای بازسازی آن باشد.
همراه با نمایش فیلم «جام جان» ساخته‌ی ناصر صفاریان.
📅 ۲۴ سپتامبر
⏰ ۷ تا ۹:۳۰ شب
🗣 زبان برنامه: فارسی
https://zameenarthouse.com/event/persian-poetry-night-9/
@LS_leilasadeghi
در نشست نهم شب شعر فارسی، درباره‌ی موضوع «بدن تکه‌تکه: فروپاشی تصویر یکپارچه از زن» صحبت خواهم کرد.
در این بحث، به بازنمایی بدن زن در شعر معاصر و نسبت آن با نگاه اجتماعی، جنسیت، خشونت، خاطره و اضطراب می‌پردازیم و بررسی می‌کنیم که چگونه تکه‌تکه‌شدن روایت بدن می‌تواند بازتابی از گسست هویت و در عین حال، فرایندی برای بازسازی آن باشد.
همراه با نمایش فیلم «جام جان» ساخته‌ی ناصر صفاریان.
📅 ۲۴ سپتامبر
⏰ ۷ تا ۹:۳۰ شب
🗣 زبان برنامه: فارسی
https://zameenarthouse.com/event/persian-poetry-night-9/
@LS_leilasadeghi
❤10
شماره مجله: سال یازدهم، شماره ۷۳۳
صفحه: صفحه ۲۹
موضوع جلسه: گزارش کوتاهی از سخنرانی دکتر لیلا صادقی در نشست ماهانه «بنیاد نیکوکاری یارا» با عنوان «کلمات: پلی میان ما و جهان»
http://archive.hamyaari.ca/books/Issue-273/?fbclid=IwRlRTSAUjl2tleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBWZkaWQWUPFVsSzUUmppCW1clWP-27hb9YLfI3NydGMGYXBwX2lkCjY2Mjg1NjgzNzkAAR7TamqRqxQFgzzSvXrbGgkWigJYjldpK-FJX-lwxcAdWKfLavWFbxx81fJVLA_aem_NrobH7WIaGi1BXYSDnpl4g#p=29
صفحه: صفحه ۲۹
موضوع جلسه: گزارش کوتاهی از سخنرانی دکتر لیلا صادقی در نشست ماهانه «بنیاد نیکوکاری یارا» با عنوان «کلمات: پلی میان ما و جهان»
http://archive.hamyaari.ca/books/Issue-273/?fbclid=IwRlRTSAUjl2tleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBWZkaWQWUPFVsSzUUmppCW1clWP-27hb9YLfI3NydGMGYXBwX2lkCjY2Mjg1NjgzNzkAAR7TamqRqxQFgzzSvXrbGgkWigJYjldpK-FJX-lwxcAdWKfLavWFbxx81fJVLA_aem_NrobH7WIaGi1BXYSDnpl4g#p=29
❤4
در گفت و گوی فهیمه خصر حیدری گرامی از برنامه میدان، دربارهٔ ویژگی‌های منحصربه‌فرد آثار آن کارسون، شاعر، نویسنده و مترجم کانادایی، و عبور او از مرزهای متعارف میان شعر، داستان و اسطوره صحبت کردم.
نکتهٔ محوری این گفت‌وگو، آزادی کارسون در عبور از مرزهای ژانرهای ادبی بود، رویکردی که نشان می‌دهد چگونه می‌توان اسطوره، روایت، شعر و تجربهٔ معاصر را در ساختاری تازه به هم پیوند زد.
https://youtu.be/fLH-8NhVRKU?si=TicQ26XBtfcDk87j
نکتهٔ محوری این گفت‌وگو، آزادی کارسون در عبور از مرزهای ژانرهای ادبی بود، رویکردی که نشان می‌دهد چگونه می‌توان اسطوره، روایت، شعر و تجربهٔ معاصر را در ساختاری تازه به هم پیوند زد.
https://youtu.be/fLH-8NhVRKU?si=TicQ26XBtfcDk87j
YouTube
گفت‌وگو دربارهٔ جهان ادبی آن کارسون با لیلا صادقی
گفت‌وگو با برنامهٔ «میدان» دربارهٔ جهان ادبی آن کارسون؛ از بازآفرینی اسطوره‌های یونانی و مرزهای شعر و داستان تا تصویر زن، عشق و هویت در ادبیات معاصر.
با لیلا صادقی
با لیلا صادقی
❤10👏2
گلستان، به روایت نامه‌هایش
امروز ۲۶ مهر است، زادروز ابراهیم گلستان. اگر بود، صد و چهار ساله می‌شد. سه سال از رفتنش می‌گذرد و من امسال، به‌جای تبریک، سراغ نامه‌هایش رفته‌ام.
ماجرا با ویژه‌نامه‌ای از مجله‌ی «نافه» شروع شد که به او اختصاص داشت. از او خواسته بودم از سال‌های عکاسی‌اش بنویسد و او تصمیم گرفت خاطرات آنچه را دیده و از آن عکس گرفته است بنویسد. نامه‌های فارسی‌اش دست‌نویس بود؛ اسکن می‌کرد و می‌فرستاد و فایل‌ها را به نام من ذخیره می‌کرد. اما گاهی، وقتی شب از نیمه گذشته بود، انگلیسی تایپ می‌کرد و در لابه‌لای همین نامه‌های انگلیسی است که بعضی از زنده‌ترین حرف‌هایش درباره‌ی ادبیات معاصر ما پنهان است. چند تکه از آن‌ها را، به مناسبت زادروزش، برای نخستین بار اینجا می‌آورم.
گلستان جوانی بود که داستان‌هایش را بزرگان زمانه می‌خواندند و نمی‌فهمیدند. در نامه‌ی سوم اکتبر ۲۰۱۲ برایم نوشت:
«برجسته‌ترین آدم‌های آن روزگار این‌ها را خواندند و نفهمیدند. همه از "سبک نثر" و "درستی صرف فعل" و "بسا آمدنِ فعلِ «بود»" حرف می‌زدند... حتی هدایت، که بسیار بالاتر از دوروبری‌هایش بود، در راه‌ورسم عمومی زمانه گرفتار بود و وقتی چیزی به فارسی می‌خواند، خودبه‌خود از حال‌وهوا و فهم عمومی آن دوران پیروی می‌کرد. فقط در نیمه‌ی دومِ «لنگ» بود، وقتی بهار ۱۹۵۰ آن را می‌خواند، که از روال و عادت ایرانی‌اش بیرون آمد و هوشش او را واداشت که تم و معنای داستان را درست دریابد؛ داستانی که دست‌نویسش را از آبادان، جایی که در آن زندگی می‌کردم، برایش فرستاده بودم.»
و در پایان همان نامه، نوشته بود:
«باور داشتم که در درجه‌ی اول برای خودم بنویسم، تا قضاوتم آزاد، اما سنجیده و آماده بماند. لاف نمی‌زنم؛ فقط می‌گویم آن روزها چه حسی داشتم و چه می‌کردم.»
درباره‌ی جلال آل احمد، رفیق سال‌های جوانی‌اش، حکمش هم مهربان بود و هم بی‌رحم. سیزدهم دسامبر ۲۰۱۲ نوشت:
«داستان زندگی جلال، تا آنجا که به داستان‌نویسی‌اش مربوط می‌شد، مانند مرد نادانی بود که شیفته‌ی چرخش گردابی می‌شود و آن‌قدر به آن خیره می‌ماند تا حسّش را از دست بدهد، در آن بیفتد و بی‌بازگشت فرو برود.»
و بعد خاطره‌ای آورد که به‌تنهایی یک داستان کوتاه است. در بیمارستان بازرگانان بستری بود و قرار بود زیر تیغ جراحی‌ای برود که به او گفته بودند شاید مرگبار باشد. از جراحش، دکتر خسرو سمیعی، خواسته بود لحظه‌ای صبر کند، چون جلال تلفن کرده بود که از تجریش برای دیدنش می‌آید. گلستان می‌نویسد:
«او آمد، اما نه برای دیدن من، پیش از آنکه تیغ دکتر خسرو سمیعی پوستم را ببرد و باقی‌اش را، آن‌طور که به من گفته و باورانده بودند؛ بلکه برای گرفتن امضای من بابت پرداختِ کاری که برای شرکت نفت انجام داده بود. آن روزها، چه روزهایی بود!»
یک بار، اول ژانویه‌ی ۲۰۱۳، از او پرسیدم احمد شاملو «دن آرام» را از روی ترجمه‌ی چه کسی برگردانده است. پاسخش، که آن را «روایت گلستان» می‌دانم و نه حکمی قطعی، چنین بود:
«فکر کنم از به‌آذین؛ اما حافظه‌ی خوبی برای چیزهای احمقانه‌ی دهه‌ها پیش ندارم. همین را می‌دانم که طوسی، همسر پیشینِ تحصیل‌کرده‌اش، که در فیلم کوتاهی از من بازی کرده بود، خودش به من می‌گفت که او فرانسه نمی‌دانست و نتوانسته بود فرانسه‌ای را که سعی کرده بود یادش بدهد، بیاموزد. تا آنجا که یادم است، او نه درباره‌ی این یکی و نه درباره‌ی «گیلگمش» ادعای "ترجمه" نداشت؛ می‌گفت آن آثار را "بازنویسی" کرده است تا فارسی دکتر منشی‌زاده و به‌آذین را "اصلاح" کند. درباره‌ی «گیلگمش» کاملاً مطمئنم، چون خشم دکتر مصباح‌زاده را به یاد دارم که یکراست به استودیوی من آمده بود، سراسر خشم، چون دکتر منشی‌زاده همان روز پیش او رفته و به آنچه شاملو منتشر کرده بود اعتراض کرده بود.»
گلستان، تهران را از پشت دود و برف به یاد می‌آورد. چهارم ژانویه‌ی ۲۰۱۳، وقتی خوانده بود تهران در دود غرق شده است، نوشت:
«زمستان، وقتی من آنجا بودم، چقدر زیبا و لذت‌بخش بود. فقط در ۱۹۷۰ بود که بالای کوه، دانه‌های سیاه کوچکی روی برف پراکنده دیدم... ذرات سخت دودی بودند که باد از دشت‌های شهریار آورده بود و روی برف‌های بلندی‌های شنک‌زار، که تا میگون کشیده می‌شد، نشسته بودند. نگاه کردن به آن پانورامای ساکت و پهناور چقدر لذت‌بخش بود. روز خوبی داشته باش، با کلی نفس عمیق.»
همیشه امید داشتم یک بار دیگر ببینمش. نوشت: «اگر می‌شد شما را دید، سعادتی بود... سعادت از دست رفته را به خودم نمی‌بخشم.»
امروز، در زادروزش، این نامه‌ها و خاطره ها را دوباره مرور کردم و دیدم گلستان هنوز در آن‌ها زنده است: تیزبین، تلخ، شوخ و بی‌اندازه مهربان. آقای گلستان، تولدتان مبارک. من هنوز مشتاق دیدنتان هستم.
لیلا صادقی
@LS_leilasadeghi
امروز ۲۶ مهر است، زادروز ابراهیم گلستان. اگر بود، صد و چهار ساله می‌شد. سه سال از رفتنش می‌گذرد و من امسال، به‌جای تبریک، سراغ نامه‌هایش رفته‌ام.
ماجرا با ویژه‌نامه‌ای از مجله‌ی «نافه» شروع شد که به او اختصاص داشت. از او خواسته بودم از سال‌های عکاسی‌اش بنویسد و او تصمیم گرفت خاطرات آنچه را دیده و از آن عکس گرفته است بنویسد. نامه‌های فارسی‌اش دست‌نویس بود؛ اسکن می‌کرد و می‌فرستاد و فایل‌ها را به نام من ذخیره می‌کرد. اما گاهی، وقتی شب از نیمه گذشته بود، انگلیسی تایپ می‌کرد و در لابه‌لای همین نامه‌های انگلیسی است که بعضی از زنده‌ترین حرف‌هایش درباره‌ی ادبیات معاصر ما پنهان است. چند تکه از آن‌ها را، به مناسبت زادروزش، برای نخستین بار اینجا می‌آورم.
گلستان جوانی بود که داستان‌هایش را بزرگان زمانه می‌خواندند و نمی‌فهمیدند. در نامه‌ی سوم اکتبر ۲۰۱۲ برایم نوشت:
«برجسته‌ترین آدم‌های آن روزگار این‌ها را خواندند و نفهمیدند. همه از "سبک نثر" و "درستی صرف فعل" و "بسا آمدنِ فعلِ «بود»" حرف می‌زدند... حتی هدایت، که بسیار بالاتر از دوروبری‌هایش بود، در راه‌ورسم عمومی زمانه گرفتار بود و وقتی چیزی به فارسی می‌خواند، خودبه‌خود از حال‌وهوا و فهم عمومی آن دوران پیروی می‌کرد. فقط در نیمه‌ی دومِ «لنگ» بود، وقتی بهار ۱۹۵۰ آن را می‌خواند، که از روال و عادت ایرانی‌اش بیرون آمد و هوشش او را واداشت که تم و معنای داستان را درست دریابد؛ داستانی که دست‌نویسش را از آبادان، جایی که در آن زندگی می‌کردم، برایش فرستاده بودم.»
و در پایان همان نامه، نوشته بود:
«باور داشتم که در درجه‌ی اول برای خودم بنویسم، تا قضاوتم آزاد، اما سنجیده و آماده بماند. لاف نمی‌زنم؛ فقط می‌گویم آن روزها چه حسی داشتم و چه می‌کردم.»
درباره‌ی جلال آل احمد، رفیق سال‌های جوانی‌اش، حکمش هم مهربان بود و هم بی‌رحم. سیزدهم دسامبر ۲۰۱۲ نوشت:
«داستان زندگی جلال، تا آنجا که به داستان‌نویسی‌اش مربوط می‌شد، مانند مرد نادانی بود که شیفته‌ی چرخش گردابی می‌شود و آن‌قدر به آن خیره می‌ماند تا حسّش را از دست بدهد، در آن بیفتد و بی‌بازگشت فرو برود.»
و بعد خاطره‌ای آورد که به‌تنهایی یک داستان کوتاه است. در بیمارستان بازرگانان بستری بود و قرار بود زیر تیغ جراحی‌ای برود که به او گفته بودند شاید مرگبار باشد. از جراحش، دکتر خسرو سمیعی، خواسته بود لحظه‌ای صبر کند، چون جلال تلفن کرده بود که از تجریش برای دیدنش می‌آید. گلستان می‌نویسد:
«او آمد، اما نه برای دیدن من، پیش از آنکه تیغ دکتر خسرو سمیعی پوستم را ببرد و باقی‌اش را، آن‌طور که به من گفته و باورانده بودند؛ بلکه برای گرفتن امضای من بابت پرداختِ کاری که برای شرکت نفت انجام داده بود. آن روزها، چه روزهایی بود!»
یک بار، اول ژانویه‌ی ۲۰۱۳، از او پرسیدم احمد شاملو «دن آرام» را از روی ترجمه‌ی چه کسی برگردانده است. پاسخش، که آن را «روایت گلستان» می‌دانم و نه حکمی قطعی، چنین بود:
«فکر کنم از به‌آذین؛ اما حافظه‌ی خوبی برای چیزهای احمقانه‌ی دهه‌ها پیش ندارم. همین را می‌دانم که طوسی، همسر پیشینِ تحصیل‌کرده‌اش، که در فیلم کوتاهی از من بازی کرده بود، خودش به من می‌گفت که او فرانسه نمی‌دانست و نتوانسته بود فرانسه‌ای را که سعی کرده بود یادش بدهد، بیاموزد. تا آنجا که یادم است، او نه درباره‌ی این یکی و نه درباره‌ی «گیلگمش» ادعای "ترجمه" نداشت؛ می‌گفت آن آثار را "بازنویسی" کرده است تا فارسی دکتر منشی‌زاده و به‌آذین را "اصلاح" کند. درباره‌ی «گیلگمش» کاملاً مطمئنم، چون خشم دکتر مصباح‌زاده را به یاد دارم که یکراست به استودیوی من آمده بود، سراسر خشم، چون دکتر منشی‌زاده همان روز پیش او رفته و به آنچه شاملو منتشر کرده بود اعتراض کرده بود.»
گلستان، تهران را از پشت دود و برف به یاد می‌آورد. چهارم ژانویه‌ی ۲۰۱۳، وقتی خوانده بود تهران در دود غرق شده است، نوشت:
«زمستان، وقتی من آنجا بودم، چقدر زیبا و لذت‌بخش بود. فقط در ۱۹۷۰ بود که بالای کوه، دانه‌های سیاه کوچکی روی برف پراکنده دیدم... ذرات سخت دودی بودند که باد از دشت‌های شهریار آورده بود و روی برف‌های بلندی‌های شنک‌زار، که تا میگون کشیده می‌شد، نشسته بودند. نگاه کردن به آن پانورامای ساکت و پهناور چقدر لذت‌بخش بود. روز خوبی داشته باش، با کلی نفس عمیق.»
همیشه امید داشتم یک بار دیگر ببینمش. نوشت: «اگر می‌شد شما را دید، سعادتی بود... سعادت از دست رفته را به خودم نمی‌بخشم.»
امروز، در زادروزش، این نامه‌ها و خاطره ها را دوباره مرور کردم و دیدم گلستان هنوز در آن‌ها زنده است: تیزبین، تلخ، شوخ و بی‌اندازه مهربان. آقای گلستان، تولدتان مبارک. من هنوز مشتاق دیدنتان هستم.
لیلا صادقی
@LS_leilasadeghi
❤15
دوریس لسینگ؛ صدایی که خاموش نشد | گفت‌وگو با لیلا صادقی در «میدان زنان» صدای آمریکا
به مناسبت زادروز دوریس لسینگ، در برنامه‌ی «میدان زنان» صدای آمریکا درباره‌ی او و جهانش حرف زدم. نویسنده‌ای که زن را نه به عنوان قربانی و نه به عنوان قهرمان تعريف كرد، بلكه به عنوان يك انسان واقعی، با همه‌ی تناقض‌هایش.
از «دفتر یادداشت طلایی» گفتم و از پیری و بدن زن در «تابستان پیش از تاریکی» و از اینکه متاسفانه ارزش زن هنوز با جوانی و زیبایی سنجیده می‌شود.
ممنون از فهیمه خضر حیدری برای این گفت‌وگو.
#دوریس_لسینگ #ادبیات_زنان #نوبل_ادبیات
https://youtu.be/ICNPB4wMMF8
به مناسبت زادروز دوریس لسینگ، در برنامه‌ی «میدان زنان» صدای آمریکا درباره‌ی او و جهانش حرف زدم. نویسنده‌ای که زن را نه به عنوان قربانی و نه به عنوان قهرمان تعريف كرد، بلكه به عنوان يك انسان واقعی، با همه‌ی تناقض‌هایش.
از «دفتر یادداشت طلایی» گفتم و از پیری و بدن زن در «تابستان پیش از تاریکی» و از اینکه متاسفانه ارزش زن هنوز با جوانی و زیبایی سنجیده می‌شود.
ممنون از فهیمه خضر حیدری برای این گفت‌وگو.
#دوریس_لسینگ #ادبیات_زنان #نوبل_ادبیات
https://youtu.be/ICNPB4wMMF8
❤10
شعر بادبادک یکم
از کتاب گریز از مرکز
شاعر: لیلا صادقی
https://youtube.com/shorts/S6hA58am9rI?feature=share
از کتاب گریز از مرکز
شاعر: لیلا صادقی
https://youtube.com/shorts/S6hA58am9rI?feature=share
YouTube
شعر بادبادک یکم از کتاب گریز از مرکز، شاعر: لیلا صادقی
چراغی که اتاقم را روشن می کند، از سقف آویزان می شود چرا؟
❤6
«تمام شد.»
سولانین، فرزند یازدهمم، بالاخره از آغوشم رفت؛ به نشر آسمانا سپردمش. یازده سال نگهش داشتم که نرود — حالا منتظرم مرا به جشن رونمایی‌اش دعوت کند.
و دیشب، جنینِ داستان تازه‌ای در خوابم زاده شد؛ هنوز نامی ندارد...
#سولانین #لیلا_صادقی #نشر_آسمانا #داستان #کتاب
@LS_leilasadeghi
سولانین، فرزند یازدهمم، بالاخره از آغوشم رفت؛ به نشر آسمانا سپردمش. یازده سال نگهش داشتم که نرود — حالا منتظرم مرا به جشن رونمایی‌اش دعوت کند.
و دیشب، جنینِ داستان تازه‌ای در خوابم زاده شد؛ هنوز نامی ندارد...
#سولانین #لیلا_صادقی #نشر_آسمانا #داستان #کتاب
@LS_leilasadeghi
❤9👍2👏2
مثل آب باریکه‌ای که آرام و پیوسته صخره را می‌شکافد و راه خودش را باز می‌کند، من هم یاد گرفته‌ام در زندگی منتظر نمانم تا کسی گرهی از کارم باز کند یا چیزی را که آرزویش را دارم برایم بسازد.
شاید این نگاه از همان سال‌هایی شکل گرفت که نوشتن را آغاز کردم. پیش از آنکه نویسنده شوم، همیشه آرزو داشتم کسی داستانی بنویسد که تمام کلیشه‌ها را به هم بریزد؛ داستانی که شبیه هیچ‌کدام از روایت‌های آشنای ادبیات نباشد. اما چنین داستانی پیدا نکردم. پس تصمیم گرفتم خودم آن را بنویسم. آن روزها نه دانش دانشگاهی خاصی در زمینهٔ داستان‌نویسی داشتم، نه در کلاس نویسندگی شرکت کرده بودم و نه از قواعد و نظریه‌های داستان‌پردازی چیز زیادی می‌دانستم. فقط جهانی را ساختم که دوست داشتم در آن زندگی کنم. شاید امروز دیگر بعضی از آن داستان‌ها را به همان اندازه دوست نداشته باشم، اما آن زمان عاشقشان بودم؛ و همین برایم کافی بود. مهم این بود که به جای انتظار برای دیدن جهان مطلوبم در آثار دیگران، خودم آن را خلق کرده بودم.
این شیوه بعدها در زندگی دانشگاهی‌ام هم تکرار شد. سال اولی که در مقطع دکترا پذیرفته شدم، اجازهٔ ثبت‌نام ندادند و جای مرا به فرد دیگری دادند که سهمیه شهدا داشت. مدیر گروه را که کابوس زندگی ام بود، نبخشیدم و بسیاری از آدم های آن روزها که وانمود می کردند همه چیز روبراه است الا من. تسلیم نشدم و سه سال پیاپی در آزمون شرکت کردم و هربار که قبول می شدم و ثبت نام نمی شدم، با خشم بیشتری دوباره شرکت می کردم تا سرانجام در چهار دانشگاه رتبهٔ اول شدم. دیگر راهی برای نادیده گرفتن نتیجهٔ تلاشم باقی نمانده بود و به ناچارشان ثبت‌نامم کردند؛ هرچند بعد، وزارت اطلاعات اجازه نداد عضو هیئت علمی شوم. که به جهنم!
روزهای تلخی بود. چرخ روزگار مسیر دیگری پیش پایم گذاشت. روزی به درخواست دانشجویان کارشناسی ارشد یکی از دانشگاه ها، مدیر گروه از من دعوت کرد تا یکی از درس‌ها را تدریس کنم. شاید این یکی از ارزشمندترین اتفاق‌های زندگی حرفه‌ای من بود و شروع تدریسم، اما نه به واسطهٔ جایگاه و حمایت یک نهاد قدرت، بلکه به خواست و اعتماد دانشجویان تا آنچه را آموخته بودم، با عشق به دیگران منتقل کنم.
این میل به خلق کردن و منتظر نماندن، همیشه با من بود. آرزو داشتم شعرهایم به موسیقی تبدیل شوند، نشد، حتا فهمیده هم نشد که به چاپ دوم برسد.
باز هم منتظر نماندم و نمی مانم. منتظر هیچکس نمی مانم….
و امروز با کمک صدایی غیرانسانی اما انسانی، توانستم بخشی از جهان فکری ام را، بسازم. برای شنیدن های خودم در پیاده روها، وقت رانندگی یا در دلتنگی های عصرهنگام و چای!
اینجا هیچ ادعایی در زمینهٔ آهنگسازی، نوازندگی یا هنر موسیقی در کار نیست. این تجربه برای من بیش از هر چیز، دریچه‌ای است به معنای دیگری از خودکفایی و استقلال؛ اینکه اگر چیزی را در جهان بیرون پیدا نمی‌کنیم، شاید بتوانیم با ابزارهایی که در اختیار داریم، آن را به وجود بیاوریم.
داستان زندگی من، دست‌کم از نگاه خودم، داستان شکستن موانع و ساختن راه‌های جایگزین است؛ نه لزوماً برای رسیدن به چیزی، بلکه برای نفس کشیدن.
اگر دوست داشتید، می‌توانید سری به این جهان کوچک در کانال «آلبوم موسیقی گریز از مرکز» بزنید:
🔗 لینک کانال تلگرام:
https://t.me/leilasadeghi_music
شاید این نگاه از همان سال‌هایی شکل گرفت که نوشتن را آغاز کردم. پیش از آنکه نویسنده شوم، همیشه آرزو داشتم کسی داستانی بنویسد که تمام کلیشه‌ها را به هم بریزد؛ داستانی که شبیه هیچ‌کدام از روایت‌های آشنای ادبیات نباشد. اما چنین داستانی پیدا نکردم. پس تصمیم گرفتم خودم آن را بنویسم. آن روزها نه دانش دانشگاهی خاصی در زمینهٔ داستان‌نویسی داشتم، نه در کلاس نویسندگی شرکت کرده بودم و نه از قواعد و نظریه‌های داستان‌پردازی چیز زیادی می‌دانستم. فقط جهانی را ساختم که دوست داشتم در آن زندگی کنم. شاید امروز دیگر بعضی از آن داستان‌ها را به همان اندازه دوست نداشته باشم، اما آن زمان عاشقشان بودم؛ و همین برایم کافی بود. مهم این بود که به جای انتظار برای دیدن جهان مطلوبم در آثار دیگران، خودم آن را خلق کرده بودم.
این شیوه بعدها در زندگی دانشگاهی‌ام هم تکرار شد. سال اولی که در مقطع دکترا پذیرفته شدم، اجازهٔ ثبت‌نام ندادند و جای مرا به فرد دیگری دادند که سهمیه شهدا داشت. مدیر گروه را که کابوس زندگی ام بود، نبخشیدم و بسیاری از آدم های آن روزها که وانمود می کردند همه چیز روبراه است الا من. تسلیم نشدم و سه سال پیاپی در آزمون شرکت کردم و هربار که قبول می شدم و ثبت نام نمی شدم، با خشم بیشتری دوباره شرکت می کردم تا سرانجام در چهار دانشگاه رتبهٔ اول شدم. دیگر راهی برای نادیده گرفتن نتیجهٔ تلاشم باقی نمانده بود و به ناچارشان ثبت‌نامم کردند؛ هرچند بعد، وزارت اطلاعات اجازه نداد عضو هیئت علمی شوم. که به جهنم!
روزهای تلخی بود. چرخ روزگار مسیر دیگری پیش پایم گذاشت. روزی به درخواست دانشجویان کارشناسی ارشد یکی از دانشگاه ها، مدیر گروه از من دعوت کرد تا یکی از درس‌ها را تدریس کنم. شاید این یکی از ارزشمندترین اتفاق‌های زندگی حرفه‌ای من بود و شروع تدریسم، اما نه به واسطهٔ جایگاه و حمایت یک نهاد قدرت، بلکه به خواست و اعتماد دانشجویان تا آنچه را آموخته بودم، با عشق به دیگران منتقل کنم.
این میل به خلق کردن و منتظر نماندن، همیشه با من بود. آرزو داشتم شعرهایم به موسیقی تبدیل شوند، نشد، حتا فهمیده هم نشد که به چاپ دوم برسد.
باز هم منتظر نماندم و نمی مانم. منتظر هیچکس نمی مانم….
و امروز با کمک صدایی غیرانسانی اما انسانی، توانستم بخشی از جهان فکری ام را، بسازم. برای شنیدن های خودم در پیاده روها، وقت رانندگی یا در دلتنگی های عصرهنگام و چای!
اینجا هیچ ادعایی در زمینهٔ آهنگسازی، نوازندگی یا هنر موسیقی در کار نیست. این تجربه برای من بیش از هر چیز، دریچه‌ای است به معنای دیگری از خودکفایی و استقلال؛ اینکه اگر چیزی را در جهان بیرون پیدا نمی‌کنیم، شاید بتوانیم با ابزارهایی که در اختیار داریم، آن را به وجود بیاوریم.
داستان زندگی من، دست‌کم از نگاه خودم، داستان شکستن موانع و ساختن راه‌های جایگزین است؛ نه لزوماً برای رسیدن به چیزی، بلکه برای نفس کشیدن.
اگر دوست داشتید، می‌توانید سری به این جهان کوچک در کانال «آلبوم موسیقی گریز از مرکز» بزنید:
🔗 لینک کانال تلگرام:
https://t.me/leilasadeghi_music
Telegram
آلبوم: گریز از مرکز
شعر: لیلا صادقی از کتاب گریز از مرکز
❤8👏3
📚 قصه‌ای برای گروه سنى ۷ و ۸ سال 🌳
🎬 «رازِ صدای عجیب» ـ بخش اول: صدایی که شروعِ جنگل بود
یک روز صبح، وسط جنگل صدای عجیبی پیچید:
تَق... تَق... تَق... 🔨
این صدا از کجا می‌آد؟ 🤔
خرگوش کوچولو، سنجاب و روباه راه می‌افتن تا راز این صدا رو کشف کنن... 🐰🐿️🦊
در این ویدیو قصه کلمه‌به‌کلمه خوانده می‌شه و هر کلمه‌ای که خوانده می‌شه قرمز می‌شه. همه‌ی کلمه‌ها هم حرکت‌گذاری (صداکشی) دارن تا بچه‌های کلاس اول و دوم بتونن راحت هم‌زمان با قصه بخونن و تمرین کنن. 📖
🎧 مناسب برای تمرین روان‌خوانی در خانه
🌿 بخش دوم قصه، «اولین درخت جنگل»، به‌زودی می‌آد...
https://youtu.be/FZn6Ww2ROMQ
✍️ نویسنده: لیلا صادقی
📚 @LS_leilasadeghi
🎬 «رازِ صدای عجیب» ـ بخش اول: صدایی که شروعِ جنگل بود
یک روز صبح، وسط جنگل صدای عجیبی پیچید:
تَق... تَق... تَق... 🔨
این صدا از کجا می‌آد؟ 🤔
خرگوش کوچولو، سنجاب و روباه راه می‌افتن تا راز این صدا رو کشف کنن... 🐰🐿️🦊
در این ویدیو قصه کلمه‌به‌کلمه خوانده می‌شه و هر کلمه‌ای که خوانده می‌شه قرمز می‌شه. همه‌ی کلمه‌ها هم حرکت‌گذاری (صداکشی) دارن تا بچه‌های کلاس اول و دوم بتونن راحت هم‌زمان با قصه بخونن و تمرین کنن. 📖
🎧 مناسب برای تمرین روان‌خوانی در خانه
🌿 بخش دوم قصه، «اولین درخت جنگل»، به‌زودی می‌آد...
https://youtu.be/FZn6Ww2ROMQ
✍️ نویسنده: لیلا صادقی
📚 @LS_leilasadeghi
YouTube
📖 قصه‌ی «رازِ صدای عجیب» ـ بخش اول: صدایی که شروعِ جنگل بود
یک روز صبح، در جنگل صدای عجیبی به گوش رسید: تَق... تَق... تَق...
این صدا از کجا می‌آید؟ خرگوش کوچولو، سنجاب و روباه دنبال جواب می‌گردند...
در این ویدیو قصه کلمه‌به‌کلمه خوانده می‌شود و هر کلمه هنگام خواندن قرمز می‌شود تا بچه‌ها هم‌زمان با شنیدن، خواندن را…
این صدا از کجا می‌آید؟ خرگوش کوچولو، سنجاب و روباه دنبال جواب می‌گردند...
در این ویدیو قصه کلمه‌به‌کلمه خوانده می‌شود و هر کلمه هنگام خواندن قرمز می‌شود تا بچه‌ها هم‌زمان با شنیدن، خواندن را…